8½ (1963)

moeilijk moeilijk...

Maar je moet m nu eenmaal gezien hebben. Mastroianni en het stelletje mafkezen er omheen zijn soms grappig, vaak vermoeiend

Aparte film. Ik geloof niet dat ik de klassieker-status er helemaal aan af zag, maar ik vond 'm erg boeiend. Mooi om door middel van z'n dromen en fantasiën etc een beeld te krijgen van de hoofdpersoon. Die scenes waren erg mooi: lekker dromerig sfeertje, prachtig gefilmd en mooie muziek. Het "echte" verhaal van de film vond ik wat minder boeiend, al die mensen waren idd een beetje irritant soms. Zou de bedoeling wel geweest zijn, maar goed het blijft irritant.

3,5*

Fantastisch!! Een film die over het maken van een film gaat die eigenlijk de film in kwestie is (m.a.w., de film gaat in principe over Fellini zelf ) is zowiezo al een bijzonder orgineel en interessant uitgangspunt, maar het wordt bovendien ook nog eens ge-wel-dig uitgewerkt. Dat chaotische... dat gebabbel over koetjes en kalfjes... die lekker bizarre scènes... die gezonde zelfspot... de GEWELDIGE muziek (één van de beste soundtracks ooit ) Al deze zaken samen zorgen voor een prachtige en dromerige sfeer, zodat de film gewoon ontzettend boeiend wordt.

De film moet het dan ook niet zozeer hebben van de verhaalontwikkeling, maar dus vooral van de prachtige opnamen, symboliek en surrealistische scènes. Het lijkt me niet onmogelijk dat David Lynch onder andere deze film als inspiratiebron heeft gebruikt voor zijn latere werk...

Tja....Ook erg moeilijk om deze film te beoordelen. Aan de ene kant wel goed ( muziek en cast), maar aan de andere kant toch een beetje tegenvallend (hier en daar niet al te boeiend en ook erg langdradig). Voorlopig 3*, maar zal hem over een tijd nog wel eens gaan kijken.

Deze film moet ik zéker nog een keer gaan kijken. Ik had een tijdje terug Dolce Vita van Fellini gezien en die vond ik eigenlijk buitengewoon saai en langdradig. Goodfella zei tegen mij, dat ga je bij 8 1/2 niet krijgen, want die is zo energiek als de nete, net zo energiek als Black Cat, White Cat! (exact taalgebruik kan ik me niet meer herinneren )! Nu vond ik Black Cat, White Cat helemaal niets, maar daarover heb ik genoeg verteld bij de film zelf. Nu was 8 1/2 aan de beurt en eh... die vond ik eigenlijk ook écht saai! Dat energieke van BC WC kon ik er niet aan aflezen in ieder geval.

In het eerste half uur dacht ik nog van: yess, dit vind ik al veel beter dan La Dolce Vita, maar daarna zakte het voor mij toch weer erg snel weg. Liggen die oude Italianen me gewoon niet ofzo? Ik heb er geen verklaring voor. Misschien heb ik wel alles gemist waar het om ging (dat dacht ik in Dolce Vita ook al), maar ik kan er op dit moment nog niet veel van bakken. Het verhaal is mooi en handelt over een interessant onderwerp. Een creatieveling in creatieve nood vind ik persoonlijk vrijwel altijd interessant, maar op de één of andere manier vond ik het hier weer verpakt in een enorm langdradige vertelwijze.

Het lijkt me verstandig om deze film over een tijd nog een keer te bekijken, want het is me echt even ontschoten waarom dit een meesterwerk is... en daar baal ik eigenlijk best wel van. Voor nu kan ik niet meer van maken dan een 3, maar ik hou voor deze film ook nog even de kansdeurtjes open en beloof hem nog zeker één of meerdere kansen te geven. Misschien is't een 'groeiertje'.

Geweldige film, met een vrij rechtlijnig eerste uur, maar daarna verandert het in een prachtige chaos van merkwaardige dialogen en lustige situaties, waarin een plot eigenlijk ver te zoeken is. De film mag dan zo nu en dan wat langzaam zijn, maar qua dialoog verveelt de film allerminst. Enig minpunt is dat er van een duidelijk plot dus nauwelijks sprake is.

