Goodfellas (1990)

Matige "maffiafilm" die in het slechte rijtje thuis hoort van The Departed, Casino en het tweede deel van Once Upon in America. Nee voor mij staat Scarface mijlenver bovenaan. Gevolgd door American Gangster.

Vooral het eerste half uur is dodelijk saai in Goodfellas. De voice over kwam mij de strot uit. Gelukkig werd het daarna iets beter, maar een voldoende haalt deze film nooit. Tegenvaller!

Deze film een aantal jaren geleden voor het laatst gezien, dus vond het wel weer tijd worden voor een herziening. Ook nu weer blijkt dat deze film, hoe vaak je haar ook bekijkt, staat als een huis en elke keer weer vermaakt en boeit.
Wat deze film nou precies zo goed maakt is moeilijk in een paar woorden samen te vatten.

Allereerst wordt het maffiawereldje perfect weergegeven. Het ene moment ben je elkaars grootste vrienden, het andere moment knal je hem met een grote smile op je gezicht af. De onrust straalt van de karakters af, en om die onrust in bedwang te houden wordt er met het grootste gemak cocaïne gebruikt alsof het paracetamol is.

Niet alleen de sfeer is perfect, ook de acteurs zijn erg goed neergezet. De Niro komt in zo'n beetje alle goede maffiafilms voorbij en dat is niet voor niks. Pesci levert ook een topprestatie, een zeer macaber personage. Ray Liotta, eigenlijk de hoofdpersoon, heeft ook geen verdere aankondiging nodig. Alle drie hebben ze dat onberekenbare, lugubere karakter waardoor het zo realistisch overkomt.

Dat overleven op een gegeven moment het enige is waarmee je bezig bent, rechtvaardigt misschien wel de daad van Henry op het laatst. Begrijpelijk, al is daar wel de nodige moed voor nodig.
Deze film blijft wat mij betreft één van de betere films in dit genre.
Vier dikke sterren blijven staan.

De Niro speelt in deze vlotte Maffia-film een meesterlijke hoofdrol op de maten van opwindende muziek en geluiden. Ray Liotta, als de jongere Henri speelt iets minder meelevend en gaat als cavalier seul richting ondergang. De vrouwen, feesten en gokken horen er natuurlijk bij. Enkele slordigheden storen het vlotte verloop.

Duidelijk is dat de rijke en machtige onbetrouwbare Maffialui elkaar op de meest onverwachte momenten met de glimlach vermoorden. Zelfs hun beste vrienden. Deze film was gebaseerd op waargebeurde feiten en Italiaans getint. Ook al is het een zuiver Amerikaanse productie.

Een vlotte, ruim 2 uur durende gangsterfilm, zoals zijn soortgenoten past niet helemaal op de 18de plaats in de top250, maar scoort toch een stuk minder dan de klassiekers als Godfathers.

Voor de punten hoort deze film tot de 4,0plussers.

Zeer harde film waarbij gefocust wordt op de opkomst van gangster Henry Hill die zich met Tommy (Joe Pesci) en Jimmy Conway (DeNiro) als Goodfellas ('Omdat we goede jongens zijn die elkaar mogen') waant. Een zeer harde film, waarbij Henry zich vaak distantieert van de criminele moorden die ze begaan, alsof hij verstokt is dat hij hier aan mee moet doen.

Liotta werd gecast nadat Garcia al opging aan Godfather 3.

De film kenmerkt zich door sfeer van kitcherige outfits en interieurs (hoe weldadiger de gangsters het hebben, hoe kitcheriger alles moet zijn), Henry ondergaat zijn rit-de-passage tot op een punt dat allemaal niet meer beter kan.

Tommy slaat weleens door als maniak (qua intrinsiek de beste film van Pesci), Henry heeft problemen met zijn huwelijk en Jimmy blijft veel lachen, al heerst er veel gevaar achter die glimlach.

Goodfellas verwordt een slasher van een geweldsfilm waarvoor je wel een goede maag moet hebben. En Henry blijft toch wel de hele tijd de stagiair van de film en zal nooit zijn vooraanstaande plek opeisen.

De eerste keer dat ik deze film zag, vond ik er al weinig aan, dat is nu niet veel veranderd. Positief zijn een tweetal longshots in het begin, wat ik dan mis in vergelijking met soortgelijke shots als in Boogie Nights is de soundtrack die het plaatje compleet maakt.

De muziek die wel klinkt in de film is verre van slecht, maar is weinig functioneel. In de eerste helft viel de muziek nauwelijks op. In de tweede helft vielen nummers van de Stones (een drietal), Cream, Derek and the Dominoes, en George Harrison op, maar het voelt aan alsof ze gewoon onder de beelden geplakt zijn zonder een echt idee erachter. Jammer.

Het plot is een rise-and-fall verhaal dat zich afspeelt binnen de georganiseerde misdaad. Opvallend is dat er na enige tijd ineens een tweede voice-over komt, van de vrouw van het hoofdpersonage. dat kwam enigszins apart op me over. Voor de rest veel stoere praat wat ook vaak voortdurend herhaald wordt door de personages in een enkele dialoog: "What's the matter with you?" en Pesci's personage dat zichzelf niet onder controle kan houden. Ik heb er weinig mee. De hoofdpersoon heeft weinig uitstraling, is weinig sympathiek en tegen de tijd dat de onvermijdelijke fall inzet, kan ik haast niet wachten totdat het afgelopen is.

