Caché (2005)

Ook ik ben gevallen voor de charme van Michael Haneke. Meteen vanaf het begin vond ik de langgerekte videoband-beelden geweldig en ik voelde meteen het indringersgevoel dat de inwoners van het huis ook gevoeld moeten hebben. Naarmate de film vordert worden de videobeelden steeds heftiger en dit doet Daniel Auteuil ertoe besluiten op onderzoek uit te gaan. Erg indrukwekkend vond ik nog om te zien dat hij uitkomt bij zijn aardsvijand toen hij nog een kind was, door middel van droomsequenties dwars door de film komt de kijker achter zijn bestaan en om dan te zien hoe dat uiteindelijk afloopt is erg sterk.

Superspannend, met een ietwat ontluisterend einde, maar dat hoort erbij! Ik ben blij met het einde, achteraf. Ik had het liever opgelost gezien, maar dit open einde is prima. Nadat ik de film gekeken heb, heb ik een tijdje confuus voor me uit gestaard omdat ik vrij flabbergasted was over wat ik allemaal gezien had. Het is goed als een film dat met je kan doen.

Vreemd eigenlijk. Ik vind Haneke een zeer interessante regisseur maar het was al 5 jaar geleden dat ik nog eens een film van 'm voor het eerst bekeken heb. Zoveel interessante regisseurs en dan zit er weleens eentje onbedoeld op de reservebank.

Caché viel bepaald niet tegen. Een erg boeiende film. In het begin vooral spannend, naarmate de film vordert steeds fascinerender. Bepaald niet zonder Hanekes vaste onderpen, maar voor Haneke ook opvallend genuanceerd en open. En hoewel er wel wat verwijzingen inzitten naar het koloniale verleden van Frankrijk lijkt Haneke zich hier wat minder bezig te houden met de maatschappij of mensheid als geheel en meer met zijn personages. Veel meer een acteursfilm dan vijf van de andere zes films die ik van 'm zag.

De eindscene is geweldig.

4.0*

Zeer fascinerende film, die me eerder deed denken aan het oudere werk van Haneke. Deze maal geen film waarbij de kijker getuige is van een postmodernistisch desintegratieproces (Der siebente Kontinent), duidelijk gemaakt wordt waartoe een video-obsessie als surrogaat voor sociale interactie kan leiden (Benny's Video), zich bewust wordt van de menselijke drama's die schuilen achter de items van het tv-journaal (71 Fragmente einer Chronologie des Zufalls) of een confronterende medeplichtigheid krijgt opgedrongen (Funny Games). In Caché functioneren videobeelden eerder als een instrument om verantwoordelijkheden te duiden en de protagonisten ertoe aan te zetten hun verantwoordelijkheid retroactief op te nemen. Zelf ben ik van mening dat ook deze film van Haneke enkel te snappen valt als de kijker de interpretatieve conventies van de klassieke cinema laat vallen. De centrale vraag waarmee de kijker volgens deze conventies zou blijven zitten, blijkt ook dan weer niet langer echt van belang.

