The Fountain (2006)

Jazeker, hij heeft helemaal gelijk.

Nee, hij heeft helemaal geen gelijk.

...

bla bla

Mooie film, die op meerdere punten poetisch en filosofisch valt te noemen. ik moest de nog wel even nadenken voor ik de film helemaal snapte. de drie verhaallijnen lopen vloeiend gemonteerd door elkaar. het acteerwerk van jackman en weisz kon mij overtuigen. zij brachten hun rollen met een zekere inleving. de muziek is heerlijk subtiel, en ondersteunt de film goed. ook hoe het geheel visueel vormgegeven is, daar ben ik van onder de indruk. schitterende film, met een sterk verhaal. 4 sterren.

Het verhaal op zich is plat ja en karakters ook, maar het gaat om de betekenis die erachter zit. En die is zeker niet plat.

De achtergrond van de karakters is ook totaal niet relevant in deze film.

Nu stel je dus eigenlijk dat elke film, die rondom belangrijke thema's is gebouwd, per definitie goed is en per definitie niet plat is. Dat is gewoon ronduit onzin. Aronofsky had me op vele manieren mee kunnen krijgen met een verhaal over dood en wedergeboorte en dood als onderdeel van het leven, maar niet op deze manier: Kung Fu Caine die samen met zijn boom in een zeepbel de cosmos verkent... kom zeg! Wat is dat nu voor pretentieus gedoe? Misschien dat ik het had kunnen slikken in een parodie of een pulpfilm, hier niet. Ik schoot regelmatig in de lach.

En dan helpt het ook niet dat de eeuwige liefde uitgedragen moet worden via een koppel, waarvan we niets weten. De enige manier waarop we in de huid van die twee kruipen is middels die belachelijke New Age verhalen. Dat is echt onmogelijk. En dan de vreselijk geforceerde emotie die men los probeert te wrikken middels verschrikkelijk utigesponnen situaties... please!

Met als tenenkrommend hoogtepunt in de 'realiteit': De sterfscene. Alleen al de situatie die Aronofsky schetst: mevrouw lijdt aan kanker, een ziekte die tot op heden nog niet fatsoenlijk te bestrijden is, en de man zoekt naar een geneesmiddel. En waar we in het echte leven nog geen fatsoenlijke doorbraken lijken te hebben gehad mbt bestrijding van de ziekte, krijgt Jackman het wel even voor elkaar. En net als ie dat te horen krijgt, sterft zijn vrouw. Wat een kunstmatigheid! Al had ie nog 3 weken gehad, dan had ie het tegenmedicijn nog niet gebruiksklaar kunnen krijgen!

Ik vind het echt een infantiele benadering van het onderwerp en ik ben het vertrouwen in de regisseur kwijt. En ik vind het heel lullig, want ik snap dat ik de mensen die daadwerkelijk iets bij de film voelen wellicht tegen het hoofd stoot, maar ik kan hier minder dan niets mee. Film gaat niet enkel om thema's an sich, maar om de uitwerking daarvan.

Het woord pretentieus is weer gevallen. Nu begrijp ik best dat sommigen vallen over de wat bombastische uitwerking; voor de een werkt het en voor de ander niet. Kom op Ramon, je zet je hier wel een beetje voor schut. Gebruik maar genoeg krachttermen om je punt duidelijk te maken:
"vreselijk geforceerd" slaat nergens op in deze zin, want het "los proberen te wrikken van emotie" is per definitie gelijk aan "(vreselijk) geforceerd".
En "uitgesponnen situaties" is het wel het laatste waarvan ik gedacht had dat jij het als minpunt zou noemen.Je moet wel een beetje flexibel met het verhaal mee (kunnen) gaan. Het moge duidelijk zijn dat het geheel nou niet bepaald realistisch en letterlijk bedoeld is.
Valt wel mee hoor, alleen het overdreven gebruik van krachttermen en superlatieven stoort een beetje, maar dat gebeurt vanzelf als je een film erg slecht vind en je er zelfs aan ergert (of als je verwachtingen helemaal niet worden ingelost). Vanzelfsprekend, maar ik begrijp dat dat aan de vorige spreker was gericht.

aangezien Aronofsky geen commentaar-track voor de dvd-release mocht opnemen, heeft hij een commentaar-track op zijn website gepost: http://www.darrenaronofsky.com/fountain_com.html

Nou zeg, ik gebruik die krachttermen enkel en alleen om aan te geven hoe vre-se-lijk opgelegd ik het sentiment vind.