Onmiskenbaar een aparte film, waarvan ik op de een of andere manier de "klassieker-status" wel af kan lezen, zonder deze (status) nu precies te kunnen definiëren.

Wat mij betreft ligt het plot en het samenhangende trouwens in de chaos en het leven van de regisseur zelf...

Beviel mij iets beter dan La Dolce Vita, wat ik ook aardig vond. Beide films hebben een prima sfeer, en dit 8 1/2 is verder behept met de nodige interessante muziek, dialogen en gebeurtenissen.

Het allerbest is nog de wervelende choreografie: hoe zo ongeveer per nieuw shot van persoon naar persoon wordt overgegaan is zowat toneel-achtig en werkt als een wervelwind.

Gelukkig opgenomen, dus later kan ik hem wellicht nog wat beter appreciëren. Voor nu een 4.

Helemaal mee eens. Geweldige Fellini! Het beeld waarin Mastroianni als een ballon de lucht in wordt gehouden aan een touw zit nog steeds in mijn hoofd. Leuk idee om van je gebrek aan inspiratie een film te maken. Heb er iig flink van genoten. 4 sterren

Veel stemmen komen totaal niet overeen met de personen die je ziet. Alsof je naar een poppenkast kijkt. (Of een film op de duitse tv allee is het dan niet duits wat je hoor maar Italiaans).

Ik vind deze film echt nog slechter dan een B-film.

De regisseur van deze film is zwaar overgewaardeerd. Merk ik na 2 van zijn bekenste films.

Mischien maakt deze regiseur wel soort films waar ik ik totaal niet van hou. Maar ik vind deze film gewoon zeer slecht. Want als je als regiseur express een film gaat nasynchroniseren deugd het gewoon niet. Je hoort iemand praten maar je ziet een andere persoon. Verschrikkelijk

Voor het camera werk en belichting nog net 1*

Gebeurt bij de meeste films, alleen merk je het daar niet.

Vind je 'Once Upon a Time in the West' of 'The Good, the Bad and the Ugly' ook zo slecht doordat het niet dezelfde stemmen zijn?

Dat was (vroeger) in Italie heel gangbaar. Daar nam men altijd de beelden los op van het geluid, om daarna voor elke taal apart de spraak toe te voegen (van nasynchronisatie is dus eigenlijk geen sprake). Daarom maakte men in Italie ook zo gemakkelijk gebruik van een internationale cast, waarbij iedereen zijn eigen taal insprak, terwijl zijn stem in de andere versies door andere acteurs werd verzorgd. Een wat vervelend nadeel van deze methode is - inderdaad - dat de mondbewegingen nooit helemaal kloppen, maar dat is een detail waar je maar even overheen moet kijken.

Onzin, eerder ondergewaardeerd juist. Ik snap niet dat je zoveel moois laat schieten door die nasynchronisatie......

Daar valt het niet echt op. (Zijn ook briljante films) Dat kan je van 8 1/2 niet zeggen. (Daar valt het gelijk op en het verpest heel de film)

Ik vind dat juist ook 1 van de belangerijke dingen van een film. Ik kijk naar een film met acteurs, niet naar een poppenkast. Waar zo gezegd achter de schermen een ander staat die de woorden zegt. Wat blijft er dan nog van de geloofwaardigheid van de acteur over en zijn kwaliteiten? Emoties kan die al helemaal niet meer overbrengen omdat emoties verbaal en non-verbaal zijn. Van dat verbale is dus niets meer over.

Is weinigs moois aan.

Dus dat 'nasynchronisatie-verhaal' is dus niet de enige reden voor je lage beoordeling. Vertel......

Maar de verbale kant van de emoties kan een acteur toch achteraf ook nog inspreken? Volgens jouw redenatie zouden animatiefilms ook nooit emoties kunnen bevatten, omdat daar beeld en geluid ook niet gelijktijdig worden 'opgenomen'.

Nope niet alleen maar wel veel.

