The Fountain (2006)

"The Fountain is een reis naar een gebied dat niemand kent. Naar de bron van het eeuwige leven".

Dat zei Darren Aronofsky. Vergeten de bron erbij te vermelden, excuses.

Nee, je begrijpt me verkeerd. Natuurlijk hoeft het geen cliché zijn maar in de context van deze film vrees ik dat het de stigma van clichés niet van kan zich af kan schudden om redenen die ik niet zal gaan herhalen

OK dat is nu helder. Bedankt.

Omdat ik het natuurlijk niet met je eens ben dat hij maar op 1 punt scoort. Verder denk ik niet in optelsommen bij het beoordelen van films. Film is voor mij veel meer gevoel dan ratio. Een film moet mij in eerste instantie iets met me doen en als dat lukt zijn wel al een heel eind op weg. Dat jij het simpel uit een eerdere post van mij als iets negatiefs ervaart mag maar ik voel dat, gelukkig zou ik bijna zeggen, niet zo.

Dat geldt natuurlijk ook voor mij; een film die me geen gevoel meegeeft kan nooit in mijn top 10 terechtkomen. Maar ik beoordeel een film ook op rationele aspecten, zoals visualiteit, soundtrack/score, verhaal, plot etc. en die aspecten samen geven een bepaald gevoel. Bij The Fountain zat het visueel goed in elkaar, maar de rest van de aspecten gaf me dit: gevoel.

Als ik elke keer lees 'simpel, sentimenteel liefdesverhaal met de dood als rode draad', dan zie ik dat inderdaad niet als positief. Er zijn vele drama/romantische films gemaakt, maar die worden zelden hoog beoordeeld. The Fountain verschilt in die zin niet wezenlijk van een RTL4 woensdagavond dramafilm, behalve dan dat er wat visuele foefjes inzetten. Een vrij magere basis om dan maar gelijk 5 sterren te geven. Maar goed, zo'n RTL4 film krijgt van sommige mensen ook vast 5 sterren, net als sommige mensen naar niks anders dan Frans Bauer of Hazes luisteren. Leuk, maar bij mij werkt het niet.

En daarbij zal ik het laten; smaken verschillen nogal.

Hmmm, laat ik nogmaals maar eens uitleggen wat The Fountain zo goed maakt voor mij. Toen ik de film bekeek zat ik te puzzelen: "wat wil Aronofsky hier mee zeggen?" was mijn voornaamste vraag. Eerst dacht ik dat het draaide om Tom's zoektocht naar een medicijn dat hem doet vergeten waar die zoektocht eigenlijk om begonnen is, dus dat hij Rachel compleet vergeet en dat pas beseft wanneer ze dood is. Dat is ook wel waar, maar de boodschap is meer algemeen, bedoeld om als kijken op een eigen manier te interpreteren. Dit gebeurt door een gigantische hoeveelheid symboliek, wanneer het ene verhaaltje niet werkt dan zal de ander je wél aanspreken. Zo kwam ik op mijn eigen manier achter de algehele boodschap, namelijk dat dat de dood bij het leven hoort en zelfs op z'n eigen manier mooi is. Deze boodschap is voor iedereen hetzelfde, maar afhankelijk van de manier van kijken en interpreteren leidt Aranofsky je heel slim naar een conclusie die aanvoelt als een soort persoonlijke overwinning. De oplossing is simpel, maar dat is zoveel in het leven.

Ik heb 'm ook vaak een visueel genie genoemd, maar dat gaat eigenlijk nog verder dan dat. Hij weet hoe je een bepaalde emotie bij iemand kan opwekken, wat hij met name doet door daar helemaal in door te gaan. Bij Requiem for a Dream kon je het niet droeviger krijgen, bij The Fountain gaat het met name om een groots gevoel van verdriet dat samenvalt met geluk, en de cyclus van leven en dood is natuurlijk ook iets groots, de basis van het leven. Juist door toe te geven aan de overdadige, aan dat kitscherige wist het mij te overtuigen en me tot tranen te dwingen. Iets dat ik nog nooit op zo'n manier had meegemaakt.

The Fountain is eigenlijk een heel simpel verhaal, maar dat betekend niet dat de uitwerking heel simpel is. Het script is door middel van allerlei lagen bijzonder sterk opgebouwd en ik combinatie met de 'emotionele naaktheid', zoals ik dat noem, die Aronofsky laat zien is The Fountain meer dan veel mensen willen toegeven.