Hoezo dat?

Aronofsky is hier bloedserieus. En ik vind zijn metaforen haast kinderlijk.

Wat ik trouwens ook sterk vind, is dat ik ongeveer als enige hier kritiek uit op de film, die ook onderbouw op een zo duidelijke manier als mogelijk, maar dat ik dan uiteindelijk enkel gezeur krijg over 1 superlatief (waar ik me dan ontieglijk belachelijk mee maak :O ) in plaats van dat er inhoudelijk op mijn kritieken wordt ingegaan.

Ja, dat zegt iedereen natuurlijk die veel krachttermen gebruikt "dat doe ik alleen maar om mijn punt duidelijk te maken". Het ging mij om je overmatig gebruik ervan, hetgeen mijn voorbeeld over je pleonasme bevestigde.

Nou ja, uitgesponnen situaties heb jij in je leven al veel gezien (gezien je stemmenlijst en commentaar) en is over het algemeen niet vaak een minpunt. Maar blijkbaar vind je ze hier erg langdradig/saai/irritant, soit. Dit terzijde. Ik werd meegesleept en vond het uitgesponnen-zijn totaal niet irritant.

Natuurlijk is Aronofsky bloedserieus. Maar dat betekent niet dat alles in het plot letterlijk en realistisch opgevat dient te worden. Je kritiek over het feit dat men tegenwoordig bij lange na geen geneesmiddel heeft tegen kanker en Jackman deze zomaar direct vindt en wat dies meer zij, vind ik daarom misplaatst.

Ik vond het niet zo duidelijk omdat ik om je gechargeer heen moest lezen.

Nou nou.

Nee, dat was het punt: ontzettend veel superlatieven.

Valt wel mee, een beetje maar.

Tja, dat gaat zo moeilijk als opvattingen bijna lijnrecht tegenover elkaar staan. Jij vond de inhoud (ik citeer: ) infantiel, tenenkrommend, campy, doorzichtig, pretentieus, leeg, lachwekkend, belachelijk, onmogelijk, geforceerd en verschrikkelijk.

Ik vond het bij vlagen prachtig, emotioneel, en interessant. Dan houdt het al snel op. But that's fine with me.

1 pleonasme, that's it. Je moet er verder geen drama van maken



Nee, het gaat om de kunstmatigheid van de hele gecreeerde situatie. Daartoe behoort oa ook de ondankbare bijrol van Burstyn (hey ondankbare', weer een krachtterm), die precies op het moment van sterven binnen komt vallen, met de mededeling dat de tumor bij de aap verdwenen is. Hele doorzichtige zieltjeswinnerij, ik snap niet dat men er in trapt. De emotie die daar vanaf moet komen is zo vreselijk onoprecht voor mij, dat het direkt in het verkeerde keelgat schiet.



Daar heb ik het toch ook niet over gehad? De hele metafoor is gewoon vreselijk. Te campy voor een serieuze film, maar ook veel te letterlijk en simpel, subtiliteit helemaal uit de weg gaande. Resultaat: ik moet als kijker lachen ipv huilen. Dan gaat er gewoon iets niet goed.



Ik zie anders geen enkele kritieken op de ziljoenen positieve superlatieven bij deze film. Beetje dubbel. Bovendien voel ik me ook vaak indirekt gekwetst bij negatieve commentaren, en derhalve bood ik in mijn post ook nog een soort van excuus aan, omdat ik er niemand mee wil kwetsen.



En ik vraag me juist af waarom jullie dit als emotioneel ervaren. Daarom had ik graag inhoudelijke dingen willen zien.

Omdat ik nu eenmaal zeer empathisch ben.

Het hedendaagse verhaal in The Fountain werkte voor mij absoluut het beste, emotioneel gezien. De manier waarop we de twee karakters zo dicht op de huid volgen (bijna letterlijk: veel mooie close ups) portretteert simpelweg een kritiek punt in het leven van de hoofdpersonages, dat op dat punt voor beide draait om één thema: de dood. De manier waarop zowel Jackman als Weisz hiermee omgaan roerde mij wél. De uitwegen die Weisz zoekt om haar lot te accepteren (uit angst wellicht), de verbeten strijd die Jackman levert omdat hij het geen plek kan geven (en de dood dus niet wilt accepteren), hun onderlinge verstandhouding hierdoor, prachtig allemaal. De toevalligheden die ernaast in het spel zijn moeten inderdaad niet te letterlijk genomen worden. Verder vind ik de twee andere verhaallijnen wel sterk bijdragen aan het hoofdverhaal (hoewel ik prima begrijp dat het new age gedeelte als tacky of campy ervaren wordt). Ze sterken de uiteindelijke boodschap die het verhaal afsluit in het heden. Gepaard met de muziek en de beelden vind ik dit een bijzonder mooie prent.