Caché is een psychologische thriller die opgebouwd is rond de vraag wie anonieme videobanden aan Georges stuurt. Hierop lijken slechts twee antwoorden mogelijk. (1) Ofwel heeft de zoon van Majid alles opgezet: hij wist van het verraad van Georges, wou hem onder ogen laten zien wat er van Majid geworden was, wijst hem de weg naar het appartement van Majid in de hoop dat hij z’n verantwoordelijkheid inziet, zendt de opname van Georges’ arrogante reactie naar z’n vrouw Anne in de hoop dat zij achter de waarheid komt en hem dwingt om z’n verantwoordelijkheid op te nemen, neemt contact op met Georges’ zoon Pierrot om hem de malafide praktijken van z’n ouders mee te delen (de kaart die Pierrot op school krijgt toegezonden; de info over het overspel van z’n moeder (mogelijk aan het licht gekomen tijdens de spionageactiviteiten van Majids zoon); de videocassette die tegen de deur blijkt te zijn neergelegd terwijl Georges op straat speurt naar de persoon die aan de deur gebeld heeft). Tegen deze interpretatie pleiten op z’n minst drie bedenkingen. (a) Majids zoon blijft zelf bij hoog en bij laag beweren dat hij er niets mee te maken heeft. Aangezien Haneke er alles aan doet om vader en zoon Majid als integer, beheerst en rechtgeaard (en dus als moreel spiegelbeeld van Georges) voor te stellen, lijkt er geen reden om aan de woorden van Majids zoon te twijfelen. (b) Wanneer Georges de politie het appartement van Majid laat doorzoeken naar Pierrot, wordt de camera waarmee de eerdere (en latere) opnames gemaakt werden, niet gevonden. Dat het om een grote en dus moeilijk te verbergen camera ging, blijkt uit de schaduw van de camera die we bij één van de nachtopnames (circa 11:01) te zien krijgen. (c) Georges passeert verschillende malen rakelings langs de plaats waar er (met een grote camera) opnames van z’n huis gemaakt worden, maar merkt niets. Dit brengt ons bij optie (2). De videobanden zijn niet gemaakt door één van de protagonisten maar worden geleverd ‘from beyond the fourth wall’, maw ze bevatten de primaire beelden die door Haneke zelf geschoten zijn en door hem als externe, meta-cinematografische instantie aan Georges bezorgd worden. Dit kan verklaren waarom de kijker bij de eerste nachtopname (circa 11:01) bewust attent gemaakt wordt op de aanwezigheid van de camera, terwijl Georges zelf nooit iets merkt (want niets kan merken). Dit kan ook verklaren hoe de videocassette tegen de deur kon worden neergelegd terwijl Georges op straat speurt naar de persoon die aan de deur gebeld heeft (circa 27:44). Haneke heeft er trouwens ook in zijn andere films een handje van weg om de scheiding tussen acteurs/kijkers/regisseur op cruciale momenten te doorbreken – denk maar aan psychopaat Paul die in Funny Games glimlachend recht in de camera omkijkt. Er blijft natuurlijk de mogelijkheid dat Haneke met Caché niet de bedoeling had om een coherent narratief aan te bieden en daarom de meest cruciale verhaallijn doelbewust open zou hebben gelaten. Uit Hanekes ander werk blijkt – anders dan in het werk van Lynch bvb – mijns inziens echter niet dat hij de gewoonte heeft om onoplosbare interne contradicties in zijn verhalen te verweven.
Wat er ook van zij, bij het kijken naar Caché wordt al tamelijk snel duidelijk dat het whodunit-element slechts secundair van belang is of zelfs volstrekt onbelangrijk is. De film ontpopt zich al gauw tot een subtiele aanklacht tegen de neo-kolonialistische marginalisering van etnische minderheden in de westerse beschaving. Een verborgen geschiedenis van onderdrukking wordt aan het licht gebracht en aan de kaak gesteld; de Eurocentrische waarden en vooroordelen van de blanke protagonist worden in vraag gesteld. Majids moeilijke levensomstandigheden – waarvoor Georges ten dele verantwoordelijk is – worden op sceptische afstandelijkheid en onverschilligheid onthaald. Majid zelf wordt ten onrechte zeer wantrouwig bekeken en ronduit arrogant behandeld. Majid en diens zoon krijgen a priori een identiteit toegekend en intenties toegeschreven en moeten bij Georges op geen enkele empathie rekenen. Majid ziet zelfmoord als enige overtuigende protest tegen de verdachtmaking en ontmenselijking maar ook deze opperste daad van verzet – de climax van de film – lokt bij Georges slechts onbegrip en misprijzen uit. De film focust ook op de rol van de media in de versterking van vooroordelen die het wederzijdse begrip en de overstijging van raciale tegenstellingen bemoeilijken. In de film wordt een aantal keren ingezoomd op het tv-journaal met onder meer beelden van de oorlog in Irak – de vooringenomen, denigrerende houding van de westerling spreekt niet enkel uit de reactie van Georges op het precaire bestaan van Majid maar, zo lijkt de suggestie, is veralgemeenbaar. In Caché probeert Haneke de kijker duidelijk te maken dat hij z’n eigen routinematige percepties, projecties en attitudes kritisch onder de loep moet nemen. Haneke slaagt daarin door de zelfingenomenheid en arrogantie van Georges extra in de verf te zetten en de kijker aan te sporen zich te identificeren met de sympathieke Majid. Anders dan de televisiepraktijk die hij zelf op de korrel neemt, gebruikt Haneke zijn camera precies als een middel om de onderdrukte in z’n eigen waarde te laten en een alternatieve kijk aan te reiken. De film zet dus niet alleen aan om de verborgen onderdrukking onder ogen te zien maar ook om onze eigen verborgen vooroordelen bij te stellen.