Misdaad in film kan leuk zijn, als het maar slim gespeeld wordt, of als de gangsters juist niet al te snugger zijn. Deze film lijkt misdaad als "cool" te willen afschilderen, ik kan het er niet in ontdekken. 1,5*, met name voor de paar longshots.

Deze film heb ik nu voor het eerst gezien en ik vind het een topper! Bijna alles wat een film moet hebben heeft deze film: Goede acteurs, Verschillende soorten sferen, Humor, actie en goed geweld, Karakters met een goed verhaal enz. De speelduur van deze film is best lang maar ik had er totaal geen moeite mee. Ik keek hem lekker weg op mijn dode gemak. Als je van Maffia en Gangsters houd is deze film een goede aanrader!

Foutje. Shot van vliegveld Idlewild anno 1963, en je ziet een Boeing 747 overvliegen. Die werd pas in 1969/1970 operationeel. Goeie film, misschien wel Scorsese's beste. Alleen irriteert de wiseguyerige voice-over af en toe. En ik ben allergisch voor Joe Pesci. En er zit altijd een sfeer van verheerlijking van geweld bij Scorsese's films. Reden dat ie zo laat z'n eerste Oscar kreeg? Ray Liotta is vintage goed. Maar De Niro en Liotta kunnen niet door voor twintigers aan het begin van de film.

“What do you mean I'm funny?”

Eindelijk Goodfellas gezien en wat een geweldige filmbelevenis. Goodfellas is het bekende "rise and fall" verhaal en het is leuk om nu eens een man te volgen die van jongs af aan bij de maffia wil horen omdat daar het grote geld te verdienen valt en de vrijheid om te doen wat je wilt. Deze Henry Hill begint als loopjongen maar krijgt steeds grotere klussen en hij gaat steeds meer geld verdienen en krijgt steeds meer status (Hij is half Iers dus hij zal altijd een buitenbeentje blijven). Samen met Tommy DeVito en Jimmy Conway vormt Hill een drie-eenheid en hun avonturen zijn geweldig om te volgen.

De film heeft een aantal heerlijke scènes zoals de "what's so funny" monoloog, de scene waarin Henry en Karen een club inlopen en alles voor hun klaargezet wordt (dat tracking shot… Wauw!) en het laatste gedeelte wanneer Henry aan achtervolgingswaanzin leidt en het een zeer vermakelijke bende wordt van coke, pasta, geld en nog eens coke... Scorsese kan ik niet genoeg roemen want zijn regie is waanzinnig. De opbouw, het tempo, de camerashots, de geweldige dialogen, de kleurrijke personages, de muziek etc. Waanzinnig knap. Maar ook de acteurs verdienen alle credits met Ray Liotta, Joe Pesci en Robert De Niro voorop. Liotta acteert geweldig en draagt de film met zijn charisma en overtuigende spel. Pesci is fantastisch als Tommy, een man die elk moment kan ontploffen en je zonder pardon neerschiet voor alleen al het niet geven van een drankje. De Niro heeft een kleinere rol maar het is daarom des te knapper dat hij van Conway geen eendimensionaal personage maakt maar een interessante man waarvan je moeilijk hoogte krijgt, en die elk moment een pistool tegen je hoofd kan drukken. Ook de vrouwen, maffialeden en andere kleurrijke types worden stuk voor stuk door sterke acteurs en actrices gespeeld. De film is gewelddadig en keihard maar ook humoristisch met veel grappige dialogen en situaties. Goodfellas laat zien wat voor een aantrekkingskracht de maffiawereld op een jonge jongen kan hebben, maar dat het ook een wereld is waar je uiteindelijke niemand kan vertrouwen. Een meesterwerk van mr. Scorsese.

Deze film verschillende keren gezien. Het blijft een goede film!! Sterke cast, goede scènes en het verhaal mooi weergegeven.

Een topper van een mafiafilm

Hoewel het geen genre is die me aanspreekt, is dit een maffiafilm die absoluut heel degelijk is gemaakt. De start met een soort van verheerlijking van het leven als mafioso door een 15-jarige vond ik nogal slepen en cliché, maar gaandeweg werd het meer genietbaar. Het zal nooit mijn favoriete genre worden maar onder het erkennen van de filmische kwaliteit kom ik niet onderuit, vandaar 3,5* van mij.

Ben ik er toch weer ingetrapt. Dat ik net zoveel heb met het maffiagenre als met klamme theedoeken, dat wist ik eigenlijk wel, maar je verwacht toch dat een film die zowel hier als op IMDb in de top-20 staat een bepaalde kwaliteit zal hebben. Ik heb het niet kunnen ontdekken. Werkelijk niks wat gebeurt in Goodfellas had ik niet al eens eerder gezien binnen het genre. Het verhaal behoort tot de poverste van de hele verzameling, niets meer dan rise and fall, en dat is vanaf het begin al overduidelijk. De val wordt zowaar ingeluid door drugs, je verwacht het niet. De rest van de in lengte totaal niet te rechtvaardigen speelduur is gevuld met variaties op het thema: hoe kan ik mensen zo schofterig mogelijk behandelen.

