8½ (1963)

Ik heb deze film lang gemeden totdat ik een filmpje op youtube zag waarin de beginscène van deze film werd afgespeeld. Die scène vond ik zo mooi dat ik hem toch echt gauw moest gaan bekijken. De 3 eerdere Fellini `s die ik gezien had zouden duidelijker te volgen zijn en Otto e Mezzo zou saai zijn, zo maakte ik een beetje op uit de commentaren hier, na het youtube filmpje dus toch de visuele cirkel doorbroken en mijn stouten schoenen aangetrokken.

En na het zien van deze film kan ik alleen maar mijn pet afnemen voor Fellini en een diepe buiging maken. En, ja die contaminatie verdient hij wel. Hulde voor de schitterende muziek die bijna constant aanwezig is en dat in combinatie met heerlijk druk pratende Italianen. Maar niet alleen verbaal laat deze film zich gelden het zijn ook de non - verbale uitingen van de mensen die deze film ontzettend levendig maken en mij al ontzettend veel zin doen krijgen in carnaval. De vrouw in het begin die naar de camera glimlacht, het blije voorkomen van de vriendin van de producent waarbij je meerdere interpretaties op haar kunt loslaten, als ze aan haar ijsje likt.

Fellini is voor mij de koning van de mimiek. Gezichtsuitdrukkingen zijn hartstikke belangrijk en dat begrijpt hij als geen ander. Ze creëeren vaak veel sfeer, zij het droevig, onzeker, blij, carnavalesk of ontroerend.

Op de achterkant van de dvd staat dat het een van de stoutmoedigste films is die Fellini ooit gemaakt heeft. Zonder veel van hem gezien te hebben durf ik dat zeker te verdedigen. In de film ontbreekt het hem duidelijk aan een rechtlijnig verhaal, telkens weer zie je hoe Guido zich in allerlei bochten wringt om boven water te blijven. De film drijft op improvisatie. Zeg maar een soort van reformpedagogiek, maar dan binnen de wereld van de film. Anno 2007 is het in onderwijsland voor veel mensen nog moeilijk om het traditionele onderwijs los te laten en om de kinderen vrij te laten. Niet voor niets dat Fellini uit het land komt waar het Reggio Emillia concept vandaan komt. Hij is zeg maar de Peter Jena of Maria Montessori van de film. Moet je nagaan tegen hoeveel weerstand Fellini aanliep in de jaren `60. Ik vond de surrealistische beeldenstroom waarbij ik nooit wist wat er komen ging in ieder geval fantastisch. Vooral de terrasscène met een magistrale Cardinale was elegant en tegelijk erg speels. Met name toen de vrouw van Guido zich afwendde zag je dat Guido een vele lossere houding aannam. Maar ook de creatieve verzinsels bleven mij verrassen: het 26 jarige meisje, dat tegen haar zin in een trap omhoog moest en op de valreep toch nog even straalde, het onder de tafel kruipen tijdens een persconferentie .

Originele film die als grote inspiratiebron voor films als Barton Fink en Adaptation dient en in al die jaren niets aan charme verloren lijkt te hebben. Bijna net zo goed als Nights of Cabiria. 4,5*

Ik ben nog lang niet klaar met Fellini en verheug mij als een kind dat aftelt over hoeveel dagen hij jarig is op onder meer: I Vitteloni, Il Bidone, La Dolce Vita en Roma.

Mooie recensie. Waak er wel voor dat je te veel Fellini achter elkaar kijkt, dat heeft mijn filmbeleving van La Dolce Vita danig verstoort.

Ik ben ervan overtuigd dat herziening bij mij wonderen zal doen.

Bedankt,

In mijn enthousiasme wilde ik eigenlijk morgen alweer 3 Fellini `s huren. Maar ik kan het denk ik toch beter een beetje spreiden. Ik hoop dat die herziening bij jou veel goeds gaat doen. En vergeet Nights of Cabria niet.

