8½ (1963)

Gum het de volgende keer gewoon uit bij een edit graag

Ja maar, zo laat ik zien dat ik er echt over nagedacht heb

Schitterende film, met een keigoede soundtrack, een interessant verhaal, prachtige beelden, een fascinerende sfeer, érg mooie vrouwen en superieur geacteerd. Jammer dat het soms wel erg vermoeiend is om te bekijken, anders had hij de vijf gekregen.

Prachtig vind ik in de film de scène waar Cardinale die zin moet uitspreken: “hij kan niet meer lief hebben”. Die luidt zo mmmm. Haar lage stem en ze zelf ook, als een bron van de vrouwelijkheid, zoals Fellini over haar gezegd heeft.

Net deze vreemde doch zeer speciale film gezien..

Tijdens het kijken viel ik steeds half in slaap (wat in dit geval niet negatief is!), en belande dan in een soort dromenland. Tegelijkertijd hoorde ik dan de mooie klassieke muziek op de achtergrond.

Dit was echt een unieke kijkervaring.

Ik weet niet of meerdere dit hebben, maar ik heb het idee dat David Lynch deze film verschrikkelijk vaak gekeken heeft...

Dit is echt een film die ik moet laten bezinken en minstens nog 2 of 3 keer moet bekijken..

Zeer bijzonder , zeer schitterend!

Ik kom net terug van ''Otto E Mezzo'' en wat een meesterwerk/kunstwerk heb ik net gezien zeg Dit is de eerste film van Federico Fellini die ik gezien heb, tenzij ik zonder de naam van de regisseur te kennen 'per ongeluk' al wat van 'm gezien heb.

Het is eigenlijk teveel wat ik gezien heb, constant kwamen mooie dingen langs: leuke surealistische dromen, leuke situaties met dialogen, prachtige muziek en meesterlijk camerawerk. De film greep me al vroeg bij de strot zodat ik aandachtig ging zitten: de uitbeelding dat iemand uit een droom naar de realiteit wordt gehaald is zo machtig gefilmd. Vanuit een been (van een man) hoog in de lucht zwevend boven een kust, kijk je naar beneden, vanuit het eerste persoonsperspectief. De man is eigenlijk een menselijke vlieger en het vliegertouw hangt naar beneden vanwaar wat mensen naar 'm roepen die hij kent: 'kom naar beneden'. En dan valt hij in een flits, poef...realiteit. Dit zou zo uit een droom van mijzelf kunnen komen. En dan klaagt Danuz dat hij in slaap viel...droom toch lekker mee ! Dat er in die tijd al zó surrealistisch gefilmd werd wist ik niet. Ik dacht dat David Lynch de eerste was, maar ik had het mis. Ik ben dan ook nog niet zo goed thuis in de filmgeschiedenis. Hier hou ik wel erg van. Al deze uitbeeldingen. Het komt zo goed over. De surrealistische situaties in deze film zijn erg begrijpelijke, in samenspel met bijbehorende soundeffects en camerawerk komt het helemaal tot leven.

De film wist mij erg te boeien, doordat een keer het leven van een regisseur gevolgd wordt. Op een bepaald punt waarin deze te kampen heeft met een creatief 'filmers-block'. De regisseur leeft niet zoals hij hoort te leven. De vrouwen (met Claudia Cardinale had ik al de perfecte kennismaking gehad met ''C'era Una Volta Il West'', zij maakt het affiche voor de film nog wat rijker) die aan z'n voeten hangen heeft hij niet kunnen weerstaan als hij met film bezig was en dat kan zijn vrouw wel ruiken. Nu is hij in de war. Erg leuk wordt er een chaotische sfeer geschapen door de journalisten, dialogen en de snelle manier van filmen. Als tegemoetkoming zit de man in zijn dromen in een kuuroord

De flashbacks, zijn goed gedaan en fascinerend. Hoe de kinderen gewassen worden en vervolgens in bed worden gestopt, prachtig. De rumba-dansende, stevige 'feeks' uit een andere flashback is volgens mij door te voeren op de wens van de regisseur dat de vrouw waarmee hij vreemdgaat in zijn kamer binnen komt lopen met een gezichtsuitdrukking van een feeks.

Het grote conflict van de regisseur met z'n vrouw was onvermijdelijk en wordt leuk vertolkt als ze voor het eerst samen gaa slapen en de volgende morgen op een zonnig terras zitten. Dan gaat de regisseur zijn levensproblematiek maar in z'n komende film verwerken Als een soort uitlaapklep én hij heeft anders tóch niet een echte verhaallijn. Zou Fellini ook misschien wat van z'n eigen levensproblematiek hierin gestopt hebben. Dit zou de film nog een extra dimensie geven Zowieso is het duidelijk dat de film uit het hart gemaakt is, de regisseur wilde in de film trouwens ook een eerlijke film maken. Bijna poëtische uitspraken zijn het over eerlijkheid en leugens, over dat de regisseur niet één iets kan kiezen waarvoor hij alles durft te laten liggenen en zo langzaam dood gaat. Dit doet mij een filosofisch genot.

Eigenlijk heb ik lang niet genoeg op kunnen nemen van de film, ik zag zoeen overweldigende stroom van beelden langskomen en mijn verwerkingscapaciteit was niet toereikend. Ik moet ''8.1/2'' maar over een jaar nog eens zien, het is een film die ik niet te vlug weer moet bekijken, lekker laten bezinken. Wel alvast 5* voor dit meesterwerk. De eerste en misschien ook wel de beste film van Federico Fellini die ik zal zien, ik geloof niet dat dit snel overtroffen gaat worden. Wie weet knikkert Fellini ''Simon'' wel van plek 10

Dat er in die tijd al zó surrealistisch gefilmd werd wist ik niet. Ik dacht dat David Lynch de eerste was, maar ik had het mis.