Er is slechts een handvol scenes die nog iets van charme heeft, bijvoorbeeld wanneer Henry en Karen via de achteringang een restaurant betreden. Sowieso vond ik het grappig om Lorraine Bracco puur aan haar stem te herkennen (kende haar verder alleen als dr. Melfi uit The Sopranos, jep, daar heb ik me ook doorgeworsteld). Verder blijkt de voice-over aan het einde een bepaald nut te hebben en wordt de betrouwbaarheid van de vertelling daarmee ineens wat op de helling gezet, wat aardig is, maar zeker niet wereldschokkend. Maffiasoap noemde kappeuter het vroeg in het topic, en daar is denk ik alles wel mee gezegd.

Een gangsterfilm volgens het boekje. Precies zoals ze horen te zijn, niet meer en niet minder. Behalve dat ie iets te lang duurt en het einde een teleurstelling is. Maar verder heb ik me wel geamuseerd.

Maar al te vaak wordt Goodfellas in één adem genoemd met The Godfather en Scarface, en niet zonder reden: op weergaloze wijze presenteert Scorsese het criminele circuit in Goodfellas als een levensstijl, een zelfverkozen lotsbestemming. Het scenario schreef de regisseur samen met Nicholas Pileggi, de misdaadjournalist die het levensverhaal van Henry Hill (Ray Liotta) vastlegde in Wiseguy (1985). Een wiseguy, ook wel een goodfella, is onderdeel van een groep, een geheel; in feite kan hij alles maken, zolang hij zijn metgezellen er maar niet bij lapt. Als jonge tiener krijgt Hill zijn eerste klusjes. Wie de cadillacs van wiseguys parkeert, maakt een goede kans later zelf een wiseguy te worden. Verzeker je van Paulies (Paul Sorvino) bescherming en de rest gaat vanzelf.

Volledige recensie

Goodfellas

De film waar ik bijna iedereen positief over hoor: Goodfellas, een kraker van een maffia film maar toch iets waar ik niet achter kan komen: wat maakt de film zo goed dat hij bijna van iedereen een tien behaalt? Ik zelf had gehoopt dat ook ik een tien uit de kast zou trekken maar, dat gaat helaas niet gebeuren vandaag. Ik moet zeggen dat ik me uitstekend heb vermaakt met Goodfellas, de film is niet slecht zoals sommigen beweren maar het is voor mij echt niet de absolute topper en zeker niet in maffia land waar ik dan toch The Godfather (1972) liever nog een keer aanzet en in vele wegen beter is dan Goodfellas. Goodfellas heeft zeker zijn charmes en die gooit hij ook goed in de strijd maar helaas wist ik rond het middelpunt van de film dat het geen topper voor mij zou worden en zeker het einde wist dit te bevestigen.

Na het zien van de slechte film ‘ First Kill (2017) ‘ wou ik eindelijk eens een topper aanzetten, ik heb al aardig wat toppers klaar staan voor onder andere de vakanties maar vandaag had ik ook echt zin in een top film en wat is niets beters dan een film die ik maar terug zie komen overal, op televisie waar de posters bij mensen thuis hangen, genoemd in battles en ga zo maar door: ‘Goodfellas’. Goodfellas begon in mijn ogen ijzersterk maar, ik kom er al snel achter dat ik het verhaal niet snel ga begrijpen. Hier en daar vond ik dat er veel sprongen zijn gemaakt en dan blijf ik toch met wat vragen zitten die ik maar niet ontrafeld krijg omdat de scene zo snel afkapt. Waarom word iedereen nou neergeschoten na de overval en door wie? Wat is beslissing geweest dat hij opeens in de gevangenis zat op het eind? en ga zomaar door. Misschien had ik mijn koppie er wel niet bij op zulke momenten, dat kan komen omdat ik me mijn eigen niet zo fit voel op het moment maar, zulke vragen houden mij wel tegen om dit als een topper te beschouwen.

Maar zelfs Goodfellas wist mij een uitstekend gaaf gevoel te geven bij sommige scenario’s en scenes waar je U tegen kan zeggen. Scorsese kan hier uiteraard een stempel op zetten omdat het dan gewoon zo spannend aanvoelt, de film kent een sfeer. En dan niet te vergeten dat ik Ray Liotta uitstekend gecast vind. In zijn jongere jaren (nu nog ook) heeft hij gewoon een fantastisch gezicht om te spelen als onderdeel van de maffia, dit is net zo als bij Robert de Niro.. Heerlijk! En dan zeker bij de scene waar Henry zijn vrienden word aangepakt door haar overbuurman die ze eerder hebben ontmoet bij een terrasje. Hij zou haar uit de auto hebben gesleurd en dat heeft Henry niet gepikt waarna hij besluit haar thuis te brengen. Eenmaal thuis aangekomen ziet hij dat de overbuurman aan zijn auto staat te sleutelen waarvan hij even het hoofd inslaat met een revolver. Dit is onder andere een scene in Goodfellas die geweldig is, en vooral de blik van Ray als hij wegloopt: HEERLIJK! En dit zijn gelijk de scenes dat het voor mij extreem moeilijk maakt wat ik er nou van moet vinden, van Goodfellas. Scorsese weet zo erg met mij te spelen in mentale toestand dat je van een tien opeens wegzakt naar een zeven en het zo weer een tien word door de afwisselend heid dat de film te bieden heeft.

