The Fountain (2006)

De soundtrack is echt geweldig van deze film. Heel subtiel en kalm. Verschrikkelijk mooi.

En die rustige piano bij de aftiteling.... zo gevoelvol na het visueel vuurwerk.

Together We Will Live Forever, zo heet dat nummer. Lekker toepasselijk ook

Prachtige film, die een tikje lastig te volgen is op het begin, maar man oh man, die laatste 20 minuten zijn geweldig. Wat een lust voor de zintuigen. 4,5*

Veel te melodramatisch verhaaltje dat me niet raakte. De scènes die zich in het heden afspelen spraken me het meest aan, ook al zitten daar wat gaten in en hangt het allemaal als los zand aan elkaar. Bijkomend probleem is ook nog eens dat het drama hier niet echt werkt, ik kon niet echt meeleven met de personages. Telkens als het een beetje boeiend werd gingen we weer naar een andere setting en verscheen er een hoop kitsch op het beeldscherm. De beelden zien er wel goed uit en ook de muziek is best wel mooi, maar dat is het dan ook. Ik wou dat ik hier zo net lyrisch over kon zijn als sommige mensen hier, dat zou betekenen dat ik ervan genoten heb. Maar ik ben geen liefhebber van dit soort surrealistische fantasieverhaaltjes en kan dus niet enthousiast worden bij het zien van een zwevende Hugh Jackman en een sperma producerende boom.

Grappig dat Once upon a Time in the West misschien wel het summum van melodrama is: de muziek was zelfs bepalend voor het maken van deze geniaal gemaakte 'Opera-Western'.

Bij de The Fountain is de levensfilosofie van de maker bepalend. Dat de film je niet raakte is daar min of meer een bewijs van. De eerste keer zijn beelden en muziek overheersend, maar als je de film vaker gezien hebt: dan is o.a. de 'rouwtrip van de sjamaan' in een 'doorzichtige traan' met die 'psychedelische boom' veel meer dan melodrama ...

Mijn top 10 lijkt me toch helemaal niet belangrijk bij het beoordelen van deze film. Ik vind bij Once upon a Time in the West trouwens elk aspect van de film goed, niet enkel het drama.

En ga nu niet zeggen dat The Fountain niet onnodig dramatisch is. Hugh Jackman is om de haverklap aan het huilen. Meneer ontdekt zelfs een geneesmiddel tegen kanker en net op dat moment sterft zijn vrouw. Ik laat me hier niet door meeslepen. Het is te makkelijk, en er klopt niets van.

Een tweede kijkbeurt gaat er voor mij niet komen, ik hou het bij deze ene kijkbeurt.

Ik hoor helemaal niets over de prachtige beelden en de bijzonder fraaie muziek?

Zeg er eens iets over dan?

Het kan toch ook niet aan de aandacht van Nomak ontsnapt zijn hoe fraai de beelden in deze film zijn. Heel knap ook hoe de beelden achter elkaar gemonteerd zijn. Werkelijk prachtig kleurgebruik. En dan die heerlijke muziek van Clint Mansell.

Het ging mij om het begrip melodrama. Op het eerste gezicht lijkt The Fountain veel melodramatischer dan Once upon a Time in the West. In de eerste worden emoties duidelijk getoond in de laatste blijven ze vooral onderhuids. Maar de manier van vertellen en de rol van muziek bepaalt uiteindelijk of iets melodramatisch is.

De schitterende muziek en opbouw van het verhaal van Once Upon, ondanks de harde inhoud van het verhaal, is bedoeld om veel gevoel op te roepen. De scénes zijn bewust traag uitgewerkt...zodat het drama overkomt. Muziek was dan ook maatgevend. En wat een heerlijk meesterwerk!

The Fountain is niet traag, nee in een kort tijdbestek wordt een emotioneel onderwerp vlot uitgewerkt. De film is door de verschillende verhaallijnen complex. Wie deze film in één kijkbeurt helemaal denkt te overzien waardeert niet de intensies van de maker. We kijken te selectief. De eerste reacties zijn globaal dan ook door de dramatische inhoud emotioneel: je wordt postief of negatief geraakt. Maar mijn ideale filmliefhebber blijft ook rationeel en associatief kijken. Aronofsky wil d.m.v emotionele rouw vooral een psychologisch idee aanschouwelijk maken.

Een film waarin rouw het emotionele thema is nog geen melodramatische film. Huilen op zich is nog geen melodrama en de film is zo vlot gesneden en de beelden zijn zo extravagant dat het niet alleen blijft hangen in één gevoel. De film beschrijft een zeer dramatisch moment uit iemands leven en het perspectief is vooral Tommy's emotionele herinnering, leeswerk en fantasie. De hele film heeft de gloed van een 'flashback". Licht, perspectief en muziek zijn speciaal (vlot) verweven.

