The Fountain (2006)

Waarmee je de inhoud an sich weer boven de kunstvorm (cinema) plaatst..... daarom zijn onze meningen onverenigbaar. Een touch of Zen toevoegen kan op papier heel mooi zijn, maar als het cinematisch niet werkt (ik begon te lachen zelfs), dan is het gewoon af.

Lynch kan me in Mulholland Dr. in scenes tot op het bot ontroeren (en dan kende ik de bedoeling vaak niet eens exact), maar hij weet me ook ooit flink te irriteren (The Wizard of Oz zooi in Wild at Heart oa). Dat verschil is er voor mij en dat probeer ik hier juist duidelijk te maken.

Je moet het maar net invoelbaar weten te maken als filmmaker. En ik mag daar als kijker over oordelen.

Tuurlijk niet! Daar staat of valt een film vaak bij zelfs. Zeker als het om zware thematiek gaat.

Maar dan kunnen we het discussiegedeelte op de site beter afschaffen of niet? Er wordt mij vanalles verweten (de film niet begrijpen, niet open gestaan, de film geen eerllijk kans geven etc) en als ik dan mijn visie op de gekunsteldheid met een scene wil verduidelijken, en daar wordt niet op ingegaan, dan is dat toch ontieglijk flauw gedoe?

Vind ik ook. In het verleden ook een paar keer meegemaakt, is niet netjes.

Pot verwijt de ketel. Als een discussie zich eenmaal ontspint gebeurt er veel. En dat een klacht tegen jezelf kan keren wordt gauw vergeten omdat je overtuigt ben van je mening en die bevestigt wil zien. Hetgeen logisch is....

Helemaal aan het begin van de discussie, pagina 28, wijs ik erop dat ik The Fountain als een parabel zie. Hier ging je niet op in. Dat bepaalde mijn wijze van reageren.

Terwijl dat consequenties heeft voor de wijze van vertellen: hoe de regisseur manipuleert. Aronofsky probeert een dilemma aan te scherpen. Hij drijft de zaak op de spits.( Dat heb ik trouwens al 2 maal eerder bij deze film vermeld...) Ik accepteer zijn wijze van manipuleren en vind de uitwerking daarvan fascinerend. Ik verwacht dan ook geen genuanceerd realisme......want dat is, zoals ik ook al eerder zei, niet de setting...opzet... van de film. En toch vind ik de relatie tussen Tommy en Izzy geloofwaardig en ontroerend...

Maar ik heb dus wel (in elk geval impliciet) aangegeven dat ik je opmerking over die scéne overdreven vond en dat je doordraaft.

Als je David Lynch hooglijk waardeert kan manipulatie en kunstmatigheid geen doorslaggevende argumenten zijn...En dat ik Mulholland Drive op nr 1 heb staan moet je misschien wel geruststellen . Het gaat dus om gradaties.

Het is trouwens helemaal niet netjes als je als schietende moraalridder mee wil babbelen en van toeten nog blazen weet....losse flodder dus.

Vandaar ook dat de (ongequote) rest van mijn tussenkomst niet van onbelang is. Net het feit dat iemand de moeite neemt, aan welke kant die ook staat, om de vinger op de wonde te leggen is iets dat ik alleen maar knikkend kan goedkeuren. So, thumbs up for that.

Jij, aan de ene zijde, hebt je punt duidelijk gemaakt. Een pluim daarvoor. Wat niet wil zeggen dat iemand akkoord moet gaan met die visie, dat terzijde. Je hebt volkomen gelijk, dit is per slot van rekening een discussieforum. Maar mijn punt was in dit specifieke geval dus vooral dat er in deze discussie geen evolutie meer zit. Beide visies liggen open en bloot op tafel, ik (en ik spreek dan enkel voor mezelf) kan begrijpen dat jij verscheidene zaken op een bepaalde manier hebt ervaren aan de hand van je verduidelijkingen. Maar het doet niets af van de belevingen die daar pal tegenover staan, want die maken evenveel 'sense'. Ik kan me ook moeilijk voorstellen dat het moeilijk is om op serieuze wijze in te gaan op zaken die volgens de andere nergens op slaan. En daar zit het op dit moment vast, imo, geen van beide kan nóg meer verduidelijken voor die andere ... en toch zijn de meningen niet verenigbaar. Daar kan ik me bij neerleggen.