Je rekent mij niet tot de vaste users zie ik (en dragje is inmiddels ook aangeschoven zie ik).

Baseerde me dan ook op het rijtje 'meest recente stemmen.' Jullie zijn echte die-hards hoor!

Ik vind de uitwerking juist erg simplistisch zelfs en ik vind dat bepaalde elementen te kitch, campy en cheesy zijn voor het serieuze kader dat Aronofsky wil creeeren. Dat geeft een enorme 'fake'-gehalte aan het sentiment en de duidelijke boodschap die Aronofsky wil overbrengen. De hoogstemmers spreken over een bepaalde gelaagdheid en ik meen uit hun kritieken af te lezen dat het hier om een moeilijke film betreft, die de laagstemmers dan wel niet begrepen zullen hebben. Allerminst waar, want de film de film is juist vreselijk doorzichtig. Zo vind ik het haast een kinderlijke poging van Aronofsky om middels een kaal hoofd, een kung fu pakje en wat tai chi een soort van boedhistisch element toe te voegen aan het geheel. Het komt op mij dus echt over als een soort van cheesy Shaw-brothers- element aan een heel serieus bedoelde film. Dan sla je voor mij helemaal de plank mis. De metafoor is vreselijk fout. De mooie visuals ebben langzaamaan weg vanwege de vreselijke uitwerking van de inhoud wat mij betreft, reden ook om naar die 1,5* te gaan. Ben dol op films met dit thema, maar de uitwerking vind ik totaal mislukt.

Als je dergelijke omschrijvingen als basis neemt moet je mij niet quoten want buiten simpel heb je geen één van die woorden door mij genoemd zien worden.

Ik ben een hoogstemmer maar ben het absoluut met je eens dat dit geen moeilijke film is. Vraag me wel af waarom simpel als zoiets negatiefs wordt ervaren door de criticasters hier.

Met simpel bedoel ik zelf eigenlijk eenduidig of doorzichtig en de uitwerking van het plot vind ik zelfs cheesy ipv ontroerend. Dat is eigenlijk toch wel mijn grootste probleem met de film. Voor mij is het heel moeilijk voor te stellen dat mensen echt geraakt worden door de metafoor. Daarom zeur ik hier zo denk ik.

Moet ook zeggen dat nadat ik de film had gezien ik inderdaad veel meer wachtte op de kritiek dat het kitsch was. Had niet verwacht dat acteerwerk, clichés of het verhaal op zich zo vaak zouden opduiken. Voor mij bleef de film op 1 scene na steeds aan de goede kant van de balans en zodoende werd ik dan ook ontzettend geraakt door de film.

Wat een popi-jopi-opmerking is dat zeg. Kom eens met echte argumenten in plaats van die eeuwige vergelijkingen met RTL4-films; dat wordt toch wel een beetje zielig nu.

En waarom zijn prachtige beelden nou weer 'foefjes'? Film draait toch om het mooi in beeld brengen van wat er gebeurt. Dat is puur vakmanschap en dat doe je toch echt te kort om daarvoor zo'n kleinerende term te gebruiken.

Blijf het toch opvallend vinden dat deze zo simpel (qua plot) in elkaar zou zitten, terwijl er toch echt pagina's lang gediscussieerd is over de betekenis van het een en ander.

Zitten zeker wat onduidelijkheden in de film maar de basis de rode lijn is dacht ik toch niet zo heel ingewikkeld.

Nee, voor mij was het ook duidelijk, maar doordat het verhaal wat zweverig is, verschillen de meeste interpretatie's toch net een stukje van elkaar en dat zorgt uiteindelijk toch voor verschillende ervaringen. Dat is ook zeer positief, want dat is voer voor discussie en dat lijkt me ergens ook wel de bedoeling van film.

Heb ik het net uitgelegd, wordt er nog steeds niet geluisterd: The Fountain kent niet maar één verhaal, of één vorm van symboliek. Dat er drie verschillende verhalen door elkaar heen lopen is niet zonder reden. Mensen bekritiseren het op hoe het gevisualiseerd is, en dan moet ik ook zeggen dat ik in het begin er ietwat lacherig tegenaan stond. Het blijft echter een treffend metafoor voor de rit naar de 'Verlichting', waar het einde van de film om draait, wat zowel geldt voor Tom als voor de kijker, die het op dat moment ook snapt waar het allemaal om draait. Maar goed, dáár mag je het met mij oneens bij zijn, het gaat mij om iets anders.

