Caché (2005)

Eigenaardige, hypnotische film die een paar dagen later nog steeds in mijn hoofd rondspookt. Vooral omdat het allemaal zo écht leek. Haneke mikt op puur realisme, vooral bij het schetsen van zijn personages. De dialogen, gedragingen en gezellige familietafereeltjes aan het begin van de film zijn zelfs zo geloofwaardig, dat je je bij vlagen een voyeur voelt, ook al ontdek je niet meteen iets bijzonders aan de personages en gaan de gesprekken grotendeels over koetjes en kalfjes.

Toch hangt er al vanaf het eerste shot een onwaarschijnlijke dreiging boven het geheel. Weliswaar wordt er voor het uitgangspunt leentjebuur gespeeld bij Lost Highway (familie krijgt geheimzinnige videoband van onbekende), maar in tegenstelling tot Lynch wordt Caché geen koortsige nachtmerrie, wel een opvallende subtiele en goed uitgewerkte studie over schuld, verantwoordelijkheid en perceptie. Verpakt in een bloedstollend spannend jasje. Met een aantal sterke vondsten en erg akelige momenten van angst, paranoïa en wanhoop.

De acteerprestaties zijn verbluffend goed, met name Binoche en Auteuil, en ondanks het (soms té) lage tempo wordt je als kijker steeds dieper in het verhaal meegezogen. Met als gevolg dat dat het 500-koppige publiek in de zaal als één man reageerde op een bijzonder schokkende gebeurtenis aan het einde van de film.

Een echte ontknoping heeft het verhaal dan weer niet en Haneke levert geen pasklare oplossing voor het mysterie. Het is zelfs zo dat het einde op een aantal verschillende manieren geïnterpreteerd kan worden, geheel afhankelijk van het aantal clou's dat je uit de film haalt (of wilt halen). De film heeft naderhand in de auto nog wel een stevige discussie opgeleverd, waaruit bleek dat je er op het vlak van interpretatie heel wat kanten mee opkunt.

Ik ben wel erg benieuwd geworden naar het andere films van Haneke (dit is mijn eerste kennismaking met zijn werk). Volgens de recensies is dit zijn meest toegankelijke film tot nu toe, dus als zijn andere films nog wat verder gaan, smaakt dat wat mij betreft naar meer. Zijn droge, analytische stijl spreekt me wel aan. Het geeft Caché in elk geval een grotere impact dan je zou verwachten.

3.5 sterren.

Best aardige film wel.

Afgezien van dat ik er weer blijkbaar als enige geen zak van snap. .

Maar goed, het geeft in ieder geval stof tot nadenken.. of zo.

het ergste is dat 'de verklarende theorieën' die ik overal lees de boel niet bepaald duidelijker maken.

De videobeelden zouden gemaakt zijn door Haneke zelf, als regisseur. Die ze als het ware neerlegt en registreert wat er gebeurt. Mja....matig

Dan blijkt dat in het laatste lange shot de twee zoons samen te zien in gesprek, iets wat je onmogelijk zomaar kan opmerken. ik zal het straks nog eens bekijken, maar of het te zien is of niet, er wordt niet bepaald iets duidelijker van.

Fascinerende film die je ondanks of dankzij zijn tempo daar ben ik nog niet helemaal uit de kijker volledig weet te grijpen. Het mysterie blijft je volledig in de ban houden en zoals al eerder levert dit de voor mij meest schokkende wending ooit in een film op. Het einde laat nog veel aan de kijker over en dit zorgde ervoor dat ik pas na een half uur in de trein alles op een voor mij heldere manier op een rijtje had.

4* met groeimogelijkheden

Geweldig goede film, alweer een bevestiging van de absolute klasse die de Europese film nog steeds bezit. Prachtige statische en ellenlange shots waarbij je als kijker voortdurend zit te twijfelen of je nu naar de film of naar de videobeelden zit te kijken, knappe personages die met een beperkt aantal heel rake scenes getypeerd worden en zeer realistisch overkomen en waarbij prachtig gespeeld wordt met de vooroordelen van zowel de kijker als de figuren in de film (daar kan Crash nog véél van leren) en uiteindelijk niemand ongeschonden overblijft (ook als kijker voelde ik uiteindelijk voor niemand nog sympathie, en eigenlijk toch nog voor iedereen). De geweten-hypthese spreekt me het meeste aan als verklaring, maar eigenlijk doet het er niet zoveel toe, dit is gewoon een schitterende film.

Een hele sterke Haneke!
Van begin tot eind interessant. Een typische Haneke film; hij weet weer een aparte en duistere sfeer neer te zetten met goede psychologische diepgang.
Ik vind het mooi dat juist deze film geen hapklare brokken aan de kijker voorschotelt. Hoewel er wat mij betreft ook niet ZO veel te raden over blijft. Dat valt wel mee.
Het is in ieder geval een film die indruk bij me heeft gemaakt.

