Goodfellas (1990)

Prima film binnen het maffia misdaad genre, iets dat mij over het algemeen niet zo ligt. Toch valt deze film wel op vanwege zijn acteerprestaties, dik aangezette karakters, humor en heerlijke soundtrack.

Als in menig maffia prent wordt de opkomst van een loopjongen gevolgd. In dit geval Henry. Het eerste half uur wordt met veel sjeu en humor vertelt, een deel waarin we ook kennismaken met Tommy en Jimmy en vooral Tommy opvalt als een vaatje buskruit die de indruk wekt zelfs ruzie te kunnen krijgen met zijn schaduw. Het is vooral de eeuwige rumoer rondom Tommy en de vertel wijze rond Henry die de film goed doet.

Maar...het is ondanks alle humor en sfeer een typische misdaad Maffia film. Een komen en gaan van namen en personages met lange aan eenschakeling van heel veel kleine gebeurtenissen. Deurtje hier, daar wat brengen, hier wat ophalen, auto rijden hier, auto rijden daar, gesprekje met veel scheldwoorden met die, meppartij hier, aanslag daar...iets dat op een gegeven moment voor mij afvlakt qua indruk en aanvoelt als lang terwijl de film nog maar een uurtje bezig is. Zoals ik zeg, dat ligt puur aan mij en dat het genre me niet ligt.

Desondanks weet Goodfellas vooral door de innemende Ray Liotta tot op het einde een bepaald niveau beet te houden. Verder valt de fijne soundtrack op met teveel goede bands en nummers om op te noemen. Erg aardig voor een keer.

Denk dat ik deze film al een stuk of 15 keer heb gezien en ook bij de kijkbeurt van gisteravond (op bluray), werd ik wederom (en zoals bij iedere kijkbeurt) meegezogen in het verhaal door mister Scorsese himself. We volgen Henry Hill die vanaf jongsaf aan niets anders wilde, dan bij de bigshots-wiseguys horen, zelfs nog liever dan dé president worden van de U.S.A...

Decennia lang wordt het leven van deze Hill gevolgd. Zijn werkgever is caporegime Paul Vario (in de film Cicero). Zij allen vallen onder de beruchte maffiafamilie Lucchese, die vanuit Brooklyn N.Y. opereert. Liotta zet echt een heerlijke rol neer. Niks op aan te merken. Je wordt door zijn voiceover ook nog eens heerlijk meegezogen in het verhaal. Dan hebben we nog de levensgevaarlijke Jimmy the Gent, gespeeld door De Niro. Niet zijn beste vertolking, maar hij weet absoluut te overtuigen als een doorgewinterde harde crimineel. En dan de psychopaat Tommy, die werkelijk briljant neergezet is door Joe Pesci. Meer dan terecht kreeg hij dan ook de Oscar voor de beste mannelijke bijrol. Deze man kan je echt het stuipen op het lijf jagen. 'You know Spider, you're a fuckin' mumbling stuttering little fuck. You know that? of deze; Hey spider that fucking bandage on your foot is bigger than your fucking head

De films is erg sfeervol. Zoals bijvoorbeeld de bar- restaurant scenes. Typische misdaadsfeer, maar deze moet je wel weten te creëren. Laat dat maar aan Scorsese over. De film verliest nergens zijn vaart. Het opvallende camerawerk krijgt ook mijn complimenten. Let op de lange shot als Hill Karen uiteten neemt. Via de 'achterdeur', door de keuken, door het restaurant waarna hun tafel wordt klaargezet en vervolgens gaat ook nog eens de cabaratier los. Een paar heerlijke nummers doen het ook goed. Nummer van Clapton bijvoorbeeld, als Jimmy het plannetje aan het smeden is om Morrie uit de weg te ruimen.

Dit blijft voor mij de ultime maffiafilm. Perfecte films zullen wel niet bestaan, maar deze komt voor mij tegen het perfecte aan!

3* voor de film en hoe deze is neergezet. Ik ben denk ik 30 jaar te laat met het kijken ervan aangezien ik wel degelijk een fan ben van het genre. Echter viel me dit toch wat tegen, rommelig en af en toe onsamenhangend grote sprongen qua tijd. Het acteerwerk is wel top notch zoals je mag verwachten van een dergelijke cast.

0.5* voor het feit dat het op een waargebeurd verhaal is gebaseerd.

Een nipte vier en daarmee toch een beetje een tegenvaller. Het plusminus eerste uur is - zoals zo vaak bij films - het sterkst. Daarna is het plot een tijdje zoekende en blijft de 'spanning' er slechts in door de rare fratsen van Tommy, die voorspelbaar en eigenlijk niet zo boeiend zijn. Na de gevangenis gaat het allemaal erg snel opeens. De karakterontwikkeling houdt op; het gaat alleen nog om het plot. En dat plot is helaas voorspelbaar voor een typische maffiafilm. Tsja, Scorsese kon natuurlijk niet veel anders met een waargebeurd verhaal, maar het feit blijft dat je het gevoel krijgt het allemaal al eens gezien te hebben. Tot slot ben ik geen ontzettende fan van Liotta. Hij doet het prima hoor, maar is wat mij betreft geen meerwaarde.
Dit klinkt allemaal wellicht wat te negatief. Het blijft een Scorsese en DeNiro is als altijd weer smullen. Er had voor mijn gevoel echter meer in gezeten.