Er zijn vele verhaaltjes verstopt in The Fountain, die allemaal op hetzelfde neerkomen. Ik miste best wel wat aan symboliek, maar dat kwam omdat ik gericht was op datgene dat mij raakte. Dat maakt de film zo 'ingewikkeld', doordat iedereen door een andere bril naar de film kijkt merkt die andere zaken op. De boodschap is voor iedereen ruwweg hetzelfde, maar hoe je er komt is datgene dat de film 'ingewikkeld' maakt.

Dus je bedoelt 'gelaagd' of 'rijk' ? Maar zelfs daar ben ik het niet mee eens helaas.

Ikl ga zo lui zijn aan deze discussie deel te nemen met een citaat van mezelf .

De film is pure kitsch, en het verhaal ís wat je zou kunnen noemen simpel, zeemzoet zelfs, sentimenteel. Ik kan dat bij veel films totaal niet verdragen, maar hier wel. De film kiest zo resoluut en oprecht voor deze richting, dat het me wist te raken. Als element om een verhaaltje op te smukken is zoiets verfoeilijk en getuigt het van een gebrek aan talent, maar deze film bestaat uit niets anders. Het vormt één allesomvattende brok, en zo werkte het wel vond ik. Maar dat is een hoogstpersoonlijk standpunt, en ik kan me even goed voorstellen dat het ergens misloopt en dat iemand het een schijtfilm vindt.

Zoals ik al zei .

Helemaal mee eens. Alleen vond ik hem niet eens is zo extreem sentimenteel als vele.

Misschien dat dat komt omdat niet iedereen jou visie op de film de allesomvattende waarheid vindt.

Met luisteren bedoel ik niet persé 'het ermee eens zijn', maar gewoon mijn berichten goed lezen en er goed op reageren.

Totaal niet mijn smaak, het verhaal intresseerde me totaal niet het eerste half uur, daarna viel ik gewoon in slaap, daarom zal ik ook geen cijfer geven. Jammer.

Zeer mooie film!

ik heb het graag voor vreemde films. Om eens wat anders te zien dan we dagelijks op tv te zien krijgen. En the fountain is een goede aanrader daarvoor.

Op een zekere manier vond ik het mentaal wel redelijk zwaar. Ik zou er niet aan moeten denken als het met mij allemaal zou gebeuren. Er was een scène waar ik werkelijk een depressief gevoel kreeg, en niets anders wou dan huilen

het feit dat zoiets bij mij gebeurt, dan is de film voor mij hoge punten waard. Ik kon me er helemaal in inleven en heb me geen minuut verveeld.

Net als mijn voorgangers moet ik wel zeggen dat het voor liefhebbers is. Iemand die niet al te veel wil nadenken, iemand die liever een rechtlijnig verhaal heeft, zal deze film niet leuk vinden denk ik

allessinds is het te beoordelen op de kwaliteit.

een 4.5*

Ik snapte er geen bal van al zou iedereen er wel iets bij kunnen bedenken. Maar de film heeft me geboeid van het begin tot het einde. Best wel vreemd, zeer zeker om het feit dat ik zelfs niet teleurdgesteld was met het einde van een film waar ik niets van begreep. Begrijpen jullie het nog? Prachtige beelden. Toch 3.5 sterren.

Het zal wel aan mij liggen, maar ik vond het een saaie, pretentieuze film waarbij de makers te ver zijn doorgeschoten in het New Age gevoel. Ik was zo bezig met het filteren van de overdadige spirituele symboliek, dat ik het verhaal nauwelijks nog kon volgen. Ik leefde totaal niet mee met de personages, en dat deed de film voor mij uiteindelijk de das om.

eindcijfer: 0,5

Film eindelijk op DVD kunnen bemachtigen en hem direct nog eens opgezet...

Na Pi en Requiem for a dream vond ik deze tegenslagen. Aronofksy's brutaliteit lijkt wel plaats te hebben genomen voor zeemzoetigheid. Hiermee doel ik niet op het verhaal, wat ik zeer geslaagd vond. Itt wat zovelen hier beweren, vond ik het zeker geen onverstaanbaar verhaal. En dus slagen de commentaren à la je - zal - het - wel - niet - begrepen - hebben - dus - daardoor - geef - je - een - lage - stem nergens op. Dit even geheel tussendoor, verder; Jackman acteert zeer overtuigend. Waar ik mij aan ergerde waren de laatste 5-10 minuten waar Aronofsky er ineens alles voor lijkt te doen om het toch maar allemaal duidelijk te maken. Resulaat; zwakke finale die niet overeind blijft ondanks zijn visueel spektakel, integendeel!

