8½ (1963)

Daarvan was ik al op de hoogte voordat ik de film de eerste keer (vorig jaar in Italië) zag.

Ik probeer al maanden deze film af te kijken maar ik kom er niet doorheen

Criterion komt in jan. 2010 met de Blu-ray release!

Voor mij een beetje een redding van Fellini na Amarcord (die ik vrij laag beoordeelde en me het ergste deed vermoeden over mijn smaak in combinatie met films van deze regisseur).. Was Amarcord een film zonder draad maar met duidelijk een mooie scenes, 81/2 is een filmmet een sterk verhaal en mooie scenes. Mooie shots, fraai acteerwerk, werkelijkheid en dromen. Je voelt de angst en onzekerheid van de hoofdpersoon bijna zelf. Nu een plan van aanpak: La Dolce Vita kijken, en dan weer terug naar Amarcord......

'Liefde is de waarheid zeggen zonder anderen verdriet te bezorgen.' Dit wordt ergens in dit fantastische werk gezegd en de zoektocht hiernaar zou weleens de rode draad in dit kaleidoscopische circus kunnen zijn. Een film over film-maken in een cocktail van fictie en werkelijkheid met als toefje slagroom de schoonheid, de onschuld en de kunst in de vorm van de vrouw met name in de persoon van Claudia Cardinale.

Hmm, kan nou niet zeggen dat ik echt overdonderd ben. Verwachtte er misschien te veel van

Een voorzichtige voldoende en tot nu toe de enige Fellini die me weet aan te spreken.

Het uitgangspunt van de film is verfrissend en interessant en Fellini weet het autobiografische op een originele en oprechte wijze tentoon te stellen. Helaas kon ik mijn aandacht er niet altijd bijhouden, wat vooral te wijten was aan de minder boeiende 'normale' scènes. Ook zijn de vele, snelle dialogen soms lastig te volgen. Dat drukke, typisch Italiaanse tempo ligt me niet echt. Een valiumpje zou het acteerwerk goed doen...

De muziek is effectief en mooi, maar de klassieke stukken zijn niet bijster origineel. Had het idee dat ik sommige al in een dozijn andere films ben tegengekomen.

Visueel vond ik het flink tegenvallen. De openingsscène toont wat surrealistisch ogende foefjes die Fellini na die eerste paar minuten helaas ongebruikt laat. Het zou de nu al sterke droomscènes zoveel indrukwekkender en surrealistischer kunnen maken. Lelijk zijn de beelden zeker niet, maar het blijft allemaal erg conservatief.

De droomscènes (met als persoonlijk hoogtepunt de scène waarin Guido zijn harem van actrices moet zien te temmen) geven de film wat mij betreft zijn eigen karakter en maken het geheel de moeite waard om naar te kijken. Helaas bevat 8 1/2 teveel oninteressante stukken en wist het niet echt een indruk op me achter te laten. Toch is dit er wel eentje om te herzien, mede vanwege de soms onnavolgbare dialogen.

Fantastische film, wellicht mijn favoriet van Fellini.

Mooie film, met een zeer interessant verhaal dat veel beter is uitgewerkt dan de recente versie 'nine . De films is op alle fronten beter. Zelfs de humor is nog steeds erg leuk, en de liedjes worden ook niet echt gemis, de cast is verder erg goed!.

4*

Gisterenavond weer gekeken en blijf bij mijn meningen beoordeling. Onderhoudend, goed, degelijk en interessant maar geen absolute topfilm voor mij.

Overigens vorige week in Duitsland een hele rits Fellini' in deaanbieding zien liggen (rond €5,-) maar allen met sprach: deutsch aaaaaarrrrrrrrrggggggggh!

81/2...prachtig geschoten, mooi akteerwerk en een fantastische score van Nino Rota. Een dik 2 uur durende film, waarbij ik vanaf
de openings-droomscene meteen helemaal in zat!

Na Roma is dit de 2e Fellini die ik gezien heb en zeker niet de laatste!

Dikke 4,5 ster!

Snap ik.

Waarom wil je hem af kijken? Ik heb het destijds wel gedaan en het werd er niet beter op. Man, wat een worsteling was dat.

