8½ (1963)

moeilijk moeilijk...

Maar je moet m nu eenmaal gezien hebben. Mastroianni en het stelletje mafkezen er omheen zijn soms grappig, vaak vermoeiend

Aparte film. Ik geloof niet dat ik de klassieker-status er helemaal aan af zag, maar ik vond 'm erg boeiend. Mooi om door middel van z'n dromen en fantasiën etc een beeld te krijgen van de hoofdpersoon. Die scenes waren erg mooi: lekker dromerig sfeertje, prachtig gefilmd en mooie muziek. Het "echte" verhaal van de film vond ik wat minder boeiend, al die mensen waren idd een beetje irritant soms. Zou de bedoeling wel geweest zijn, maar goed het blijft irritant.

3,5*

Tja....Ook erg moeilijk om deze film te beoordelen. Aan de ene kant wel goed ( muziek en cast), maar aan de andere kant toch een beetje tegenvallend (hier en daar niet al te boeiend en ook erg langdradig). Voorlopig 3*, maar zal hem over een tijd nog wel eens gaan kijken.

Wat leuk, wat leuk....
Weinig regisseurs nemen je zo mee in een wereld waar alles zo maf, vreemd en fascinerend is als Fellini. En dat weet ik al naar dat handjevol films dat ik van m zag.
Een film over een film die niet door gaat maar uiteindelijk de film is die je zit te kijjken.
Om te beginnen is Fellini grandioos in scenes met heel veel mensen waarin de camera van de ene persoon naar de andere gaat en overal een flard meepikt. Fantastisch.
De muziek lijkt wel geschapen voor de beelden, druk en nerveus en vol leven.
Zonder de rest van de film tekort te doen heb ik het meeste genoten van de jeugdherinneringen, de haremscene en de eindscene. Die ode aan het niets nadat de film niet doorgaat, briljant en vreselijk grappig..
De "asa nisi masa" scene vind ik tot nu toe misschien wel het mooiste dat ik van Fellini zag.

Voorlopig 4.0* maar dat is vrij grof naar beneden afgerond. Komt bij herziening wellicht nog een halfje bij. Ik wil 'm op DVD hebben.
En ik wordt alleen nog maar nieuwsgieriger naar de rest van Federico's ouevre.

bizarre en uiterst komische film. Prachtige opening (die rij auto’s). meteen een van de beste openingen in een film ooit w.m.b.

de muziek draagt bij aan het maffe sfeertje, het gevoel voor beeld en de manier waarop het verhaal wordt verteld, het behoeft geen benadrukking, maar: wat laat Fellini hier een hoop talent zien (en wie ben ik om dat te zeggen, na 2 film van hem gezien te hebben).

de flashbacks uit zijn jeugd (zoals hij ze herinnert/ wil herinneren althans), zijn dromen (met een hele dunne lijn tussen over hoe hij zijn leven zou willen zien en hoe zijn leven niet wil zien) dragen allemaal bij tot een geweldige en indringende karakterschets van Quido.

de manier waarop het verhaal verteld wordt (ogenschijnlijke chaos) slaat over op de kijker en je voelt gewoon hoe gekmakend al die mensen wel niet moeten zijn. die fascinerende en bizarre (toch wel een woord dat de film goed omschrijft) personages houden je flink bezig.

4,5 sterren.

Wat een oprechtheid van Fellini, wat een pracht, wat een praal. Na drie van zijn films gezien te hebben, kan ik gerust zeggen dat deze man een meester was in het tentoonstellen van zijn eigen, persoonlijke dromen en jeugdherinneringen. De absurditeit van de beelden en de verschrikkelijk goede muziek daarbij (La Passerella Di Addio?), vormen voor de kijker een soort brug naar zijn 'anima'. Je voelt de chaos die hij in zijn hoofd beleeft, inderdaad tot je doordringen.

De dans van La Saraghina (wat een mooie stem heeft zij trouwens), oftewel Fellini's seksuele ontwaking, behoort tot de beste scènes die ik ooit heb gezien. Net zoals in Giulietta Degli Spiriti, geeft Fellini ook hier weer af op zijn katholieke opvoeding. En dat natuurlijk op een meesterlijke manier...

Mijn derde Fellini krijgt 4,5*.

Edit: Neen, 5*.

Zelfde verhaal als bij La Dolce Vita: ergens is het wel interessant en af en toe zitten er leuke scenes in maar over het algemeen veel te saai.

