The Fountain (2006)

Het is logisch dat als je een film echt afschuwelijk vind dat je niet bepaalt de neiging hebt om de film vaker te zien. Maar als je een discussie begint met een filmliefhebber die de film wel waardeert en daar allerlei ideeën over heeft, dan is één globale kijkbeurt een zwakke basis voor een goede discussie. Elkaar willen overtuigen is een belangrijke functie van een debat: in het gunstigste geval verrijkt een pittig gesprek elkaar wederzijds....

Dit lijkt me een redelijke standpunt: iemand die de film meerdere keren gezien heeft, zal een scherper oog voor detail hebben dan degene die de film één keer gezien heeft. En veel details bepalen een geheel...

Over interpretatie zal ik het maar niet hebben...

ps: ik voel sterk de neiging om de film nog een keer te gaan kijken....heb ik werkelijk zo'n slechte smaakt....

Gezien de rest van je Top 10 valt dat reuze mee. Ik zou iets nuttigers gaan doen als ik jou was

Schitterende en intrigerende film. The Fountain stond al een tijdje op mijn lijstje. Ben blij dat ik hem nu eindelijk gezien heb. Goede vertolkingen van Hugh Jackman en Rachel Weisz .

Deze film zit vol met thema's. The Fountain doet me daarom ook een beetje denken aan de bijbel waarin bijvoorbeeld Jezus vaak symbolische verhalen verteld. Wat bijvoorbeeld aan bod komt, is dat je eigenlijk pas het eeuwige leven krijgt wanneer je sterft. We mogen eigenlijk dus niet bang zijn voor de dood. De film laat zien dat het heden, verleden en de toekomst altijd met elkaar verbonden zijn. De stervende ster staat naar mijn idee symbool voor een nieuw begin. The Fountain is wat mij betreft ook een religieuze film met betrekking op de individuele spiritualiteit. Het balanceert.

Schuif INLAND EMPIRE nog maar eens in je DVD-speler, en laat The Fountain voor wat ie is, en vergelijk de rijkdom (of armoede) tussen de twee. Trouwens ik vind PI Aranofski's meest originele en kunstzinnige film, maar da's ook weer een kwestie van smaak.

Zeker nog eens zien, wordt alleen maar beter!

Ik sluit niet uit dat Aronofsky de Oosterse filosofie (denk aan de meditatieve metafoor) nuchterder en sterker begrepen heeft dan David Lynch.

Smaak en begrip hangen nauw samen, die 'stofwisseling' in je eigen gevoel daar gaat het om.

Wat David Lynch in het begin van deze documentaire zegt heeft Aronofsky perfect in The Fountain verbeeld en uitgewerkt......

Ik begon geen echte discussie hoor. Ik counterde een oneliner met een oneliner. Daarna ging het pas los.

Ligt er puur aan waar de discussie om draait. Als we hier enkel en alleen over de inhoud an sich discussieren, dan trek ik in dit geval waarschijnlijk aan het kortste eind omdat ik de film slechts 1 maal zag.

Maar mijn problemen met deze film zijn van een heel andere orde; de manier waarop Aronofsky de inhoud via cinema aan de man wil brengen vind ik enorm slecht gedaan. Niet alleen de metafoor an sich, maar ook de manier waarop die metafoor verbeeld wordt en de manier waarop de narratief afgehandeld wordt vind ik vreselijk irritant (voorkauwend, manipulatief, maar ook haast kinderlijk en doorzichtig). Dat kan niet opgelost worden door gedetailleerder op de inhoud in te gaan. We kunnen enkel discussieren over de manier waarop Aronosky filmisch de mist in is gegaan (of juist niet).

En NarcissusBladsp: volgens mij hebben we eenzelfde soort discussie al eens gevoerd bij Inherit the Wind, waar ik bepaalde personages niet geloofde, over-the-top vond, waardoor het geheel niet emotioneel invoelbaar was etc.

Daar counterde je ook met argumenten mbt de inhoud, wat bepaalde personages representeren, en wat dialogen betekenden etc.

