The Fountain (2006)

De import is er al lang...

Zo'n slechte stem, Naomi Watts. Vond je hem dan zo slecht?

Had nog niet gestemd, omdat ik het gevoel had de film met een verkeerd voorgevoel bekeken had. Vond hem erg tegenvallen toen... Nu, na m'n 2de kijkbeurt, alsnog omgeblazen, alleen al door de visuele kracht ervan.

Wat ik in eerste instantie juist zuur vond, het warrige iets te new-age achtige verhaal, was na de 2de viewing juist mooi duidelijk en precies goed gedoseerd. Kwam denk ik ook omdat ik na Pi en Requiem erg hoge verwachtingen had van Aronofsky en iets totaal anders van de film had voorgesteld.

Ik was na de eerste keer bang dat het idd zo'n 'hoeft-het-niet-te-begrijpen-gaat-om-de-reis' film was, niets blijkt minder waar. Het verhaal valt nu perfect in elkaar en prachtig gedaan hoe het eigenlijk Sci-Fi sprookjesachtige verhaal de belangrijkste 'aardse' themas weet duidelijk te maken. En Jackman verrast weer als sterke acteur...

Kortom een film die echt meerdere kijkbeurten vereist, voorlopig 4*

Ben er eigenlijk wel blij mee. Twee vaste users (want ik zie dat kappeuter er ook niet zo kapot van was) die ook laag stemmen. Krijg ik een beetje het gevoel dat ik niet helemaal gek ben. Zelf ben ik inmiddels naar 1,5* gegaan. Wat mij betreft de meest overgewaardeerde recente film van dit moment.

Ik deel Ramon K zijn opvatting.

Toch is het wel opvallend hoeveel positieve reacties deze film oplevert. Bezoeker kos weet dit mijns inziens het beste te verklaren, ik citeer:

Best interessante en vooral mooi gemaakte mislukking

The Fountain is dan ook niet "lelijk". Men kan echter een huis nog zo mooi van decoratie voorzien, als de fundering rot is betreft het slechts schone schijn.

De filmt faalt dan ook niet door de aanwezigheid van de bombastische pracht en praal aan special effecten; idem voor de muziek, die zo herkenbaar haar eigen stempel weet te drukken in deze film, maar op de veelvoud daarvan.

Darren Aronofsky trakteert het publiek op een maaltijd die is gesauteerd en hierdoor aan smaak inboet. Of men loopt ermee weg of je kan het, ietwat platvloers uitgedrukt, niet door je strot krijgen.

Met andere woorden oogst The Fountain 5 sterren of het wordt, zoals op het filmfestival in Venetië, met boe geroep afgeserveerd.

Een eenvoudig liefdesverhaal met als rode draad de acceptatie van de dood zou in deze context beter tot haar recht zijn gekomen zonder teveel poespas en jengelende alt violen die van de eerste tot de laatste frame het gebrek aan diepgang poogt te maskeren. Het levert een mooi sfeertje op, maar daar dat is dan ook The Fountain in een notendop.

Van 2* naar 1.5.

Je rekent mij niet tot de vaste users zie ik (en dragje is inmiddels ook aangeschoven zie ik).

Ik vond de film verschrikkelijk, maar merkte dat ik toch geïntrigeerd bleef door een mislukking van deze omvang. Toen verhoogd van 1.0* naar 2.0*, maar goed beschouwd is het een draak van een film volgens mij. Kan me prima vinden in de opmerkingen van dragje.

Dus je twijfelde wel tijdelijk (terecht) aan jezelf.

Ik blijft toch vinden dat mensen de film wat te letterlijk nemen. Ik begrijp dan ook niet dat mensen zulke mooie plaatjes en visuals met een grote onvoldoende als een 1,5*-beoordeling kunnen afdoen. Daarin ligt volgens mij vooral de teleurstelling dat we weten dat Aronofsky (verhaalsgewijs dan) beter kan, dan dat deze film echt zo slecht is.