Het open einde vind ik goed. Laat de interpretatie aan de kijker over. Ik vind het een passend einde voor deze film, en het geeft op de valreep nog een goede clue.
In het interview op de dvd zegt Haneke dat hij er zich van bewust is dat 50 procent van de kijkers niet opvalt wat er in dat laatste shot te zien is... Wat hij geweldig vindt.
Hij had eerst een nog lastiger te interpreteren shot gemaakt met veel schaduw. Hij heeft bewust de kijker ruimte geboden voor eigen interpretatie.
Ook zegt hij in dit interview dat Majid en zijn zoon inderdaad ontkennen de videobanden gestuurd te hebben, maar dat je je af kunt vragen of ze de waarheid spreken. Hij gaat nog even uitgebreid in op hoe mensen liegen en hoe overtuigend mensen vaak liegen.
Hij vertelt dit in relatie met de titel; 'verborgen'. Hij heeft de film geschreven op Auteuil. Een acteur die altijd een geheim met zich meedraagt. Hij maakt van Auteuil ook een leugenachtig persoon, althans met name naar zijn vrouw.

Hele goede Haneke, die een boeiend spel speelt met zijn karakters, met de kijkers. De film is subtiel, waaruit voort de dreiging er insluipt op een explosieve manier. Heel mooie thema's en karakterontwikkeling. Ik zag een man die egoistisch voor zichzelf koos en zijn eigen wereld probeerde te beschermen door middel van liegen. En de regisseur speelt met die waarheid zo erg dat het je bang maakt. Zo vlak na de film was ik al onder de indruk, maar later nog meer toen de beelden door mijn hoofd bleven spoken. 4.5 sterren

Hele sterke film. De lange stilstaande shots en het trage geeft een bijzondere sfeer mee aan de film. De spanning is gedurende de hele 2 uren te snijden.
De veelbesproken schokkende scéne was zeker zeer schokkend, in de bioscoopzaal gingen vele handen richting ogen en mond.
Bij de aftiteling denk je wel even: "Tsja, en nu kunnen we zelf gaan nadenken over hoe het nu zit", maar eigenlijk is dat niet nodig, want een goede verklaring kun je niet geven, laat staan een bewijs dat jouw theorie de juiste is.
Een tijdje dacht ik te weten dat vriend Pierre erachter zat, omdat hij op een gegeven moment wel heel welwillig was om Anne te troosten. Toen later de zoon Pierrot vermist was, en de volgende ochtend werd teruggebracht en zich om onbegrijpelijke redenen ineens afkeerde tegen zijn moeder, dacht ik weer dat hij de dader was. Die verdenking duurde bij mij niet lang, want hij kon het spoor nooit naar Majid doen leiden, omdat hij niet kan weten wat er allemaal in de jeugd van zijn vader is gebeurd. Bovendien verwachtte Majid het bezoek van Daniel, dus Majid was op zijn minst medeplichtig. De meest logische verklaring zou zijn dat Majid een hele goede leugenaar is, of dat hij zo krankjorum was dat hij zelf niet wist dat hij die videobanden verstuurde. Maar zoals ik al zei: Een bewijs zul je niet vinden, en daar leg ik me bij neer. Sterker nog: Ik hoef het niet eens te weten, het maakt de film tot een geweldig mysterie, ik hou daar wel van. Je wordt aangezet om na te denken over de dader, en komt tot de conclusie dat je er nooit achter zult komen. De allerlaatste scéne bij die school maakt je gewoon paranoia, je zit constant op iedereen te letten, waar loopt die heen, wat is die aan het doen, wie praat met wie etc. Achteraf is het gewoon een scéne, gefilmd voor de uitgang van een school... en het mysterie wordt weer een beetje groter...

Dikke 4*

Da's vast die 50% die z'n jas al aan het aandoen is, en aan het kijken is of z'n portefeuille niet uit z'n broekzak gevallen is.

Anyway, beste Haneke die ik al gezien heb, nog steeds geen erg overtuigende film. Qua basisconcept kwam inderdaad Lost Highway stevig opdoemen, de uitwerking vond ik heel wat TV-waardiger.

Veel erg realistische conversaties die de film veel ophouden en uitblinken in banaliteit. Het "is er wat - ja, alles goed" gesprekje met z'n moeder als dubieus hoogtepunt. Vloekt ook wat met de nogal gescripte dialoog tijdens de ruzies en het feestje bijvoorbeeld.

Weinig boeiende personages verder, ook teveel zijwegen. Het zoontje dat z'n moeder lijkt te verdenken van overspel is zo'n slecht zijmotief. Anyway, wat de aandacht van de kijker houdt is het mysterie. Ook al weet je al redelijk snel dat je het antwoord niet zal krijgen. Ik verbaas me ook een beetje over de positieve kritiek op het open einde hier. Wat is er in hemelsnaam leuk om te "filosoferen" over de afloop van een gefantaseerd verhaaltje ? Beetje als Find Waldo. Leuk als je hem gevonden heb, maar verder schiet je er ook helemaal niks mee op.

Ach ja, 't was onderhoudend, bij momenten zag het er ook redelijk mooi uit, maar weinig interessant einde en een film die ik morgen alweer vergeten ben. Hoe de vork in de steel zit volgens mij ? Geen interesse.

Kleine 3*

Vind het inhoudelijk van Caché ook best behoorlijk overroepen eigenlijk. Middenklas burgergezinnetje met een probleem en een schuldvraag uit het verleden... Tja, dat is toch niet iets unieks voor een thriller lijkt me en het doet inderdaad erg aan de thematiek van Lynch's Lost Highway denken.