En dat brengt mij toch tot het zeggen dat Scorsese het criminele circuit steevast en ijzersterk naar mij toebrengt in de woonkamer tijdens deze film ervaring. Is het dan alleen al niet dat we een mooi opkomst zien van een jonge jongen die graag bij een maffia familie wil horen, de drama en het afbouwen van het succes op het eind is perfect in kaart gebracht. En dan mag ik misschien wel zeuren over het feit dat ik het verhaal soms wat chaotisch verteld vind worden, onoverzichtelijk op sommige momenten en al helemaal als je, je koppie er niet bij hebt: de film blijft echt op een aantal punten een topper en dat houd de film na een goeie zevenentwintig jaar toch nog sterk. Er blijft gewoon een reden dat ik de film toch op sommige momenten vind afzwakken en zeker het laatste gedeelte dat ze aan het cokerunnen zijn en hij iedereen verraad is toch voor mij de grootste druppel geweest dat dit niet mijn topper word maar, is hij slechter dan ‘The Godfahter’? Ik heb gezegd van wel maar bij beiden heb je af en toe wel scenes waarvan je denkt: “Is dit het nou?” en dat blijf je ook zo wel houden. Toch heb ik het gevoel dat ik mij erg veel probeer te verontschuldigen tegen de fans omdat ik niet al te positief uit deze film ervaring ben gekomen: de film is me weldegelijk achteraf wat tegengevallen dan wat ik ervan verwacht had. Dat is nou eenmaal zo en dat zou ook zo blijven, misschien word de herziening ooit wel beter!

Het verhaal is leuk maar, zoals ik al zei in veel wegen iets moeilijk te volgen (voor mij) waardoor het mijn kijkervaring toch wel wat beschadigd. We volgen een kleine Henry die graag bij de maffia-familie van Paul Cicero/Frankie Carbone wil komen. Hij spijbelt op school en is er al maanden niet geweest voor de familie. Toch leuk om te zien dat Henry de hulp inschakelt van de familie wanneer hij geslagen is door zijn vader, ze pakken de postbode aan die de brieven bij Henry brengt om te vertellen deze brieven beter niet meer te bezorgen. We volgen zo de weg waar Henry snel ingroeit in de familie en na zijn eerste aanhouding ontgroent is, hij leert een vrouw kennen die na een tijdje er ook achter komt dat Henry geen luizenleven leeft maar een keihard leven. Mooi om te zien dat het verhaal toch de hardheid van een familie verteld, de angst die de normale mensen er langs leven en toch een dreiging vormen voor iedereen. Nemend dat de familie de luchthaven in beheer houden om zo goederen te verkopen, als een slof sigaretten en ga zo door je buiten dat ook een ander baantje moet meenemen voor meer geld. Henry kiest voor drugshandel wat hem later de kop kost doormiddel van verraad. Leuk verhaal maar zoals vaker gezegd: toch nog wel redelijk ingewikkeld op sommige stukken.

Na deze film ervaring zit ik er toch over na te denken even ‘ The Godfather (1972) ’ te herzien. Als ik die toch een tikkeltje beter vind zit daar een misschien wel een verkeerd cijfer. Ik houd het cijfer wel hoog omdat ik vind dat de ingewikkelde stukken mij niet kunnen weerhouden dat ik het stiekem toch wel erg leuk vind om naar te kijken en ik een prima filmervaring wist te hebben. De film houd je 2 uur lang vast en je blijft vast gekleefd: misschien is dat alles met een geweldige cast en regisseur toch wel wat Goodfellas goed maakt en dan ondanks een wat lullig eind en een moeilijk verhaal sta ik achter dit cijfer, tot voor een herziening en dan kijken wat ik er dan nog van vindt..

4.5*

"You mean, let me understand this cause, ya know maybe it's me, I'm a little fucked up maybe, but I'm funny how, I mean funny like I'm a clown, I amuse you? I make you laugh, I'm here to fuckin' amuse you? What do you mean funny, funny how? How am I funny?"

Gisteravond laat op de fiets door de regen en met de trein om Goodfellas op het grote doek te zien. Je moet er wat voor over hebben, maar zo'n film is dat ook meer dan waard.

In jaren '80 had Scorsese het een beetje gehad om Misdaadfilms te maken. Toen hij het boek Wiseguy: Life in a Mafia Family van Nicholas Pileggi ontdekte veranderde hij echter meteen van gedachte en moest het absoluut verfilmen. De film verteld het waargebeurde verhaal van de Half-Ierse, Half-Italiaanse Henry Hill die vastbesloten is om een Wiseguy te worden, een lid van de maffia. Het begint met kleine klusjes, maar hij raakt in de gratie bij lijder Paulie en de rest gaat vanzelf.

Opmerkelijk aan Goodfellas is dat de film door zowel ganster-fans als liefhebbers van hoogwaardige cinema op handen gedragen wordt. Dat komt omdat Goodfellas een aangrijpend en meeslepend portret is van het Gangster-milieu (dat Scorsese zelf door zijn slaapkamerraam kon bewonderen toen hij jong was), maar tegelijk helemaal niet op actie focust en visueel eigenzinnig en origineel is. De overvallen worden nauwelijks in beeld gebracht, dat hoeft ook niet want die zijn helemaal niet spannend. De wet is niet waar het gevaar schuilt, het gevaar zit hem juist in de andere wiseguys.