Maar om terug te komen op het letterlijke. De steeds herhalende gebeurtenissen en symboliek, die blijkbaar op een deel van de gebruikers op hun zenuwen werkt, geven de film best mooie patronen mee. Het is dan ook meer een film die je moet ondergaan, moet overdonderen, in plaats van dat je alles probeert te analyseren. Het is jammer dat Jackman en vooral Weisz niet in staat zijn om hun taak dusdanig goed uit te voeren. Daar boet de film een beetje in en verliest ze een deel van haar geloofwaardigheid.

Hoewel ik tijdens het kijken eerst ook vrij sceptisch was, wist de film me toch te grijpen, doordat de prachtige look (blijft toch het belangrijkste in film, niet waar?) en de symboliek toch werkt, zolang je niet alles te letterlijk neemt.

Goede film.

Je zegt een aantal terechte dingen, maar trekt niet helemaal de conclusies die ik daarbij vind horen. Maar dat is peroonlijk natuurlijk . Ook bij jou bleef-ie blijkbaar tóch rondspoken (ik heb de film ook zeker aan mensen aangeraden).

Jackman en Weisz zijn zeker een minpunt in de film. Aan de andere kant is film voor mij zeker niet alleen de visuals, zoals je zegt. Zo is de muziek in The Fountain desastreus vervelend en dat kan een film ook al de das om doen. Van de twee sterren die ik voor de film over heb zou ik er eentje voor de plaatjes geven en eentje voor de thematiek, die interessant is voor een avondje kroeg-discussie (en ik zeker niet letterlijk neem). Dus dat valt te prijzen, dat prikkelende uitgangspunt.

En aangezien je lang over film kunt twisten zou je ook kunnen beweren dat het een groots (en omstreden) kunstwerk is deze film. En in die hoedanigheid is het me een stuk liever dan zo'n brave Shawshank om maar iets te noemen, waar geen onvertogen woord over te schrijven is (behalve dat-ie dan zo braaf is). En toch geef ik die dan weer 3*.Gevoel boven Logica (gelukkig maar).

Ik vind de kritiek op Jackman en Weisz echt verre van terecht. Ik herken me helemaal niet in de kritiek op hen. Vond Jackman zelfs een zeer positieve verassing is deze film. Verder vind ik de kritiek dat de film niet diepgaand genoeg zou zijn ook maar raar. Ik heb bij het zien van de film ook totaal niet het idee dat dit de bedoeling was. Ik denk dan ook dat het bij veel mensen veel meer met een "verkeerde" instelling de film ingaan het probleem is dan iets anders.

Voor mijn gevoel is de film ook niet veel meer alleen wel prachtig uitgewerkt. Ik denk echt dat veel mensen veel te veel in de film willen zien dat er niet is. Het is gewoon een bijzonder simpel verhaal op een visueel fantastische manier uitgewerkt. Waarin, maar daar zijn de meningen blijkbaar over verdeeld, ook nog eens sterk wordt geacteerd en die een fantastische soundtrack bevat.

Heb ook wel vaak het idee dat mensen hier meer in willen zien dan de bedoeling was. Film heeft ergens ook wel die uitstraling, is ook meer dan een weergave van een verhaaltje, maar volgens mij poogde Aronofsky hier zeker geen tweede Stalker te maken.

Verder vind ik de kritiek op Jackman en Weisz wel terecht, maar vooral in Mochizuki Rokuro's kritiek op de score kan ik mij wel vinden. Af en toe nefast voor het sfeertje dat Aronofsky zo mooi opzet mbv de beelden. Voor mij is het vooral Mansell die faalt bij deze film.

Volgens mij speelt dit dilemma bij zowat alle films waar voor- en tegenstanders elkaar "in de haren vliegen". Dat is het moeilijkste uit te leggen. En is ook maar jouw interpretatie ten opzichte van die van anderen. Omdat jíj er minder diepgravend naar kijkt zie jij een meesterwerk en ik niet. Maar daarmee heeft de één of de ander niet gelijk of ongelijk.

Zo te merken ben je er dus zelf ook nog niet helemaal uit (geeft niet hoor ). Zoals jezelf al schrijft doet de film door zijn uitstraling meer diepte vermoeden, maar vermoed je dat Aronofsky geen tweede Stalker wilde maken. Allemaal interpretatie. Bovendien zijn er betere vergelijkingsvoorbeelden te bedenken dan Stalker, maar ik begrijp denk ik wat je bedoelt. 't Blijft dus lastig.

