Caché (2005)

Ik dacht heel de tijd naar één van m'n nieuwe favoriete films te zitten kijken. Het hele, beklemmende en realistische sfeertje sprak me wel aan, samen met de interieurs, het literaire wereldje, de personages en het redelijke acteerwerk. Ik verwachtte dan ook 4* of zoiets te gaan geven. Toen het abrupte eind echter aanbrak (die ik 0* zou willen geven) voelde ik me redelijk genaaid. Ik hou gewoon niet van dit soort gedoe en vorige week Eyes Wide Shut gekeken: precies hetzelfde rotgevoel aan over gehouden. Daarom geef ik deze film helaas 2*, wat er, met nog een half uurtje erbij, 4 hadden moeten zijn.

Zonde.

Ik had precies hetzelfde. In het begin was ik totaal verbijsterd. Maar daarna werd de spanning enorm goed opgebouwd.

Het acteerwerk was heel goed, eigenlijk van iedereen wel. Ik werd ook echt gegrepen door het verhaal. Naar mijn mening was het ook totaal onvoorspelbaar wat er ging gebeuren, elk moment kon er een belangrijke wending plaatsvinden. Hierdoor bleef ik echt geboeid. De zelfmoord van Majid was natuurlijk de sterkste scene. Ongelooflijk realistisch, ik was echt geschokt. Maarja. Ik wachtte de hele tijd op een hele belangrijke wending in het verhaal die mij compleet overhoop zou gooien zodat deze film echt mijn all-time favoriet zou worden. Het einde is natuurlijk de grootste anti-climax ooit want er gebeurd naar mijn ogen echt helemaal niks. Het was niet eens een open einde, je weet gewoon nog steeds helemaal niks. Is zijn vrouw nou vreemdgegaan? Wat denkt Pierrot nu eigenlijk? Wie heeft die videobanden nou verstuurd? Wat gebeurd er eigenlijk in de laatste scene?. Nouja, het einde vond ik he-le-maal niks. Hier had echt veel meer gemaakt van kunnen worden.

De sterren geef ik echt puur voor het acteerwerk en voor de beelden die af en toe erg mooi waren. Het einde was gewoon echt dramatisch.

2*

De laatste scene was dat Majid werd opgehaald door mensen van het weeshuis Een film met het lelijkste einde ooit en ook met de meest schokkende scene, niet persé door de scene zelf maar meer doordat je het écht onverwachts is en er ook totaal geen spanning vooraf was die je op zoiets voor bereid.

2,5x ster

Kutfilm. Die onderliggende thema's en regie van Michael Haneke zie ik heus wel, maar ik wil gewoon weten wie die banden heeft verstuurd! Ik kijk waarschijnlijk nog te eendimensionaal naar een film, maar ik wil een einde dat me bevredigt en dat deed dit niet. En ik had er zoveel van verwacht! 2*

Hievan was ik ferm onder de indruk. Haneke suggereert en laat de toeschouwer oordelen, dat vind ik de sterkte van de film. Het doet je nadenken over de reacties van Georges op zijn verleden.

De film ontnam mij van mijn zekerheid over hetgeen we te zien krijgen. Zijn die videobanden wel echt? etc.

Ik wil even melden dat ik hier dus niet ga schrijven dat ik superieur ben en dat ik het beruchte einde doorzien heb. Ik hoor er helaas niet bij. Alhoewel ik nu wel helaas roep vraag ik me af of er wel mensen zijn die op het einde van de speelplaats de twee jongens zag spreken. Maar buiten het einde om wil ik even melden dat Michael Haneke één van de meeste interessante regisseurs is van Europa. De manier hoe Haneke in elke film zoveel suggereert en het probleem legt bij de kijker is zo geniaal. De thema’s die hij durft aan te snijden zoals lafheid, geheimen, terroristen, einde van de wereld lijken bij zijn films heel gewoon. De spanning die hij weet te kweken, een behoorlijk broeierig sfeertje, je vervreemd je er gewoon van. Je wilt gegevenmoment nog maar één ding en dat is de oplossing van alles wat je gezien hebt. En als je goed oplet heb je de oplossing dan ook gevonden maar de mensen die niet goed (genoeg) opletten zoals ondergetekende is er maar één ding te doen. Het internet af om mogelijke antwoorden te vinden, de extra’s op de dvd bekijken of gewoon nog eens de film kijken. Ik heb de eerste mogelijkheid toegepast en ik moet bekennen nu ik er meer van weet ben ik behoorlijk verzadigd en heb ik niet de behoefte om deze film op korte termijn her te bekijken.