Maar doe gerust verder. Niemand die zegt dat mijn post daar iets moet aan veranderen, toch?

Duidelijk. Ik heb trouwens ook het idee dat de discussie nogal vast zit.



Ik accepteer het niet. Ik ben zelfs op dat punt in gegaan. Ik zie de film als een mix heb ik nog aangegeven; parabel, beeldspraak, metafoor enerzijds, maar toch speelt 1 van de verhalen zich af in een realistische setting. Zo'n scene waarin Bursteyn nog net even komt melden dat er een doorbraak in het onderzoek is, alvorens Weisz sterft vind ik daarom een misselijkmakende, kunstmatige, ingreep (die hij waarschijnlijk als noodzakelijk achtte wegens gebrekkige karakteruitdieping, heb ik ook nog aangegeven). Aronofsky komt tot een Hollywoodiaanse ingreep in een artistieke, persoonlijke film. En zulke dingen vind ik buitengewoon slecht gedaan (en dat heeft te maken met de uitwerking, en NIET met de inhoud an sich).

Dat nog even ter verduidelijking. Over je steekjes naar mij toe zal ik verder niet zeuren nu, maar ik was toch echt op zaken ingegaan.

En met Lynch heb ik niet voor niets een haat/liefde-verhouding Narc!
(heb ik ook nog aangegeven)

Trouwens ik vind het zeer te waarderen dat je de discussie serieus neemt en je standpunt probeert te verduidelijken. . Dat je die scéne als effectbejag beschouwd dat kan ik nog begrijpen. Alleen ik weeg dat niet zo zwaar omdat ik de probleemstelling (het dilemma) interessant vind en vooral ook omdat veel filmverhalen dit soort wendingen bevat. Al of niet met artistieke hocus pocus. Je zou het ook Hollywoodiaans kunnen noemen. En daar ben je erg overgevoelig voor... . Maar "misselijkmakend" vind ik overdreven. Misschien omdat het kanker betreft? Of je vindt het geheel al niks, door de (zgn lachwekkende) Oosterse metaforen en dan gaan dit soort opzetjes van de regisseur je extra irriteren. Mijn indruk is vooral dat laatste.

Eigenlijk laat Aronofsky in die scéne iets zien wat vaker voor komt in de medische praktijk. Een onderzoeker ontdekt iets....wat net te laat komt voor een patient. Meestal vindt dat achter de schermen van het laboratorium plaats. Aronofsky heeft verhouding onderzoeker / patient persoonlijk gemaaakt. Daar gaat het verhaal van Izzy ook over: ze voelt zich koningin omdat zij de luxe heeft dat haar geliefde haar ridderlijke redder zou kunnen zijn, maar ze voorvoelt dat hij te laat komt. Het gaat om het aanscherpen van een dilemma. Daar draait een parabel om.

Mooie film. Mooi verhaal met prachtige beelden en goed camerawerk. Goed geacteerd en zeer mooie muziek. Het begin was geweldig, helaas vond ik het daarna wat minder. Maar hij bleef boeiend en mooi genoeg voor mij.

Bijzondere film, zoals je kunt verwachten van Aronofsky. Beetje ingewikkeld en vaag verhaal,maar daardoor niet minder. Het was erg boeiend en aangrijpend om te zien. Mede door de briljante score en door de zeer sterke Jackman. Ik heb genoten, ook van de mooie beelden. Al waren de Special Effects, nou ook weer niet super. Wel weer goed camerawerk. Ook Weisz acteerde goed.