Maar Nomak heeft gelijk met dat moment (zie zijn spoiler) wat hij te melodramatisch noemt, maar ik vind dat moment niet storend omdat het Tommy's dilemma extra aanscherpt. (Zie mijn vorige discussie met Ramon K).

Nogmaals de film is een parabel met een voor de filmgeschiedenis unieke uitwerking van een psychologische inhoud...als je daar niet op in wil gaan blijft The Fountain begrijpelijk een melodramatische draak.

Neen hoor, in de 5de zin van mijn eerste bericht vermeld ik de mooie beelden en muziek. Helaas zijn dat niet de onderdelen waar bij mij de meeste sterren te verdienen zijn.

Menigeen zal me pretentieus vinden,maar ik vind echt dat iedereen die deze film lager dan 3,5 sterren geeft, de achterliggende gedachte/ filosofie niet ziet/ begrijpt. En ok, daar kun je de regisseur misschien op afrekenen. Ik ben hoe dan ook blij met films als the Fountain die de zintuigen op elk mogelijke manier (proberen te) prikkelen en de kijkers hersenen laten zoeken naar wat hij/zij nu werkelijk ziet en hoe zich dat relateert tot voorgaande scenes/ verhaallijnen.

Echt een prachtige, ontroerende film en alles behalve een overdreven melodramatische flick. Een meeslepende, intelligente, overweldigende film. En over de muziek is al genoeg gezegd hier. Het zegt genoeg dat de ook negatievere reacties op deze film erkennen dat de muziek een pareltje is. Waarschijnlijk één van de beste soundtracks ooit.

Clint Mansell is dan ook een weergaloos componist.

Wat een onzin zeg, waar haal je het idee vandaan dat een film een 'achterliggende filosofie' bevat? En is deze filosofie volgens jou dan in elke film van Aronofsky anders, of gebruikt hij steeds dezelfde filosofie? Trouwens, waarom schrijft hij niet gewoon een filosofisch boek in plaats van verborgen filosofiën te stoppen in zijn films, dan hoef je voortaan niet zo te puzzelen.

Hij is een filmmaker, geen Nietzsche.

De derde Aronofsky pas die ik zie, en dat terwijl ik de andere twee behoorlijk hoge waardering heb gegeven. Heeft denk ik toch met Requiem for a Dream te maken, wat ik een heel erg sterke film vind, maar wel zo ontzettend naar. Maar ja, dat is ook kunst. Het moet gevoelens opwekken, zolang het maar geen verveling is en daar kunnen ook negatieve gevoelens bij horen. Geldt overigens ook voor enkele films in mijn top 10. Maar Requiem for a Dream was misschien wel dusdanig naar dat ik deze film toch wel ben gaan uitstellen.

Onterecht blijkt, want ik ben echt ondergedompeld in de visuele pracht van The Fountain. En dan niet alleen de schoonheid van beelden bij de Maya's en vooral in de nevel, maar ook de beelden in het normale leven zagen er erg gestileerd uit. Symmetrisch beelden, en af en toe erg interessante camerastandpunten, ik heb me er erg mee vermaakt.

Vaak kan plot me niet echt veel boeien, maar ik moet zeggen dat symboliek in de film me wel intrigeerde. Het maakt toch dat ik het gevoel kreeg naar iets wezenlijks te kijken. Uiteindelijk is het niet al te moeilijk, ik blijf niet zitten met het gevoel er niets van te snappen, zoals bij sommige andere films, al blijkt dat ik toch wat heb gemist, nu ik op internet nog wat nalees. Leuk voor een toekomstige herziening in ieder geval.

De film heeft helaas wel een pijnpuntje, en dat is de muziek, die op een gegeven moment toch wel erg dreinerig op me overkwam. Ik moest een beetje aan Hero denken, ook zo'n film die me visueel overdonderde, maar waar de muziek dwars lag. Zorgt ervoor dat ik niet de volle mep uitdeel, maar 4,5* is toch zeker ook niet onverdienstelijk.

Yes, ik heb nu echt zin om meer van Aronofsky te gaan kijken!

Wat jij dreinerig noemt vind ik juist overweldigend. Samen met de orkaan aan belden geeft dit een overdondeend effect wat nog niet veel overtroffen is.

Tja, smaken kunnen soms verschillen hè?