Wat ik wel weet is dat de acteurs uitermate sterk hun personage verwekken. Dat er geen muziek aanwezig is die het geheel kan verstoren. Dat de spanning en de sfeer behoorlijk duister zijn. En dat het uiteindelijke einde voor sommige mensen behoorlijk irritant kan zijn maar bij meer juist nog meer interesse opwekte om onderzoek te doen na de film. En dat heb ik gedaan en nu ik het antwoord weet ben ik een bevredigd mens. Deze film is dus in mijn ogen zeer zeker geslaagd door de rustige aanpak, de confronterende aanpak want we krijgen in zekere zin een spiegel voor gehouden plus dat de film inslaat als een bom. Ben benieuwd naar de remake shot-by-shot van Haneke’s eigen Funny Games. Kan dat fout gaan?

' t Is toch niet omdat die Algerijnse vader en zoon niet toegeven dat ze het niet gedaan hebben, dat dat ook zo hoeft te zijn. Dat is volgens mij gewoon een staaltje psychologische oorlogsvoering. Door niet toe te geven zorg je voor nog meer onzekerheid bij je slachtoffers. Hoe sterk hun vermoedens ook zijn, volledige zekerheid hebben ze niet. Zo blijft er steeds ruimte voor een schuldgevoel bij je slachtoffers vanwege eventuele valse beschuldigingen. Door te blijven ontkennen verlos je je slachtoffers niet. Zo zit het volgens mij in elkaar.
Die eindscène is de Algerijnse zoon die het mensenkloten verderzet omdat Auteuil niet reageerde zoals gewenst. Auteuil blijft ervan overtuigd dat hij het enige echte slachtoffer is in deze kwestie is en gaat niet mee in de overtuiging dat hij dit allemaal uitgelokt heeft door die daad in zijn jeugd (wat de visie van die Algerijnen is), bovendien pakte ook het valse schuldgevoel niet, aangezien Auteuil overtuigd blijft dat zij de daders zijn. De kijkers echter... die zijn blijkbaar niet allemaal verlost...

Goede film, af en toe wat traag, maar prima cast en uitstekende acteerprestaties. Iets duidelijker einde was misschien gewenst.

"De jongen en Pierrot hadden zelf een dialoog. Die verklap ik niet. Ik heb het allemaal gedaan opdat het publiek zelf een antwoord moet formuleren."
"Majid en zijn zoon kunnen liegen."
Commentaar van Hanneke op de dvd.
Qua acteerwerk, sfeerschepping en opbouw is dit een goede film, maar het blijft een who-dunnit. Je kan dan nog verscheidene theorieën opbouwen en verzinnen (wat de bedoeling van Haneke was). In een who-dunnit wil ik op het eind graag weten wie het gedaan heeft en wat de motieven waren. Vandaar de lage score.

Dit is geen ''who-dunnit''.

Het gaat er niet om wie ''iets gedaan heeft'', maar om de -vraag- wie ''iets gedaan heeft''.

Haneke is geïnteresseerd in de illusie van realiteit die wordt opgeroepen door beeldmateriaal.

Een vraag bleef na afloop van de film door mijn hoofd spoken. Wat is de reden dat de twee jongens (Pierrot en de zoon van Majid) elkaar kenden?

Wellicht is dat een abstractie.

De titel Caché (Hidden) verwijst enerzijds naar het verdrongen verleden van het hoofdpersonage en anderzijds naar het verdrongen verleden van Frankrijk (bv. de Algarijnse kwestie 1961).

De vaders kenden elkaar en hadden een overwegend negatieve relatie (Symboliseert de relatie tussen autochtone Fransen en allochtone Fransen).

De zonen blijken elkaar te kennen en het eindshot suggereert een relatief goede relatie. (Daarnaast: eindshot is gesitueerd voor een school, wat kan wijzen op een opbouwende, postieve toekomstvisie of wens ten aanzien van de multiculturele samenleving).

Verhaaltechnisch lijkt het irrelevant hoe de jongens elkaar kennen.

Niets in een film van Haneke is irrelevant. In de hele film is er geen enkele aanwijzing te vinden wat de 'jongens' van of voor elkaar zijn; vrienden, toevallige schoolgenoten of onderdeel van 'het complot'?

Trouwens, op de IMDB-site is nu 'het antwoord' te vinden op de vraag wie de 'tapes' heeft gemaakt. Als altijd ligt het 'verscholen' in de details; als een schaduw in de nacht.