Maar dat is dan toch niet meer interessant? Het gaat toch vooral om het filmische; kun je de inhoud via cinema overbrengen op het publiek?

Toch proef ik bij de tegenstanders van deze film schroom om deze film nog een keer te gaan zien. Die schroom zit hem vooral in de gebruikte metaforen. Ze zijn voor mij uiterst functioneel voor een ander afstotend. Ik heb het gevoel dat daar vooral de scheidslijn zit.

Tarkovksy is bijvoorbeeld ook zeer dwingend, zeker in compositorisch en intellectueel opzicht. In bijvoorbeeld Zerkalo. Ook daar moet je over een hobbel heen om het te kunnen waarderen wat hij wilde overbrengen. Die hobbel is iets persoonlijks. Als je als liefhebber van een film met een tegenstander van de film discusieert nader je beiden die hobbel. De liefhebber vindt die hobbel een prachtige heuvel met fascinerende vergezichten en getuigt enthousiast daarvan. De ander vindt die hobbel een irritante puist en ziet die vergezichten niet of nauwelijks.

Het is dus een kwestie van een gezichtspunt. Daarbij is het perspectief van de filmer voor mij een richtsnoer. Woorden kunnen daarbij een persoonlijke impact hebben....zeker in discussies waar men strijdt met woorden om elkaar te overtuigen. Om het in voetbaltermen te zeggen soms speel je de bal, (de film waar het om draait), en raak je ook de tegenstander....

Vorm en inhoud, zowel wat woord als beeld betreft, zijn natuurlijk niet te scheiden: het ene vult de ander aan..........

Soms blijkt een heuvel achteraf een puist....maar iets wat ik eenmaal, (puist blijkt mooie heuvel), ben gaan waarderen daar blijf ik lang aan vasthouden. En daar ben ik niet de enige in.

Ik vind Tarkovsky's cinema niet dwingend, wel uitdagend. Nooit heb ik bij Tarkovsky het gevoel gehad dat ie mij met man en macht in een bepaalde hoek wil duwen. Bij Aronofsky's film voel ik dat wel.

Daar zit het verschil.

Waarmee je eigenlijk wel weer suggereert dat ik te weinig moeite heb genomen om Aronofsky's werk te waarderen. Ik heb vaker gesteld dat cinema eigenlijk een relatie is tussen kijker en regisseur. De regisseur mag verlangen dat de kijker inspanningen doet om zijn werk te begrijpen maar aan de andere kant heeft de regisseur ook een soort verplichting naar de kijker toe om met goed materiaal te komen. Ik heb bij het kijken van The Fountain echt het gevoel gehad dat Aronofsky mij, de kijker, niet serieus nam. En dat is kwalijk en dat mag ik de film aanrekenen.

We volgen een Westerse wetenschapper die problemen heeft met 'sterfelijkheid' in de ene scene; in een andere scene lijkt Aronofsky een soort van verlichting bij de hoofdpersoon te willen tonen door hem verkleed als een Boeddhistische monnik tai chi en kung fu te laten beoefenen, met het heelal op de achtergrond. Ik vind dat storend en simplistisch, maar ook corny en mij bekruipt dan echt het gevoel dat ie de kijker niet serieus neemt.

En als ie mij niet serieus neemt, waarom zou ik me dan nog meer in gaan spannen om de metafoor onder de loep te nemen? Het moet van beide kanten komen.

Wat sommige mensen allemaal meewegen in hun waardering voor een film...

Wat het manipuleren van het publiek betreft heeft Ramon gelijk. Hoewel deze film enkele dingen openlaat duwt het wel met man en macht om ons een bepaald gevoel te geven, het is eigenlijk een vrij sentimentele film. Het tegenovergestelde hiervan vind ik goed te vinden in het werk van Haneke bijvoorbeeld (geen muziek, lang aanhoudende wide shots).

Hetzelfde kun je de hoogstemmers verwijten. Die nemen de inhoud onder de loep en weigeren naar de zwakke punten te kijken.