Mooie film. Over mogelijke betekenissen is hier al heel veel geschreven.

Eén feitje dat me opviel en dat ik hier nog niet ben tegengekomen (maar 't kan zijn dat ik er overheen gelezen heb):

Dat het gegeven van de toegestuurde video's geïnspireerd is door Lost Highway van Lynch moge duidelijk zijn. Maar een aardige verwijzing: 'Dick Laurent is dead' wordt er door de intercom gesproken in 't begin van Lost Highway. En wat is de achternaam van Georges en Anne?

En wat te denken van kamer 47? In Inland Empire heeft dit nummer een enorme betekenis. Er is zelfs een zogenaamde vloek (curse) gebaseerd op een 'Polish gypsy folk-tale' in German (uhh??) Vier Sieben.

Het lijkt wel alsof Lynch en Haneke het op een akkoordje gegooid hebben... jij mijn video-tape idee, ik jouw nr 47 - om een groot mysterie in het leven te roepen?

Een van de hoogtepunten van de laatste 10 jaar!

Altijd lachen met Haneke.

Eindelijk een Haneke die voor mij wel echt werkte. Waarschijnlijk omdat dit een meer menselijke film is. Daarmee bedoel ik niet eens dat de mensen hier sympathiek zijn. Verre van zelfs. Ik bedoel dat Haneke menselijke personages gebruikt als basis van zijn verhaal in plaats van 'de maatschappij' of 'een idee'. Het levert een minder steriele film op.

Verder is het wel typisch Haneke. De statische shots die vaak ongeloofelijk lang aangehouden worden. Het alledaagse dat soms afgewisseld wordt met een thrillerscène (altijd zijn beste scènes overigens). Schuldvragen en maatschappijkritiek. Het zit er allemaal in. Hitchcock is nooit ver weg bij Haneke en dat is hier duidelijker dan ooit. Het is een spannende film die net als in Hitch' werk het veilige gevoel van het normale leven probeert te ondermijnen.

En uiteraard zijn er weer geen antwoorden. Er zijn nooit antwoorden in Hanekefilms. Hij wil graag dat we later nog nadenken over wat we gezien hebben. Heel interessant, maar tot nu toe wist Haneke me nooit echt aan het denken te zetten na de film, omdat zijn werk er nooit boeiend genoeg voor was. Caché is een uitzondering. Niet dat ik verder ga uitdiepen wie die videobanden heeft verstuurd. Totaal irrelevante vraag, al is het maar omdat er geen antwoord op bestaat. Het gaat er om waarom ieder personage al dan niet de videobanden verstuurd zou kunnen hebben. Het levert een fris perspectief op de karakters en het blijkt zelfs te bewijzen hoe sterk deze film in elkaar zit.