Henry Hill is eigenlijk ook een echte anti-held, hij steelt en doet andere verwerpelijke dingen zonder spijt. Toch weet Scorsese hem heel menselijk af te beelden, je begrijpt waarom hij zijn keuzes maakt en je kan het niet helpen dat zelfs het geweld soms ook terecht aanvoelt (bijvoorbeeld wanneer hij de handtastelijke overbuurman van zijn vriendin even zijn hersens inslaat). Criminaliteit wordt niet verheerlijkt in de film, er is genoeg negativiteit te zien. Tegelijkertijd wordt ons ook geen moraal opgedrongen, Scorsese wijst niet met het vingertje. Het is aan de kijker om een oordeel te vellen over de personages en dat zien we in Hollywood niet zoveel.

De film is briljant opgenomen. Aan de ene kant documantaire-achtig en ultra-realistisch en aan de andere kant juist super stilistisch. Juist deze combinatie van voice-over, long takes en dollyzooms is wat de visuele look van Goodfellas zo uniek maakt. Het meest geniale shot van de film was toch wel die dat ultra lange shot wanneer Henry en Karen via de achteringang een restaurant binnengaan. Qua muziekkeuze deed de film me haast aan George Lucas' American Grafitti denken, beide films hebben namelijk een soundtrack volledig bestaande uit bekende 60s muziek (en in dit geval ook 70s en 80s). Werkt perfect en versterkt ook het tijdsbeeld.

Uitstekend acteerwerk van Robert De Niro en Ray Liotta. En man wat is die Joe Pesci hier geniaal, zijn meest komische en meest duistere rol tegelijk. De Funny how?-scène was overigens helemaal geïmproviseerd door Pesci en Liotta, net zoals bijna alle dialoog in de film. Hitchcock had zelf een cameo in zijn films, Scorsese heeft altijd cameo's van zijn ouders. Zijn moeder speelt de moeder van Tommy en zijn vader speelt de man die Tommy neerschiet.

Een prettige herziening op het grote doek. Heerlijk dat dit soort klassiekers in bijzondere gevallen het daglicht mogen zien. Kijk nu echt uit naar The Irishman, waar de cast van Goodfellas min of meer herenigd zal worden en we als bonus ook nog Al Pacino en Harvey Keitel erbij zullen krijgen. Hoe dan ook een echt meesterwerk dat iedereen gezien moet hebben.

What do you mean I'm funny?

Goodfellas was zo'n film die al erg lang op het verlanglijstje stond, maar waar ik precies nog nooit tijd voor had genomen. Het feit dat ik niet zo'n enorme Martin Scorsese fan ben is daar al een reden voor, maar de recente kennismaking met Mean Streets en Casino hadden me in een goede stemming gebracht. Van Casino wordt gezegd dat het het kleinere (en minderwaardige) broertje is van Goodfellas dus ik was nu toch wel benieuwd geraakt vanwaar die status komt.

Ondertussen zijn we twee uur en een half later en eerlijk gezegd? Ik weet het nog steeds niet. Goodfellas heeft zijn charmante momenten, dat staat buiten kijf, maar verder is dit toch niet zo enorm bijzonder. Scorsese slaagt er opnieuw niet in om je echt bij je kraag vast te nemen en je onder te dompelen in de wereld van de maffia. Zonder hier continu een vergelijk te willen maken met Casino (al is dat wel makkelijk gedaan vanwege de aanwezigheid van Nicholas Pileggi die telkens met een boek aan de basis van de film ligt) vond ik die qua sfeerbeeld toch net iets interessanter. Qua soundtrack trouwens ook minder geslaagd dan ik van de regisseur gewend ben. Dat hij een fan is van The Rolling Stones, dat zal iedereen die meer dan 2 films van hem heeft gezien wel geweten hebben, maar om nu echt in elke film te pas en te onpas de groep te gebruiken? Gimme Shelter slaagt hier compleet de plank mis, al moet ik hem wel bewonderen voor het gebruiken van het pianostuk uit Layla. Dat werkt dan onverwachts genoeg wel perfect samen met de beelden.

Een hoop oudere mannen die twintigers behoren te spelen, ook dat is Goodfellas. Ray Liotta was 35 jaar oud terwijl Henry Hill aan het begin van de film 21 jaar is, Joe Pesci had al bijna de dubbele leeftijd van Tommy DeVito en ook Robert De Niro zat met een leeftijdsverschil van zo'n kleine 15 jaar tussen hem en Jimmy Conway. Het is echter het bewijs dat je het niet altijd zo exact moet nemen, want het trio overtuigt over de gehele lijn. Liotta trekt het merendeel van de film naar zich toe, niet altijd even terecht, maar weet zich over de globale lijn perfect staande te houden ten opzichte van Pesci en De Niro. Verder bevat de film de gebruikelijke cameo's (onder andere Scorsese's moeder) maar ook de overige bijrollen zijn goed ingevuld.

Weet je, ik beloon Scorsese zelden met 4* (toch zeker zijn "gewoon werk" niet, voor The Last Waltz en No Direction Home wil ik wel een uitzondering maken) maar er blijft gelukkig wel een zekere kwaliteit in zitten die ervoor zorgt dat ik benieuwd ben naar de volgende film die mijn pad zal kruisen. Zal waarschijnlijk wel weer iets met De Niro zijn en eerlijk is eerlijk, daar kijk ik nu toch al wel naar uit. Laat het alleen iets compacter zijn dan Goodfellas of Casino.