Tja, een film als The Fountain werkt op patronen. Dingetjes die steeds weer terugkomen en situaties op verschillende plekken in verschillende tijden, die toch hun gelijkenissen vertonen en met elkaar verbonden zijn. Ik kan me dan ook niet goed voorstellen dat je zo bezig bent met wat realistisch is en wat niet. Vrijwel de hele film en de gebeurtenissen zijn symbolisch, en dat vraagt wat mij betreft net een iets andere manier van kijken.

een 1 voor de moeite. ik snapte echt helemaal niks van deze film.

Moet je voortaan toch beter kijken, Ramon. Je verwoordt het wat mooier dan ik, maar ik sluit me 100% bij je commentaar aan.

Dat bedoelde ik niet, maar over jouw commentaar had ik inderdaad heengelezen.

Ik kreeg commentaar vanwege krachttermen (in een negatieve recensie), maar de positieve commentaren bevatten er net zo goed veel.

Vind ik nogal selectief. In principe zeg je zoiets als: 'kijk, dit moet je wel serieus nemen, maar dat andere niet''. Zo werkt het natuurlijk niet. Aronofsky pakt een serieuze toon op, ook in zijn symbolische fragmenten. Het punt is dat het allemaal te kunstmatig en te geforceerd is, en dat de symboliek er te dik bovenop ligt en zelfs extreem cheesy wordt. Ik heb dat ook met een film als Wild at Heart van Lynch. Die film refereerde aan The Wizard of Oz door schoonmoeders op een bezem te laten vliegen!? Dat gaat me te ver: dat ligt er zo dik bovenop... Maar die film had tenminste nog een ironische toon. Aronofsky's film is bloedserieus. En ook lang niet zo moeilijk als anderen beweren omdat de symboliek te simplistisch is. Zo'n vrij redelijke monoloog van Weisz over die man die overleed, begraven werd, het plantje dat op zijn graf groeide, dat die man een deel van dat plantje werd, daarna deel van de vogel die de zaadjes at etc, (oftewel: dood is onderdeel van het leven, dood=wedergeboorte en eternal life) ga je toch niet om zeep helpen door Weisz letterlijk als boom de cosmos te laten verkennen? Of door Jackman van die boom te laten eten? Of door Jackman plantjes te laten spugen?

Denkt Aronofsky dat we niet al te snugger zijn? Dat ie ons alles voor moet kauwen? Goede symboliek laat me nadenken, houdt me constant bezig, zowel rationeel als emotioneel en laat me niet in lachen uitbarsten. Dan zit er iets niet goed.

Met al zijn gebreken, vind ik dat dan ook het meest redelijke gedeelte, maar de twee andere, naar mijn mening, vreselijke verhalen, vernietigen dat beetje indruk met terugwerkende kracht.

De reden dat ik het niet eens met je ben Ramon K, is doodsimpel omdat de film bij mij een emotionele reactie losketende die z'n weerga niet kent. Ik moest bijna lachen toen ik Hugh Jackman kung fu zag doen op de sterrenhemel, maar toch raakte dit allemaal me. Ik snap dat de manier waarop het verhaal wordt verteld onoprecht en gekunstelt kan aanvoelen, maar dat deed het bij mij toch niet.

De film liet mij nadenken doordat ik van te voren niet precies wist wat de film wilde vertellen. De symboliek is op zo'n manier opgebouwd dat het duidelijk wordt in de gigantisch cheesy finale, maar wél eentje die mij diep ontroerde.

Het is Arenofsky gelukt om met deze elementen die op zichzelf niet zo bijzonder zijn een emotioneel zeer indrukwekkende film te maken. Het feit dat het bij me werkte overtuigd mij van het feit dat hij best wel een genie genoemd kan worden, dat geen origineel gegeven nodig heeft om te overtuigen. Requiem for a Dream was ook in de basis een standaard 'drugs zijn slecht' verhaaltje dat me nog steeds bij elke kijkbeurt weet te raken als een mokerslag.