Echter waarin bij de laatste de film langzaam aan transformeert in een psychotische bloedstollende heksenketel moest ik bij Haneke regelmatig het gegeeuw onderdrukken. De film is tergend traag en wist mij nergens in het verhaal te krijgen, het is allemaal wel erg droog en afstandelijk hoor. Spanning is vaak in geen velden of wegen te bekennen, zelfs de geweldadige climax waar iedereen het over heeft liet me uiteindelijk totaal koud. Nou ja, behalve dan dat ik dacht: "Nu zal ie gelukkig wel snel afgelopen zijn" maar zelfs dat viel me nog behoorlijk tegen

Haneke lijkt ook vaak van die niet direct er toedoende zijwegen te bewandellen waarin de kijker dan min of meer zijn eigen interpertatie kwijt kan. Wat kan anders de bedoeling zijn van bv de scenes waarin duidelijk wordt dat de moeder aanrommelt met haar baas en vriend? Dat soort zijwegen kunnen best leuk zijn maar ik zie niet zo wat het er hier allemaal toe doet behalve dan dat Haneke er niet in lijkt te slagen zijn verhaal goed te vertellen. Voor mijn gevoel zwalkt het allemaal maar een beetje rond en komt het vooral neer op wat pretentieuse vaagheid...

De film ziet er verder wel okay uit en ook het acteerwerk is best naar behoren. Maar uiteindelijk blijkt Caché bovenal ontzettend saai. Haneke lijkt een aardige filmer maar een barslechte verteller 2*

Fascinerende film die de kijker in een hypnose brengt. Het begint als een verhaal met een stalker die Georges terrorisered. Al snel blijkt er meer achter te zitten. Het feit dat de oplossing niet kant en klaar wordt aangeleverd, houdt de kijker nog een poos in z'n hypnose. Als je het wat laat bezinken kom je, of kom je net niet, tot de mening dat het de twee zonen zouden zijn die alles gefilmd hebben.

Zeer geslaagde Franse thriller van een zo te zien Oostenrijkse regiseur. Als je het plot leest moet je denken aan iets griezeligs maar dat viel in Cache best wel mee. (dat rijmt) De acteurs waren zeer goed en de film had toch een mooi plot. Daniel Auteuil die ik nu voor de tweede keer in een film zie sinds Department 36 speelde toch de sterren van de hemel, ook van die vrouw en hun zoon Pierrot.

De decors zaten ook perfect in elkaar. Ook de locaties van de opgenomen videobeelden komen echt levendig over alsof de regiseur voor de opnames de locatie niet heeft afgezet en de toevallige voorbijgangers filmde. Toch ook wel 1 van de goedkoopste manieren om een klassieker te maken.

Zoals hierboven gezegt: verwacht niet iets griezeligs of erg spannends. Dit is gewoon een rustig filmpje met een puzzeltocht van wie is de dader en waarom. Echt een groot verhaal heeft Cache overgens niet maar evengoed blijft het wel boeien op een een of andere manier. Misschien vanwege de sfeer en het manier van acteren.

4,0*

Voor mij de 2e ziening van Caché.

Geweldig! Wat een magnifiek verhaal. De opbouw zit zo goed in elkaar. Het voelt alsof iedere afzonderlijke scène een functie op zichzelf heeft en precies daar in de film thuishoort waar ze geplaatst is. Mathematisch filmmaken met een gouden randje.

Er zit zo ongelooflijk veel in deze film. Hulde hulde hulde.

De zwembadscènes??
Waarom blaffen de echtelieden elkaar zo af?
Ik vind het erg prettig dat die vragen níet worden beantwoord. Zo blijft er altijd iets te raden over in Hanekes films. Een element dat aan de verbeelding van de kijker wordt overgelaten.

De film combineert een aantal zaken. Zo is daar de gebeurtenis in Parijs, een betoging van Algerijnen waarbij vele doden zijn gevallen. Het bere-interessante vraagstuk in hoeverre iemand verantwoordelijk te houden is voor iets dat hij (zij) in zijn prille jeugd gedaan heeft. Een schijnbaar liefdeloos huwelijk. Welke verantwoordelijkheid heb je tegenover je partner, waar leidt het elkaar niet in vertrouwen nemen toe. Een kind waar de ouders geen enkele invloed op lijken te hebben.

Beide hoofdrolspelers acteren de pannen van het dak. In de scène waarin Binoche reageert op de stelling van haar man dat het te billijken valt dat hij tegen haar loog omdat de gebeurtenissen alleen hem zouden aangaan , is Binoche' acteren van het allerhoogste niveau.

Auteuil is eigenlijk de gehele film messcherp maar met nadruk tijdens de ontmoetingen met Majid en diens zoon. Grappig is dat je nog altijd Ugolin in zijn stem en voorkomen kunt herkennen, zelfs van een kilometer afstand.

Tot slot het camerawerk. Ik vind dat zo ongelooflijk mooi.
Haneke wordt beticht van lelijkfilmerij. Wat een onzin!

Hij zet zijn camera ergens neer en laat de situatie zich voltrekken. Afstandelijk, clean. Perfect geschikt voor zijn cinema.
Statische cameravoering op zijn best.

Neem bijvoorbeeld de scène waarin kleine Majid de auto van de jeugdzorg wordt ingesleurd. Iedere andere regisseur zou de jongen op de voet zijn gevolgd bij zijn wegrennen. Niet Haneke. Hij laat de camera het tafereel doodgemoedereerd van 50 meter afstand gadeslaan, zonder te bewegen. En maakt de gebeurtenis daarmee des te indringender.