Beetje flauw verwijt he?

Het is een radicaal sentimentele film en dat omlijst met metaforen die de emoties in een bepaalt levensbeschouwelijk en filosofische licht zetten. Het dwingende zit hem ook in de probleemstelling van deze film. Emoties bevinden zich in het hier en nu....zijn acuut. Tommy vecht voor iets wat hij niet kan winnen. Dat leert hij inzien. Dat Aronofsky duidelijke keuzes maakt daar heeft hij alle recht toe. Wat denk ik vergeten wordt is dat de film de emotionele bewustzijn van Tommy verbeeld: alle heftigheid speelt zich in em rond zijn hoofd af. Dat bepaalt de kleur en de dwingende vorm van de film. Het is sentiment maar door de centrale gedachte die ik er in waarneem voel ik me juist zeer serieus genomen.

Waar David Lynch de film tot het bot ironiseert en de kijker voortdurend manipuleert, neemt Aronofsky film bloedserieus. Tarkovksy neemt film ook serieus...maar hij bevond tijdens bv Zerkalo in een veel ingewikkelder en onvrije situatie. Ook hij wilde zijn boodschap tegen heug en meug kwijt. God dank!

Ramon K : "De regisseur mag verlangen dat de kijker inspanningen doet om zijn werk te begrijpen maar aan de andere kant heeft de regisseur ook een soort verplichting naar de kijker toe om met goed materiaal te komen".

Op de keper beschouwd is "goed materiaal" een open deur. Wie wat goed vindt daar zit hem de crux. Dat je de metaforen niet serieus neemt is een persoonlijke opvatting. De kracht van Aronofsky's metaforen zit hem in de herkenbaarheid. De één ervaart dat als clichématig de ander voelt zich bevestigt.....Maar je hebt ook de combinatie van 'herkenbaarheden' en dat kan een extra lading geven...Die herkenbaarheid is ook wat Tommy, de béta, parten speelt en daardoor Izzy's alfa verhaal eerst niet serieus neemt...in het verloop van de film, als hij haar verhaal moet afmaken gaan zijn emoties met haar verhaal aan de haal.....

Voor mij is het een kwestie van nuance en gradatie. Als je regisseurs uit verschillende culturen en tijdsperiodes überhaupt met elkaar kan vergelijken, dan is Tarkovsky veel subtieler dan Aronofsky, maar hij is ook elitairder. Aronofsky zit met The Fountain, ondanks zijn (naieve?) intellectualiteit aan de rand van de populaire cultuur. Dit laatste zal door sommigen altijd als dubieus gezien worden. Het is niet persoonlijk genoeg. Voor mij kan in een dwingende (populaire) vorm een oprechte waarheid zitten.

ps: Vanavond weer gezien: perfect verbeelde pure emotie. De scénes glijden schitterend in elkaar over, de detail shot's die het intieme benadrukken,. ....etc etc
Het dwingende valt reuze mee...het ritme van de film voelt natuurlijk aan. Een prachtig emotionele parabel over het menselijk tekort. Voor deze tijd een bijzonder meesterwerk zonder ironie en cynisme. En Hugh Jackman is hier geniaal in al zijn (emotionele) gedaantes. De hele cinematografie, vooral ook de belichting, staat in dienst van Tommy's emotionele bewustzijn. Bijzondere film die het verdedigen waard is. Kom maar op....

Alles wat ik hier verkondig is een persoonlijke opvatting. En als een discussie daar weer mee wordt afgesloten dan vraag ik me af wat we hier eigenlijk doen. Ik ben overtuigd van mijn gelijk. Ik vind het kinderlijk slecht om als Westerse regisseur 'verlichting' bij een hoofdpersoon uit te beelden via 1 of andere banale visie op Azie; in dit geval wordt de spirituele reis van Jackman benadrukt door hem kaal te scheren, wat oude kleren aan te doen en 'm in een zeepbel de cosmos te laten verkennen, al kung fu'ende. Dat is gewoon slecht.