Ik lees hier en daar (niet zozeer op MovieMeter) ook nog het een en ander over kritiek op kolonialisatie. Toch iets waar Haneke weer te ver in gaat, want als ik het goed begrijp vergelijkt Haneke een slechte daad van een 6-jarig jongetje met de gruwelijkheden van het kolonialisme. Een kromme vergelijking, omdat er vanuit een totaal ander perspectief gedacht wordt bij kinderen en kolonialisten. Gelukkig blijft het onderwerp op de achtergrond en hoef ik het er niet in te zien.

Verder een zeer geslaagde thriller. Niet de spannendste of meest bijzondere die ik ooit heb gezien, maar de moeite waard. Niet op de laatste plaats overigens dankzij Binoche en met name Daniel Auteuil.

3,5*

P.S.: Ik zou niet te veel zoeken achter de overeenkomst tussen de naam Dick Laurent uit Lost Highway en Anne en Georges Laurent uit deze film. De naam Anne Laurent keert steeds terug in Haneke's werk, bijvoorbeeld in Code Inconnu, een film die praktisch geen verband heeft met Lost Highway.

Bijzonder langzame maar boeiende film.

Het leek er wel op dat de regisseur de kijker als het ware in slaap wil wiegen door het erg lage tempo, maar dan plots gebeurt er iets spannends of heftigs (de haan die geslacht wordt, de zelfmoord van Majid), en dan komt dit zo totaal onverwacht dat je als kijker weer volledig wakker(geschud) bent.

Verder wordt er vooral gefocust op de menselijke gedragingen, hoe reageert iemand op een indringer, een buitenstaander die oude koeien uit de gracht haalt en wat voor invloed heeft dit op zijn naaste omgeving?

Het einde voelt wat bevreemdend aan, er wordt niet echt iets uitgelegd, (ik was al blij dat ik Pierrot en Majid's zoon kon herkennen), maar in een interview op de dvd vertelt Haneke dat dit de bedoeling is. Iedereen mag er zijn eigen invulling aan geven. Nou hier komt hij dan: volgens mij heeft de zoon van Majid dit alles in elkaar gestoken (de video-tapes, tekeningen, anonieme telefoontjes), al dan niet met medeweten van zijn vader (al vermoed ik van niet) en in die eindscène biecht hij dit allemaal op aan Pierrot. Kan er uiteraard ook volledig naast zitten hoor, but who cares?

In ieder geval, in datzelfde interview zegt Haneke dat hij voor die laatste scène ook daadwerkelijk nog tekst had geschreven, maar hij wil natuurlijk niet zeggen wat de inhoud juist was. Ergens wel jammer, maar aan de andere kant is dit einde wel veel mysterieuzer en biedt het ook de mogelijkheid om zelf te speculeren.

Prima acteerprestaties verder, Auteuil en Binoche zorgen ervoor dat de film niet inzakt (en da's knap want het gaat soms echt erg traag) en acteren gewoon erg menselijk.

het probleem dat ik vaak had met de oudere films van Haneke is dat ik de psychologie van de personages vaak niet kon geloven. Het was t'e afstandelijk en soms leken personages geheel ontdaan van elke vorm van menselijkheid. Tuurlijk komen in het echt dit soort kille, apathische mensen wel voor, maar ik geloof simpelweg niet dat zelfs op het moment van de grootste gruweldaden, of vlak daarna, iemand geen enkele emotie heeft. Aangezien er achter het soort gebeurtenissen die Haneke vaak verbeedt wel degelijk een sterke emotionele drijfveer zit, die dus niet wordt verbeeld.

Ook in deze film gaat ie soms over het randje van psychologische geloofwaardigheid. Ik zat er ook eigenlijk een beetje op te wachten - Haneke een beetje kennende - dat ie in het verloop van de film de kilheid nog zou vergroten en het te bont zou maken. Maar gelukkig krijgen we juist een heel 'menselijke' film, waarin de (zij het onderhuidse) emoties subliem vertolkt worden en ik na afloop het gevoel had ongelooflijk diep in de ziel van de hoofdpersonen te hebben gekeken. Wat weliswaar een zeer deprimerende en uiteindelijk toch kille ziel blijkt te zijn, maar wel eentje die ik volledig kan geloven. Voor das weisse band geldt dit eigenlijk nog veel sterker, ik vindt deze twee films dan ook beiden een meesterwerk. Want wat betreft cinematografie, thematiek en vertelstijl was ik ook al door vorige films overtuigt van Haneke's briljantie.