Film kon me ook niet lang boeien.

Klopt. Animatie is toch altijd anders. Hoewel ze het met Shrek wel verdomd goed gedaan hebben. Als je de mond zie bewegen en zo. Animatie beoordeel je toch anders dan gewone film. Want je werkt dan eigenlijk niet met acteurs.

Wat een acteur goed maakt is de kombinatie van acteren, en hoe hij iets zegt.

Klinkt inderdaad alsof Fellini niks voor jou is. Bij hem gaat het vooral om amdere zaken.

Dat inspreken gebeurt bij veel films sowieso achteraf. Ook bij films die jij goed vindt.

En als je het over lypsync hebt, zou ik die twee Leone-film die je in je top 10 hebt staan, ook maar eens opnieuw bekijken.

Overigens is het vreemd dat de Italianen de enige zijn (waren) die maling hebben aan lypsync. Ook Fransen en Duitsers zien bijv. de meeste films a-synchroon omdat ze Amerikaanse films nadubben in hun eigen taal.

Zouden ze dus gewend aan moeten zijn.

Wat een kortzichtig gelul. Waarom denk je dan dat Disney weken met grote acteurs in een studio spenderen om daarna pas te gaan tekenen?

dvd release: 23 oktober 2003 door distributeur Home Screen.

Laatst een leuk stukje in De Groene Amsterdammer (6-12-2003) over Fellini.

Twee journalisten die een dialoog volgen tussen de regisseur uit de film (Guido Anselmi- Mastroianni) en de regisseur wiens film hem ontvallen was (Fellini dus). Guido stelt de vragen.

-"Waarom 8 ½?

-Het is een werktitel. Eerst teken ik aan één stuk door tieten en konten. Met 129 balpennen, 21 potloden en achttien andere soorten schrijfgerei. Dan komt er een werktitel.

Het is mijn achteneenhalfste film. Bij ons thuis moesten de kinderen om half negen naar bed. Toen ik achteneenhalf was had ik mijn eerste seksuele ervaring. En in de scène waarin jij je harem temt in een oude boerderij komen achteneen halve vrouw voor. Jij temt ze, zoals ik de acteurs tem, en zoals mijn betoveroverovergrootvader van moeders kant kikkers en muizen temde in een pauselijk cachot.

-Wie is die halve?

-Een maîtresse heb je nooit alleen.”

In deze donkere, koude dagen nog maar een keer bekeken.

Otto e Mezzo wordt steeds beter, naarmate je vaker kijkt. Echt een voordeel van plotloze films: je kunt er steeds opnieuw van genieten, omdat er geen (weinig) verhaal is dat je al kent.

Vind er geen enkel(e) oninteressant, vermoeiend of irritant personage of situatie in zitten.

Er is gewoon veel te genieten:

de muziek. Inderdaad een van de beste soundtracks ooit. Kan ook niet anders, met Tsjaikovsky, Wagner en Rossini (en Rota).

De actrices (Claudia Cardinale en Anouk Aimée). De langzaam in beeld zwevende Cardinale (als bron van inspiratie).

De maniertjes van Aimée, met dat rare (helaas gedubte) stemmetje en die grappige uitspraakjes (gulfe!).

Het donkerharige meisje Gloria (gimli wordt beetje wild van al die vrouwtypetjes hier).

Claudia (die hier trouwens wél haar eigen stem gebruikt, voor het eerst) en Marcello in de auto en scène daarna (in RAM een stukje gezien met Cardinale, waarin ze verklaart dat Fellini zelf naast haar in de auto zat, haar vragend of ze zin had om met hem op vakantie te gaan naar Turkije. Close-ups van Marcello zijn later toegevoegd!).

Het mysterieuze “Asa Nisi Masa” en volgende (droom)herinnering. De rumba van Saraghina en meehoppende knulletjes.

En natuurlijk Marcello die zijn 8 ½ vrouwen temt. Die scène is gewoon- om met die donkerharige dame te spreken- delicioso!

Misschien wel de (voor mij) meest memorabele scène uit een Fellini.

Een en al passie en magie, gewoon. Joi de vivre.

