8½ (1963)

Heb 'm hier ook en bij mij is dat niet het geval. Is dus een fout in het schijfje an sich denk ik, niet in de uitgave.

Hm... moet ik mezelf dus een nieuw schijfje aanschaffen. Bedankt voor de informatie. Ik vond het desalniettemin een geweldige film waarbij de poezie van het scherm af spat.

Ondoorgrondelijk en wonderlijk.

Veel meer nog dan 'La Dolce Vita' en 'La Strada'.

Gôh, wat een zit. Op 1u55 had ik het gevoel dat ik er mintens 4 uur op had zitten. Ongelooflijk hoeveel informatie Fellini in één minuut krijgt. Er gebeurt zo onnoemelijk veel, er is zo veel dialoog. Deze man had veel te vertellen.

Ik moet bekennen dat ik er na 1e ziening geen snars van snap.
Het begin gaat nog, Carla ophalen van trein, kuuroord, ontmoeting Mario en Gloria, op een gegeven moment met een kardinaal (de paus?), er wordt gedanst, er worden gedachten gelezen door een vriend van Guido. Aan de andere kant wordt er gebaad in wijn en geloerd naar Saraghita. Dat lijken me jeugdherinneringen. Doorspekt met al het gedoe van de acteurs in de nieuwe film van Guido, die er nooit lijkt te gaan komen.
En dan zijn er ook nog Guido’s vrouw Luisa en de aanbiddelijke Claudia.

Wel veelzeggend vind ik de ‘persconferentie’, waar Guido op een gegeven moment fantaseert dat hij zelfmoord pleegt?

Zou Fellini graag meer geven dan een zes maar kan niet anders. Wellicht later.

Moeilijk te doorgronden? Vond ik nou niet echt hoor. De film zit gewoon logisch in elkaar, zit wel vol met fantasieën en jeugdherinneringen, vaak symbolisch. Je moet het ook een beetje voelen, in plaats van alles met je hoofd proberen te begrijpen en dan is alles denk ik veel logischer. Bij een volgende kijkbeurt zal je cijfer waarschijnlijk wel stijgen.

En dan Nine. Te pijnlijk voor woorden. Wél met Daniel Day-Lewis trouwens.

....

Kan je niet menen.... Blasfemie!

Ach, dat is meer gebaseert op een al wat oudere musical die op zijn beurt weer gebaseert is op deze film. Volgens mij hoef je niet een al te directe vergelijking te gaan maken.

Op imdb gelezen dat dat gewoon een remake van deze film is in musical versie.

En dan nog geregisseerd door Rob Marshall...

Maar de musical bestaat al een tijdje op toneel. Het is dus niet zo dat Marshall het ineens domweg in zijn hoofd heeft gehaald om vanuit het niets 8 1/2 te remaken en dan ook nog in musicalvorm. Er was al eerder iemand zo gek geweest om het te proberen. Ik heb de toneelversie nooit gezien, maar schijnbaar is die vrij goed geslaagd. Het gaat door het musicalgenre in ieder geval een echt andere film worden dan die van Fellini en dat maakt het wat interessanter. Fellini op zijn Fellini's nadoen gaat toch nooit werken.

Ik denk ook niet dat Nine beter wordt dan 8 1/2, maar het is al heel wat dat het eens een ander soort remake is.

Ik vind het al vreemd dat er een musical van is gemaakt, laat dat staan dat er nu een film van de musical wordt gemaakt. Origineel of niet, geslaagd of niet; het schept bij mij geen hoge verwachtingen. Dan ben ik toch van de oude slag die dit soort films liever compleet onaangetast ziet.

Zeer Frappante film. Fantastisch, Gewoon, een echt Fellini film. Qua beeld kan men deze film vergelijken met Giulietta Degli Spiriti, Satyricon en La Citta Delle Donne. Deze film moet je in je collectie hebben en moet je gezien hebben. Zeker aan te raden als je de film nog niet gezien hebt!