3*

Goodfellas voor de eerste keer gezien. Eigenlijk ben ik niet echt fan van Scorsese zijn werk tot nu toe. Cape Fear sprong er wel wat bovenuit maar films zoals Casino, Wolf of Wall Street (moet ik nog even afkijken), The Departed, ... vind ik allemaal goed/onderhoudend maar daar blijft het bij.
Ook bij Goodfellas is dat het geval. Een rise-and-fall verhaal over Henry Hill vertolkt door Ray Liotta die eigenlijk het onderspit moet delven voor Joe Pesci en Robert De Niro. Hun rol vond ik eigenlijk interessanter en vooral Joe Pesci is fenomenaal met dat stemmetje van hem.

De films die ik van Scorsese heb gezien (zijn 'epossen' over de maffia dus) gaan eigenlijk vaak over hetzelfde namelijk het verlangen om succesvol te worden en uiteraard lukt dat altijd door één of andere louche bussiness op te starten. Drugs, chique maatpakken, mooie vrouwen (ook al is Lorraine Bracco geen Margot Robbie) en geweld zijn ingrediënten die vaak terugkomen. Toch wilt Scorsese geen geweld verheerlijken met deze film zo kan Joe Pesci zijn gedrag niet altijd door de beugel omdat hij soms zonder reden iemand doodschiet. Zijn gedrag wordt dan wel meestal afgekeurd door De Niro en Liotta. Ook het einde is een aanklacht in feite tegen het hele gangstermilieu ondanks dat normale werkende mensen worden afgeschilderd als sukkels of nobodies.

Over het algemeen heb ik me niet verveeld met de film. Scorsese heeft altijd wel iets te vertellen, maar is in mijn optiek iets te druk bezig met zijn voice-overs dat het daardoor altijd afstandelijk blijft. Ook zit er toch wel wat humor in en dat kan ik altijd wel appreciëren, zeker als de humor werkt en dat is hier wel vaak het geval.

Een heel leven gaan vertellen in een film is natuurlijk niet gemakkelijk en Goodfellas springt dan ook soms wat van de hak op de tak. Qua soundtrack vind ik de film niet al te legendarisch. Wel sprong voor mij een scène met De Niro eruit waarin hij wel in een reclame lijkt te zitten voor sigaretten. De muziek erbij is nog eens extra badass. Hoe rook je een sigaret op z'n De Niro's?

Wat Goodfellas dan weer goed doet is het gevoel oproepen dat je in dit wereldje altijd op je hoede moet zijn. Zelfs je eigen vrienden kunnen je belazeren en je ziet het niet eens aankomen. Tot een moment ervoor kunnen ze plezier met je maken en de volgende moment word je door je kop geknald. Zoveelste film in rij dus van Scorsese die me wel weet te vermaken maar me nergens op het puntje van mijn stoel zet. Ook wel geen film voor met meerdere mensen te kijken want als die hun mond niet houden ben je verloren. Ik keek nu wel alleen en volgens mij is dat de beste manier, tenzij dat iedereen de film al eens heeft gezien.

Goodfellas was de eerste maffiafilm die Scorsese onder zijn vleugels nam. Hij deed dit later nog eens fijntjes over met Casino (1995) en The departed (1999). Net als in The departed wordt een kind geïntroduceerd in het misdaadmilieu. Kleine Henry kijkt op naar de misdaadbazen die zelf bepalen hoe de wetten regeren en worden toegepast. Gedaan met het armluizige bestaan zonder toekomstperspectief van migrantenarbeiders zoals zijn vader. Gedaan ook om op je kop te laten zitten en braaf de regeltjes te volgen. Kleine Henry raakt geïntrigeerd door de maffia en klimt gestaag op tot aan de top met aan zijn zijde de charismatische Jimmy Conway (Robert De Niro) en de flamboyante knotsgekke Tommy DeVito (Joe Pesci). Ray Liotta vind ik minder indrukwekkend, zeker als bange meeloper als Henry Hill.

Zoals wel vaak in dergelijke epossen staan de acteurs ijzersterk te acteren. Vooral Joe Pesci springt als klein opdondertje in het oog met zijn koleriek stemmetje en ontvlambaar karakter. Robert De Niro doet het uiteraard ook erg goed, maar ik was niet helemaal weg van zijn personage van Jimmy Conway. Vrij fletse maffiabaas, zeker als je wat andere referentiepunten hebt zoals zijn eigen vertolking in Casino bvb. Geen memorabele Jimmy Conway dus die ik me binnen een paar maanden nog zou moeten herinneren. Ook Pesci vond ik bvb nog meer uitgesproken in casino, zonder afbreuk te willen doen aan de prestatie van Joe of karakter van Tommy in Goodfellas. Zijn 'I'm funny?'-scène daarentegen beschouw ik met stip als het hoogtepunt van de film.

Goodfellas is een typisch rise and fall-verhaal. Cinematografisch top, vlot verteld, goed camerahandwerk, sterke dialogen en uitstekende sfeerschepping. Maar zoals ik al suggereer zijn dit vaak elementen die je in andere epen rond maffia wel terugvindt. Ik zie weinig onderscheiding met de rest (wat dan ook het nadeel is als je deze als "laatste" bekijkt). Veel personages of en zijplots die er vaak weinig toe doen. Desalniettemin echt wel genoten van Goodfellas, maar wat mij betreft niet van het niveau van hét voorbeeld uit 1972 of 1983. Net geen 4,0*, maar een dikke 3,5* sowieso (al lijkt dat magertjes).