(voor hen die de film gisteren hebben gekeken en het hebben gemist: ga deze mooie film herzien en let dan goed op tijdens de allerlaatste scène! Een grote verrassing zal je deel zijn .)

Daniel Auteuil, een vooraanstaand TV-presentator van een boekenprogramma, wordt plots gestalkt door videobanden waar alleen maar zijn huis op te zien en simplistische tekeningen waar bloed uit gezichten stroomt. Niet prettig natuurlijk en hij gaat op onderzoek uit! Iemand uit het verleden lijkt een rol te spelen in dit onheilspellende scenario.

Op zich heel leuk en aardig allemaal op het wat onafgeronde einde na dan. Toch had ik uiteindelijk ietwat moeite met de film. Allereerst was ik meer benieuwd naar wie toch die gare shit naar Auteuil stuurde en verwachtte ik nog een prettige plottwist, maar ja niet iedere regisseur is Hitchcock. Regisseur Michael Haneke gaat het hier meer om het waarom en de boodschap. Daar kon ik niet zo veel mee eerlijk gezegd. En passant wordt het koloniale verleden van Frankrijk (200 dode Arabieren in 1962 tijdens een Parijse demonstratie!) erbij gehaald en wordt een link gelegd tussen dat en het verhaal. Gelukkig deed het niet heel geforceerd aan, maar duidelijk was wel dat Haneke zoals vaker zijn moralistische ei kwijt moest.

Pff wat een vreselijk saaie, futloze, lelijke, afstandelijke, irritante en vergezochte film zeg.

Dat hele verhaal is bespottelijk vergezocht en ja, ook ongeloofwaardig. De film duurt twee uur, maar de hele film kan in drie zinnetjes beschreven worden, zonder dat je veel diepgang mist. Want de film voelt aan als psychologisch en subtiel, maar is eigenlijk belachelijk doorzichtig. Verder was de sfeer echt bedroevend kut. En dat voor een film die omschreven is als thriller, maar dat simpelweg nauwelijks is.

Cinematografisch ook gewoon een behoorlijke draak, nauwelijks interessante shots, en de editing was echt vreselijk en abrupt. De keuze om geen achtergrondgeluid of muziek te gebruiken pakt ook zeer slecht uit, had nog wat van sfeer kunnen creeeren, maar op deze manier wordt de film nog saaier en futlozer dan hij al was.

De dialogen waren nauwelijks aan te horen, erg irritant "zucht, zucht" werk. Om de brij heendraaien hou ik al niet van, hier is dat meer regel dan uitzondering in de dialogen, en sowieso wordt het hele verhaal er met de minuut onboeiender door.

Vreselijke 2 uur (!) durende zit, één goeie scene, en een hoop ergernis. 1.5*

Ook ik ben gevallen voor de charme van Michael Haneke. Meteen vanaf het begin vond ik de langgerekte videoband-beelden geweldig en ik voelde meteen het indringersgevoel dat de inwoners van het huis ook gevoeld moeten hebben. Naarmate de film vordert worden de videobeelden steeds heftiger en dit doet Daniel Auteuil ertoe besluiten op onderzoek uit te gaan. Erg indrukwekkend vond ik nog om te zien dat hij uitkomt bij zijn aardsvijand toen hij nog een kind was, door middel van droomsequenties dwars door de film komt de kijker achter zijn bestaan en om dan te zien hoe dat uiteindelijk afloopt is erg sterk.

Superspannend, met een ietwat ontluisterend einde, maar dat hoort erbij! Ik ben blij met het einde, achteraf. Ik had het liever opgelost gezien, maar dit open einde is prima. Nadat ik de film gekeken heb, heb ik een tijdje confuus voor me uit gestaard omdat ik vrij flabbergasted was over wat ik allemaal gezien had. Het is goed als een film dat met je kan doen.

Vreemd eigenlijk. Ik vind Haneke een zeer interessante regisseur maar het was al 5 jaar geleden dat ik nog eens een film van 'm voor het eerst bekeken heb. Zoveel interessante regisseurs en dan zit er weleens eentje onbedoeld op de reservebank.

Caché viel bepaald niet tegen. Een erg boeiende film. In het begin vooral spannend, naarmate de film vordert steeds fascinerender. Bepaald niet zonder Hanekes vaste onderpen, maar voor Haneke ook opvallend genuanceerd en open. En hoewel er wel wat verwijzingen inzitten naar het koloniale verleden van Frankrijk lijkt Haneke zich hier wat minder bezig te houden met de maatschappij of mensheid als geheel en meer met zijn personages. Veel meer een acteursfilm dan vijf van de andere zes films die ik van 'm zag.

De eindscene is geweldig.

4.0*

Altijd lachen met Haneke.

Eindelijk een Haneke die voor mij wel echt werkte. Waarschijnlijk omdat dit een meer menselijke film is. Daarmee bedoel ik niet eens dat de mensen hier sympathiek zijn. Verre van zelfs. Ik bedoel dat Haneke menselijke personages gebruikt als basis van zijn verhaal in plaats van 'de maatschappij' of 'een idee'. Het levert een minder steriele film op.