Wat ik dus het sympathiekste aan deze (nog steeds) mislukte film vind is dat je deze discussie krijgt en dat is ook wat waard. En já, hij ziet er prachtig uit!

Zoals ik ook al eerder aangaf: het niveau van een smartlap van André Hazes. In dit geval zou 'De Vlieger' het meest toepasselijk zijn. Leuk voor een karaoke-avondje op z'n tijd, maar voor mij persoonlijk geen diepgaande kunst. En als je dat zelf ook vindt, hoe kan je daar dan in hemelsnaam 5 sterren voor uitdelen? Er zijn immers genoeg films, die én visueel goed zijn én een goed verhaal hebben én wel diep filosofisch zijn. Op 1 aspect de maximale beoordeling uitdelen vind ik dan op z'n zachtst gezegd vreemd...

Eenvoud kan prachtig zijn. Niet iedere film hoeft zo diep te gaan als Stalker om mij te raken. Dat is nu precies wat ik probeer aan te geven. De mensen die hier kritiek leveren hadden veelal een diep filosofische film verwacht. Het is mijn inziens niet de film die faalt maar de kijkers die met verkeerde verwachtingen aan de film begonnen.

Wie zegt dat ik alleen diep filosofische films kan waarderen?

Dat klopt dus niet. Dat heb ik al aangegeven. Ik verwachtte helemaal niets. De film heeft in mijn geval zichzelf de das omgedaan.

Dat zeg ik niet, ik geef alleen maar aan dat het beoordelen van een film een optelsom is. Als 1 aspect een 5 scoort (nl. het visuele), maar de rest gewoon sentimentele crap is, dan begrijp ik niet hoe je een totaalscore van 5 sterren kunt uitdelen. Overigens had ik ook niets verwacht toen ik deze film ging kijken; ik had niet eens de plotomschrijving gelezen.

"Dat kán je gewoon niet menen!?" Riep ik spontaan uit. De fantastische muziek van Clint Mansell is net één van de grootste krachten achter de impact van dit kleine meesterwerkje. Afgelopen weekend terecht de publieksprijs én 'Best Soundtrack of the Year' mogen ontvangen op de 'World Soundtrack Awards'.

Niets aan te doen. 'The Fountain' is eerst en vooral een zeer persoonlijke filmbeleving. 'k Kan me best wel inbeelden dat een grote groep mensen niet weten wat ze hiermee moeten aanvangen.

Ik kon je hier horen! (en ik meende het overigens ook nog)

Zeer juist.

Stellen wat de regisseur wel of niet beoogde is puur speculatief. Ik ga er gewoon uit van wat ik letterlijk zie; de film zelf en hoe de acteurs c.q. actrices zich manifesteren met alle denkbare facetten die bij een film om de hoek komen kijken.

Het behoeft geen betoog dat de film doorspekt is met melancholische elegieën, van bombastische piepende violen tot het meieren over het verlies van een dierbare, iets dat telkens opnieuw naar voren wordt geschoven. Alleen daarom al "hoeft" men niet eens te "zoeken" naar een vermeende boodschap deze wordt je spreekwoordelijk door je strot geduwd.

Door de ongelukkige tijdsduur van de film kampt het verhalen drieluik in de film met een ernstig tekort aan tijd om zich goed te kunnen ontwikkelen. De protagonisten Hugh Jackman en Rachel Weisz slagen allerminst om hun karakters van enig inhoud te voorzien.

Wat resteert zijn valse sentimenten die in totaliteit slechts iemand zijn of haar gevoel weet te prikkelen; "niks achter zoeken, gewoon het ondergaan.....". Maar daarvoor ga ik niet naar de bioscoop, een ritje in een achtbaan volstaat.

Gaan we die discussie hier nu herhalen?

Op zich met je eens, maar iets minder stellig. Ik voelde het niet door mijn strot geduwd worden, maar de "boodschap" was onmiskenbaar niet multi-interpretabel. De muziek vond ook ik vervelend overheersend. Mansell heeft fraaiere scores gemaakt. Daar doet geen rpijs iets aan.