Niets in een film van Haneke is irrelevant. In de hele film is er geen enkele aanwijzing te vinden wat de 'jongens' van of voor elkaar zijn; vrienden, toevallige schoolgenoten of onderdeel van 'het complot'?

Trouwens, op de IMDB-site is nu 'het antwoord' te vinden op de vraag wie de 'tapes' heeft gemaakt. Als altijd ligt het 'verscholen' in de details; als een schaduw in de nacht.

Het idee dat 'niets' irrelevant is in een film van Haneke is invalide: de auteurs van een film beheersen de inhoud ervan niet volledig.

Nergens blijkt inderdaad uit wat de relatie tussen de twee zoons is. VERHAALtechnisch lijkt dit dus irrelevant.

Over de directe (verhaaltechnische) relatie van de jongens en de 'verzender' van de tapes heeft Haneke overigens zelf gezegd dat deze niet in concrete zin af te leiden zijn uit de film.

Maar overduidelijk wel in symbolische zin.

Blijkbaar KEN je de methode van werken van Michael Haneke onvoldoende. Deze regisseur wekrt met wiskundige precisie.

Vandaar mijn vraag.

Maar jaspertjes schijnt het beter te weten.

Interessante constatering inderdaad..
Dit is het stukje:
After spending many days watching the film over and over along with other Michael Haneke films, I have come to the well-supported conclusion that the sender of the tapes is the director himself, Michael Haneke. The film was made not to follow the effects of the classical antagonist on a character but rather focuses on the antagonism that lies within every person and puts our entire society into paranoia and chaos.

The scene that proves this is when the door bell rings during the party, Georges walks out, turns around and a tape appears from nowhere. It is physically impossible for anybody to have put the tape there as it was jammed in the door. The only way was for the director to hide the door with a new angle, switch to the opposite shot and then reveal it. By doing this, he creates a sort of omniscient, god-like, antagonist. Haneke is saying, "look what I can start." "I, as the all-mighty director, am in total control of all my characters' emotions and therfore all the audience's emotions."

It is a consistent trademark for Haneke to make the audience self-aware and remind that he is in control of the film, and afterall, once you sit down, he can do anything to manipulate you. In the film "Funny Games" the characters actually talk to the audience, asking them questions. When one of the characters gets shot, another one picks up the remote and rewinds it as if nothing ever happened and the movie continues effortlessly. This trademark once again is the director having fun with the fact that he can do ANYTHING and he wants YOU to be aware of it.

The theme of omniscient antagonism makes sense in the realm of Cache. Consider the theme of paranoia and surveillance. Someone is watching you. You don't know who and when, but you that know that someone is. That someone, in this case, is the director, toying with the characters. "You can't see me, yet look at what sort of trouble I can stir up in your minds." The point: People are their own antagonists. The sender of the tapes is irrelevent. People are naturally paranoid at the thought of omniscience. This theme is consistently addressed also in the continuous news clips of mid-eastern violence. That's the director saying "look what's actually happening in our world. People are fighting to their deaths over an omniscient power ("god") of whom they are not even aware and only choose to believe and praise.

This is a unique approach to the very important question people ask themselves after watching the film. But if you still find trouble believing this, try watching more Haneke films. His sort of films don't focus on the struggle between incident, protagonist, and antagonist. His films are a mere exploration of his power as filmmaker and the powerlessness of his characters. He remains one of my favorite and more intriguing directors.

Lijkt me vrij aannemelijk, zeker als je andere Haneke-films ziet.

Ik vond het echt maar een vage film Had het idee een thriller in de DVD speler te hebben gestopt maar snapte er inderdaad de ballen van. Anders dan bv. David Lynch ontbeerde de film een cinematografie die je het idee gaf naar iets absurds te zitten kijken, waardoor dit kwartje bij mij echt bijzonder laat viel. Na het lezen van de discussie hierboven stijgt de film dan toch in mijn achting.

Voorlopig 3* maar ik sluit niet uit dat dit kan stijgen wanneer ik de film herzie.

Zeer geslaagde Franse thriller van een zo te zien Oostenrijkse regiseur. Als je het plot leest moet je denken aan iets griezeligs maar dat viel in Cache best wel mee. (dat rijmt) De acteurs waren zeer goed en de film had toch een mooi plot. Daniel Auteuil die ik nu voor de tweede keer in een film zie sinds Department 36 speelde toch de sterren van de hemel, ook van die vrouw en hun zoon Pierrot.