Het gebrek aan nuance ligt dan bij de regisseur. Dat kan namelijk ook!

Zo'n sterfscene in het ziekenhuis, die al niet veel indruk zal maken omdat er weinig karakteruitdieping bij de hoofdpersonages ligt, emotioneel proberen te maken door Bursteyn (in een ondankbare flutrol) op het laatste moment op te laten draven om te melden dat er een middel tegen kanker is vind ik tenenkrommende cinema. Cinema van de laagste orde. Cinema zonder nuance. Maar daar ga je niet op in helaas.

Jou stoort het dat mensen als ik de film niet mooi vinden. Maar ik sta juist met mijn oren te wapperen als mensen mij zeggen dat ze oprecht emotioneel geraakt worden door deze gekunstelde prent.



Voor mij misschien ook wel. Deze film niet helaas en het zou me niets verbazen als we eenzelfde soort discussie weer krijgen bij een film als Southland Tales.



Zelf vind ik zo'n vergelijking vloeken in de Kerk. Een wereld van verschil.

Eigenlijk zeg je zelfs: hé, Aronofsky mag dan wel dwingend en gekunsteld zijn..... maar dan kan het 'gewone volk' ook eens genieten van iets intellectueels....

Vreselijk argument eigenlijk.

En het klinkt lullig: maar eigenlijk ben jij constant de film aan het verdedigen op de inhoud an sich, en niet op de uitvoering van die inhoud. En daar komt cinema om de hoek kijken.....

Ik ben het zelden eens met Ramon K, maar inzake The Fountain heeft hij helemaal gelijk. Ik heb zelden zo `n pretentieuze, gekunstelde ( weliswaar soms mooie ) zeepbel gezien.

Het is aan The Fountain te danken dat ik een grandioze hekel aan Hugh Jackman heb overgehouden. De soms ( larger than life ) betoverende beelden stroken geenszins met de banale beelden van een simpel liedesverhaal. De chemie tussen de acteurs ontbreekt volledig, waardoor ze maar wat lijken te doen.

En God dank legt ie me daar niet zo doorzichtig op wat ik moet voelen en denken van die film. Aronofsky doet dit wel. Die geeft me niet eens ruimte voor contemplatie. Want alles is of doorzichtig, of banaal, of gekunsteld, of voorgekauwd.

Er groeit een plantje op het graf van Weisz, later als het plantje een boom is eet Jackman van die boom. O, o, o wat zou dat betekenen? (en het is zelfs al uitgelegd in een verhaal van Weisz meen ik en dat maakt het nog banalere cinema).

En Jackman maakt een spirituele reis door hoor. Kijk maar: hij ziet er nu uit als een Boeddhistische monnik en doet aan Tai chi en reist letterlijk in een bel door de kosmos

Kun je je niet een beetje voorstellen wat me zo irriteert? En dan probeer jij eigenlijk steeds te wijzen op fouten die bij mij liggen, maar Aronofsky geeft mij via zijn filmische uitbeelding van zijn filosofie niet eens ruimte om te interpreteren.

Vergelijk dat eens met Tarkovsky.

Het hele verschil tussen julie en mij is dat ik deze film als een parabel zie en niet als een realistisch uitgediept relatie (sterf)drama. De hele filmische setting is daar ook niet naar. Het is dan ook niet to the point om daar op door te draven. Het is gewoon een zwakte bod. Want ondanks het schematische van Aronofsky komen de figuren in de kern goed uit de verf. Trouwens waarheid is 'doodgewoon' en banaal het is de mens met al haar onbegrip die ermee aan de haal gaat. ..

Geen ruimte voor bezinning? Er zitten zoveel rustpunten in deze film dat velen de film zelfs saai vinden....