3.5*

Op enkele websites gezien dat deze film op 2 januari op dvd verschijnt.

Hehe, een orginele, goeie, sterke film in 2007....

De wittedoekgoden zijn me eindelijk gunstig gestemt

Een tweede kijkbeurt: zouden de emoties die ik voelde bij de allereerste kijkbeurt terugkeren? Natuurlijk, de eerste keer was een ervaring waarbij de film op intelligente wijze wist mee te voeren door alle symboliek om op eigen wijze tot die prachtige conclusie te komen. Dat is geweest, nu kun je op z'n hoogst die extra kennis gebruiken om er nog in te gaan zien en bepaalde nuances te gaan ontdekken. Ondanks het feit dat Aronofsky er iets teveel bovenop licht is er genoeg waar er over nagedacht kan worden.

Sommige mensen klaagden over het afgezaagde thema dat aan diepgang mist. Het is dan ook bijzonder simpel, maar dat is iedere Kubrick-film ook. Die laatste filmmaker wist het wat subtieler (op sommige momenten té subtiel, zoals bij The Shining) te brengen maar dat wil niet zeggen dat er niet genoeg over The Fountain valt na te denken. De film maakt gebruik van herhaling maar dan in verschillende contexten zodat je verbanden kunt gaan zien. Het is ontzettend interessant om te zien hoe elk verhaalelement met elkaar in verbinding staat en zal nog vele kijkbeurten lang weten te boeien op die manier.

Geen perfecte klassieker, maar er is genoeg prachtigs over. Uiteindelijk zat ik wéér te snotteren. Een bijzondere film.

Op mij wist de film geen indruk te maken. Wat zag het er allemaal schitterend uit, maar wat deed het me allemaal weinig. Persoonlijk vond ik de film helemaal niet sentimenteel, eerder te stijfjes.

Ik heb er geen problemen mee dat films die leven en dood als thema nemen simplistisch zijn. Waarom zouden regisseurs zich immers verplicht moeten voelen om zware thema's ook zwaar te behandelen en zouden ze niet toegankelijk mogen zijn voor een groter publiek (al zie ik deze film niet meteen als toegankelijk voor een heel groot publiek)? Het hoeft niet allemaal Det Sjunde Inseglet te zijn, dunkt me. Wat mij stoorde was niet zozeer het simpele, maar meer het eenzijdige van de film. Ik had het gevoel alsof ik anderhalf uur lang naar precies hetzelfde zat te kijken, ondanks dat er 3 verhaallijnen gebruikt worden. Wellicht komt het doordat er maar 2 personages zijn die enigzins vorm krijgen en dat zelfs die twee weinig lijken te veranderen.

Daarnaast vind ik Hugh Jackman overdrijven in zijn rol van gekwelde man. Ik kon ook weinig sympathie voor hem krijgen. Ik snap dat het de bedoeling was dat hij een man moest pelen die te ver doordreef in het proberen van zijn vrouw te genezen, maar ik kreeg meer het gevoel te kijken naar een wetenschapper geobserdeert door een of andere formule, in plaats van een verliefd persoon. De liefde werd voor mij niet voelbaar en dat lijkt me toch essentieel. Weisz speelt haar rol wat dat betrefd overtuigender.

Dat ik de film toch niet slecht wordt komt de door de enorme audiovisuele kracht van de film. De fantastische beelden (tegen dit soort kitsch heb ik niets) en de geweldige muziek wisten mij met gemak door de film te slepen. Er zit zoveel detail in de film en de beeldcomposities zijn om in te lijsten. Heel knap en ik heb ik nog nooit eerder zoiets gezien. Wel was het af en toe wat te donker, met name in de beginscènes.

3*

Het is inderdaad een prachtige film met zulke beelden, maar verder deed het mij niet echt veel. Vooral dat Hugh 500 in het universum zit met die boom was over de top. Maar de scenes van de tegenwoordige tijd vond ik aardig.

3*

Als eerste wil ik even kwijt dat het visueel een fantastische film is. Ze hebben zo'n mooie, zweverige sfeer gecreeerd. De acteerprestaties waren ook prima. Echter, ik vond het verhaal een beetje verwarrend en er waren heel wat stukken waar ik echt de ballen van snapte. Het ging allemaal net wat de diep.

Vandaar:

3*