Gisteren gaan bekijken in de bioscoop. Heerlijke film om weer te zien. Geweldige gangsterfilm die je beleefd moet hebben, verhaal wordt erg leuk verteld, geacteerd en in beeld gebracht. Geweldige types die in de film voorkomen. Film waar je lang over kan napraten of een review over schrijven, maar dat is eigenlijk zonde. Je moet hem gewoon keer op keer zien en alle details in je opnemen.

Eigenlijk alles is goed aan deze film.

Hier in Apeldoorn hebben we alleen een Vue-bioscoop als grote bioscoop en die keten heeft wel één heel groot nadeel (en ook wat kleinere nadelen trouwens) ten opzichte van Pathé en andere exploitanten en dat is dat Vue een pauze inlast in de film. Standaard. Voor uitgaanspubliek dat in groepen komt op vrijdag- of zaterdagavond kan ik dat nog enigszins begrijpen (hoewel, je kan toch best twee uur even lekker film kijken en daarna weer doorgaan met praten?) maar op andere tijdstippen eigenlijk niet. Als iets je steeds uit een film haalt dan is het wel een pauze, ondingen waar je als liefhebber van film verre van moet blijven. Eigenlijk zegt dat alles over dit bedrijf. En dan wel al 2,5 jaar lang zo’n vreselijk filmpje vooraf draaien over je helemaal verliezen in de bioscoop bij Vue terwijl nu zij dus steeds die pauze erin jassen om je helemaal uit de film te halen. Ik vraag me af of ze de ironie ervan zien.

Niettemin, twee jaar terug draaide Goodfellas vanwege het 30-jarig bestaan opnieuw in de bioscopen (en sindsdien wacht deze site geduldig op mijn stukje, dus nu eindelijk maar eens de tijd ervoor genomen). Even twijfelde ik of ik deze niet in pakweg Amersfoort of Zwolle moest gaan kijken maar het gemak, de tijd en het geld (toch een tientje uitsparen door m’n movie pass) deden mij besluiten toch maar naar de bioscoop op fietsafstand te gaan. En al ruim 1,5 uur onderweg in de film begon ik toch wel te denken: zou die pauze hier niet komen? Dan eindelijk eens niet? En dat was zo, er zat geen pauze in de film. Zalig. Want als er één film nu is die geen pauze kan gebruiken is dat deze Goodfellas. Zelden zijn er films gemaakt met zoveel flow erin als deze. Hij begint, dendert door in een goddelijk ritme om na 150 minuten je pas weer los te laten. Ruim 2,5 uur die geen moment verveelt, waar geen moment in zit waar de spanningsboog even iets wordt los gelaten.

Hoe komt dat zo? Allereerst door de voice-over. Hier wordt niet een makkelijke manier gebruikt om het verhaal op gang te helpen. Nee, de voice-over is onderdeel van de film. Eigenlijk vertelt die voice-over de film en de beelden en losse scènes ondersteunen dat. Dan helpt het enorm dat er ook meerdere stemmen worden gebruikt waardoor die voice-over enorm levendig wordt. En het helpt om 20 jaar van iemands leven toch niet oppervlakkig te laten voelen. We krijgen steeds net genoeg van Hill te zien en pas richting het einde komt zijn psyche meer naar de voorgrond en mag Liotta laten zien wat hij kan in zijn veruit beste rol uit zijn carrière. Maar ondertussen heeft de film zo een enorm tempo en aan het eind nog diepgang om de film af te sluiten.

Daarnaast ligt dat een de visuele stijl met een camera die nooit stil staat (PTA zou zoiets – en zelfs sterker nog- later ook doen bij Magnolia, ook zo’n film met een enorme flow) en vooral vol zit met allerlei losse geweldige cameramomenten. Het beroemde trackingshot, dat trage Vertigo-shot in dat café, et cetera. Wat helpt is ook het tempo en vooral de montage. Denk maar eens aan dat beroemde trackingshot. Die scène begint direct na de vorige met direct muziek (en wordt geen tijd verloren), eindigt met wat grappen van een comedian en terwijl je dan verwacht nog wat in die club te zien gaat Scorsese alweer door naar een geheel volgend moment met beelden van een vliegveld en de stem van de comedian en het geluid van het publiek dat nog hoorbaar is maar langzaamaan wegebt. Zo krijg je flow in een film, door simpelweg nergens stil te vallen zonder je te moeten overschreeuwen. En dat gaat de hele film door. Tussendoor nog veel legendarische momenten zoals de uitval (“Funny how?”) van een excellerende Pesci (en eigenlijk elk moment met Pesci), dat koken in de gevangenis, DeNiro die een telefooncel sloopt en een heerlijke soundtrack.