Het begon erg leuk met die menselijke vlieger maar de film duurt toch veel te lang om mijn aandacht vast te houden. Erg veel symboliek ook in deze film denk ik waarvan ik ongetwijfeld niet alles begrepen heb. Nu doet iemand als Lynch dat ook, alleen die maakt er tenminste niet zo'n saaie bedoening van. Iedereen was ook weer eens naast zijn/haar lippen aan het praten. Het blijft irritant.

2,5*

Film is vanwege tempo, lengte, taal en 'vaagheid' niet voor een ieder, maar zit ook vol mooie, onvergetelijke momenten en herbergt een grootse Mastroianni. Deze moet ik ook zeker nog eens herkijken.

3,5*.

Een hele bijzondere film. De meesterlijke cinematografie en belichting zorgen voor een droombeleving. Maar bovenal barst Otto e Mezzo van de surreeele en geniale scenes.

De film schijnt parallellen te hebben met Dantes Goddelijke Komedie. Guido (=Fellini) is Dante, de scriptschrijver is Dantes begeleider Vergillius en het kuuroord is de hel.

De al eerder genoemde vergelijking met Lynch viel mij ook op. Guido en de regisseur uit Mulholland Dr. hebben veel dezelfde trekjes (bril!). Daarbij komen natuurlijk het spelen met het concept film in de film en de magisch-realistische droomelementen.

Toch was 8 1/2 soms inderdaad wat saai, het geluid erg schel en werd ik niet echt geraakt. Het gevoel ontbrak soms bij me (met uitzondering van individuele scenes en het laatste half uur).

Al met al 4*.

Bevreemdend mooie, surrealistische film van Fellini, met prachtige muziek en een schitterende acteerprestatie van Mastroianni.
Ook Cardinale en Aimée zetten goede rollen neer.

In tegenstelling tot sommige anderen heb ik totaal geen probleem met het “heden” te onderscheiden van de droom- en kindertijdscènes. Alles vloeit mooi in elkaar over volgens mij.

De memorabele scènes volgen elkaar op: de verstikkingsscène in de wagen, gevolgd door het vrij zijn, zwevend in de lucht als een ballon (subliem wanneer je dan de daaropvolgende “realiteitscène” ziet!), de aanschuifscène aan de bron waar hij terug wegdroomt, de kindertijdscènes met de dansende La Saraghina en het baden in het wijnvat, de terrasscène na de aankomst van zijn vrouw wanneer ze zijn minnares opmerkt, het bezoek aan de “raket/lanceerbasis”, de haremdroom, …

Grandioze cinema die na herziening wellicht de maximum score en een plaatsje in mijn top 10 krijgt.

****1/2-***** Deze wordt zeker op dvd aangeschaft.

Gezien naar aanleiding van een discussie bij Takeshis'.

Wat betreft het hele "ode aan/film over jezelf als regisseur" gegeven kan ik moeilijk oordelen, aangezien ik verder de stijl van Fellini moeilijk kan definiëren. Pas de tweede film die ik van de man zie. Toch mist deze film de maffe speelsheid die wel in Takeshis verworven zit, en is deze verder verwijderd van wat Kitano in zijn film doet.

Visueel vond ik het weinig. Potentie van zwart/wit fotografie wordt jammer genoeg weer eens links gelaten, het camerawerk en de editing vond ik pover tot ronduit saai. Afgezien van de overlay beelden na een minuutje of zo niks moois gezien.

Storend was het hele geluidsaspect. De hele dubbing discussie bij Italiaanse films is al vaak gevoerd, vaak wordt er vergeten dat je ook goed kan dubben. Dit leek echt helemaal nergens op, zodat ik vaak amper wist welke personages aan het woord waren in de wat drukkere scenes. Muziek vond ik verder onopvallend (terwijl die blijkbaar vaak geprezen is), de opnamekwaliteit is traditiegetrouw niet om aan te horen. Valt voor mij absoluut niet van te genieten.

En verder vond ik de film maar saai, bij momenten irritant (het drukke gedoe met de vele personages waar Guido mee te maken krijgt). Een ander iets wat ondertussen een stokpaardje geworden is, is de befaamde "wrijf eens over je kin als je aan het denken bent" beweging. Samen met enkele "mmmmmm"s (als in, lekker eten) aan het begin van de film zaken die mij overtuigden van het erg matige acteerwerk.