Opvallend dat veel mensen de enorm belangrijke hint aan het einde missen. Voor mij is het einde eigenlijk niet zo heel erg open daardoor. Aan de manier waarop de twee praten is het duidelijk dat ze elkaar al goed kennen, en ook een vriendelijke verhouding hebben. De zoon Majid is de innitiator, want zonder hem zou Pierrot nergens vanaf weten. Dan komt het al veelgenoemde moment van de videoband tussen de deur terwijl georges op straat aan het kijken is. Het is inderdaad haast onmogelijk dat de zoon van majid dat gedaan kan hebben zonder gezien te worden, maar het zou wel heel goed kunnen dat Pierrot van binnenuit de tape daar neergelegd heeft en dan snel weer naar binnen is gesneakt terwijl georges buiten aan het kijken was. Door de gezamenlijke spionageactie van de twee komt Pierrot ook te weten over het vreemdgaan van de moeder (hoewel dat niet bevestigd wordt, had ik het gevoel in die scene dat Pierrot elk moment een tape tevoorschijn kon halen waarop je haar overspel ziet plegen). Majid zelf is van de hele operatie niet op de hoogte, want een uur lang huilen nadat georges was vertrokken kan haast niet gespeeld zijn, en zijn personage is sowieso heel authentiek neergezet. Het lijkt er meer op dat Majid zelfs lichtelijk verheugd was in eerste instantie over het bezoek van Majid en misschien hoopte dat het verleden weer rechtgezet kon worden en dat hij misschien zelfs ook wel vergevingsgezind zou zijn. Wat natuurlijk extra bijzonder is, is dat je daardoor de zoon van Majid ook medeverantwoordelijk zou kunnen stellen voor de zelfmoord van zijn vader, wat behalve de oprakeling van het verleden ook een gevolg van de dreigementen van Georges is waarschijnlijk. Mooi om te zien dat de zoon van Majid tevreden gesteld is als hij ziet dat de toenemende waanzin van Georges voortkomt uit een enorm schuldgevoel en dan ook geen wraak meer koestert.

subliem meesterwerk 5*

Als je Le Pianiste en Le Temps Du Loup bedoelt moet ik je gelijk geven. Er zit geen enkele vorm van schoonheid in om weerwerk te bieden aan de zwartgalligheid van Haneke. Niets in de wereld is volledig yin of volledig yang.

Tsjah, helaas had ik hier meer van verwacht. Waar ik vooral tegenaan hikte waren de veel te lange en veel te saaie dialogen die de hele film vormden. Die waren ronduit vervelend en haalden bijna elk tempo uit de film.
Best jammer, want de potentie is er zeker en het doet me zelfs een beetje denken aan een Lynch film, het niveau wat hier echter niet wordt gehaald. Daarvoor ontbreekt het toch teveel aan echte sfeer en mysterieuze/vreemde personages.

Het uitgangspunt is wel lekker geheimzinnig en het houdt je ondanks de vele saaie dialogen toch nieuwsgierig tot aan het einde. Helaas krijg je geen antwoord op de vraag en moet je het vooral van de eigen theorieën hebben. Iets wat ik opzich wel kan waarderen, maar aan de andere kant heb ik niet de behoefte zoals bij films als Mulholland Dr. en Lost Highway om het tot de bodem uit te gaan zoeken. Daarvoor voelde de film helaas net wat te kil voor me aan.

Zal nog wel even het interview met Haneke bekijken zometeen, maar het zal denk ik geen invloed hebben op mijn score die nu staat.