4*

Aronofsky is zeker een auteur die we moeten koestern, maar ik heb toch het gevoel dat hij hier zijn hand een beetje overspeeld heeft. Een ambitieus onderwerp, maar af en toe net iets té vaag of net té concreet. De (mythische) zoektocht naar het eeuwige leven roept best wat vragen op waarrond je een boeiende film kan maken, maar zoalng het om hersenspinsels en mythes gaat in het verhaal, kan ik wel ergens volgen. Het wordt alleen heel vreemd wanneer het concreet wordt. De stukjes boomschors die wonderbaarlijke, genezende krachten blijken te hebben (en die hij zich in het begin van de film terloops (!) herinnert) maken het verhaal té concreet en meteen ook ongeloofwaardig. Of laat ik het zo zeggen: hier zitten scenariogewijs toch wel wat gaten.
Dat euvel had PI niet omdat het net om die abstracte, wiskundige formules bleef draaien.

Het werd allemaal net iets te ingewikkeld in elkaar gezet. Ik had ook helemaal niet door dat die luchtbel waarin ze zaten een 'space ship' was.

Ik heb eigenlijk nog het meest genoten van de extra's op de dvd. De gedrevenheid waarmee men werkt en het oog voor detail hebben me wel weten te amuseren.
Maar dat is dan ook meteen een veeg teken.

De film heeft me nergens echt weten te pakken of te ontroeren. Ik bewonder da ambitie die men koesterde en de art direction en al wat je wil zijn best indrukwekkend.
Maar hetgeen echt had moeten schitteren: Rachel Weisz en de liefde van Hugh Jackman voor haar door de eeuwen heen... het werd allemaal een beetje weggedrukt door de bombastische opzet.

Jammer. Ik wou deze film echt geweldig vinde, maar het is er niet echt uitgekomen.

Na de toppers "The Wrestler" & "Requiem for a Dream" was ik wel benieuwd geworden naar deze prent van Darren Aronofsky. Helaas viel "The Fountain" mij vies tegen

Er is wel aandacht besteed aan het uiterlijk van de film, dat zie je aan de prachtige camerabeelden en hoor je aan de prachtige muziek. Ook de acteurs zitten allemaal prima in hun rol. Aronofsky heeft er echt wel hard aan gewerkt heb ik de indruk.

Maar voor mij persoonlijk slaat de film te ver door qua vaagdoenerij.

Ik vind het sentimentele te vet aangedikt, hou totaal niet van het spirituele (zweverige) gehalte van de film en het inhoudelijke verhaal is nou ook niet om van je stoel te vallen. Eigenlijk heb ik het ervaren als een flinterdun, spiritueel verhaaltje dat wel heel mooi is verpakt. Maar het gaat mij niet alleen om de verpakking, maar vooral om wat erin zit. Om te zien vond ik het ook een behoorlijk lange, saaie zit.

2,0* voor de verpakking Geen film voor mij.

Ik vraag me ook af: is heel die toekomsttrip een visioen? Haar verhaal dat hij afmaakt en zo tot de aanvaarding van de dood komt? Waarna hij als 'verzoening' toch een zaad van een boom op haar graf zet.

Of is het allemaal écht?

Nogmaals: de boomschors in het labo lijkt aan te geven dat het allemaal echt is en dan vind ik het wel wat zwakjes.

Anderzijds lijkt het einde van de film aan te geven dat heel het verhaal eindigt in het nu. Aan het graf.

Vind ik beter, maar dan zitten er toch een paar manipulatieve lapsussen in het script. Vaagheden die de lacunes moeten camoufleren.

Of vaagheden die ervoor zorgen dat jij je EIGEN betekenis eraan kan geven, het maakt geen drol uit of de intentie van de maker ietwat anders is.

@stefan dias

Het toekomstverhaal staat gewoon symbool voor hoe tommy tegen alles aankijkt. Hoe hij alles beleeft. Het is de visualisatie van zijn geestestoestand om het zo te zeggen.

Ja, zo zie ik het ook het liefst eigenlijk. Maar in zijn geheel vond ik het toch net iets te zwaar en te onnodig ingewikkeld. (Maar no harm in trying!)