Nee, Ramon en maxcomthrilla jullie slaan door. Het zijn zoals ik al zei de metaforen die je niet aanstaan en waar je niet in mee wil gaan. Als ik hier op door ga komt het in categorieën van begrip terecht.....persoonlijke theorietjes....en dus smaak. Dat Aronofsky Tommy voortdurend een ander gedaante geeft die zijn emoties weerspiegelen vind ik juist passend gdaan. En van vechtende wetenschapper, als Tai chi vechter naar medicijnman/sjamaan, naar berustende monnik is een volstrekt logische uitbeelding van Tommy's emotionele gang.

Dat je, Ramon, zelfs de cinematografie fiks afwaardeert is ook al verbazingwekkend....Je kan of wil het dus niet los zien van de, voor jou verderfelijke, inhoud.

ps: film is geen kerk.. God dank!

Het is een combinatie van beiden. Het is een serieus stervensdrama dat verduidelijkt/ondersteund/ gevoeld zou moeten worden via een parabel.

Wat is een zwaktebod? Ik snap die verwijtende toon niet.

De metafoor, maar ook de filmische uitwerking van die metafoor (doorzichtig, dwingend, gekunsteld, manipulatief). Zelfs binnen het 'realistische' gedeelte. Heb ik al zes keer herhaald. Je bent nu gewoon eigenwijs aan het doen.

Misschien is dat logisch in Pokémon.

Tsja. Lijkt me logisch. Hoe kunnen die beelden nu enige esthetische ervaring opleveren als de inhoud die daar aan gekoppeld is door mij als belachelijk (en dat is geen krachtterm) wordt ervaren?

Zat rustpunten misschien, maar dan moet je ook nog iets hebben om te laten bezinken.

"Eigenlijk zeg je zelfs: hé, Aronofsky mag dan wel dwingend en gekunsteld zijn..... maar dan kan het 'gewone volk' ook eens genieten van iets intellectueels..."

Over manipulatie gesproken! Andermans woorden naar je hand zetten.

David Lynch sla je wat filmische trucs betreft wijselijk over.....Kom Ramon filmen bestaat uit de werkelijkheid naar je hand zetten.....

Lol!

Mij ging het er enkel om dat je elementen als 'dwingend' en 'gekunsteld' nu als iets moois ging presenteren.

Het is niet zo mooi hoor!

Als de toon van de film nu niet zo bloedserieus was, dan had ik de film aan mijn kung fu/pulp library toegevoegd.

Ik zie geen enkele gelijkenis namelijk.

Verder manipuleert iedere filmmaker de kijker natuurlijk. Kunnen we ook De Sica er nog bij halen.

Levensbeschouwing en metaforen daar gaat het bij de waterscheidng van filmliefhebbers bij deze film om. Manipulatie en gekunsteldheid zijn bijzaken, want dat is iets waar David Lynch fenomenaal in grossiert en mee speelt. Nee het gaat er om of je Aronofsky's metaforen en vertelwijze accepteert. Het is namelijk heel voorspelbaar dat velen afhaken als Oosterse symboliek om de hoek komt kijken en dan dus de kriebels krijgen. Maar als je nuchter probeert te achterhalen waar de symbolen voor staan en in welke context ze gezet worden dan krijgt de film (voor mij in elk geval) een extra lading die ik nergens anders ben tegengekomen.

Het gebrek aan subtiliteit van Aronofsky is waarschijnlijk vooral de eindscénes bedoeld....als hij in zijn hoofd Izzi's verhaal afmaakt....van haar verhaal maakt hij iets psychotisch....Die boze gekte van verlangen naar eeuwige leven, in feite is dat zijn geloof dat dood een ziekte is, Haar verhaal maakt ook zijn rouw rauwer. Ik vind dat in de verschillende verhaallijnen origineel samenvloeien.

De Tai Chi is zeer passend als kosmisch vechter uitgebeeld: alleen vechtend tegen een tegenstander 'in de schaduw' geeft precies in één kort beeld de situatie van wetenschapper Tommy weer. Vele intellectuele films doen daar veel moeilijker over....

Theorietjes? Nee, gewoon kijken wat Aronofsky bedoeld. Wie het laatst lacht lacht het best....