Resten enkel nog wat vervelend opgedragen semi-conversaties om melden, en uiteindelijk heb ik weer een Fellini waar ik totaal niks aanvindt. Het zwart/wit ligt hem wat beter dan het kleurenwerk denk ik, de film is niet erg lelijk, maar daarbij blijft het zo'n beetje.

1*

Ik heb deze film lang gemeden totdat ik een filmpje op youtube zag waarin de beginscène van deze film werd afgespeeld. Die scène vond ik zo mooi dat ik hem toch echt gauw moest gaan bekijken. De 3 eerdere Fellini `s die ik gezien had zouden duidelijker te volgen zijn en Otto e Mezzo zou saai zijn, zo maakte ik een beetje op uit de commentaren hier, na het youtube filmpje dus toch de visuele cirkel doorbroken en mijn stouten schoenen aangetrokken.

En na het zien van deze film kan ik alleen maar mijn pet afnemen voor Fellini en een diepe buiging maken. En, ja die contaminatie verdient hij wel. Hulde voor de schitterende muziek die bijna constant aanwezig is en dat in combinatie met heerlijk druk pratende Italianen. Maar niet alleen verbaal laat deze film zich gelden het zijn ook de non - verbale uitingen van de mensen die deze film ontzettend levendig maken en mij al ontzettend veel zin doen krijgen in carnaval. De vrouw in het begin die naar de camera glimlacht, het blije voorkomen van de vriendin van de producent waarbij je meerdere interpretaties op haar kunt loslaten, als ze aan haar ijsje likt.

Fellini is voor mij de koning van de mimiek. Gezichtsuitdrukkingen zijn hartstikke belangrijk en dat begrijpt hij als geen ander. Ze creëeren vaak veel sfeer, zij het droevig, onzeker, blij, carnavalesk of ontroerend.

Op de achterkant van de dvd staat dat het een van de stoutmoedigste films is die Fellini ooit gemaakt heeft. Zonder veel van hem gezien te hebben durf ik dat zeker te verdedigen. In de film ontbreekt het hem duidelijk aan een rechtlijnig verhaal, telkens weer zie je hoe Guido zich in allerlei bochten wringt om boven water te blijven. De film drijft op improvisatie. Zeg maar een soort van reformpedagogiek, maar dan binnen de wereld van de film. Anno 2007 is het in onderwijsland voor veel mensen nog moeilijk om het traditionele onderwijs los te laten en om de kinderen vrij te laten. Niet voor niets dat Fellini uit het land komt waar het Reggio Emillia concept vandaan komt. Hij is zeg maar de Peter Jena of Maria Montessori van de film. Moet je nagaan tegen hoeveel weerstand Fellini aanliep in de jaren `60. Ik vond de surrealistische beeldenstroom waarbij ik nooit wist wat er komen ging in ieder geval fantastisch. Vooral de terrasscène met een magistrale Cardinale was elegant en tegelijk erg speels. Met name toen de vrouw van Guido zich afwendde zag je dat Guido een vele lossere houding aannam. Maar ook de creatieve verzinsels bleven mij verrassen: het 26 jarige meisje, dat tegen haar zin in een trap omhoog moest en op de valreep toch nog even straalde, het onder de tafel kruipen tijdens een persconferentie .

Originele film die als grote inspiratiebron voor films als Barton Fink en Adaptation dient en in al die jaren niets aan charme verloren lijkt te hebben. Bijna net zo goed als Nights of Cabiria. 4,5*

Ik ben nog lang niet klaar met Fellini en verheug mij als een kind dat aftelt over hoeveel dagen hij jarig is op onder meer: I Vitteloni, Il Bidone, La Dolce Vita en Roma.

Had meerdere Fellini's bij de hand en vandaag dan eindelijk begonnen met Otto e Mezzo:

Tegenvaller, ik had wel enige verwachtingen ook al had ik het stukje hier op MM niet gelezen. Zaten een paar mooie scene's in (die scene met al die vrouwen is echt briljant en ook de begin scene vond ik mooi), maar ook een hoop nikszeggende, oninteressante of saaie scene's. Viel zelfs een keer bijna in slaap, film duurde dan ook te lang imo. Ik zag wel in wat er als komische aan bedoelt was, maar er kon niet eens een glimlach vanaf en ik vond de eindscene echt vreselijk om aan te zien. Muziek was wel redelijk, maar de volgende Fellini zal nog wel behoorlijke uitstel tijd krijgen. 2.0*

(lag dat nou aan mij (of versie), of lopen stemmen/stemgeluid niet overeen?)

