Scream 3 (2000)

Pluspunt aan Scream is dat de personages van Campbell, Cox en Arquette gewoon heel leuk zijn. Het is een horrorfilm, maar ik ben elke film weer blij als ze het overleven.

De motivatie van de dader is inderdaad te ongeloofwaardig voor woorden. Zelfs voor een horrorfilm, maar dat vond ik bij deel 2 eigenlijk ook al.

Parker Posey steelt soms de show als de actrice die Gayle speelt in de film binnen de film. Ze is soms echt heel grappig, dus superjammer dat ook zij het loodje legt.

Je weet dat je in de problemen ziet als je Scream-film een matige openingsscène bevat. In tegenstelling tot Scream 2 en zéker de eerste Scream is de opening van Scream 3 enorm inwisselbaar en intens saai. De inspiratie lijkt op. En dat terwijl er toch iets meer tijd was in vergelijking met het eerste vervolg en de eerste Scream. Dat kwam ook omdat Wes Craven tussendoor werkte aan zijn Music of the Heart, een muzikaal drama waar Meryl Streep een Oscarnominatie voor kreeg. Meteen daarna mocht hij weer naar de Scream wereld om een film te maken die nog meer meta zou worden dan de vorige twee films. Met nog meer humor en injokes. Want dáár zaten we op te wachten.

Het is moeilijk om te beslissen wat Scream 3 nu is: een hele domme horrorfilm of een totaal mislukte komedie. Wellicht gewoon allebei. Maar het feit is dat scenarist Williamson en Craven nu volledig inzetten op de grapjes over Hollywood. Het maakt niet uit wat, als het maar mogelijk een lach oplevert. Jay en Silent Bob komen voorbij en verwarren Gale Weathers met Connie Chung en Carrie Fisher speelt iemand die lijkt op Carrie Fisher. Ondertussen doet de film talloze andere pogingen om geestig te zijn. Jamie Kennedy heeft een grappige video opgenomen, Dewey is weer een enorme kluns en de meeste personages proberen in elke dialoogzin grappig te zijn. Zo is Patrick Warburton een prima vent, maar hier totaal ongepast. Of nou ja, vooral ongrappig. En dat is de film eigenlijk voortdurend, enorm on-grappig. Denk dat je om een gemiddelde Scary Movie sequel meer kan lachen.

Maar Scream 3 is dan ook niet enkel een komedie, het is en blijft een horrorfilm. Een intens saaie horrorfilm, welteverstaan. De film is geen seconde eng en los van de mislukte humor gaat het qua toon alle kanten op. Niet gedacht dat we in Scream nog échte geestverschijningen zouden krijgen, maar Scream 3 bewijst het tegendeel. En de film wordt zelfs science-fiction met die stemvervormer die iedereens stem kan nabootsen. Waar een simpele, geslaagde tienerslasher na twee vervolgfilms al in kan veranderen blijft bijzonder om te zien. Ik bedoel, een Jason Voorhees, Leatherface, Freddy Krueger of Michael Myers waren rond hun derde film nog niet naar zo’n bedenkelijk niveau gezakt als Ghostface hier. Toen tijdens de climax bekend werd wie hij echt was, dacht ik maar één ding: “Oh.”

1 ster.

Het meta-niveau begint een beetje zelfgenoegzaam te voelen: de omgeving van filmsets lijkt misschien een logisch decor voor deel drie van de-slasher-met-zelfbewustzijn, maar voelt al snel eerder uitgekauwd dan verfrissend. Scream had toch ook full-on voor slasher kunnen gaan, maar kiest ervoor vast te houden aan het film-over-filmvernuft.

Het levert ons een hele filmcrew op aan (weer) nieuwe personages, de een nog oninteressanter dan de ander. Obligaat slachtvee (want de kern blijft toch wel intact, de 'regels' van een trilogie ten spijt), dat vooral dient om de gebruikelijke verdenkingen te kunnen plaatsen en onderweg wat inwisselbare lui af te kunnen voeren. Weinig inspirerend uitgevoerde kills wederom en ook Ghostface blijft een tikkeltje te klunzig (wat volgens mij voor realistisch, of menselijk door moet gaan), om écht dreigend te worden.

Wetende dat deel 4 al is gemaakt, voelt al het gebazel over trilogieën wat unfair en flauw. Ook de rol van Randy is (filmklasje incluis) een buitensporige keuze om het meta-niveau van de serie levend te houden. De verhaallijn van Maureen (en daarmee het motief van de nieuwe moordenaar) blijkt dan echter zo vergezocht nog niet en dat weet de tweede helft eigenlijk nog best leuk te maken. Ook de reveal was een stuk beter dan in het tweede deel.