Ik ben allang alweer van plan om mijn Fellini te doen, dus die zal binnenkort wel op het programma staan. Trouwens, wellicht kan jij het allemaal wat beter verteren dan ik, dus misschien is het voor jou minder een probleem (aan je stemmen te zien kijk je wel vaker meerdere zware films op een dag, ik heb daar meestal wat moeite mee).

Vreemde maar zeer interessante film, dat later gekopieerd is door andere regisseurs/schrijvers waarbij de inspiratie ook op was. Mooie cameravoering, personages en muziek maken de film compleet. 4*

Geweldige film. De film is hectisch maar nooit té, en heeft bovendien geweldige personages en eigenlijk alleen maar goede beelden. Top-film en top-prestatie van Fellini.

Wow..... dit is aparte kost. Erg mooie film, met die droombeelden en gedachten. Ook erg mooie composities en camerabeelden.

Mijn herziening levert een verhoging op van 3/5 naar 4,5/5, en ik heb nog een minuutje of 5 zitten twijfelen of ik er niet direct een 5/5 van zou maken. Dat bewaren we dan maar voor kijkbeurt 3 (vrijwel zeker een formaliteit). Mag ik dus de kijkers die deze film aanvankelijk vonden tegenvallen (zoals ik dus) aanraden om het nog eens te wagen? Wat een verschil maakte het bij mij!

De droomscène met zijn 8,5 vrouwen is trouwens echt legendarisch, evenals het briljante slot.

Fellini is nu dus één van de weinige regisseurs die bij mij 3x boven de 4/5 weet te scoren, en ik ben benieuwd wat een herziening van La dolce vita oplevert.

Deze noopt mij een pas op de plaats te maken. Fellini stond voor mij altijd gelijk aan films met dikke wijven en circusartiesten en me twee uur lang afvragen waar die mensen in hemelsnaam over aan het kakelen waren. La dolce vita, man wat een dikdoenerige flauwekul, gehannes in een fontein, etc. Deze film maakt een groot verschil en gaat voor mij over iets concreets en wezenlijks. En de gekte staat daar in dienst van. Otto e mezzo vertelt het verhaal van een regisseur (playboy Mastrioanni) die in een kuuroord zit en toch een film maakt (sja..). Alhoewel de acteurs van verre zijn gekomen, heeft de regisseur eigenlijk geen idee waar het allemaal over moet gaan en de cruciale tijd gebruikt hij om na te denken over zijn leven. De twee processen gaan wat door elkaar lopen, vooral als zijn verwaarloosde vrouw overkomt. We zien zorgvuldig gekozen jeugdanekdotes met een duidelijke focus: vrouwen en religie. Ondertussen staat er een peperdure raket te wachten die onderdeel moet gaan maken van de film, die zo eenvoudig en eerlijk moet gaan worden dat iedereen er wat aan heeft. Joost weet hoe. Deze ingrediënten worden verweven tot een brei, die uiterst vitaal en mooi gefotografeerd in beeld wordt gebracht. Fellini spaart zijn protagonist niet, waardoor een menselijk beeld ontstaat van een playboy die zijn leven overziet. En hij doet je ook nog met een groot gemak geloven dat Claudia Cardinale de mooiste vrouw is die ooit bestaan heeft. Shit ja, echte cinema…

Die muziek...... Die Italianen hadden toch wel geweldige filmmuziek altijd.

Van zijn huiscomponist Nino Rota! Ik heb zijn filmmuziek voor Fellini op cd. Die van Amarcord blijft favoriet.

Ik heb al een tijdje geen commentaar meer op deze website bijgedragen, maar het herzien van deze film vraagt daar wel om. Ik geloof dat ik op jongere leeftijd deze film maar half snapte, al werd ik wel gegrepen door de melancholieke sfeer en de buitenissige personages.