Een van dé misdaadklassiekers bij uitstek, en wat voor een. Enkele memorable scènes ("what do you mean, funny?", de moment waarop de barman in zijn voeten - en later dood - wordt geschoten), met hoofdzakelijk een zalige Joe Pesci, maar vooral een film dat je als kijker meeneemt naar de donkere wereld met al zijn grillen. Mopjes worden snel bittere ernst in een wereld waar je nooit zeker bent van je leven. De misdaadscène is een en al actie, en dat is net wat ze stimuleert maar ook de nodige risico's (en dus levens) inhoudt; iets dat Scorcese wonderwel mooi in beeld brengt.
De "opgroei" van het hoofdpersonage (Liotta) bevat alle elementen: van onschuldige taakjes tot deel uitmaken van een maffiabende en weten dat je altijd en overal om je heen moet kijken.
Toch ook een minpuntje: hoewel er op zich een goed/hels tempo in de film zit, vind ik 'm op het einde nét iets te lang duren. Maar dat weegt niet op tegen de kijkervaring, en dus na enige reflectie toch een welverdiende 4* voor deze film!

Goed.

Maar niet briljant naar mijn mening. Scorsese is dan ook niet mijn favoriete regisseur, alhoewel staat The Wolf of Wall Street in mijn top 10. Gelukkig kon ik Goofellas in het algemeen wel goed waarderen. Het genre ligt me ook gewoon niet helemaal.

Dus dan is het al een groot pluspunt dat de film een voldoende krijgt. De film kent enkele sterke scenes (Am i like a clown to you, do i make you laugh?). Maar in het algemeen weet zo'n rise and fall type film me niet echt meer te raken of mee te nemen.

Voor de rest is het een vrij sterke film die ondanks zijn redelijk pittige speelduur best blijft boeien maar het genre is ondertussen niet bepaald bijzonder meer. Grote bonuspunten voor enkele erg sterke scenes, dat is zeker.

Het heeft niet gebracht wat ik had gehoopt.

Daarvoor was voor mij het stukje drama niet diep genoeg uitgewerkt.

Ik had gedacht dat De Niro de show zou stelen, maar niets is minder waar. Wat een klasbak is Liotta, hij draagt in mijn ogen echt de film.

*3.5

Heb lang gewacht deze te kijken. Ik kan niet begrijpen waarom deze film zo hoog gewaardeerd wordt ;Overschat dus

Eens met bovenstaande eigenlijk. Ik wil hem eigenlijk heel goed vinden, maar voor mijn gevoel is het allemaal net niet. Het komt allemaal vrij rommelig over, misschien dat een tweede kijkbeurt meer helderheid geeft, want de kwaliteit is zeker te zien. Pesci!

Na heel wat jaren maar weer eens herzien en hij blijft mooi in mijn top 10 staan. Goodfellas is een grandioos rise & fall-verhaal gebaseerd op het echte leven van gangster Henry Hill. Ik heb ook het boek gelezen en die is minst zo interessant.

Zo'n beetje alles klopt in deze film. Het begint al met een gewelddadige afrekening die meteen de toon zet voor de harde onderwereld waarin Hill en kornuiten opgroeien. Hij weet zich snel op te werken tot grote meneer en dat gaat letterlijk over lijken. De vertelstem van Liotta geeft de film net dat beetje luchtigheid mee wat bij menig ander gerelateerde film ontbreekt.

De film haalt veel kracht uit zijn personages, waarvoor dank ook aan hun echte evenbeelden. Ray Liotta speelt overtuigend een gangster die van het leven wilt genieten en tot op zekere hoogte braaf zijn orders opvolgt. Dat lachje van hem af en toe is hilarisch. Robert DeNiro is Jimmy Conway, een baas die bij menigeen respect afdwingt en Joe Pesci speelt zichzelf zou je bijna zeggen. Ook hier speelt hij als Tommy weer een enorme driftkikker. Perfect vertolkt en ik moet ook altijd meteen aan de Spider-scene denken. Hij haalt continu het bloed onder je nagels vandaan, maar heel erg vermakelijk is het wel.

Scorscese neemt uitgebreid de tijd om het verhaal te vertellen, maar gaat er soms ook weer snel doorheen. Daardoor ligt het tempo best hoog wat de film ten goede komt. De dialogen zijn hilarisch, boeiend, spannend, het is nooit saai. De muziek is altijd raak, de actie is gematigd, maar de kills hard. Het is een keiharde wereld die me oneindig fascineert, en Scorscese weet dat het beste naar het scherm te brengen met deze Goodfellas.

Prima geacteerd! Maar ik begon me snel al te vervelen! Jammer Taxi Driver was beter!

Ik vond deze film vroeger maar niets. Het is een hele andere film dan The Godfather bvb of Scarface. Met The Irishman vorig jaar, werd het toch tijd om Goodfellas nog een keer te zien.