2,5*

Mooi filmpje. Ik zeg 3.5 ster.

Erg sterke film van Haneke. Hoewel de film niet altijd even vlot is, blijf je toch gefocust en gissen naar hoe het kan zitten.

Het begint tamelijk onschuldig en rustig. Maar al snel volgen de tekeningen die toch al meer doen vermoeden.

Een goede opbouw en zoals al meerdere keren aangegeven, typische Haneke dingetjes in de film.

De zelfmoord van Majid kwam voor mij zeer onverwacht en dacht op dat moment ook echt even wtf. Hoe kalm hij de deur open open doet, iets uit zijn zak pakt en zegt 'ik wilde dat je erbij zou zijn' en zijn keel doorsnijd.. Echt even een wow-moment.

De eindscene met de zoon van Majid is ook erg sterk. Goede, mooie conversatie. Je voelt de emotie van beide kanten.

Knap staaltje cinematografie en sterke cast.

4*.

Schitterende film.

Trage opbouw, doch de spanning wordt stilaan opgebouwd.

Typische "open" Haneke einde.

mmm apart gevalletje cache.

Het mooie van Haneke vind ik wel dat hij helemaal geen fuck om zijn publiek geeft kan ik wel respect voor opbrengen.

Geen achtergrond muziek en een kille, afstandelijke en vooral sfeerloze manier van filmen.

Wat je dan wel weer krijgt is realisme vooral in combinatie met uitstekend acteerwerk van Daniel Auteuil en de rest van de cast.

Nog een pluspunt is dat je soms een film in een film zit te kijken en een beetje voor de gek word gehouden maar wel cool gedaan.

Zit ook een groot WTF moment in die heel onverwacht komt.

Daarnaast uiteraard maatschappijkritische lijn in verwerkt en schuldgevoel en racisme.

Denk aan de scene dat Georges in confrontatie komt met de fietser en de manier hoe Georges heftig reageert misschien onbewust omdat hij zwart is.

Maar begrijp niet waarom die laatste scene nou zo heel geweldig behalve dan dat veel mensen het niet gezien kunnen hebben omdat het zo'n drukke bedoeling is naast het symbolische kenmerk dat hun zonen wel gemoedelijk met elkaar om kunnen gaan.

Ook als er aangebeld wordt en niemand te zien is op straat en eigenlijk onmogelijk is dat het iemand is van buiten moet het dan het zoontje zijn omdat het zoontje op het einde met de zoon van Majid staat te praten dan zou dat zoontje de hele tijd met hun hebben meegespeeld en heel goed een geheim kunnen houden.

Daarnaast is het echt een film waar je nog veel over na kan denken en van verschillende hoeken kunt bekijken.

3.5

Eigenlijk gelijk bij het begin van de film zit de spanning er al volop in. De hele film is opgebouwd rond de maatschappij visie, het verhaal is een aaneen schakeling daarvan. Prachtige Haneke weer! Het knappe einde is voor mij ook minder open, het verklaart een hoop.

Echt, maar dan ook echt een zeer goede film.

Wederom een interessante film van Haneke over de beeldcultuur. Er wordt gespeeld met het onduidelijke verschil tussen de film zelf en opgenomen beelden binnen de film. Haneke's kenmerkende long takes brengen een realistisch en bovenal voyeuristisch gevoel teweeg. Daarnaast handelt de film ook over de complexe nature van het begrip 'schuld'. Het verschil tussen 'goed' en 'slecht' vervaagt, waardoor je je als kijker constant moet afvragen welk personage eigenlijk iets misdaan heeft. Wat me wellicht het meest zal bijblijven, is de intrigerende en zeer onconventionele laatste shot. Niet dat ik me zal uitspreken over de betekenis ervan, dat lijkt me zelfs nutteloos in een prent die duidelijk een zelfbewuste, kritische houding aanneemt t.o.v. het medium.

spannende film,zelf als ie op het einde naar bed gaat

voor mij een hele matige film met een zeer (te)open einde

niet mijn soort movie helaas

Ik irriteer me nu al mateloos aan de openingscredits, belooft niet veel goeds.