Ik denk (weet het eigenlijk wel zeker) dat iedere "surrealistische" regiseur schatplichtig is aan Luis Bunuel, die in 1929 Un Chien Andalou (maar 17 minuten) maakte. Dus zonder Bunuel geen Fellini, Lynch, Jodorowsky, etc.

Eigenlijk zou hier een uitzondering voor gemaakt moeten worden. Zo'n belangrijke film zou niet mogen ontbreken op MM.

Ik was deze al eens tegengekomen op het forum, maar daarna ben ik 't vergeten. Nu heb ik weer iets beter dit gebied vd filmgeschiedenis op een rijtje

John Doe, ik klaagde niet over in slaap vallen! Het was juist heerlijk

Oke, de film komt soms zo in de buurt van een eigen droom dat dat gevoel je kan overmannen, en dat hoeft idd niet negatief te zijn.

Ik heb dit wel is meer bij heel rustige en rustgevende films met mooie muziek. Dat je gewoon langzaam wegdroomd, je hoort alles nog wel , maar bent in je eigen wereldje.

Dat kan echt heerlijk zijn Vooral als je dan weer 'wakker' word en je maar 2 minuten bent 'weg geweest' en nog steeds midden in de film zit..

Door de aanwezigheid van Cardinale was deze na herziening veel beter.

Bij een herziening van de film valt op hoeveel verwijzingen fellini in dit meesterstuk gestoken heeft. Niet enkel naar zichzelf maar ook naar ze'n obsessies. Ze zijn subtiel aanwezig.

Stijgt van 3 naar 4!

Je gelooft het nooit, maar nogmaals herbekeken en ik vind het nu gerust 4,5 waard!

Geloof ik nie.

:s

typisch

Beetje vreemd, maar wel lekker! 4*

Ontzettend mooi, grappig en rijk en veel minder chaotisch dan ik dacht al scheelde het van tevoren iets gelezen te hebben over de film moet ik toegeven. Weliswaar is niet altijd duidelijk wat fantasie, herinnering, werkelijkheid, onderbewustzijn of een combinatie van deze zaken is, maar dat is ook niet het meest relevante en vaak nog wel redelijk te onderscheiden ook.

Vooral erg mooi is dat Fellini zo een heel goed beeld geeft van wat er in een regisseur om gaat die een film wil maken maar geen inspiratie heeft en wat dat met je leven doet. Zeker als je je ervan bewust bent dat er veel mensen op een nieuwe film zitten te wachten die ook weer aan bepaalde verwachtingen moet voldoen en er zijn mensen die er hun brood mee moeten verdienen en dus afhankelijk van je zijn in zekere zin. Het allermooist vind ik dat Fellini in deze film alvast commentaar geeft op wat een kijker/recensent van de film kan vinden. Of een beeld heeft geschoten en dat dat becommentarieerd met iets als "nee, niet weer zo'n symbool voor onschuld". Die verschillende lagen zijn prachtig.

Zelfde verhaal als bij La Dolce Vita: ergens is het wel interessant en af en toe zitten er leuke scenes in maar over het algemeen veel te saai.

Het begon erg leuk met die menselijke vlieger maar de film duurt toch veel te lang om mijn aandacht vast te houden. Erg veel symboliek ook in deze film denk ik waarvan ik ongetwijfeld niet alles begrepen heb. Nu doet iemand als Lynch dat ook, alleen die maakt er tenminste niet zo'n saaie bedoening van. Iedereen was ook weer eens naast zijn/haar lippen aan het praten. Het blijft irritant.

2,5*

Dit vind ik dus ronduit irritant commentaar. Het spijt me wel. Alles werd in Italie gedubd toen.

En daarom mag je dat niet als minpunt aandragen?

Je mag van mij alles doen. Je mag zelfs Pulp Fiction een dikke zero geven omdat het naakte bovenlichaam van Travolta niet meer mooi strak is. Je mag van mij Sunrise de grond inboren omdat er niet in gesproken wordt, je mag Dolls afkraken omdat de eerste 10 minuten bestaan uit een Kabuki-uitvoering, waar je niet van houdt. Maar of ik je dan serieus moet nemen, dat is een heel ander verhaal. Zo simpel ligt 't.

Of je het serieus neemt of niet, I don't care. Ik stoorde me eraan. Overigens denk ik niet dat ik de film een hoger cijfer zou geven als er wel fatsoenlijk gesynchroniseerd werd.

Net zoiets als bij Hard Target zeggen "wat een gezeur over die acteerprestaties, in jaren-90-Van Damme-films werd nou eenmaal altijd slecht geacteerd"

(edit: reactie op verwijderd bericht)

Ik vind die vergelijkingen die je maakt ook niet echt op gaan Ramon. Slecht dubben vervelend vinden is iets heel anders dan iemand zijn bovenlijf niet mooi vinden.

die dus

ja ging even iets mis.

Die van Travolta was wat overtrokken ja. Maar de rest blijft staan. Dubbing is simpelweg een onderdeel van de klassieke Italiaanse cinema. En als je die cinema wilt waarderen zul je je er simpelweg overheen moeten zetten. Zo niet, dan geef je die cinema geen eerlijke kans vind ik. Wat voor zinnigs kan ik over anime zeggen als ik me er al aan irriteer dat de hoofdpersonages getekend zijn?