Misschien wel Fellini´s beste film!

Deze film krijgt vier sterren.

Groeten Inillef

Twintig jaar geleden voor het laatst gezien. Ik kan me niet meer exact herinneren wat ik er toen van vond, maar in het circuit waarin ik me bevond werd dit alom beschouwd als een meesterwerk. Het zou me niks verbazen als ik daar toen wel in mee ging.

Nu dus weer opnieuw bekeken. Na een paar maanden terug een buitengewoon tegenvallende ervaring met Satyricon te hebben gehad, was ik er niet helemaal gerust op.

Hoewel beter te hebben dan Satyricon, komt ook deze film onvoldoende uit de verf.

Vanuit een interessant idee maakt Fellini er toch weer te veel een ego document van. Hij laat zondermeer inventiviteit en vakmanschap zien, maar het verdrinkt in een brei van intellectuele zelfvoldaanheid. Heel veel fraaie beelden maar uiteindelijk niet meer dan dat.

Het merkwaardige is dat ik het gevoel heb dat Fellini dat zelf ook lijkt te beseffen als op het eind de Criticus commentaar levert op het afgelasten van de film. Op een bepaald moment zegt hij iets in de richting van:

"We worden verstikt door woorden en beelden die geen bestaansrecht hebben, die nergens vandaan komen en nergens heen gaan."

En dat beschrijft eigenlijk wel grotendeels het gevoel dat ik aan deze film over houd.

"Saraghina, la rumba, la rumba".

Tsja, een kijkje dus in de zieleroerselen van Fellini, het wil bij mij niet aanslaan, als het alleen maar flarden zijn en iets van structuur geen sprake is. Bij vlagen heel aardig, maar net wanneer je denkt dat je in de film zit, vervalt het allemaal weer terug de ongestructureerde vaagheid.

Zeer matig gedubt ook nog trouwens.

Marcello Mastroianni en Claudia Cardinale spatten van het scherm af in deze ondoorgrondelijke film.

Zeer goede Fellini die ik pas na een 3e kijkbeurt positief kon waarderen. Waar deze film het voor mij echt van moet hebben is de nostalgische sfeer die deze film uitstraalt van de eerste helft van de jaren 60. De Rooms Katholieke clerus was weer ruim aanwezig, zoals zo vaak in de films van de zich marxistisch noemende Fellini. Dat hij in zijn films ook duidelijk de spot drijft met die clerus, dat zal duidelijk zijn. In zijn film "Roma" kwam dat nog duidelijker naar voren.

Zeer opvallend uiteraard in deze film is de verschijning van Claudia Cardinale, voor mij de mooiste vrouw uit de geschiedenis van de Italiaanse cinema. Tja, en wat is deze film zonder Marcello Mastroianni? We hebben hem al eerder zien schitteren in "La Dolce Vita".

Verder mag niet onvermeld worden de schitterende score van Nino Rota en de muziek uit "Die Walküre" van Richard Wagner, die ook hun steentje bijdroegen aan deze zeer optimistische film. Het einde in deze film liet dit nog eens duidelijk zien.

In mijn waardering maakt deze film een flinke sprong; van 3,0* naar 4,0*.

Opnieuw een vreemde kijkervaring.

Het warme gevoel van La Strada wordt nu weer ingeruild voor stijlvol en veel dromen/herinneringen. Leuk dat hij het opnieuw weet te brengen uit eigen ervaringen daar heb ik wel een zwak voor. Marcello Mastroianni presteert zeer goed.

Maar weer zitten er scènes in waarmee ik werkelijk niks mee kon en duurde de film weer net iets te lang.

****

Mijn tweede Fellini na Nights of Cabiria en deze beviel me toch een stukje minder, hoewel de film zeker zijn mooie momenten bevat. Allereerst vond ik de film toch redelijk goed te doorgronden. Ik had een moeilijkere film verwacht. Daarnaast is het echter wel een zware (lees vermoeiende) film, omdat de film door de vele personages vaak erg druk is en erg veel informatie in korte tijd probeert over te brengen.