Aparte film. Hoewel hij enigszins langdradig en traag van opbouw is, blijft hij boeien. Ik moet zeggen dat de rollen overtuigend worden neergezet door de acteurs. Het ´open´ einde (daar wordt hierboven over gediscussierd, of dat wel echt zo open was) vond ik dan weer wat minder.

3,5*

B.

En beetje half-half. Het open einde, het verhaal an sich en de giga-wtf in dat flatje vind ik behoorlijk vet. Daartegenover is Caché helaas ook erg traag, saai gefilmd en de focus op de onderlinge relaties kan me gestolen worden. Ik las op IMDB dat een Engelse krant dit tot beste film van de laatste tien jaar heeft uitgeroepen. Die gasten zijn niet goed snik. Aardig, maar schiet op veel vlakken tekort.

Intelligente film met uitstekende prestaties van de cast en een interessant verhaal waarmee Haneke de kijker op het verkeerde been zet of aan het twijfelen brengt over wat waar is. Zoals bijvoorbeeld het wel of geen hebben van een verhouding van Mme Binoche. Ook speelt de maker met de kijker door het perspectief en daarmee de sympathie van de kijker te laten verschuiven naar Madji, Georges en weer terug.
Een beklemmend verhaal alhoewel niet eens zulke ernstige zaken spelen, afgezien van de scene in de flat.
4 sterretjes

Pas de eerste film die ik zie van Michael Haneke.

Zijn kale stijl valt gelijk op, ik ben er niet zo blij mee dat hij amper muziek gebruikt en zijn camera nauwelijks beweegt. Neem nou alleen al de optiteling, wat een saaie bedoeling! Haneke is gewoon geen mooifilmer, dus moet hij ook niet de illusie hebben dat trage shots wat voor hem zijn, omdat er gewoon niets te zien valt. Haneke weet het een en ander gelukkig wel te compenseren met een paar akelig abrupte scenes die ik niet voorzien had.

Deze 2 scenes, te weten: de nachtmerrie van Georges als hij bij zijn moeder overnacht en de plotselinge zelfmoordscene torenen gelijk ver boven de rest van de film uit, die verder lijdt aan een chronisch gebrek aan onderhuidse spanning. Gelukkig blijft de film wel interessant om te volgen, al was het maar omdat je jezelf afvraagt wat er zich nou precies heeft afgespeeld in het verleden en wie verantwoordelijk is voor de stille terreur.

De scenes waarin Georges het steeds benauwder krijgt, omdat zijn vrouw en zijn werkgever ook videobanden ontvangen zijn interessant omdat ze het vervelende gelieg van Georges gelijk aan banden leggen. Helaas is de uiteindelijke afwikkeling hiervan, geheel in de lijn van de rest van de film het allemaal net niet. Er wordt gedreigd en gedreigd, maar uiteindelijk loopt het allemaal met een sisser af. Een zwak eindshot kon daar ook helemaal niets meer aan veranderen. Nogal flauw!

De acteerprestaties vond ik trouwens meer dan oké, al fronste ik wel even goed met mijn wenkbrauwen ten tijden van het subplot rondom dat apathische kind van Georges en Anne.

Eigenlijk nogal dubbele gevoelens, de potentie voor een goede film was zeker aanwezig, de uitwerking qua script en op visueel gebied was soms nogal matig. Een dikke 3*

?

Ja, ik ben ook geinteresseerd om te leren waarom de laatste scène flauw zou zijn.

Hè hè, na 4 keer de eindscene bekeken te hebben, zag ik eindelijk Pierrot en de zoon van Majid. Werd 'n halve obsessie, kon niet uitstaan dat ik dat gemist had.