Het viel me trouwens op in de axtra's met het interview met Hugh jackmand dat die bij het lezen van het script "het geweldig vond", maar tegelijkertijd er ook heel veel vage stukken in zaten die hij niet zo heel goed begreep.

ja, dat is ook wel zo. Ik vond the fountain na de eerste kijkbeurt ook maar 3 of 3.5 sterren waard omdat hij zo vaag was en ik niet alles begreep. Had hem gekocht om de het mooie audiovisueele. Na dat ik op het forum gekeken had hoe the fountain in mekaar zou zitten (ook al zijn er meerdere interpretaties vatbaar zoals bij donnie darko) vond ik hem bij de 2de kijkbeurt zoveel beter omdat ik meer verbanden enzo zag. En zo is the fountain echt uitgegroeid tot de beste film die ik ooit zag. Elke keer begrijp ik er meer en meer van.

Ik apprecieer het ook enorm dat iemand als Aronofsky de lat voor zichzelf zo hoog legt. Het werkte alleen minder voor mij dan in Pi, waar alles meteen heel helder voor mij was.

Maar omdat ik niet van ijs ben klets ik er alvast een halfje bij. Omdat het een film is waar je niet meteen over uitgepraat bent.

@stefan dias
Ik weet niet zeker of het wel drie verschillende tijden zijn. Ik dacht dat die zeepbel zijn geest is of iets dergelijks. Izzi is Tommy's boom des levens (in het echt), en dat wordt in zijn geest/brein op die manier verbeeld. Dus dan zijn die zeepbel-scenes niet per se 'de toekomst', dacht ik. En zo is het wat logischer dat de film weer eindigt in het 'nu', met het planten van het zaadje op het graf.

Algemeen: ik weet ook niet of er wel twee verschillende tijden zijn. De film speelt zich gewoon af in het nu, met sprongen naar de twee andere verhaallijnen:
Het Maya-verhaal is Izzi's zelfbedachte (!) verhaal - dus niet een sprong naar 500 jaar terug. De andere verhaallijn is dus (zoals gezegd) de geest van Tommy.
Ik denk dat door de hele film de rode draad van het accepteren van je sterfelijkheid als mens loopt. In het verhaal van Izzi (met de Maya's enzo), zie je dat de boom des levens uiteindelijk óók geen onsterfelijkheid geeft. Dat geeft aan dat Izzi daar vrede mee heeft, met de sterfelijkheid. Tommy heeft dat nog niet; in de hele film zie je zijn 'leerproces' van het accepteren van de dood.
Tommy moet dat op twee verschillende manieren doen. In zijn echte werk als wetenschapper moet hij het vinden van dat 'tovermiddel' voor die aap opgeven. En in zijn geest (de zeepbel) moet hij het ook loslaten. Izzi helpt hem daarbij door bijvoorbeeld met hem te gaan wandelen, door gewoon samen te zijn. Van het leven genieten, wetend dat je doodgaat - zou dat de boodschap van de film zijn?

Maar ja, dat is dan weer mijn interpretatie;).

Meegezogen werd ik, met name tegen het einde aan, terwijl mijn gedachten maar riepen 'wacht! leg uit!'. Nu kan ik dus al concluderen dat de beleving enorm intens is met de prachtige visuele effecten en dat de film daarom al geslaagd is, maar voor het verhaal moet ik nog even alles op een rijtje zetten. Ook ik denk dat het enkel in het heden afspeelt, en dat de geestelijke strijd en het boek door elkaar worden weergeven. Zo is alles prachtig te verklaren. Verder zal ik er niet op ingaan (wel in gedachten, maar even niet in getypte woorden) want dat hebben anderen al beter gedaan voor mij, en ik ben van mening dat je het zelf ook nog moet uitdokteren. Hoewel ik ook verlangde naar een duidelijke uitleg, moet je toch er zelf over nadenken. De film zit in ieder geval tjokvol met symboliek en boodschappen. De boodschap is prachtig vormgegeven en ik vind het dus absoluut geen kritiekpunt dat we het al eerder hebben gehoord, want hij weet te overtuigen op een originele en authentieke manier. Vele gedachten komen en gaan maar op (visueel) papier krijg ik het niet. Het zal in ieder geval nog een tijd door mijn hoofd spoken...