Mijn eerste Fellini en eerlijk gezegd kon ik er niet zoveel mee. Het boeide me allemaal niet zo, totdat Claudia Cardinale in beeld kwam, wat een geweldig mooie actrice.

Ik ergerde me ook aan de slechte nasynchronisatie.

Voorlopig 2,5*, maar ik moet hem over een tijdje maar eens herzien, iets in mij zegt dat hij de tweede keer beter bevalt.

Ondoorgrondelijk en wonderlijk.

Veel meer nog dan 'La Dolce Vita' en 'La Strada'.

Gôh, wat een zit. Op 1u55 had ik het gevoel dat ik er mintens 4 uur op had zitten. Ongelooflijk hoeveel informatie Fellini in één minuut krijgt. Er gebeurt zo onnoemelijk veel, er is zo veel dialoog. Deze man had veel te vertellen.

Ik moet bekennen dat ik er na 1e ziening geen snars van snap.
Het begin gaat nog, Carla ophalen van trein, kuuroord, ontmoeting Mario en Gloria, op een gegeven moment met een kardinaal (de paus?), er wordt gedanst, er worden gedachten gelezen door een vriend van Guido. Aan de andere kant wordt er gebaad in wijn en geloerd naar Saraghita. Dat lijken me jeugdherinneringen. Doorspekt met al het gedoe van de acteurs in de nieuwe film van Guido, die er nooit lijkt te gaan komen.
En dan zijn er ook nog Guido’s vrouw Luisa en de aanbiddelijke Claudia.

Wel veelzeggend vind ik de ‘persconferentie’, waar Guido op een gegeven moment fantaseert dat hij zelfmoord pleegt?

Zou Fellini graag meer geven dan een zes maar kan niet anders. Wellicht later.

Tsja, een kijkje dus in de zieleroerselen van Fellini, het wil bij mij niet aanslaan, als het alleen maar flarden zijn en iets van structuur geen sprake is. Bij vlagen heel aardig, maar net wanneer je denkt dat je in de film zit, vervalt het allemaal weer terug de ongestructureerde vaagheid.

Zeer matig gedubt ook nog trouwens.

Opnieuw een vreemde kijkervaring.

Het warme gevoel van La Strada wordt nu weer ingeruild voor stijlvol en veel dromen/herinneringen. Leuk dat hij het opnieuw weet te brengen uit eigen ervaringen daar heb ik wel een zwak voor. Marcello Mastroianni presteert zeer goed.

Maar weer zitten er scènes in waarmee ik werkelijk niks mee kon en duurde de film weer net iets te lang.

****

Mijn tweede Fellini na Nights of Cabiria en deze beviel me toch een stukje minder, hoewel de film zeker zijn mooie momenten bevat. Allereerst vond ik de film toch redelijk goed te doorgronden. Ik had een moeilijkere film verwacht. Daarnaast is het echter wel een zware (lees vermoeiende) film, omdat de film door de vele personages vaak erg druk is en erg veel informatie in korte tijd probeert over te brengen.

Over het geheel gezien krijgt Fellini mij met deze film toch niet helemaal mee. Daarvoor wisselen sommige sterke scènes toch te vaak af met in mijn ogen mindere symboliek ogende scènes die vaak wat te lang duren. Voor de een werkt dat heel goed, bij mij werkte dat helaas iets minder. Op de een of andere manier blijft de film voor mij hierdoor toch afstandelijk, terwijl Fellini juist in deze film toch heel open is over zichzelf.

De acteer prestaties zijn verder in orde. Marcello Mastroianni zet een sterke rol neer en ook de dames doen het zeker naar behoren. Tjonge jonge en wat is Claudia Cardinale toch een schitterende vrouw hier, bijna niet normaal meer zo mooi. Verder is de muziek soms wel aardig en soms ook niet.

8½ is in ieder geval een interessante kijkervaring geworden al had ik op iets meer gehoopt. Het waren nu helaas net iets teveel net niet momenten en soms kwam de film iets te onsamenhangend op mij over. De reeds veel genoemde scène met de vele vrouwen is dan wel weer zeer sterk en ook het einde mocht er zijn.