De decors zaten ook perfect in elkaar. Ook de locaties van de opgenomen videobeelden komen echt levendig over alsof de regiseur voor de opnames de locatie niet heeft afgezet en de toevallige voorbijgangers filmde. Toch ook wel 1 van de goedkoopste manieren om een klassieker te maken.

Zoals hierboven gezegt: verwacht niet iets griezeligs of erg spannends. Dit is gewoon een rustig filmpje met een puzzeltocht van wie is de dader en waarom. Echt een groot verhaal heeft Cache overgens niet maar evengoed blijft het wel boeien op een een of andere manier. Misschien vanwege de sfeer en het manier van acteren.

4,0*

Ik geef hem niet lager dan 3*, waarom? Omdat ik erin zat! Verder? Matig plot en ook matige uitwerking.. het moet gezegd over Haneke.. blijft een moeilijk regisseur die niet helemaal weet wat hij wil met zijn producties. Ook deze film bewijst dat weer.

Rustig voortkabbelend, en dan ineens heftige scenes met veel bloed. Wel een contrast.
Wat ik zie in de ontmoeting op het eind is de mogelijke herhaling van de geschiedenis: twee jongens van verschillende achtergrond, een zonder ouders, schuldgevoel (?) bij de ouder van de ander, vaag verbonden door het lot.
Hoe gaat het verder??
De film laat veel vragen onbeantwoord, maar is zeker intrigerend.
Juliette Binoche blijft ook een prachtige vrouw om naar te kijken.
Alles bij elkaar 4*

Ik lees hier veel diverse meningen, maar ik ben niet bepaald akkoord met de uitleg die hierboven gegeven wordt. Wie de zender van de tapes is, is wel degelijk relevant, want dat staat centraal in het verhaal.

"Caché" is vooral een film die het nemen van maatschappelijke verantwoordelijkheid aanmoedigt. Als je iemand, zonder ouders, zonder kansen, laat vallen in het leven, dan heeft dat een impact op zijn bestaan. Georges, het hoofdpersonage, zegt het meer dan eens aan het adres van Majid : "ik voel me niet verantwoordelijk voor wat er jou is overkomen." Hij voelt zich niet verantwoordelijk, maar toch (en bewuster dan hij zelf denkt) droomt hij ervan en wordt badend in het zweet wakker, toch verdenkt hij dat Majid een reden zou hebben om hem kwaad te berokkenen. Georges weet heel goed dat hij verantwoordelijk is. Mij lijkt het duidelijk dat de zoon van Majid degene is die de tapes opstuurde. Op een bepaald moment zie je trouwens de camera die gericht is binnen in het appartement van de man. Niet iedereen kan vanuit die hoek filmen. Natuurlijk liegt de zoon op het einde en geeft hij niks toe. Eigenlijk weigert hij nu op zijn beurt om de verantwoordelijkheid voor de tapes op ne nemen, en stilaan wordt ook Georges leven verwoest zoals dat van zijn vader.

"Caché" vond ik een bittere experimentele thriller die inderdaad wat vaag overkomt, wat denkwerk vereist en niet vasthoudt aan klassieke vertelstructuren. Op het einde hebben we nog niet alle antwoorden en hebben we het raden naar het lot van het gezin. Ik vond het een redelijke film, zeker met het topacteerwerk van Auteuil en Binoche, maar niet om alle dagen te bekijken die stijl.

Redelijke film met een kl*te einde, gaat hier de vuilnisbak in!

Langzaam maar zeker bij de strot grijpende film van Haneke. Er wordt een briljant psychologisch spel gespeeld met Daniel Auteuil en ook met de kijker. Tweede kijkbeurt bij wijze van spreken benodigd om na alle clues, die her en der te vinden zijn op het internet, de tweede keer te kijken of we nu alles zien aankomen en helemaal begrijpen.

En niet voordat je hem gezien hebt naar die antwoorden gaan zoeken!!

Eerst jezelf laten verrassen door deze film!

wat een slechte film, heb hem een paar jaar geleden in de bioscoop gezien. de grootste fout van mijn leven. vele gaven mij het goede voorbeeld om al na een half uur de zaal uit te lopen. maar helaas was ik eigenwijs. ik ben nog nooit met zo'n rotgevoel de bioscoop uit gewandeld.

het zal technisch best goed zijn allemaal, maar het onbevredigende gevoel overheerst.

Nja, de bedoeling van de film lijkt in ieder geval overgekomen bij Killerkip en guiseppe.