Ook de rest van de film kan ik niet als een nuchtere filmcriticus behandelen. Naast een ontzettende mindfucker is het ook een gevoelsspeler. In het begin vond ik het allemaal maar niks maar langzamerhand begon ik steeds meer gefascineerd te raken. Ook al kon ik lang niet alle puzzelstukjes op de juiste plaats leggen (en er zijn waarschijnlijk meerdere combinaties mogelijk om een compleet plaatje te maken) was het een intense beleving. Na Pi en Requiem For A Dream komt Darren Aronofsky met een veel minder rauwe filmstijl, maar is weer net zo overdonderend. Waar de vorige twee beklemmend waren was dit een openbaring bijna (net iets te groot woord). Gecombineerd met een magnifieke score van Clint Mansell - wederom een onverslaanbaar team Darren - was dit een ervaring van jewelste. Hugh Jackman en Rachel Weisz overtuigden beiden, waardoor er op filmisch gebied vrij weinig is om te kraken. Simpelweg Fantastisch met hoofdletter F. Maar het is allesbehalve simpel.

Met The Fountain heb ik nu alle vier de films gezien van de heer Darren Aronofsky en hij slaagt er voor de vierde keer in om me op alle fronten te raken. Een visuele en denkende meester. Ik kijk erg uit naar zijn volgende film, Black Swan.

4.5*

Is ook de interpretatie die het meest zin heeft in alle geval.
zij is op een legende, verhaal gestoten dat ze zelf hervertelt, aanvaardt de dood en wil dat hij haar verhaal afmaakt (finish it).

Alleen word ik een beetje uit balans gebracht door de gebeurtenissen in het lab waar blijkbaar toch verbluffende, surrealistische resultaten bereikt worden met de geneeskundige krachten van dat stukje boomschors.

Ik denk dat enige abstracte inzichten bij sommigen van u wel echt een verrijkte kijkervaring geeft (niet lullig bedoeld trouwens). Vooral t.o.v. de 'toekomst'-fase. Daar zitten volgens mij veel elementen van droomsequenties in (Tom ziet Izzy opeens verschijnen enz).

Poep film met de hoofdletter "P"

De verwachtingen waren hooggespannen aangezien requim for a dream me toch wel redelijk bevallen was bij herziening. Dus had ik deze dvd ook maar voor een leuk prijsje op de kop getikt.

Enfin.

Wanneer de film begon dacht ik "waar kijk ik in hemelsnaam naar?"

Toen ik na een uur doorhad dat ik naar drie verhalen uit drie verschillende tijdperken (het heden, een fictief verleden en een verre toekomst) aan het kijken was, kreeg ik de film enigzins door.

In theorie klinkt het allemaal leuk en aardig maar in de praktijk viel het toch tegen.

Het is alsof Aronofsky wel goede ideeën had (de vervlechting, de symboliek), maar vergeten is om ze in de juiste vorm te gieten. Het had een allesoverweldigende ervaring kunnen zijn, er zat genoeg potentieel in, maar het is allemaal de verkeerde richting uit gegaan, waardoor het nu een film is geworden die zichzelf een beetje te serieus neemt. Een sciencefiction film die een poëtische ode brengt aan de transcendentale liefde, dat was duidelijk wat de regisseur wou, maar hij vergat er een plot of tenminste een doel in te steken.

Waar door het een zeer vermoeiende kijkbeurt wordt waar je de aandacht er moeizaam bij kan houden.

Kortom GEEN aanrader

2* voor de moeite zullen we maar zeggen.

.

Over hoofdletter P gesproken: de bril niet omhoog gedaan en het plot ligt in de pot op het plateautje... en nog vergeten doortrekken ook...zo blijft een vreemde geur aan een mening hangen.

... en het fonteintje stroomt nog...

Hou die beeldspraak maar voor je wil je.