2,5* en er gaan zeker nog wel meer Fellini’s volgen.

Eerste Fellini en toch wel een teleurstelling

Sinds ik me wat meer in Italiaanse regisseurs ben beginnen interesseren mocht Fellini natuurlijk ook niet ontbreken. Door Cardinale en Mastroianni was de keus snel gemaakt maar het was uiteindelijk toch een lange, saaie zit.

Al vanaf de openingsscène blijkt dat 8½ een speciale film zal worden. Mastroianni die door de lucht ligt te zweven, dan weer aan een touwtje vast hangt... Ik kreeg het merendeel van de film het gevoel dat ik naar de Italiaanse voorloper van David Lynch zat te zien. Symbolisch ziet het er allemaal wel mooi uit want zo is heel het Saraghina gedeelte en het Asa Nisi Masa stuk wel knap in beeld gebracht maar voor de rest blijft het toch allemaal vreselijk absurd. Ook over de acteerprestaties ben ik niet zo te spreken. Mastroianni is wel zeer goed maar Cardinale vond ik eigenlijk maar wat zwakjes overkomen. De rest van de rollen vielen wel mee al stak er niemand echt boven uit.

Visueel is het allemaal ook niet zo bijster speciaal. Eigenlijk steekt alleen de beginscène er wat bovenuit maar wat wel eens een sterke scène had kunnen worden is het einde. Het verwijderde einde waar iedereen als spoken in een trein zou zitten dan wel want dit circus einde vond ik wat teleurstellend.

8½ slaagt er niet in om mijn verwachtingen waar te maken. Er zit wel goede muziek in maar de bizarre personages en verhaal zorgen toch wel voor een absurde film waar je moeilijk doorheen geraakt.

2.5*

Een voorzichtige voldoende en tot nu toe de enige Fellini die me weet aan te spreken.

Het uitgangspunt van de film is verfrissend en interessant en Fellini weet het autobiografische op een originele en oprechte wijze tentoon te stellen. Helaas kon ik mijn aandacht er niet altijd bijhouden, wat vooral te wijten was aan de minder boeiende 'normale' scènes. Ook zijn de vele, snelle dialogen soms lastig te volgen. Dat drukke, typisch Italiaanse tempo ligt me niet echt. Een valiumpje zou het acteerwerk goed doen...

De muziek is effectief en mooi, maar de klassieke stukken zijn niet bijster origineel. Had het idee dat ik sommige al in een dozijn andere films ben tegengekomen.

Visueel vond ik het flink tegenvallen. De openingsscène toont wat surrealistisch ogende foefjes die Fellini na die eerste paar minuten helaas ongebruikt laat. Het zou de nu al sterke droomscènes zoveel indrukwekkender en surrealistischer kunnen maken. Lelijk zijn de beelden zeker niet, maar het blijft allemaal erg conservatief.

De droomscènes (met als persoonlijk hoogtepunt de scène waarin Guido zijn harem van actrices moet zien te temmen) geven de film wat mij betreft zijn eigen karakter en maken het geheel de moeite waard om naar te kijken. Helaas bevat 8 1/2 teveel oninteressante stukken en wist het niet echt een indruk op me achter te laten. Toch is dit er wel eentje om te herzien, mede vanwege de soms onnavolgbare dialogen.

Mooie film, met een zeer interessant verhaal dat veel beter is uitgewerkt dan de recente versie 'nine . De films is op alle fronten beter. Zelfs de humor is nog steeds erg leuk, en de liedjes worden ook niet echt gemis, de cast is verder erg goed!.

4*

Neem je jezelf niet te serieus?

Zo. Dat werd wel eens tijd: in één keer een hele Fellini tot mij nemen. En zelfs als ongeneeslijk protestantse noorderling - die hoe dan ook toch een zekere afstand voelt tot de preoccupaties van deze Italiaan - kan ik melden dat ik zeer onder de indruk ben. Hoewel het er in eerste instantie misschien een beetje op leek dat er maar wat aangerommeld en afgeleuterd werd, blijkt het geheel uiteindelijk zeer strak in elkaar te zitten, en wordt er in feite bijna geen woord teveel of te weinig gezegd, in een hele reeks van scènes die zich in je geheugen griffen, met prachtig in beeld gebrachte gezichten en schijnbaar tot in de puntjes geregisseerde bewegingen van de personages. De muziek is fantastisch, en wat Fellini doet met zwart en wit, en licht en schaduw, is werkelijk grandioos.