Nu ik hem voor de derde of vierde keer zag, drong pas echt tot me door wat voor genadeloos zelfportret dit is: Mastroianni als evenbeeld van Fellini zelf, de regisseur die grenzeloze pretenties heeft, maar intussen moeizaam voortploetert, geen 'verhaal' heeft voor zijn film, met zijn obsessie voor vrouwen worstelt en door jan en alleman wordt aangeklampt. De droomscenes zijn huiveringwekkend, poetisch en humoristisch tegelijk.

Het is met films net als met muziek: sommige deuntjes liggen prettig in het gehoor, maar na een tijdje doet het je niks meer. Andere muziek moet je aan wennen, maar als je er na verloop van tijd dan toch door gegrepen wordt, ga je er steeds meer waarde aan hechten. Fellini is een grootmeester.

Ik ook. Geweldig.

Geweldige film. De film is hectisch maar nooit té, en heeft bovendien geweldige personages en eigenlijk alleen maar goede beelden. Top-film en top-prestatie van Fellini. 5 sterren :-}

Fellini heeft hier op fantastische wijze van een nadeel een voordeel gemaakt. Met een set die letterlijk en figuurlijk in de stijgers staat vertelt hij een vicieus verhaal. Niet als subject rechtlijnig wijzend buiten zichzelf maar cirkelvormig terugwijzend naar het object dat hij zelf als filmmaker is.
En midden in de 'draaikolk van zelfbeelden' staat de regisseur. Hij kan als superego in een arena zijn dromen op het filmdoek realiseren. Als succesvol filmer is zijn wens een bevel. Iedereen staat klaar. Maar zijn lege kop bijt voortdurend in eigen zelfrelativerende staart. Woody Allen heeft ook zo'n staart opgestoken... "8,1/2" speelt een intelligent spel met wat echt en onecht is, maar ook met wat oprecht is. Want het spel dat Fellini, d.m.v. Mastroianni, speelt is binnen de gesloten cirkel van zijn fantasie verbazingwekkend open en zweept hij zich met zijn eigen staart op tot een eerlijk kunststuk dat extra geïroniseerd wordt door de sfeervolle muziek.
Maar dit realiseerde ik me pas na de 2e kijkbeurt.

Ik heb deze film voor het eerst op grote doek gezien op 26 november
in het kader van "Najaars klassiekers". "Images" te Groningen zat vol oudere bezoekers die hun jeugdsentiment wilden toetsen. Twee oudere dames die mij vergezelden waren verbaasd dat ze deze film
vroeger mooi vonden. Een Fellini moest je gezien hebben. Ze waren blij dat het afgelopen was. Mijn ervaring was minder eenduidig: ik begreep de geniale zelfspot van Fellini maar door vermoeidheid miste ik de vele nuances. Dus besloot ik dat ik de film thuis nog een keer moest zien om tot een beter oordeel te komen. Het bleek een openbaring: de filmmuseum exemplaar in de bios was lang niet zo indrukwekkend als mijn dvd.

Deze film is een inspiratiebron en zal bij mij niet door de afvoerput van mijn geheugen gaan!

Wat een schoonheid van een film. Het achteloze en nonchalante spel van Mastroianni spatte van mijn beeldscherm. Maar ook al die heerlijke andere personages. Met als een van hoogtepunten de scéne waar de vrouw van de regisseur als vanzelf, intuitief, de maitresse ontwaart. De ironie de zelfspot druipen heerlijk van het scherm. En 'natuurlijk' komt een regisseur á lá Mastroianni ermee weg. De volgende scéne met de regisseur in zijn harem is dan ook een prachtig staaltje van Felllini associatie: een perfect geval van verfijnd overdrijven. Hier pak je veel vrouwen mee in. De man als een muis (oh.. hij voelt zich klein en schuldig! ...'de' vrouwen kunnen hem nu eens lekker bemoederen) heeft een staart. Want teveel aandacht en vlijerij gaan ook de keel uithangen. Aleen, heel opvallend, de plichtsgetrouwe schoonmaakster krijgt een extra focus........