De manier waarop Aronofsky beelden gebruikt is bijzonder en gedurfd. Hij is niet bang om 'bekende' beelden, de lotus houding bv, in een speciale context te plaatsen. Trouwens spiritualiteit is geen vies woord. De geïnspireerde geest daar draait het om.

Gelukkig zullen onbevangen kijkers steeds weer opnieuw geboren worden...

Zowel Lynch als Aranofski gebruiken 'beeldtaal' om een verhaal, met de nadruk op emotie en misschien metafysische betekenis over te brengen. Lynch is een meester om vanuit het perspectief van de protagonist de hele santenkraam aan beleving, verhaal, fantasie, verwarring, droom, herinnering, etc als één continuüm in een film te vertalen. Aranofski hanteert in wezen dezelfde methode, maar pakt uit met te grote clichés, met als enige uitzondering: PI.

Wie zich verslikt in clichés belandt al gauw in de Kitsch.

Om even voort te gaan op een eerdere toon -enkele berichten hoger- en het simpel te houden : Dat is wat jij er op dat moment van maakt. En eigenlijk kunnen we dan simpelweg afsluiten met 'Punt'.

In mijn filmervaring bevat niets van dat alles enige waarheid. Voor mij is dan ook niet meer dan normaal dat ik in een extreem geval als 'The Fountain' mijn persoonlijke beleving als juist ervaar. Ik kan ongelooflijk veel moeite doen om de tegenargumenten te aanvaarden en (bovenal) te begrijpen, écht wel, maar wanneer ze volgens mij in de categorie 'losse flodders' vallen waarbij de pro's 'dwingend' moet aanvaarden, lukt dat niet altijd. Dat is noch een tekortkoming, noch een kwestie van 'negeren'. Integendeel zelfs. De hele discussie (zonet helemaal gelezen) begint nu op een punt te komen dat verdere eindeloze herhalingen van 'welles-nietes-spelletjes' overbodig beginnen te worden.

Kortom : Laat nu de eerste alinea eveneens van toepassing zijn op de believers.

En dat niet alleen. Persoonlijk heeft deze film mij diep geraakt, waardoor ik van deze film ben gaan houden. Waarom ik deze film zo goed vind, waarom ik zo van deze film houd, zou ik niet kunnen uitleggen. Maar dat geld voor alles. Probeer maar eens met rationele argumenten uit te leggen waarom jouw lievelingsgerecht jouw lievelingsgerecht is Elk negatief punt wat iemand opnoemt maakt dan helemaal niets meer uit.

Levensbeschouwelijk bezien (ja ja... met veel pretenties mijnerzijds... ) :

Misschien heeft Darren Aronofsy een film gemaakt waar David Lynch persoonlijk zoekende mee bezig is en van getuigt, maar nooit direct als speelfilm op het witte doek heeft gebracht. Want de transcedente meditatie gebruikt Darren Aronofsky hier als metafoor. Voor mij is dat de doorslaggevende vorm, in een doorzichtge cel, om de metafysisch innerlijke en fysisch uiterlijke reis van de mens door de kosmos samen te brengen in één geheel, als uitdrukking van de transformerende vergankelijkheid. Bij David Lynch ontbreekt het realisme, het allomvattende, van de dood. Zijn verhouding daarmee blijft ironisch....kunstmatig. Darren Aronofsky durft zonder ironische context emoties naakt te te tonen, hij onstijgt de kitsch omdat zijn metaforen voor mij kloppen. Hij werkt het dilemma van Tommy origineel beeldend uit.

Maar beide levenshoudingen van de filmers, gezien hun werk, leveren prachtige resultaten op die elkaar niet uitsluiten, maar juist elkaar, bij mij in elk geval, versterken.

Ik had een uurtje geleden een kippevelmoment: Aronofsky's commentaar op You Tube had ik nog niet gehoord. Zijn nuchtere commentaar op zijn eigen werk bevestigde mijn vermoedens. Het is, ondanks zijn inspiratie, een down to earth man...

Commentaar Darren Aronofsky...