De film is verbluffend goed opgebouwd, met een geraffineerde wisseling van 'werkelijkheid', verbeelding en film. Maar de opeenvolging van die drie is natuurlijk uiteindelijk (of tegelijkertijd) een samenvallen, waarmee een schitterend verhaal wordt verteld van een filmmaker die alle obstakels van de buitenwereld en zijn persoonlijke obsessies weet om te smeden in een ultieme triomf.

En om bovenstaande vraag, tegen het einde van de film gesteld aan Guido, te beantwoorden: Nee. Iemand als Fellini, die de gave had zijn passie voor het leven met zoveel concentratie en discipline vorm te geven, kan zichzelf nooit serieus genoeg nemen. Ik ben nu in ieder geval zo ver, dat ik films als La Dolce Vita en Amarcord eens écht ga bekijken, en er niet alleen als een verstrooid konijn in de koplampen naar ga zitten staren.

Na de prachtige films La Strada en Le Notti di Cabiria is dit mijn derde Fellini. Jongens, jongens, wat een worsteling om het einde te halen. 't Zal wel aan mij liggen, maar afgezien van de cinematografie deed deze film mij helemaal niets.

Fellini sluit aan bij een literaire stroming uit die tijd: magisch realisme. Hierin wordt een realistisch verhaal gecombineerd met bovennatuurlijke elementen en/of droomscènes. De droomscènes kun je herkennen doordat er onmogelijke dingen in gebeuren, zoals het opstijgen uit de file in de openingsscène. De symboliek hiervan ligt voor de hand: Guido wil ontsnappen aan de dagelijkse sleur. Vliegdromen komen trouwens bij veel mensen voor.

Een magische scène is die met de geblinddoekte gedachtenlezeres. Ze is echt helderziend, en begrijpt zelf niet eens wat ze ziet: de raadselachtige formule "asa nisi masa". In een jeugdherinnering van Claudio komt deze spreuk voor als de magische formule die leidt naar een verborgen schat. De verklaring ligt in een oud taalspelletje voor kinderen: de p-taal, of in dit geval de s-taal. "Asa nisi masa" staat voor "a-ni-ma". De anima, een termuit de jungiaanse psychoanalyse, is de vrouwelijke kant van de man. Claudia (Claudia Cardinale) kan gezien worden als een projectie van Guido's anima, of als zijn fantastische voorstelling van de ideale vrouw. In elk geval bestaat ze enkel in zijn fantasie. Dit wordt duidelijk vanaf haar eerste verschijning, wanneer ze verandert in een lelijke verpleegster.

Guido worstelt met een patroon van aantrekking en afstoting tot de verschillende vrouwen in zijn leven, wat zich uit in de fantasiescène met de harem, waarin zijn vrouw Luisa met plezier het huishouden doet in aanwezigheid van zijn maitresses. Dit werkt echter verstikkend, dus slaat hij met een zweep in het rond.

Zijn eerste confrontatie met seksualiteit zien we in een jeugdherinnering aan de kloeke prostituee La Saraghina, die door de Kerk gelijkgesteld werd aan de Duivel.

Naast zijn amoureuze strubbelingen zijn er de professionele. Guido is een regisseur-scenarist met een writer's block. Fellini worstelde met het zoeken naar een waardige opvolger van La Dolce Vita. Hij brengt een satire op de bemoeienissen van critici en de Katholieke Kerk. De oplossing voor zijn writer's block vindt Guido in het vertellen van de waarheid. Dit wordt niet geapprecieerd door zijn vrouw, die zichzelf herkent in een van de personages.

Hij vergelijkt een filmregisseur met een magiër en met een circusdirecteur. (Fellini had als bijnaam De Magiër.) De muziek van Nino Rota onderstreept het circuskarakter van het leiden van een filmcrew, net als de slotscène.

Deze film moet je meer dan eens zien om hem te begrijpen. Het kan ook helpen om er wat over te lezen. Als je wat moeite doet om erin door te dringen, wordt hij heel erg de moeite waard.

Mijn eerste film van Fellini met een opener om u tegen te zeggen. Prachtige sfeer die me helemaal aan de 60's deed denken. (voor zover ik dat - geboren in 1978 - kan beoordelen natuurlijk). Maar Fellini toonde daar een talent van fantasie en mooie beelden. Helaas houdt hij dat niveau na de opening niet meer vol.