Verder is het wel typisch Haneke. De statische shots die vaak ongeloofelijk lang aangehouden worden. Het alledaagse dat soms afgewisseld wordt met een thrillerscène (altijd zijn beste scènes overigens). Schuldvragen en maatschappijkritiek. Het zit er allemaal in. Hitchcock is nooit ver weg bij Haneke en dat is hier duidelijker dan ooit. Het is een spannende film die net als in Hitch' werk het veilige gevoel van het normale leven probeert te ondermijnen.

En uiteraard zijn er weer geen antwoorden. Er zijn nooit antwoorden in Hanekefilms. Hij wil graag dat we later nog nadenken over wat we gezien hebben. Heel interessant, maar tot nu toe wist Haneke me nooit echt aan het denken te zetten na de film, omdat zijn werk er nooit boeiend genoeg voor was. Caché is een uitzondering. Niet dat ik verder ga uitdiepen wie die videobanden heeft verstuurd. Totaal irrelevante vraag, al is het maar omdat er geen antwoord op bestaat. Het gaat er om waarom ieder personage al dan niet de videobanden verstuurd zou kunnen hebben. Het levert een fris perspectief op de karakters en het blijkt zelfs te bewijzen hoe sterk deze film in elkaar zit.

Ik lees hier en daar (niet zozeer op MovieMeter) ook nog het een en ander over kritiek op kolonialisatie. Toch iets waar Haneke weer te ver in gaat, want als ik het goed begrijp vergelijkt Haneke een slechte daad van een 6-jarig jongetje met de gruwelijkheden van het kolonialisme. Een kromme vergelijking, omdat er vanuit een totaal ander perspectief gedacht wordt bij kinderen en kolonialisten. Gelukkig blijft het onderwerp op de achtergrond en hoef ik het er niet in te zien.

Verder een zeer geslaagde thriller. Niet de spannendste of meest bijzondere die ik ooit heb gezien, maar de moeite waard. Niet op de laatste plaats overigens dankzij Binoche en met name Daniel Auteuil.

3,5*

P.S.: Ik zou niet te veel zoeken achter de overeenkomst tussen de naam Dick Laurent uit Lost Highway en Anne en Georges Laurent uit deze film. De naam Anne Laurent keert steeds terug in Haneke's werk, bijvoorbeeld in Code Inconnu, een film die praktisch geen verband heeft met Lost Highway.

Bijzonder langzame maar boeiende film.

Het leek er wel op dat de regisseur de kijker als het ware in slaap wil wiegen door het erg lage tempo, maar dan plots gebeurt er iets spannends of heftigs (de haan die geslacht wordt, de zelfmoord van Majid), en dan komt dit zo totaal onverwacht dat je als kijker weer volledig wakker(geschud) bent.

Verder wordt er vooral gefocust op de menselijke gedragingen, hoe reageert iemand op een indringer, een buitenstaander die oude koeien uit de gracht haalt en wat voor invloed heeft dit op zijn naaste omgeving?

Het einde voelt wat bevreemdend aan, er wordt niet echt iets uitgelegd, (ik was al blij dat ik Pierrot en Majid's zoon kon herkennen), maar in een interview op de dvd vertelt Haneke dat dit de bedoeling is. Iedereen mag er zijn eigen invulling aan geven. Nou hier komt hij dan: volgens mij heeft de zoon van Majid dit alles in elkaar gestoken (de video-tapes, tekeningen, anonieme telefoontjes), al dan niet met medeweten van zijn vader (al vermoed ik van niet) en in die eindscène biecht hij dit allemaal op aan Pierrot. Kan er uiteraard ook volledig naast zitten hoor, but who cares?

In ieder geval, in datzelfde interview zegt Haneke dat hij voor die laatste scène ook daadwerkelijk nog tekst had geschreven, maar hij wil natuurlijk niet zeggen wat de inhoud juist was. Ergens wel jammer, maar aan de andere kant is dit einde wel veel mysterieuzer en biedt het ook de mogelijkheid om zelf te speculeren.

Prima acteerprestaties verder, Auteuil en Binoche zorgen ervoor dat de film niet inzakt (en da's knap want het gaat soms echt erg traag) en acteren gewoon erg menselijk.

het probleem dat ik vaak had met de oudere films van Haneke is dat ik de psychologie van de personages vaak niet kon geloven. Het was t'e afstandelijk en soms leken personages geheel ontdaan van elke vorm van menselijkheid. Tuurlijk komen in het echt dit soort kille, apathische mensen wel voor, maar ik geloof simpelweg niet dat zelfs op het moment van de grootste gruweldaden, of vlak daarna, iemand geen enkele emotie heeft. Aangezien er achter het soort gebeurtenissen die Haneke vaak verbeedt wel degelijk een sterke emotionele drijfveer zit, die dus niet wordt verbeeld.

Ook in deze film gaat ie soms over het randje van psychologische geloofwaardigheid. Ik zat er ook eigenlijk een beetje op te wachten - Haneke een beetje kennende - dat ie in het verloop van de film de kilheid nog zou vergroten en het te bont zou maken. Maar gelukkig krijgen we juist een heel 'menselijke' film, waarin de (zij het onderhuidse) emoties subliem vertolkt worden en ik na afloop het gevoel had ongelooflijk diep in de ziel van de hoofdpersonen te hebben gekeken. Wat weliswaar een zeer deprimerende en uiteindelijk toch kille ziel blijkt te zijn, maar wel eentje die ik volledig kan geloven. Voor das weisse band geldt dit eigenlijk nog veel sterker, ik vindt deze twee films dan ook beiden een meesterwerk. Want wat betreft cinematografie, thematiek en vertelstijl was ik ook al door vorige films overtuigt van Haneke's briljantie.