Voor mij best wel af hiermee, deze reeks. Conceptueel rond met een trilogie en, hoewel inleverend op spanning en gore, vanuit meta-niveau best een unieke kop binnen het genre. Ten tijde van dit schrijven heb ik deel 4 alweer gezien, en die doet wat afbreuk aan de compactheid van de eerste drie, maar dat daargelaten: fijne trilogie. Iets te luchtig voor echte horror, maar naar eigen maatstaf best vermakelijk. 2,5*

Een trilogie vervolmaking die men net zo goed achterwege had kunnen laten. Voegt weinig toe en behalve een stoet aan bekenden uit de vorige twee delen wordt nergens het niveau van de vorige zelfs maar bereikt. Het is dat Anne Faris niet mee doet want anders had de film zo in de Scary Movie reeks gekund.

Gezien en dat hoeft ook niet weer.

Daar ben ik het dus mee eens. Dit is duidelijk het zwakste deel in de reeks. De eerste blijft vooralsnog de beste. Ik ben ze alle vier opnieuw aan het kijken, vanavond nog maar eens het vierde deel opnieuw in de blu-ray speler steken. Het valt me trouwens op dat Courteney Cox in de eerste film nog erg mooi was, maar in elk deel wordt ze magerder en lelijker. Vooral haar haardracht is echt afzichtelijk in dit deel.

Vond vooral het begin en einde van deze film sterk, tussenin een ganse tijd gepanikeer en eindeloze complottheorieen die op de duur vermoeiend werkten. Ben niet direct een grote fan van de Screamfilms al ben ik wel een horrorfan en heb ook geen enkele van deze films in mijn horror-toplijstje. Al die Screamfilms hebben een soort komische parodieachtige ondertoon - of zo komt het toch bij mij over - die mij een beetje doen afknappen. Wel leuke acteerprestaties van Arquette en Campbell. 3 sterren

Matig vervolg waarbij vooral de setting en de kills veel minder aanpreken. Ook veel herhalingen, veel van hetzelfde waarbij op de duur ook de humor niet meer weet te werken. 5/10

Film die er onder te lijden heeft dat Campbell en Cox actrices van niks zijn, nog steeds en dat het meta- en humorrandje nogal afgeremd wordt. Zodat de nadruk komt te liggen op een tamelijk flauwe whodunnit. En zo volgt de serie precies het cliché van de horrorsequel. Elk deel is weer een beetje minder goed dan het vorige. Het had geholpen als de personages van Cox en Campbell de film niet hadden overleefd.

Ook bij deze film blijf ik bij mijn eerste mening.

En inderdaad het is dus niet de laatste i de reeks, deel 4 komt er ook nog aan.

Sidney Prescott woont nu zelfstandig onder ede naam Laura en werkt als telefoniste voor California Women’s Crisis Counseling. Stab 3 is in de maak wanneer Gale Weathers [Courteney Cox] wordt benaderd door agent Mark Kincaid [Patrick Dempsey] in verband met de moord op Cotton Weary [Liev Schreiber]. Al snel ontstaat het vermoeden dat de moordenaar bezig is om de personages te vermoorden in dezelfde volgorde als in Gales boek. Maar als dat zo is, gaat de moordenaar dan voor de ‘echte’ persoon, of zou die het gemunt hebben op de acteurs die deze personages spelen in Stab 3? Meer komedie dan horror, met vermakelijke cameo’s van onder anderen Jay & Silent Bob en Carrie Fisher, maar het had allemaal wel wat spannender gemogen. Let wel op de namen van de acteurs van Stab 3 en Parker Posey is ronduit hilarisch als Jennifer Jolie (!), die haar personage Gale Weathers op de voet volgt.

Scream 3 is een beetje het zwarte schaap van de reeks. Het eerste deel is een onbetwiste klassieker, deel 2 is gemiddeld doch vermakelijk en in mijn herinnering is het vierde deel terug van een prima niveau. Dit derde deel heb ik echter nooit iets aan gevonden, is ronduit saai en verzandt in z'n eigen interessant-doenerij. Hoewel de filmset nog wel een toffe locatie is, is dit derde deel iets té meta om nog echt leuk te zijn. Toch zijn de meeste zaken op dit vlak nog wel geslaagd, en weet Craven vooral leuk te spelen met de conventies/verwachtingen van het derde deel in een trilogie. Zo'n cameo van iemand als Carrie Fisher kan er ook nog wel mee door, en zo zijn er nog een aantal scènes. Spannende momenten of enige vorm van suspense ontbreken echter volledig. Het grootste schrikmoment dat de film te bieden heeft is wanneer het kapsel van Courteney Cox voor de eerste keer in beeld komt, mijn god. Er zit geen enkele memorabele kill of sterfscène in; het horrorelement staat hier toch wel op een héél laag pitje. Te laag. De film wordt dan ook nog eens progressief dommer, en de twist is eerder irritant dan tof. Wes Craven was z'n touch hier toch echt even kwijt. Vermakelijk blijft het gelukkig allemaal wel, en een enorm vervelende zit wordt het nooit. Daar blijft voornamelijk de hoofdcast te leuk voor. Neve Campbell heeft een beetje een veredelde bijrol in dit deel, maar het duo Cox/Arquette straalt zoals altijd leuke chemie uit. Kleine 2.5*, en nu gelukkig weer een forse verbetering in het vooruitzicht in de vorm van deel 4 (in mijn herinnering althans).