Niet mooier (qua beelden) dan Amarcord, maar wel leuker. Samen het beste van Fellini (voor mij dan).

Opgewaardeerd naar een 4,5 dus.

Gisteren in de bioscoop gezien en ik maak er maar gewoon een 5 van, dit is van het handjevol Fellini's die ik inmiddels heb gezien namelijk nog steeds m'n (absolute) favoriet! Naast het gebruikelijke gekkenhuis heeft deze film namelijk een van de meest slimme scripts ooit, een soort moeder van Adaptation. Briljant.

Moeilijk.. vond 'la dolce vita' geweldig en had hele hoge verwachtingen van deze. Gezien met engelse ondertiteling die af en toe moeilijk te lezen was in de vaak 'lichte' beelden. Kon daarom minder 'genieten' van sommige scènes... Snel herzien, maar voor nu toch zeker 3,5*

Wat leuk, wat leuk....
Weinig regisseurs nemen je zo mee in een wereld waar alles zo maf, vreemd en fascinerend is als Fellini. En dat weet ik al naar dat handjevol films dat ik van m zag.
Een film over een film die niet door gaat maar uiteindelijk de film is die je zit te kijjken.
Om te beginnen is Fellini grandioos in scenes met heel veel mensen waarin de camera van de ene persoon naar de andere gaat en overal een flard meepikt. Fantastisch.
De muziek lijkt wel geschapen voor de beelden, druk en nerveus en vol leven.
Zonder de rest van de film tekort te doen heb ik het meeste genoten van de jeugdherinneringen, de haremscene en de eindscene. Die ode aan het niets nadat de film niet doorgaat, briljant en vreselijk grappig..
De "asa nisi masa" scene vind ik tot nu toe misschien wel het mooiste dat ik van Fellini zag.

Voorlopig 4.0* maar dat is vrij grof naar beneden afgerond. Komt bij herziening wellicht nog een halfje bij. Ik wil 'm op DVD hebben.
En ik wordt alleen nog maar nieuwsgieriger naar de rest van Federico's ouevre.

bizarre en uiterst komische film. Prachtige opening (die rij auto’s). meteen een van de beste openingen in een film ooit w.m.b.

de muziek draagt bij aan het maffe sfeertje, het gevoel voor beeld en de manier waarop het verhaal wordt verteld, het behoeft geen benadrukking, maar: wat laat Fellini hier een hoop talent zien (en wie ben ik om dat te zeggen, na 2 film van hem gezien te hebben).

de flashbacks uit zijn jeugd (zoals hij ze herinnert/ wil herinneren althans), zijn dromen (met een hele dunne lijn tussen over hoe hij zijn leven zou willen zien en hoe zijn leven niet wil zien) dragen allemaal bij tot een geweldige en indringende karakterschets van Quido.

de manier waarop het verhaal verteld wordt (ogenschijnlijke chaos) slaat over op de kijker en je voelt gewoon hoe gekmakend al die mensen wel niet moeten zijn. die fascinerende en bizarre (toch wel een woord dat de film goed omschrijft) personages houden je flink bezig.

4,5 sterren.

Wat een oprechtheid van Fellini, wat een pracht, wat een praal. Na drie van zijn films gezien te hebben, kan ik gerust zeggen dat deze man een meester was in het tentoonstellen van zijn eigen, persoonlijke dromen en jeugdherinneringen. De absurditeit van de beelden en de verschrikkelijk goede muziek daarbij (La Passerella Di Addio?), vormen voor de kijker een soort brug naar zijn 'anima'. Je voelt de chaos die hij in zijn hoofd beleeft, inderdaad tot je doordringen.

De dans van La Saraghina (wat een mooie stem heeft zij trouwens), oftewel Fellini's seksuele ontwaking, behoort tot de beste scènes die ik ooit heb gezien. Net zoals in Giulietta Degli Spiriti, geeft Fellini ook hier weer af op zijn katholieke opvoeding. En dat natuurlijk op een meesterlijke manier...

Mijn derde Fellini krijgt 4,5*.

Edit: Neen, 5*.