Brise on touch schijnt te helpen

Aranofsky heeft gigantisch veel lef, maar gaat wat mij betreft ook wel behoorlijk stevig onderuit in deze film, met afstand zijn zwakste. Boeiend uitgangspunt maar een heel erg wankele uitwerking. Zowel visueel (bij vlagen kitsch, niet mijn smaak, zeker niet in het verleden-deel), als de erg tegenvallende muziek (een zeer sterk punt uit zijn vorige films) als inhoudelijk (wankele verbindingen tussen de verhaallijnen, en nogal bedenkelijk plot in het hedenstukje en niet het lef hebben om te doen waar de film regelmatig om schreeuwt: maak het abstracter, kleiner, intiemer).

Grote tegenvaller.

2.0*

Het is al wat laat om nog een review te schrijven, maar het is eigenlijk ook deze film die mij tot nu toe nog wakker houdt ondanks dat ik er om 5 uur al weer uit moet.

Van te voren wist ik vrij weinig over de film en ik ben dan ook van begin tot eind compleet overdonderd.

Ik kan grote lappen tekst gaan schrijven over wat ik van de film vond en wat mijn gedachte er over is, maar dit is typisch zo'n film waar iedereen anders over kan denken.

Direct vanaf het begin zat ik al met open mond te kijken. Fantastische beelden, misschien wat kitscherig maar ik heb er de anderhalf uur lang van genoten. En zeker in combinatie met de prachtige muziek was het een groot kunstwerk.

Het verhaal is bijzonder interessant en laat veel ruimte open voor een eigen interpretatie. Waarschijnlijk dat ik de film na een volgende kijkbeurt ook beter zal gaan begrijpen, want het flitst toch veel heen en weer tussen heden, toekomst en verleden. Hierdoor kan het wat verwarrend overkomen en vond ik het soms lastig om de link goed te leggen. Maar eigenlijk vind ik het niet zo erg dat het soms iets wazig overkomt, ook daar heb ik erg van genoten.

Ik zal hem nog even moet verwerken ben ik bang, maar hij krijgt van mij 5* en waarschijnlijk een vrij hoge notering in mijn top 10.

Uitgangspunt is eenvoudig, de setting is intiem (het speelt veelal in het hoofd van Tommy af) en door alle concrete metaforen is er genoeg abstracts te beleven...

De 'rustige intimiteit' in de doorzichtig zwevend bewustzijnsbol is in zijn filmische eenvoud een abstracte vondst van jewelste! Daar kan je heel wat in projecteren en reflecteren.....

The Fountain heb ik lang uitgesteld, maar gisteren dan toch eindelijk bekeken, zodat ik alle Aronofski’s nu gezien heb. Helaas is het van de vier films wel de minste en viel de film, net als The Wrestler, mij toch behoorlijk tegen.

Je moet wel even goed opletten bij deze film, maar als je dat doet, is het verhaal uiteindelijk toch redelijk goed te volgen. Dat wil echter niet zeggen dat het boeiend is, want dat is het eigenlijk maar sporadisch. Vooral het heden en de toekomst vielen mij erg tegen. De scènes in het verleden bij de Maya’s zagen er nog wel erg mooi uit. Daarnaast is de goudachtige stijl soms wel erg mooi. Het verhaal is echter erg teleurstellend, mede ook door de invulling van de hoofdrolspelers. Hugh Jackman is meestal wel aardig maar valt hier redelijk tegen en weet zijn emoties in ieder geval niet op mij over te brengen. Rachel Weisz is sowieso al een beperkt actrice en bevestigt in deze film weer eens waarom dat zo is.Verder lijkt er weinig sprake te zijn van chemie tussen hen. Ik kon het in ieder geval in de hele film niet ontdekken.

De film scoort echter nog wel punten door de cinematografie, die mooi en verzorgd is en vooral ook die goudachtige stijl, die behoorlijk uniek is, maar vooral ook erg mooi. Ook de muziek is in orde. Toch is het jammer dat de film mij totaal niet wist te raken en regelmatig oninteressant was. Onvoldoende dus.

2,0*