Opvallend dat veel mensen de enorm belangrijke hint aan het einde missen. Voor mij is het einde eigenlijk niet zo heel erg open daardoor. Aan de manier waarop de twee praten is het duidelijk dat ze elkaar al goed kennen, en ook een vriendelijke verhouding hebben. De zoon Majid is de innitiator, want zonder hem zou Pierrot nergens vanaf weten. Dan komt het al veelgenoemde moment van de videoband tussen de deur terwijl georges op straat aan het kijken is. Het is inderdaad haast onmogelijk dat de zoon van majid dat gedaan kan hebben zonder gezien te worden, maar het zou wel heel goed kunnen dat Pierrot van binnenuit de tape daar neergelegd heeft en dan snel weer naar binnen is gesneakt terwijl georges buiten aan het kijken was. Door de gezamenlijke spionageactie van de twee komt Pierrot ook te weten over het vreemdgaan van de moeder (hoewel dat niet bevestigd wordt, had ik het gevoel in die scene dat Pierrot elk moment een tape tevoorschijn kon halen waarop je haar overspel ziet plegen). Majid zelf is van de hele operatie niet op de hoogte, want een uur lang huilen nadat georges was vertrokken kan haast niet gespeeld zijn, en zijn personage is sowieso heel authentiek neergezet. Het lijkt er meer op dat Majid zelfs lichtelijk verheugd was in eerste instantie over het bezoek van Majid en misschien hoopte dat het verleden weer rechtgezet kon worden en dat hij misschien zelfs ook wel vergevingsgezind zou zijn. Wat natuurlijk extra bijzonder is, is dat je daardoor de zoon van Majid ook medeverantwoordelijk zou kunnen stellen voor de zelfmoord van zijn vader, wat behalve de oprakeling van het verleden ook een gevolg van de dreigementen van Georges is waarschijnlijk. Mooi om te zien dat de zoon van Majid tevreden gesteld is als hij ziet dat de toenemende waanzin van Georges voortkomt uit een enorm schuldgevoel en dan ook geen wraak meer koestert.

subliem meesterwerk 5*

Tsjah, helaas had ik hier meer van verwacht. Waar ik vooral tegenaan hikte waren de veel te lange en veel te saaie dialogen die de hele film vormden. Die waren ronduit vervelend en haalden bijna elk tempo uit de film.
Best jammer, want de potentie is er zeker en het doet me zelfs een beetje denken aan een Lynch film, het niveau wat hier echter niet wordt gehaald. Daarvoor ontbreekt het toch teveel aan echte sfeer en mysterieuze/vreemde personages.

Het uitgangspunt is wel lekker geheimzinnig en het houdt je ondanks de vele saaie dialogen toch nieuwsgierig tot aan het einde. Helaas krijg je geen antwoord op de vraag en moet je het vooral van de eigen theorieën hebben. Iets wat ik opzich wel kan waarderen, maar aan de andere kant heb ik niet de behoefte zoals bij films als Mulholland Dr. en Lost Highway om het tot de bodem uit te gaan zoeken. Daarvoor voelde de film helaas net wat te kil voor me aan.

Zal nog wel even het interview met Haneke bekijken zometeen, maar het zal denk ik geen invloed hebben op mijn score die nu staat.

2,5*

Erg sterke film van Haneke. Hoewel de film niet altijd even vlot is, blijf je toch gefocust en gissen naar hoe het kan zitten.

Het begint tamelijk onschuldig en rustig. Maar al snel volgen de tekeningen die toch al meer doen vermoeden.

Een goede opbouw en zoals al meerdere keren aangegeven, typische Haneke dingetjes in de film.

De zelfmoord van Majid kwam voor mij zeer onverwacht en dacht op dat moment ook echt even wtf. Hoe kalm hij de deur open open doet, iets uit zijn zak pakt en zegt 'ik wilde dat je erbij zou zijn' en zijn keel doorsnijd.. Echt even een wow-moment.

De eindscene met de zoon van Majid is ook erg sterk. Goede, mooie conversatie. Je voelt de emotie van beide kanten.

Knap staaltje cinematografie en sterke cast.

4*.

mmm apart gevalletje cache.

Het mooie van Haneke vind ik wel dat hij helemaal geen fuck om zijn publiek geeft kan ik wel respect voor opbrengen.

Geen achtergrond muziek en een kille, afstandelijke en vooral sfeerloze manier van filmen.

Wat je dan wel weer krijgt is realisme vooral in combinatie met uitstekend acteerwerk van Daniel Auteuil en de rest van de cast.

Nog een pluspunt is dat je soms een film in een film zit te kijken en een beetje voor de gek word gehouden maar wel cool gedaan.

Zit ook een groot WTF moment in die heel onverwacht komt.

Daarnaast uiteraard maatschappijkritische lijn in verwerkt en schuldgevoel en racisme.

Denk aan de scene dat Georges in confrontatie komt met de fietser en de manier hoe Georges heftig reageert misschien onbewust omdat hij zwart is.