De film toont een ietwat biografisch beeld van de man over een regisseur met een gebrek aan inspiratie, terwijl de mensen om hem wel op volle toeren draaien en er alles voor over hebben om geld te verdienen, om in de film mee te spelen, of om een interview los te krijgen voor de krant. Dat drukke gedoe vat ik wel, maar komt als kijker na een tijd wel vervelend over. Misschien is de missie van Fellini daarmee geslaagd, maar dat is niet meteen het gevoel dat ik als kijker wil overhouden na het kijken van een film. Het gestalk van de entourage wordt afgewisseld met enkele creatieve dromen/ideeën van de regisseur. Helaas komen die net te weinig voor en ook daar zijn ze niet altijd even geslaagd.

8 1/2 is een wat opvallende film, maar ik had nog meer aandacht aan de creativiteit verwacht. De fim begon dan nog wel zo goed, waarom ging Fellini op die manier niet verder? De film duurt veel te lang, waardoor het met momenten niet alleen vervelend, maar ook wat te druk wordt en je er eerder zenuwachtig van wordt. Hij raakt het publiek dus, maar om de verkeerde redenen.

Lastig te beoordelen na een eerste kijkbeurt. Geen gebrek aan schoonheid en poëzie, maar op mij komt het in eerste instantie wel erg gekunsteld en licht pretentieus over, en op bepaalde momenten best zware kost, maar dat zal ongetwijfeld zijn omdat voor mij niet meteen alles op zijn plek valt. Ik had hier torenhoge verwachtingen van, maar die worden wellicht ingelost na een tweede kijkbeurt. Voor nu een 3.5*

Na de openingsscene verwachtte ik heel veel van deze '8½'. Die is namelijk briljant. Eén van de beste openingen die ik in zeer lange tijd heb gezien in een film. Het moment dat Mastroianni aan het touwtje vastzit en naar beneden dondert is het perfecte einde van deze droom in het begin van de film. '8½' blijft interessant en goed, visueel erg mooi, maar na een dik uur / 1,5 uur begint het wat te slepen. Cardinale is prachtig! Vond 't gegeven best interessant - een film over het maken van een film (die niet afkomt), waar je naar zit te kijken. Leuk. Dromen en realiteit worden verweven. Mooi, maar had toch wat meer verwacht.

8½ is de eerste film die ik van Fellini heb gezien. Het is niet meegevallen en het kostte mij moeite om de aandacht erbij te houden. Hoewel er wel een rode draad uit valt te halen is het toch nogal onsamenhangend wat er wordt voorgeschoteld. En, erger nog, niet al te boeiend. Veel personages, die veelal weinig functie in het geheel lijken te hebben, en de nodige drukdoenerij. Visueel is het nou ook niet echt heel bijzonder en de nasynchronisatie is slecht. Dat dit laatste kennelijk bewust zo gedaan is, maakt het voor de kijkervaring niet anders. Schaarse hoogtepunten zijn de scenes met Claudia Cardinale, zij is hier beeldschoon en haar scenes weten de aandacht wél goed vast te houden.

Federico Fellini zoekt de grenzen van de artistieke vrijheid op in het magistrale 'Otto e Mezzo'. Theo & Thea zouden vragen: "Waar gaat het eigenlijk over?" en het antwoord daarop is dat het er niet toe doet. De film zoekt de grens tussen droom en werkelijkheid en tussen fantasie en realiteit. De film speelt zich af in de filmwereld en creëert op die manier een Droste-effect. Verder is alles even geweldig: de personages, de decors, de kostuums en uiteraard de muziek van Nino Rota in topvorm.

Iedere scène, ieder beeld is een beleving en het zou Fellini niet zijn moesten fantasie, droom en werkelijkheid niet speels doorelkaar dwarrelen, waarbij het wel vaststaat dat met één kijkbeurt er nog heel wat aan de aandacht zal zijn ontsnapt.

Een film die uitblinkt in precisie, wat zich uit in de setting, costumering, de kijk op de mondaine, frivole maar ook cassante filmwereld, de symboliek...

De muziek van Nino Rota is prachtig en vertolkers als Mastroianni en Anouk Aimée staan garant voor goed acteerwerk.