Maar ook zijn critici en producenten komen in Fellini's draaikolk terecht. Prachtig hoe ze al zacht spottend doorgedraaid worden!

Opvallend dat naar het einde van de film de schrijver van het script opgehangen wordt en dat na de zelfmoord en herrijzenis van de regisseur de scriptschrijver ook weer levend opduikt.

Ik heb gisteren de interessante "F for Fake" gezien. Hoe inhoudelijk fris is Fellini's "8,1/2" vergeleken de ietwat zelfingenomen documentaire van Orson Welles waar hij zichzelf, net als Fellini, als een charlatan omschrijft!

"8,1/2" is inspirerende poëzie! géén 4,1/2 maar een 5!

ps: Waar muze Caudia, net als Beatrice in Dantes hoogste hemelring, als reddende engel boven in de bioscoopzaal ......uiteindelijk naar buiten stapt....

Over fictie en werkelijkheid gesproken:

Francis Ford Coppola: "Later ten tijde van The Godfather en Apocalypse Now beschouwde ik een regisseur als een generaal wiens bevelen niet ter discussie staan"......

Uit een mooi interview, in Vrij Nederland, nr 49, van Samuel Blumenfeld met Francis Ford Coppola over zijn carriere en zijn mislukte project Megaloplis. Na dit gelezen te hebben zette voor mij "8 1/2" met Fellini in een duidelijker perspectief.

citaat1:
"De uitputtende schrijfproces heeft Megalopolis de das om gedaan. Coppola: ik ben ruwweg twintig jaar bezig geweest met het schrijven van die scenario. Het was lastig. Maar aan de ander kant:
Tolstoi heeft Oorlog en Vrede tien keer herschreven, dus waarom ik ook niet! Er was nog een ander probleem. In een versie van het scenario sterft de architect voordat hij de stad van de toekomst heeft gebouwd. Ik was bang dat mijn leven zou lijken op de film die ik ging maken. Ik wilde toekomst zien. Bovendien drong het tot mij door dat deze film tachtig miljoen dollar zou gaan kosten.
Ik heb de kracht niet meer om een dergelijk bedrag bij elkaar te bedelen. Magalopolis was een vrouw die ik beminde, maar mij niet wilde.

citaat2:
"Fragmenten van Megalopolis zijn voor het eerst te zien in documentaire van Elanor Coppola. De aanblik is indrukwekkend. De stad van de toekomst doet inderdaad denken aan Metropolis
van Fritz Lang met een flitsende kracht en een onvergetelijke stilistische vitaliteit. Megalopolis voegt zich bij die andere mislukte meesterwerken, Don Quichotte van Orson Welles en I Claudius van Jozef Sternberg, waarvan de schoonheid voor een deel berust op hun onvoltooidheid.

citaat3:
"Francis Ford Coppola heeft er naar gestreefd de grootste regisseur aller tijden te worden. Dat was een vergissing. Coppola:
Er waren Pabst, Eisenstein en Fellini. Maar ik weet weet dat ik niet een van de slechtsten ben. Dat spreekt voor zich. Ik neem er genoegen mee niet de slechtste te zijn. Voldoende reden om door te
gaan met werken".

Er is nog een mooie film die je aan "8 1/2 kan koppelen:
"Lost in La Mancha" van Terry Gilliams.

Kortom "8 1/2"" getuigt, op innemende wijze, van Fellini's briljante zelfkennis. Let dus op de spiegels in deze film......

Even een vraagje: ik kon La Dolce Vita niet zo goed waarderen, maar ik ben wel degelijk benieuwd naar deze Fellini... Is ie voor mij koopwaardig?

Ik vond La Dolce Vita een matige film en deze kon ik ook niet echt waarderen. Doe dus geen moeite zou ik zeggen.