Je hoeft de film niet te waarderen voor een achterliggende filosofie. Maar als je echt nieuwsgierig bent naar de intenties van een regisseur dan is zijn levensfilosofie van belang.
Dat kun je terugvinden zijn films: hoe hij linken legt en scénes en beelden aan elkaar snijdt. Dat kan je kijkgenot verhogen. Sommigen vinden dat pretentieus, maar dat hangt van je eigen levensfilosofie af... En één ding is zeker: onverschilligheid scherp je blik niet en maakt uiteindelijk alles uniform en smaakloos.

Aronofsky heeft voor deze film volgens mij een duidelijk psychologisch model gebruikt namelijk die van:
Jung en Edinger: "Symbioses Model (scroll helemaal naar beneden).

Op een site kwam ik deze passage tegen:
According to Jung, Jacob's Ladder is a symbolic representation of the ego/Self "axis of communication." The establishment of this axis depends on the ego first gaining a sense of its own strength, thus building a stairway between the lower and higher realms of consciousness". Die Jacobs Ladder is heel duidelijk terug te vinden in de film.

Ik geloof dat Aronofsky geen diehard Jungiaan is maar een zoeker (een lezer!) die gebruik maakt van wat in zijn persoonlijke visie past.

Bedankt, scheelt mij weer wat typen. Even verder kijken, voordat je roept dat iets onzin is markt15. Ik bedoel, je kunt m'n post niks vinden, prima, maar zeg dat dan gewoon (en liefst met een goede onderbouwing). Nogmaals, ik begrijp het wel als mensen deze film te pretentieus vinden. Ik vind echter dat de pretenties de film goed maken.

mooie beelden, mooie muziek en een meeslepend verhaal..de film valt alleen soms een beetje in herhaling...

Dat beetje herhaling vond ik juist erg functioneel. Heftige emoties draaien immers om iets heen: spijt bijvoorbeeld... En Tommy moet iets afronden. Trouwens, Aronofsky's vertelwijze is juist ontzettend efficient.

Niet echt onder de indruk.
Ik vind het nooit zo geweldig als een film alles moet uitleggen tegen het einde aan. Ze beginnen met een tijdsprong en vervolgens moeten ze nog heel wat doen om duidelijk te maken hoe het in elkaar zit.

De muziek en die special effects waren wel in orde.

Ik miste wat spanning... het wordt zomaar ons bord opgelegd en dan moeten we maar accepteren hoe Isabel het 'hiernamaals' bereikt.

Die dolk met die gaatjes erin was een beetje vergezocht.

Overigens vond ik het nog jammer dat er twee keer hetzelfde camerashot was gebruikt: Op de kop beginnen en dan meedraaien naar voren. Het is wel leuk, maar niet geschikt om te herhalen. Maar dat terzijde.


Aronofsky laat weer een uniek werkje zien maar dit vind ik toch zijn minste. Ik heb er niet veel mee.

Wat een wonderschone film.

Heb hem nu voor de tweede keer gezien, en nu pas zie ik hoe mooi die is.

Deze film moet je ervaren, ondergaan, hij gaat boven het begrijpen uit.

De beelden en muziek zijn geweldig mooi en het verhaal raakt me heel diep; liefde, leven en dood, hoop en wanhoop.

Perfect gespeeld door Jackman en Weisz. Wordt nergens over-sentimenteel of melo-dramatisch.

Het mooiste vond ik hoe de drie verhaallijnen dwars door tijd en ruimte heen gaan en mekaar weer vinden. Het natuurlijke en rationele loopt vloeiend over in het bovenzinnelijke en spirituele.

Een innerlijke zoektocht naar het eeuwige leven.

En het eind, de overture, is echt helemaal geweldig. Qua ervaring heeft dit wel iets weg van de eindtrip uit a Space Odyssey

Een magnifieke film.

Rachel Weisz zei in een interview (in mijn eigen woorden) dat zij de film vooral, naast het "memento mori", ook opvatte als: "pluk de dag"...

De verwijzing naar Space Odyssey is duidelijk maar het is ook een verwijzing naar psychonautica: de boom in de cosmosbol wordt immers zorgzaam behandeld als een psychedelisch middel...'smart'. Ook hier is sprake van een "Requiem for a Dream".

Hele mooie film welke mij vanaf begin tot eind heeft geboeid en ontroerd, vervolgens heeft de film mij met een spetterend einde overdonderd achtergelaten.

Dat einde is inderdaad ongekend overweldigend en absoluut het hoogtepunt van deze ondergewaardeerde film.

Mooie klankrijm speranza, verder totaal mee oneens.

Ik ben benieuwd hoe vaak eRCee deze film gezien heeft... en of hij nog een keertje durft te kijken.

Bij sommige films is één keertje ruim genoeg, Narcissus.

Ik wilde vooral mijn waardering even uitspreken voor de vele o-klanken in de lofprijzing van speranza, vandaar mijn reactie.