Het is alweer een tijdje geleden dat ik deze 3e film gezien had en kon me er dan ook bitter weinig van herinneren. Wat ik me wel herinner is dat ik deze film destijds de minste uit de reeks vond. Na deze herziening moet ik toch erkennen dat ik deel 3 een stuk vermakelijker vond dan deel 2.

In deze derde film worden de regels van een trilogie op de hak genomen. Net als Scream 2 bevat dit derde deel meer van hetzelfde, maar is het allemaal wel een stuk sfeervoller geschoten. Toch weet ook dit derde deel nergens in de buurt van het origineel te komen.

Dit derde deel werd destijds aanzienlijk minder goed ontvangen, maar was wel weer een succes in de bioscopen. Toch duurde het hierna nog 11 jaar voordat er een deel 4 verscheen.

Er zit ook nog een ironisch momentje verwerkt in deze film. Acteur Lance Henriksen houdt in de film een monoloog over jonge actrices en hun succes in de filmbranche (met name dat ze zichzelf op een bepaalde manier omhoog moeten werken). En als ze dat niet willen, hadden ze maar niet naar Hollywood moeten komen.

In het jaar 2000, waarin deze film werd uitgebracht had blijkbaar nog niemand gehoord van #MeToo en was Harvey Weinstein nog een succesvol producer - zo ook van deze film.

Niet de meest geliefde uit de serie misschien maar ik kon er eigenlijk niet genoeg van krijgen. Het is aaneenschakeling van thrills en laughs … en gelukkig blijven deze 2 volledig gescheiden. Als het spannend is het spannend en als de humor er is ja dan is het grappig. Zo deed Hitchcock het ook eigenlijk, al bediende hij zich minder van humor dan hier het geval is. De moeder-zoonrelatie als onderdeel van de plot is trouwens ook helemaal Hitchcock. Van begin tot eind verloopt het allemaal erg vlot in dit meta verhaal. Neve Campbell is nog steeds the girl next door eigenlijk, op dat vlak te vergeleken met het soort actrice die Wes Craven engageerde voor zijn succesrijke Nightmare On Elm Street franchise. Over grappig en meta gesproken, hoe onwaarschijnlijk dat het script voor deze Scream geschreven is door een zekere Kruger. Geen negatieve punten bij deze film. Het blijft topentertainment. De screwball relatie tussen Arquette en Cox is ook nog steeds een grote meerwaarde in de balans met het geweld waarmee de personages geteisterd worden. Wel mag je dit niet bekijken als je graag horror wil zien. Want dat is het niet. Wat mij betreft is dit clevere satire/thriller zoals er weinig gemaakt worden.

Scream 3!

Scream 3 vind ik minder dan Scream 1 en 2, ik moet Scream 4, 5 en 6 nog zien dus ben benieuwd of Scream 3 de minst leuke is uit de Scream reeks.

Bij sommige momenten in de film heb ik wel moeten terug spoelen omdat ik het gewoon niet snapte, Scream 1 kreeg van mij 4.5 sterren en Scream 2 kreeg 4 sterren.

Scream 3 geef ik 3.5 sterren, het is een leuke film maar de vraag blijft... hoe komt Sidney aan dat kogelwerendvest?!

De herziening brengt de score niet in mindering, maar ook niet in meerdering. Scream 3 profiteert van een leuke omgeving die perfect aansluit op het gegeven, maar laat inhoudelijk nogal wat steken vallen. Zeker het middenstuk maakt een taaie indruk en de totale speelduur van 117 minuten is veel te uitgesponnen voor het nogal dunne gegeven. Enkele moorden maken gelukkig een betere indruk, de opening is wederom sterk gekozen en de filmsets worden leuk opgebouwd. Regisseur Wes Craven wist wel degelijk waar hij aan begon, maar tikt het niveau van de voorgangers spijtig genoeg niet aan.

Nou, dit deel is een heel stuk minder dan de vorige.

Ze was al nooit mijn favoriete personage, maar Courtney Cox is in deze film niet te harden, en niet om aan te zien door haar achterlijke kapsel en serieuze ondergewicht. Ze heeft ook totaal geen acteer-range, want het is gewoon alsof Monica uit Friends daar staat, terwijl ze in Scream 1 op zich nog wel haar eigen personage was. Heeft een groot deel van de film serieus verpest met haar aanwezigheid.

Maar goed, niet dat de rest van de personages veel beter was. Die rare Parker Posey met haar bizarre acteerwerk is ook weer eens niet al te best. Ook is het meta-gehalte van bijna ‘een film in een film’ in dit deel vooral irritant. En het is met twee uur weer stevig aan de lange kant.

Er zitten wel aardige momentjes in, alles met de moordenaar is op zich allemaal wel vermakelijk, maar verder is dit vooral heel zwak.

2*