Ik ben niet echt overtuigd door Caché. Nochthans met veel verwachtingen beginnen kijken. Ik heb het wel voor Franse films en het Lost Highway uitgangspunt sprak me enorm aan. De uitwerking gooit echter roet in het eten; de film is tergend traag. Op zich heb ik geen probleem met trage films, maar wel op voorwaarde dat er iets te zien is; niks sfeer, niks mooie stylering, niet meeslepend. Wie nu de tapes gemaakt heeft, interesseert me daardoor niet. De lang aangehouden longshots, iets wat ik te weinig zie in films in het algemeen, zijn spijtig genoeg niet goed uitgewerkt; niets te beleven en niet mooi, op het banale af. Het 'psychologische' kon interessant zijn, maar door de povere uitwerking was mijn aandacht al snel afgeleid. Het open einde komt op mij nogal pseudo-intelectueel over; ik snap de bedoeling wel, maar in een medium als film moet je als regisseur de kijker toch wat meer bieden.

Conclusie: interessant uitgangspunt, hier en daar een mooi shot, maar voorts niet veel te beleven. Een gemiste kans.

tja.. het psychologisch spel is verdraaid interessant weergegeven. beetje te traag misschien, maar wat een klote einde.. had veel meer in kunnen zitten.. jammer.

Voor mij de 2e ziening van Caché.

Geweldig! Wat een magnifiek verhaal. De opbouw zit zo goed in elkaar. Het voelt alsof iedere afzonderlijke scène een functie op zichzelf heeft en precies daar in de film thuishoort waar ze geplaatst is. Mathematisch filmmaken met een gouden randje.

Er zit zo ongelooflijk veel in deze film. Hulde hulde hulde.

De zwembadscènes??
Waarom blaffen de echtelieden elkaar zo af?
Ik vind het erg prettig dat die vragen níet worden beantwoord. Zo blijft er altijd iets te raden over in Hanekes films. Een element dat aan de verbeelding van de kijker wordt overgelaten.

De film combineert een aantal zaken. Zo is daar de gebeurtenis in Parijs, een betoging van Algerijnen waarbij vele doden zijn gevallen. Het bere-interessante vraagstuk in hoeverre iemand verantwoordelijk te houden is voor iets dat hij (zij) in zijn prille jeugd gedaan heeft. Een schijnbaar liefdeloos huwelijk. Welke verantwoordelijkheid heb je tegenover je partner, waar leidt het elkaar niet in vertrouwen nemen toe. Een kind waar de ouders geen enkele invloed op lijken te hebben.

Beide hoofdrolspelers acteren de pannen van het dak. In de scène waarin Binoche reageert op de stelling van haar man dat het te billijken valt dat hij tegen haar loog omdat de gebeurtenissen alleen hem zouden aangaan , is Binoche' acteren van het allerhoogste niveau.

Auteuil is eigenlijk de gehele film messcherp maar met nadruk tijdens de ontmoetingen met Majid en diens zoon. Grappig is dat je nog altijd Ugolin in zijn stem en voorkomen kunt herkennen, zelfs van een kilometer afstand.

Tot slot het camerawerk. Ik vind dat zo ongelooflijk mooi.
Haneke wordt beticht van lelijkfilmerij. Wat een onzin!

Hij zet zijn camera ergens neer en laat de situatie zich voltrekken. Afstandelijk, clean. Perfect geschikt voor zijn cinema.
Statische cameravoering op zijn best.

Neem bijvoorbeeld de scène waarin kleine Majid de auto van de jeugdzorg wordt ingesleurd. Iedere andere regisseur zou de jongen op de voet zijn gevolgd bij zijn wegrennen. Niet Haneke. Hij laat de camera het tafereel doodgemoedereerd van 50 meter afstand gadeslaan, zonder te bewegen. En maakt de gebeurtenis daarmee des te indringender.

(voor hen die de film gisteren hebben gekeken en het hebben gemist: ga deze mooie film herzien en let dan goed op tijdens de allerlaatste scène! Een grote verrassing zal je deel zijn .)

Dit is exact de scène waar ik gisteren tijdens het kijken van de film een discussie met mijn vriendin over had!

En inderdaad, het lijkt er zeer sterk op een sleutelscene te zijn.

In eerste instantie dacht ik het te kunnen verklaren met: de video was tegen de deur aangezet en viel precies tussen portaal en deur nadat Auteuil de deur opendeed. Maar ja, dergelijk toeval in een Haneke-film? Nee, ik dacht het niet.

Damn! Dit betekent misschien wel dat zijn oeuvre in een geheel nieuw licht komt te staan!