Aan de andere kant is het wel een film die een filmliefhebber gezien moet hebben gezien zijn status.

Doe vooral de moeite wel. Ik kon niets met La dolce vita en dat heeft me er lang van weerhouden me verder in Fellini te verdiepen. Dat was een vergissing. 8 1/2, Roma en Amarcord zijn pareltjes, zeer indrukwekkende films.

Gisteren Otto e Mezzo gezien. De eerste Fellini voor mij. Prachtige beelden, subliem spel van Mastroianni. Minpunt is de stormvloed aan gepraat gedurende de film.

Wat meer rust in de film had wel gemogen. Zoals in de eerste 15 min.

De duizendste film waar ik op stem en eigenlijk is dit de perfecte film daarvoor: een film over het maken van film. Fellini laat de moeilijkheden van een regisseur zonder inspiratie uitgroeien tot een soort van lofzang op de cinema, lijkt het wel.

Ik had altijd begrepen dat 81/2 een moeilijke film was, maar dat is me gigantisch meegevallen. Ik kon het prima volgen, op 2 kleine zaken na: de rol van Cardinale en de hele betekenis van "Asa Nisi Masa". Het onderscheiden van droom en werkelijkheid was niet bijzonder moeilijk, ondanks dat ze constant door elkaar heen lopen.

Desondanks was het wel een film waar ik even in moest komen. Na de briljante openingsscène vond ik de andere beginscènes wat aan de saaie kant, met iets teveel lawaaierige Italianen die over van alles en helemaal niets praten. Maar de aanhouder wint en de film wordt steeds beter. Het laatste half uur is gewoon groots en bij de laatste scène betrapte ik me op een glimlach. Zelden zo'n perfect en toch ook wel onverwacht einde gezien bij een film. Meesterlijk!

Fellini is een regisseur met grote visie. Hij hoeft geen film in het science-fiction- of fantasygenre te maken om een flinke fantasiewereld te voorschijn te toveren. Elk beeld bruist van het leven. We krijgen het idee naar een regisseur te kijken die geniet van film puur om de film zelf en als je daar in mee kunt gaan is 81/2 pas echt een meesterwerk. De film bevat duidelijk autobiografische elementen en dat geeft de film zelfs nog wat emotionele waarde. En in Mastroianni heeft Fellini net als in La Dolce Vita een perfect alter ego voor in zijn films. De vieze nasmaak die Mastroianni's irritante rol in Polanski's "What?" mij opleverde is nu wel goed weggespoeld. Anouk Aimeé vond ik minstens zo sterk. Geweldig spel.

Het is denk ik wel een echte filmliefhebbers-film. De casual kijker zal waarschijnlijk nooit echt begrijpen waar de film over gaat en wat er zo goed aan is. Niet omdat ze dom zijn, maar het vereist een bepaalde kijk op films, vermoed ik. Alleen als film een belangrijke plaats voor je inneemt dan zul je de film denk ik helemaal kunnen vatten. Dit klinkt snobistisch, maar zo is het allerminst bedoelt. Ik vond het in ieder geval geweldig, ondanks wat momenten die me niet echt interesseerden.

4*

P.S.: Zouden we deze film eigenlijk niet onder de komedies moeten indelen. IMDB doet het ook niet, maar in mijn ogen is dit net zo goed (of zelfs meer) een komedie als een drama.

Fellini is een genre op zichzelf....hij valt alleen bij zichzelf in te delen....

"a man in his own right" ....zou ik als snob snibbig kunnen beweren.

Schitterende film!

Mijn eerste Fellini en meteen al een vijfsterrenfilm. Wat een tocht door zijn wereld.
Een van de opvallende dingen aan deze film (en volgens mijn vader is dat in al zijn films zo) zijn de prachtige overdrijvingen, waardoor het gevoel van het hoofdpersonage bij die gebeurtenis veel beter overkomt, een mooi voorbeeld daarvan is de klas, waar hij met ezelsoren in moet gaan staan, de banken staan zo ver van elkaar, die klas is zo groot: zo zie je hoe het bij Guido overkwam. Echt geweldig gedaan!