De film wordt gedragen door Ray Liotta, Robert De Niro en Joe Pesci. Alhoewel het vooral de andere figuren uit de bende/familie die voor de nodige kleur zorgen. Het lijkt soms wel een parodie, wat ik ironisch genoeg niet had bij The Godfather wat in zijn tijdsgeest een soort barokfilm was en daar minder bij stoorde. De eerste helft van Goodfellas is in elk geval het mooiste. Heerlijke sfeer, passende muziek... Je ziet er veel van Casino of Sopranos in. Italianen en Ieren met een grote mond die met de bling bling showen. Paulie lijkt wel uit The Godfather te komen en naar de jonkies te kijken die met Goodfellas de nieuwe generatie zijn waar hij minder van begrijpt.

In de tweede helft van de film ligt de nadruk meer op Ray Liotta De charme is weg, daar gaat de glitter en glammer, het wordt wat harder. Maar ook minder boeiend en soms iets te langdradig. Alsof Scorsese al zijn troef had opgebruikt en nog een dik half uur film moest maken met de kaarten die hij nog in handen had. Het is niet slecht natuurlijk, maar ik mis wel de grootse finale die de andere gangsterfilms wel hebben. De grens tussen de romantiek van de maffiafilms en een parodie is soms klein. Het eindresultaat mag er in elk geval zijn, maar het is zeker niet de beste film uit zijn genre. Wel die met een grote invloed op latere maffiafilms en series.

Ook deze top250 film nu vr de eerste maal gezien. En deze was echt wel vet, zeker eerste anderhalf uur, was echt top, daarna ietsje minder, mr nog steeds zeer boeiend en vermakelijk. Zat goed tempo in de film, het wel en wee van een maffiawereld, echt zalig gebracht met heerlijk sfeertje, en top camerawerk.

Gisteravond/-nacht voor de tigste keer bekeken, maar met andere ogen. Meer dan ooit raakte ik doordrongen van de door hen zelf gecreëerde nachtmerrie die deze wiseguys leven. De glimlach is nooit zo breed als vlak voordat de ijspriem in je nek doordringt, paranoia blijkt slechts een onderschatting van de gruwelen die je in werkelijkheid opwachten, mededogen is acht met bloed doordrenkte schorten, opvoeden een leren riem. Je kunt er sterven aan een misplaatste grap.

Poeh, er is ontegenzeggelijk humor te vinden, maar wel de galgenvariant. Lucht is er amper. Eigenlijk van meet af aan. De enige lichtvoetigheid zit in de danse macabre die je uit dient te voeren volgens de absolute erecode van de Sicilianen langs het licht ontvlambare gemoed van de psychopaten aan de rand van de dansvloer. Voortdurend op je tenen. Zogenaamd een vrije vogel, maar gebonden aan je vrouw, aan Paulie, aan de volgende misdaad, aan de kleine kring van soortgelijke zonderlingen, aan het heilige zwijgen. Het is een karikatuur van vrijheid, van het goede leven, een parodiërende omkering, een grotesque. En de nadrukkelijke close-ups van de kinderen te midden van al dit ongebreidelde geweld maakt alles nog zwaarder verteerbaar.

Wat een film.

Het magnum opus van Scorsese en één van dé ultieme maffiafilms in het algemeen. Het is het typische rise and fall verhaal dat zo inherent is aan het genre en aan Scorsese's visie, maar het valt denk ik niet te overzien wat voor enorme impact deze film gehad heeft, en nog steeds heeft. Als je anno 2020 Goodfellas voor de eerste keer kijkt en vindt dat het niet zo origineel is, moet je beseffen dat dat komt omdat Goodfellas gewoon deels (uiteraard helemaal niet volledig) dit Italiaanse maffia subgenre en de gebruikelijke formules gevormd heeft.

Wat ik vooral keer op keer zo opmerkelijk vind aan deze film, is dat het zo énorm gemakkelijk wegkijkt. De 2.5 uur vliegen echt belachelijk snel voorbij. Het algehele tempo is razend. Als kijker word je helemaal verplaatst in Henry Hill, die op deze manier vaak als een soort proxy dient (zonder zijn eigen distincte karakter te verliezen), waardoor zijn gemoedstoestand wordt overgebracht op de kijker. In het begin verwondering door de pracht en praal en het machtsvertoon, op het einde een rollercoaster aan opgejaagdheid en paranoia. Het eigenlijke einde heb ik altijd een beetje het minste aspect gevonden; Henry verdient erger dan wat er uiteindelijk met hem gebeurt, ondanks dat het laatste shot geen vrolijke toekomst voor hem voorspelt. Ray Liotta zet in ieder geval een fantastische acteerpresatie neer, met erg veel range. Hij komt afwisselend sympathiek, duister, afschuwelijk, grappig, verloren en paranoïde over, en soms dit alles tegelijk. De rest van de cast is evengoed schitterend; je wéét dat het personage van Pesci bijvoorbeeld een monsterlijke psychopaat is, en toch is soms lachen met hem of zijn vreemde gedrag sterker dan je zelf. Dit soort morele ambiguïteit is zowel een verdienste van de acteurs als van Scorsese, en is wat dit soort films, en vooral Goodfellas, zo briljant maakt.

Hét beste op maffiagebied is en blijft The Sopranos, maar bon, dat is een oneerlijke intermediale vergelijking. Op vlak van film steekt Goodfellas met kop en schouders uit boven de rest van het genre, eventueel gezelschap gehouden door een select groepje andere films. Voorlopig hou ik het op een bescheiden 4.5*, maar daar gaat in de toekomst ongetwijfeld nog wel eens een 5* uit vloeien.