Dit heeft ook veel te maken met het feit dat Arenofsky ongelofelijk veel durf heeft. De audiovisuele pracht van het allerlaatste stuk is zó gigantisch over-the-top dat het mij wist te overtuigen van zijn intenties. Zijn visie is zo krachtig dat 't 'm niet eens uitmaakt dat de helft van het publiek er niet in gelooft, zolang hijzelf en die andere helft dat wel doen.

Dat is voor mij, in dit geval, echt een tegenstrijdigheid.

En dit ook, het spijt me wel. Hoe kun je iets nu als cheesy ervaren en tegelijkertijd ontroerend vinden?

Of het origineel is of niet doet mij er in deze ook niet toe; het wordt gewoon niet overtuigend gebracht.

Bron? Tuurlijk interesseert een regisseur dat wel.

Het is ook tegenstrijdig. Dat maakt de film voor mij zo interessant: ik kan makkelijk met (terecht) commentaar komen op de film, maar aangezien dit de enge filmervaring is die mij zo emotioneel heeft geraakt dat ik heb zitten huilen als een baby ben ik meer benieuwd in de manier waarop deze film dat voor elkaar heeft gekregen.

Als je mijn vorige berichten over deze film hebt gezien (wat een pagina of drie teruggaat volgens mij, vanaf mijn eerste, geëmotioneerde stem) zul je misschien merken dat ik ook voor mezelf de hele tijd zit af te vragen hoe dit kan. Ik kwam op ongeveer twee conclusies:

1. De structuur van de film is bijzonder slim. Het wist mij tot de climax te leiden omdat ik niet begreep wat de film mij wilde zeggen. Toen ik de climax bereikte kwamen er achter elkaar een aantal moment die alle symboliek en gebeurtenissen aan elkaar knoopte. De film zorgt ervoor dat je de film gaat analyseren op een heel persoonlijk vlak: wat moet ik hierover denken? Er zit zoveel symboliek in deze film dat het ervoor zorgt dat je op minstens één manier wel tot de boodschap kan doordringen.

Voor jou kan het misschien overduidelijk zijn, en dat is het misschien ook achteraf. Maar tijdens het kijken zie je het pas wanneer Arenofsky het je laat zien, en als je geluk hebt vallen zo meer plekken op z'n plaats. Je kan zeggen dat de symboliek te abstract is, maar zover zijn we nog niet in die discussie. Ik baande mijn eigen weg door de film, maar uiteindelijk kwam ik precies op het punt uit waar Arenofsky alle kijkers naar toe wil leiden.

2. Arenofsky kent het talent om je te raken met z'n films. Ik heb je al uitgelegd dat Requiem for a Dream eigenlijk niet zo bijzonder is, en The Fountain heeft te kampen met een hoop abstracte symboliek en een onovertuigend script (de dialogen zijn achteraf nou niet zo...). Toch wist het mij tot tranen te dwingen doordat de film een soort overtuiging kent die daar langs gaat. Hoe iets gezegd wordt, en zelfs wát er gezegd wordt maakt niet uit. Er schuilt iets achter dat een meer persoonlijke kant van je naar boven haalt, en dát raakt je.

Met name de climax is overdonderend. De muziek is gigantisch groots in z'n schoonheid en de beelden lijken je van binnen te raken (alsof er een ster in jezelf ontploft). Je zou zelfs nog kunnen zijn dat het allemaal te overduidelijk, te bombastisch en pretentieus is, maar achter de beelden schijnt zoveel overtuiging dat je dat vergeet.



Ik weet het preciese interview niet meer, maar hij is er in ieder geval van overtuigd dat er altijd een publiek voor deze film zal zijn. Er zijn dan ook een hoop 5* reacties te vinden. Het polariseert mensen, maar de verdeling lijkt vrij gelijk op te gaan. Het wisselt tussen extreem lage en extreem hoge waardering, met tussendoor een aantal mensen die niet weten wat ze met deze film aanmoeten.

Ik kan het niet precies uitleggen. Dit is de enige film die ik niet volledig rationeel kan beoordelen, het laat me nog steeds sprakeloos.