Over het geheel gezien krijgt Fellini mij met deze film toch niet helemaal mee. Daarvoor wisselen sommige sterke scènes toch te vaak af met in mijn ogen mindere symboliek ogende scènes die vaak wat te lang duren. Voor de een werkt dat heel goed, bij mij werkte dat helaas iets minder. Op de een of andere manier blijft de film voor mij hierdoor toch afstandelijk, terwijl Fellini juist in deze film toch heel open is over zichzelf.

De acteer prestaties zijn verder in orde. Marcello Mastroianni zet een sterke rol neer en ook de dames doen het zeker naar behoren. Tjonge jonge en wat is Claudia Cardinale toch een schitterende vrouw hier, bijna niet normaal meer zo mooi. Verder is de muziek soms wel aardig en soms ook niet.

8½ is in ieder geval een interessante kijkervaring geworden al had ik op iets meer gehoopt. Het waren nu helaas net iets teveel net niet momenten en soms kwam de film iets te onsamenhangend op mij over. De reeds veel genoemde scène met de vele vrouwen is dan wel weer zeer sterk en ook het einde mocht er zijn.

2,5* en er gaan zeker nog wel meer Fellini’s volgen.

Hulde voor deze post! Helemaal eens. Bij mij staat 8½ te boek als de saaiste film die ik ooit zag. Absoluut links laten liggen dit gedrocht!

Naar welke film heb jij gekeken?

8½ (1963)

Alternatieve titel: Otto e Mezzo

Grapjas

Eerste Fellini en toch wel een teleurstelling

Sinds ik me wat meer in Italiaanse regisseurs ben beginnen interesseren mocht Fellini natuurlijk ook niet ontbreken. Door Cardinale en Mastroianni was de keus snel gemaakt maar het was uiteindelijk toch een lange, saaie zit.

Al vanaf de openingsscène blijkt dat 8½ een speciale film zal worden. Mastroianni die door de lucht ligt te zweven, dan weer aan een touwtje vast hangt... Ik kreeg het merendeel van de film het gevoel dat ik naar de Italiaanse voorloper van David Lynch zat te zien. Symbolisch ziet het er allemaal wel mooi uit want zo is heel het Saraghina gedeelte en het Asa Nisi Masa stuk wel knap in beeld gebracht maar voor de rest blijft het toch allemaal vreselijk absurd. Ook over de acteerprestaties ben ik niet zo te spreken. Mastroianni is wel zeer goed maar Cardinale vond ik eigenlijk maar wat zwakjes overkomen. De rest van de rollen vielen wel mee al stak er niemand echt boven uit.

Visueel is het allemaal ook niet zo bijster speciaal. Eigenlijk steekt alleen de beginscène er wat bovenuit maar wat wel eens een sterke scène had kunnen worden is het einde. Het verwijderde einde waar iedereen als spoken in een trein zou zitten dan wel want dit circus einde vond ik wat teleurstellend.

8½ slaagt er niet in om mijn verwachtingen waar te maken. Er zit wel goede muziek in maar de bizarre personages en verhaal zorgen toch wel voor een absurde film waar je moeilijk doorheen geraakt.

2.5*

Probeer eerst eens een paar vroegere Fellini's (t/m Nights Of Cabiria) en keer daarna terug naar deze film en andere latere films. Dat zou weleens kunnen helpen. Geen garantie dat je 81/2 of andere latere, vaak minstens even bizarre en soms weinig toegankelijke films dan wel goed gaat vinden, maar je zou niet de eerste zijn.

In de bibliotheek hebben ze een aantal Fellini's. Misschien daar eens eentje van uit proberen want ik ben niet van plan om Fellini al af te schrijven. In ieder geval bedankt voor de tip.