Maar begrijp niet waarom die laatste scene nou zo heel geweldig behalve dan dat veel mensen het niet gezien kunnen hebben omdat het zo'n drukke bedoeling is naast het symbolische kenmerk dat hun zonen wel gemoedelijk met elkaar om kunnen gaan.

Ook als er aangebeld wordt en niemand te zien is op straat en eigenlijk onmogelijk is dat het iemand is van buiten moet het dan het zoontje zijn omdat het zoontje op het einde met de zoon van Majid staat te praten dan zou dat zoontje de hele tijd met hun hebben meegespeeld en heel goed een geheim kunnen houden.

Daarnaast is het echt een film waar je nog veel over na kan denken en van verschillende hoeken kunt bekijken.

3.5

Aparte film. Hoewel hij enigszins langdradig en traag van opbouw is, blijft hij boeien. Ik moet zeggen dat de rollen overtuigend worden neergezet door de acteurs. Het ´open´ einde (daar wordt hierboven over gediscussierd, of dat wel echt zo open was) vond ik dan weer wat minder.

3,5*

B.

Intelligente film met uitstekende prestaties van de cast en een interessant verhaal waarmee Haneke de kijker op het verkeerde been zet of aan het twijfelen brengt over wat waar is. Zoals bijvoorbeeld het wel of geen hebben van een verhouding van Mme Binoche. Ook speelt de maker met de kijker door het perspectief en daarmee de sympathie van de kijker te laten verschuiven naar Madji, Georges en weer terug.
Een beklemmend verhaal alhoewel niet eens zulke ernstige zaken spelen, afgezien van de scene in de flat.
4 sterretjes

Pas de eerste film die ik zie van Michael Haneke.

Zijn kale stijl valt gelijk op, ik ben er niet zo blij mee dat hij amper muziek gebruikt en zijn camera nauwelijks beweegt. Neem nou alleen al de optiteling, wat een saaie bedoeling! Haneke is gewoon geen mooifilmer, dus moet hij ook niet de illusie hebben dat trage shots wat voor hem zijn, omdat er gewoon niets te zien valt. Haneke weet het een en ander gelukkig wel te compenseren met een paar akelig abrupte scenes die ik niet voorzien had.

Deze 2 scenes, te weten: de nachtmerrie van Georges als hij bij zijn moeder overnacht en de plotselinge zelfmoordscene torenen gelijk ver boven de rest van de film uit, die verder lijdt aan een chronisch gebrek aan onderhuidse spanning. Gelukkig blijft de film wel interessant om te volgen, al was het maar omdat je jezelf afvraagt wat er zich nou precies heeft afgespeeld in het verleden en wie verantwoordelijk is voor de stille terreur.

De scenes waarin Georges het steeds benauwder krijgt, omdat zijn vrouw en zijn werkgever ook videobanden ontvangen zijn interessant omdat ze het vervelende gelieg van Georges gelijk aan banden leggen. Helaas is de uiteindelijke afwikkeling hiervan, geheel in de lijn van de rest van de film het allemaal net niet. Er wordt gedreigd en gedreigd, maar uiteindelijk loopt het allemaal met een sisser af. Een zwak eindshot kon daar ook helemaal niets meer aan veranderen. Nogal flauw!

De acteerprestaties vond ik trouwens meer dan oké, al fronste ik wel even goed met mijn wenkbrauwen ten tijden van het subplot rondom dat apathische kind van Georges en Anne.

Eigenlijk nogal dubbele gevoelens, de potentie voor een goede film was zeker aanwezig, de uitwerking qua script en op visueel gebied was soms nogal matig. Een dikke 3*

Ondanks dat er helemaal niet zo heel veel gebeurd en dat het tempo laag is zit er van het begin tot het einde spanning in. Ik had al veel over deze film gehoord en het heeft mijn verwachtingen zeker waargemaakt.

En dan het eindshot....Ik geef het toe... ik heb ook 2 keer moeten kijken......

4*

'k keek wel wat uit naar deze film, maar zoals vaker wat teleurgesteld. Een trage film (al kon 'k er nog mee leven), maar vooral het einde, zo plots gedaan, 'k viel totaal uit de lucht.

Gelukkig zat er nog een boekje bij de dvd dat je aandachtig naar de aftiteling moest kijken, al is het toch nog altijd gissen (wat blijkbaar de bedoeling van de regisseur is).

Uit een opwelling gekeken en ik kreeg een vrij zoutloze film te zien over een gezin dat videobanden opgestuurd krijgt waar ze zelf op staan...
Verder erg traag, vrij saaie shots. Jammer dat er ook geen achtergrondmuziek aanwezig is.

En dan moet je als kijker blijkbaar letten op de laatste scène waarin iets belangrijks onthuld wordt, nou tegen die tijd had ik het wel gehad met deze film. Ik zag overigens wel dat Pierrot en Majid's zoon met elkaar gingen praten. Maar dat kon mij eerlijk gezegd gestolen worden.

De film deed me overigens wel een beetje denken aan Lost Highway met de videobanden, gelukkig is dat een veel betere film.

2,5 Sterren.

Normaal gesproken vind ik het hevig afbreuk doen aan de film als ik op internet moet lezen wat ik zelf gemist heb. In dit geval niet. Had het einde ook gewoon echt niet gezien, maar na het lezen van wat er gebeurde, is de film nu wel mooi af. Alhoewel, ook dit brengt natuurlijk meer vragen met zich mee. Dat is sowieso iets dat je van te voren weet bij Haneke. Hij daagt zijn publiek uit om met antwoorden te komen. Dat klinkt flauw en nogal pretentieus, maar het werkt vaak wel bij Haneke. Vaak zijn morele kwesties ook helemaal niet zo gemakkelijk te duiden.