Ook is het prachtige gebruik van zwart-wit en belichting een groot pluspunt. Deze film is echt voor zwart-wit gemaakt en Fellini speelt er ook geniaam mee (Guido is bijvoorbeeld telkens zwart, zijn vrouw telkens wit).

Wat ook geniaal is, is dat de film echt een geheel is. Als Guido bijvoorbeeld de rol van Claudia Cardinale aan haar uilegt, dat dat stuk ook echt in de film komt, in het begin. Daar kan ik echt van smullen.
Blijkbaar herkennen ook veel regisseurs zich in deze film, in de Sight and Sound poll van regisseurs komt deze film op de derde plaats.

De muziek van Nino Rota is geweldig, vooral het deuntje van Saraghina. Zo leuk en herkenbaar.

De symboliek is ook erg goed, de eerste scène is geweldig (ik dacht al dat het geluid van de dvd niet werkte). De zelfmoord-scène ervaarde ik als volgt: Guido schiet zichzelf niet dood, maar zijn verwarring en de regisseur in hem die een perfecte film wilt maken. En dan gaat hij maar een film over een circus maken.

Ja, de film is wel moeilijk en vermoeiend, daarom denk ik ook dat hij bij herziening NOG beter is maar hij krijgt toch al een mooie plek in mijn top-10!

Had meerdere Fellini's bij de hand en vandaag dan eindelijk begonnen met Otto e Mezzo:

Tegenvaller, ik had wel enige verwachtingen ook al had ik het stukje hier op MM niet gelezen. Zaten een paar mooie scene's in (die scene met al die vrouwen is echt briljant en ook de begin scene vond ik mooi), maar ook een hoop nikszeggende, oninteressante of saaie scene's. Viel zelfs een keer bijna in slaap, film duurde dan ook te lang imo. Ik zag wel in wat er als komische aan bedoelt was, maar er kon niet eens een glimlach vanaf en ik vond de eindscene echt vreselijk om aan te zien. Muziek was wel redelijk, maar de volgende Fellini zal nog wel behoorlijke uitstel tijd krijgen. 2.0*

(lag dat nou aan mij (of versie), of lopen stemmen/stemgeluid niet overeen?)

Dat is altijd bij Italiaanse films uit die periode, en zowat bij elke Fellini. Hij liet zijn acteurs gewoon random zinnetjes zeggen en naderhand werd dat allemaal nagesynchroniseerd. Er zijn wel meer mensen die het daar moeilijk mee hebben.

Uhu, daar ergerde ik me af en toe behoorlijk aan, nou ben ik geen meester in de Italiaanse taal, maar dan nog vind ik dat soort dingen vervelend (ook een reden waarom ik Engelse dubs van Japanse films haat en dus nooit kijk). Volgende keer dan maar proberen met oogkleppen op te kijken.

Dan zou je enorm veel missen, Fellini vind ik visueel toch erg sterk.

Ik bedoel uiteraard oogkleppen richting die mondjes

Mijn eerste Fellini en eerlijk gezegd kon ik er niet zoveel mee. Het boeide me allemaal niet zo, totdat Claudia Cardinale in beeld kwam, wat een geweldig mooie actrice.

Ik ergerde me ook aan de slechte nasynchronisatie.

Voorlopig 2,5*, maar ik moet hem over een tijdje maar eens herzien, iets in mij zegt dat hij de tweede keer beter bevalt.

Ik heb hier de Homescreen en die bevat gedurende de volledige tijd een enorm irritante hoge pieptoon op de geluidstrack. Ik neem aan dat dit niet Fellini's bedoeling is?

Dat was niet Fellini's bedoeling volgens mij, nee. Maar kijk 'm toch maar . Geweldige film.