Dit is voor mij Scorseses absolute meesterwerk. Een zeldzaam goed gemaakte film die ook gewoonweg heel plezierig is om te zien, keer op keer op keer. 5,0*.

Goodfellas is een heerlijke Scorsese gangsterfilm. Het verhaal wordt met een voice over heerlijk uiteen gezet en er zijn interessante typetjes in de hoofdrol. Zelfs zijn moeder zie je voorbij komen. De dialogen zijn nergens langdradig of saai en vaak met enige humor. Dit soort films bevallen mij wel.

Wat een overschatte film.

De regie is dik in orde.

De cameravoering is vooruitstrevend te noemen. De camera die voortdurend volgt en zo nu dan naadloos een andere scène volgt.

De acteurs doen een beetje te veel hun best om de maffiose Italiaan te spelen. Gemaakte lachje en maffe accenten. De Niro doet wat hij het beste kan, boeventronie en honderd keer "fuck" zeggen. Ray Liotta vond ik het prima doen.

Je kijkt naar het zoveelste gangsterverhaal. Het levensverhaal van Henry die de school inruilt voor een maffiacarrière.

Uitermate storend is het oeverloze geouwehoer en fucking hier en fucking daar. Is het niet tegen elkaar, over elkaar dan is het wel de voice over. Erg vermoeiend. Het leek er op dat de voice over het hele verhaal aan elkaar moest lijmen.

Zo nu en dan een dosis buitensporig geweld en moorden, ruzie zoeken en verveeld zijn van de hoeveelheden geld.

Alle clichés komen wel aan bod.

Het is tamelijk oppervlakkig. Recht toe recht aan verhaal. De laatste 30 minuten vond ik het beste deel.

Als kijker krijg je geen enkele binding met de hoofdpersonen. In elk geval interesseerde het mij niets wat er met Henry. Jimmy en Tommy zou gebeuren.

De heerlijke muziek is fijn en past bij de tijdlijn. De jaren 70 en 80 sfeer wordt ook prima neergezet. Denk aan kleding, inrichting huizen en de auto's.

Al met al ben ik niet zo enthousiast over de film.

Het is een "Doorsnee" film.

Gangsterfilms... mijn genre is het niet en zal het ook nooit worden. Volgens mij nog geen enkele klassieker binnen dat genre gezien die bij mij op een écht hoge score is uitgekomen. Het hele wereldje spreekt me toch wat te weinig aan (maar goed ook ) om er veel naar te kijken. Uiteraard hebben enkele films wel een dusdanige cultstatus bereikt dat het bijna verplicht kijkvoer is geworden voor de filmliefhebber. Goodfellas is ook zo'n film.

Voor mij was het dus eerder een kwestie van gestaag dat lijstje met klassiekers aflopen dan dat ik hier nou echt zo heel erg benieuwd naar was. Toch moet ik zeggen dat de film op mijn goedkeuring kan rekenen. Het is geen verrassing dat ik de film niet constant even boeiend vond. Daar hield ik van tevoren immers al rekening mee. Ik kan dus ook niet de veelgehoorde opvatting dat ''de tijd voorbij vloog'' delen. Tegelijkertijd viel het me wel op hoe onderhoudend deze film weet te blijven. Dat komt mijns inziens vooral door de kleurrijke personages, waarbij met name Ray Liotta en Joe Pesci de boventoon voeren. Liotta zet een hoofdpersonage neer waar je vrij gemakkelijk mee kan meeleven: niet omdat hij zo sympathiek is, maar omdat het een interessant figuur is dat zich natuurlijk steeds verder in de nesten werkt en lang niet altijd achter alles staat. Pesci speelt zijn meedogenloze personage gewoon akelig goed. Er zitten een aantal memorabele scènes in de film (vaak scènes waarin inderdaad Pesci acte de présence geeft), waarvan er zelfs een aantal tegenwoordig onder de nieuwe generatie bekend zijn geworden in de vorm van ''memes''. De ''funny how'' scène is het beste voorbeeld, maar ook bijvoorbeeld het in koelen bloede vermoorden van de barjongen komt binnen. Het zijn momenten die je als kijker wel behoorlijk ongemakkelijk laten voelen.

Verder zie je wel dat Scorsese weet waar hij mee bezig is. Alles, van de cameravoering tot de sets, ziet er degelijk uit en kan ook anno 2024 nog prima mee. Verder blijft het, zoals bij de meeste films natuurlijk, wel echt een smaakkwestie of je het allemaal briljant vindt. Daarvoor ligt het onderwerp mij gewoon niet goed genoeg, maar ik vind dat de film wel goed in elkaar steekt én - ook voor mij - best een amusante zit is. Daarmee doet Goodfellas in ieder geval al meer dan ik had durven hopen.

3,5*