In dit geval laat hij het publiek eerst vanuit een thrillerinvalshoek - later vanuit dramatisch oogpunt-, nadenken over wie de tapes stuurde. De uitleg dat het Haneke zelf was zou uitermate flauw zijn, ware het niet dat ik nooit denk dat dit de absolute insteek was. Hooguit een optie, als tegenhanger van een rationele uitleg. En met Funny Games in gedachten ook niet helemaal ondenkbaar. Maar goed wie de tapes stuurde is gezien puur vanuit de plot of misschien zelfs alleen het thriller gedeelte relevant, maar maakt uiteindelijk geen klap uit. Het verandert hoe dan ook niets.

Haneke speelt in al zijn films met sociale vraagstukken waarvan je weet dat die al een keer zo zijn gebeurd. Je las al eens in de krant van huisvredebreuk, collectief zelfmoord of een zinloze brute moord. Hij zoekt dan ook bewust die donkere kant op van de samenleving, waar sociale problemen dermate geëscaleerd zijn dat ze leiden tot extreem gedrag. Hier is de zelfmoord het meest extreme. Hij geeft de kijker een soort traumatische ervaring mee. De vraag of het verleden zo heftig voor Majid was, dat het genoeg reden is voor deze toch wat onverwachte daad, werd al beantwoord door de daad zelf. Ja dus. Het enige dat we zeker weten is dat zijn ouders zijn gestorven toen hij heel jong was, dat hij is verraden door Georges waardoor heel zijn leven anders liep. Hoe anders dat leven liep weten we niet echt. Zijn zoon zegt erover dat hij is mishandeld in het weeshuis. En we zien hoe hij terecht is gekomen in een klein, troosteloos flatje, wat ons zegt dat hij niet veel (zakelijk) succes had in het leven. Hij heeft geen vrouw.

Verder; in hoeverre kun je een kind van 6 een vreselijke daad 40 jaar later nog kwalijk nemen? Daarbij worden we ietwat een bepaalde kant opgeduwd door Georges te laten zien als een nogal onsympathieke, vrij opvliegende, matige echtgenoot, vader en zoon. En zo zijn er nog meer vragen hoor. Waar gaat het mis in de opvoeding van Pierrot (afgezien van de debiele naam), is Anne verliefd op iemand anders. Gaat de relatie slechter door de videobanden of was het al niet best?

En zo zit de film vol met vragen waar ook geen gemakkelijke antwoorden op zijn, hooguit mogelijkheden. Die mogelijkheden zorgen ervoor dat het een puzzel wordt die op meer dan 1 manier te leggen is. Dat klinkt nogmaals flauw, maar in plaats van veel pretenties zegt Haneke volgens mij gewoon dat ie het ook niet weet en dat de toedracht van sociale problemen en extreem gedrag dat hier uit voort kan komen ook gewoon uitermate gecompliceerd is. Sommige mensen zijn er nogal op tegen dat een regisseur zijn publiek de betekenis van een film laat invullen, omdat die er vaak meer van maakt dan er inzit. Maar juist door het zo open te laten, zet hij aan tot denken over sociale kwesties. Sommigen zullen dan weer beweren dat ze Haneke daar niet voor nodig hebben. Dat heb ik ook niet direct, maar af en toe is het wel lekker om met hem te sparren.

4 sterren. Knappe film weer.

Een boeiende film weer van Haneke, die ook deze keer weer een film heeft afgeleverd, die stof geeft tot nadenken.

Caché valt in eerste instantie op door het uitermate trage tempo. Een gezin wordt lastiggevallen en het blijkt al snel dat het te maken heeft met het verleden. Ondanks dat er soms niet heel veel gebeurt weet Haneke je toch enigszins te prikkelen door mij nieuwsgierig te maken en niet te snel teveel prijs te geven. Soms gaat het tempo even omhoog, maar meestal blijft het laag. Haneke gebruikt dat ook om zijn kenmerkende lange shots te tonen. Shots die vaak wel erg mooi geschoten zijn. Daarnaast blijf je toch wel constant over het verhaal nadenken. De vraag wie de tapes gestuurd heeft, hield mij wel behoorlijk bezig.

Het acteerwerk is overigens heel behoorlijk Auteuil speelt een prima rol en zet echt een overtuigend personage neer, waarvan ik echt steeds meer twijfels kreeg over zijn eerlijkheid. Binoche heb ik nog nooit een slechte rol zien spelen en ook hier houdt zij zich prima staande. Naarmate het einde vordert, verwachtte ik op een gegeven momentnog een uitschieter. Die kwam echter niet, en ik was toch even verbaast omopeens de aftiteling over het beeld te zien lopen. Ik miste aanvankelijk de betekenis van deze scene, maar een paar reviews hierover nalezen, geeft uiteindelijk toch een hoop duidelijkheid.

Caché is uiteindelijk een film gebleken, die me niet helemaal overdonderd heeft. Maar het is wel weer goed gemaakt, kent niet al te veel minpuntjes, en geeft zeker een hoop stof tot nadenken.

3,5*