Edit: ze hebben daar Il Bidone, La Dolce Vita, Ginger e Fred, Giulietta degli spiriti, La Strada en I Vitelloni. Enige voorkeur waarmee ik zou beginnen?

ik zou beginnen met La Strada, dan Il Bidone en dan La Dolce Vita.

Bewaar vooral La Dolce Vita en Giuletta Degli Spiriti nog even, dat zijn de minder toegankelijke films uit het rijtje. Ik zou beginnen met La Strada.

Mijn eerste Fellini. Ik heb vast wel eens her en der fragmenten gezien, maar dit is toch de eerste volledige film en ik ben zeer aangenaam verrast! Wel een beetje van de hak op de tak; van droom naar herinnering en weer door naar fantasie, met als basis een regisseur die worstelt met zijn nieuwe, niet-bestaande, film.

Daarnaast wil hij ook nog eens in het reine komen met álle mensen in zijn leven, of die nu al overleden zijn of niet... Zware kost, in principe, maar Fellini brengt het met zo'n vaart en zoveel creativiteit, humor en fijne muziek dat die dikke twee uur eigenlijk zo voorbij zijn.

Dikke 4,5*.

Een bevalling, behoorlijk complex, moeilijk te doorgronden en vooral frustrerend. Zo voelde ik me na de film. Waar ik de eerste keer mijn ogen uitkeek naar de prachtige zwart/wit composities (dat vooral kwam door de belichting), overweldigende acteerprestaties, de gelaagdheid van de film en vooral de bevestiging dat ik het een en ander uit de film kon halen.

De tweede keer waar je verwacht dat je het een en ander herkent en verder kan gaan waar je de eerste keer bleef met de thematiek kwam het bij mij nu over als een chaotische brij. Ik kon het heden, verleden en de droom/nachtmerriesequenties niet meer uit elkaar houden en het begon me zelfs naar een tijdje redelijk tegen te staan. En dat voor een herkijk op het grote doek waar zelfs een leraar een korte lezing gaf over Otto e Mezzo die trouwens meer te melden had dan ik van te voren verwacht had. De 35MM copie was van een prima staat op een enkele aktewisseling na dan. Maar toch greep de film me niet. Was ik vermoed? Mis ik een stuk context? Of is het een film die iedere keer anders door je heen werkt?

Een aantal dingen haalde ik wel eruit zoals de kunstenaar opzoek naar de zin van het bestaan, een kunstenaar in conflict met zichzelf en zijn vrouwen om hem heen, wat is de functie van een recensent (die gegevenmoment gewoon wordt opgehangen), de katholieke kerk en natuurlijk de jeugd. Nu vergeet ik ontzettend veel zaken te melden maar dit is het voornaamste wat ik tegen kwam en wat ik nog enigszins herkende in de brij.

Wat is de functie van een tweede herkijk? Ik zie het vakmanschap van Fellini. Ik beschouw dit zeker als een belangrijk monument in de geschiedenis van film maar toch heb ik het gevoel dat de film me nog meer gaat tegen staan bij een volgende herkijk. En dat is iets wat ik absoluut wil vermijden. De herkijk verleggen met een aantal jaar en in de tussentijd eens beginnen met andere films van Fellini te herkijken die me de eerste keer tegenstonden maar misschien nu een beter inzicht geven.

Het is een zeer autobiografische film van Fellini, waarin duidelijk zijn onzekerheid en angst naar voren komt vanwege zijn eerdere successen. Mastroianni = Fellini in deze film, de flashbacks zijn herinneringen uit zijn jeugd die diepe indruk hebben achtergelaten op Fellini en deze vervolgens in 'meerdere' film heeft uitgewerkt, maar niet in de mate waarop hij dat doet in deze film. Eens; het is af en toe fragmentarisch en het helpt ook zeker om enige voorkennis van het project te hebben alvorens de film te (her)kijken. Heb hem laatst vd 2e keer weer gezien en genoten.