Eens, maar daar verschillen de meningen dus over en daarover komt men nooit nader tot elkaar.

Soms kun je daarvoor ook naar de bioscoop! Dat is nog goedkoper ook.

Wellicht, maar ik bedoel ermee te zeggen dat bij mij het "sensatie" gevoel uit meer bestaat dan enkel getrakteerd te worden met mooie plaatjes.

Aronofsky heeft het er maar lastig mee. Requiem is/was voor velen ook een anti-drugsfilm.

Dat is grappig; ik zie daar juist een pro-drugsfilm in.

Mmm, volgens mij niet. Ik vond Requiem meer een filmkunst-stijloefening dan iets inhoudelijks. Maar gelukkig is Aronofsky oud en wijs genoeg om zich niks van Mochizuki Rokuro aan te trekken.

Ik viel even over mijn eigen benen geloof ik

Ongeveer in elk interview met Aronofsky rond Requiem wordt de vraag gesteld, je kan er verder ook even de commentaren bij de film op nalezen.

(waarbij hij steeds benadrukt dat Requiem allereerst een tragedie is, met name de neerwaartse spiraal is een onderdeel van de stijlvorm ipv onderdeel van de moraal)

Volgens mij is hier weinig interpretatie aan.

Ik kan je even niet volgen. Heb je het over Requiem nu? Daar heb ik toch niks over interpretatie beweerd? Voor mij is Requiem vooral geslaagd als hoe vertel ik een film 'oefening'. En als ik jouw commentaar lees zijn we het daar dus eens...

"The Fountain is een reis naar een gebied dat niemand kent. Naar de bron van het eeuwige leven".

Een cliché dat volledig ontvankelijk is voor de meest wilde interpretaties me dunkt.

Ik bedoel vooral te zeggen dat zelfs het aanwezig zijn van een boodschap vaak onmiskenbaar multi-interpretabel is.

Van Requiem zegt met ook dat de boodschap klaar en duidelijk is, terwijl Aronofsky's intensies anders waren.

En nu kan ik jou even niet volgen. Maar dat ligt eraan waar je die quote vandaan haalt. Is dat een feit (omdat dat een tagline is van de film) of is dat een gequote mening?

Waarom is dat uitgangspunt op zich al een ciché vind jij? De uitwerking ervan a la, maar het uitgangspunt kan toch een prikkelende film opleveren. Anders kunnen we helemaal wel stoppen met films maken (en kijken).

En ook al is dit 'cliché' ontvankelijk is voor wilde interpretaties kan het dus nog steed een geslaagde film opleveren. Jij ziet er een jammerklacht in over verloren liefde, ik wil de film wel een credit geven van de gekozen vormgeving. Maar dus weer niet voor de standaard soppige vioolmuziek.

Ja dat klopt. Ik struikelde ook over eigen benen, omdat ik eerst jou verwijt dat je iets uit jouw interpretatie als feit opschrijft (en dat doe ik met een 'zeer vileine' knipoog, omdat juist jij daar meestal nogal scherp op bent) en vervolgens geef ik aan dat ik de "boodschap" van Fountain nogal eendimensionaal vind. Ik bega dus precies dezelfde fout!

Het klopt dat je daar dus over kunt twisten. Voor mijn gevoel echter heeft Aronofsky thematisch (jij noemt het in relatie tot Requiem moraal) weinig origineels te melden. Tenminste hij prikkelde mij niet. Het is inderdaad maar de vraag of hij dat wel bedoeld heeft. Ik hoop van wel, want dat maakte de film tenminste nog een beetje interessant. Dat hij die discussie oproept bedoel ik dan.

Ja maar over Requiem beweer ik dat zeker niet. Ik ben het helemaal met je eens (en blijkbaar ook met Aronofsky) dat de stijl de verhaalontwikkeling ondersteunt en niet de moraal. Ik heb in die film geen moraal kunnen ontdekken, maar wil best geloven dat velen die wel zien. En anderen (zo blijkt uit de reactie van Lord Flasheart) zien dan weer het omgekeerde.