Stelletje idioten! Zeg gewoon wat je vandeze film vond ipv elkaar af te zeiken op fruttel-pruttel-hauty-tauty semi- moeilijke woordjes. We kunnen allemaal (ik iig wel en anderen hier ook blijkbaar) moeilijk praten als dat moet hoor. Heb daar geen woordenboek voor nodig MAAR doe het niet, aangezien het fijn is om op moviemeter een voor iedereen begrijpelijke recensie te plaatsen. Ik weet nu NOG niet of deze film de moeite waard is omdat enkele trieste figuren hier zonodig met semi-interessant taalgebruik elkaar te lijf moeten gaan.

Plaats een recensie EN hou het daarbij! Dank julie wel!

Ik vind het leuk om na te denken en te discussieren over een film met die ruttel-pruttel-hauty-tauty semi- moeilijke woordjes, daarmee kan ik mijn ei kwijt. Ik kan het wel bij een simpele, voor iedereen begrijpelijke recensie houden, maar dat vind ik niet zo interessant. Geef mij maar discussie, en daarvoor lijkt me deze site ook bedoeld. Je kan altijd gewoon scrollen langs de berichten die je niet interessant vindt, voor ieder wat wils. Uiteindelijk zullen er nog wel genoeg duidelijke recensies overblijven.

Een semi-moeilijk woord? Is dat een woord dat precies tussen het makkelijkste en het moeilijkste woord zit.

En Vooral Beitel heeft een mega heldere uitleg gegeven over deze film. Niks geen moeilijke woorden. In sommige voorgaande reacties misschien een paar, maar al weet je de betekenis van het woord niet kan je toch nog wel de tekst snappen. Sowieso kan ik me eigenlijk niet zo goed voorstellen dat je, je zo irriteert aan woorden die je goed begrijpt.

Maar goed ik wil je wel even helpen aan 2 goede recenties:

Hier staat bovenaan een erg goede recentie van Kobus.

en..

Hier staat ongeveer op de helft een hele goede aanvulling/andere interpretentie van Beitel.

Ik keek hier al een tijdje na uit, na rfad.

ik vond het toch een heel andere film als requiem, de leuke trucjes kwamen echter wel weer, dat vond ik toch wel vermakelijk.

Ik snapte er in het begin geen hol van.

jackman als yoga-beoefenaar in een bel?

maar ja, ik had in het begin bij requiem ook zo iets van: WTF.

ik vond het wel een beetje op de rand zitten van een dikke failure, weet ook niet of dit iedereen aanspreekt.

maar aan de andere kant toch een hele bijzondere film, met hele mooie shots en een heerlijk einde.

al met al, 3,5.

ben toch wel heel tevreden, maar het heeft requiem bij lange na niet geevenaard.

Herbekeken, deze, nu op dvd, en blijft een pracht van een film, die zijn 5* dubbel en dik verdiend. Ik heb de film nu dus drie keer gezien, en ik krijg telkens rillingen bij de dood van Lily in het ziekenhuis en de eindscene. Ik heb het nog nooit meegemaakt dat ik bij een film telkens weer opnieuw rillingen krijg.
Bovendien staat iedereen geweldig te acteren. Hugh Jackman speelt fenomenaal, vooral in de scene waar hij in zijn vel met de pen en inkt is aan het kerven vind ik hartverscheurend mooi.

5* blijven dik staan. Mijn top 10 is nu heel vast, en het gaat moeilijk worden voor een film om er nog bij te komen.

Positieve kanten aan de film: mooie beelden, romantisch, zeer speciale film, goed geacteerd, en met een paar sterke en ontroerende scènes.

Negatieve kanten: te zweverig, weinig vaart op sommige stukken waardoor het saai werd, zoals bijvoorbeeld bij de boom, vaag verhaal wat bij momenten moeilijk te volgen is.

In het algemeen had ik meer van de film verwacht, maar de film (heel het fantasiegegeven) is sowieso niet echt mijn genre vrees ik….

3 sterren voor de mooie beelden en de romantische/ontroerende scènes die er toch wel inzaten!

De film was gewoon een en al Drama, en dan bedoel ik het genre. Science-Fiction zat er totaal niet in. Ik had dit echt niet verwacht voordat ik de film ging kijken. Ik dacht meer aan een echte Science-Fiction film.

Deze film zet je wel aan het denken, en dat is toch wel een plus punt.

Na herziening halfje erbij.

Kleine 4,5 *

Al iemand een idee wanneer deze op koopdvd uitkomt?