Net als Nightwolf_One had ik moeite om me door 8 1/2 te worstelen...Ik ervaarde de film als iets te navelstaarderig en veel te fragmentarisch. Ook een tikkeltje repetitief, wat misschien net de bedoeling was, maar het helpt de film niet meteen opschieten (wat misschien óók de bedoeling was, maar dat is niet meteen goed voor het kijkplezier ).

Aan de andere kant is het wel een artistieke film die vrij fris en origineel uit de hoek komt. Tevens zitten er tal van mooie beelden in, en enkele fraaie scènes (de haremscène op kop!).

Je voelt een zekere klasse, maar tegelijk loop je het risico je te ergeren aan Fellini's navelstaren en het pseudo-intellectueel gewauwel dat her en der de kop opsteekt. Een vrij lastige film, die misschien per herziening beter wordt. Voorlopig blijft hij steken op een kleine 3,5*.

3,5*

Had deze film een half leven geleden voor het eerst gezien, maar moet de score nu bij herziening toch flink ophogen!

Wat opvalt is dat de film niet alleen heel levendig is (prachtig geregiseerde bewegingen van camera en de vele spelers) maar ook erg levenslustig! Snap nu de status en de grote aantrekkingskracht van Fellini beter dan destijds, ga zeker nog meer van hem bekijken de komende tijd!

Neem je jezelf niet te serieus?

Zo. Dat werd wel eens tijd: in één keer een hele Fellini tot mij nemen. En zelfs als ongeneeslijk protestantse noorderling - die hoe dan ook toch een zekere afstand voelt tot de preoccupaties van deze Italiaan - kan ik melden dat ik zeer onder de indruk ben. Hoewel het er in eerste instantie misschien een beetje op leek dat er maar wat aangerommeld en afgeleuterd werd, blijkt het geheel uiteindelijk zeer strak in elkaar te zitten, en wordt er in feite bijna geen woord teveel of te weinig gezegd, in een hele reeks van scènes die zich in je geheugen griffen, met prachtig in beeld gebrachte gezichten en schijnbaar tot in de puntjes geregisseerde bewegingen van de personages. De muziek is fantastisch, en wat Fellini doet met zwart en wit, en licht en schaduw, is werkelijk grandioos.

De film is verbluffend goed opgebouwd, met een geraffineerde wisseling van 'werkelijkheid', verbeelding en film. Maar de opeenvolging van die drie is natuurlijk uiteindelijk (of tegelijkertijd) een samenvallen, waarmee een schitterend verhaal wordt verteld van een filmmaker die alle obstakels van de buitenwereld en zijn persoonlijke obsessies weet om te smeden in een ultieme triomf.

En om bovenstaande vraag, tegen het einde van de film gesteld aan Guido, te beantwoorden: Nee. Iemand als Fellini, die de gave had zijn passie voor het leven met zoveel concentratie en discipline vorm te geven, kan zichzelf nooit serieus genoeg nemen. Ik ben nu in ieder geval zo ver, dat ik films als La Dolce Vita en Amarcord eens écht ga bekijken, en er niet alleen als een verstrooid konijn in de koplampen naar ga zitten staren.

Wat een vrolijke en luchtige film! De traditionele nasynchronisatie is iets waar ik bij Italiaanse klassiekers altijd mee in mijn maag zit, maar het went en om die reden zou ik de film ook niet af willen straffen. Want hoewel niet alles de datering ontlopen is (waar elke film aan lijdt of aan zal lijden), laat de scène bij de waterbron, met muziek van Wagner en Rossini, goed zien hoe ver Fellini zijn tijd vooruit was.

Film met enorm verwachtingspatroon. Film viel mij in eerste instantie tegen. Paar dagen later besef je dat je wel iets bijzonders gezien hebt.

Frederico Fellini parodieert zichzelf in deze film over een filmmaker die zijn inspiratie kwijt is, en tot grote ergernis van zijn omgeving ook niet meteen weer terugvindt.

Ironisch genoeg heeft Fellini nooit inspiratie gehad om mee te beginnen, waardoor 8 ½ een bijzonder bittere compilatie geworden is van zijn eerdere fratsen. Een zak van zijn karikaturen gaande van hoeren tot goochelaars worden bijeengesmeten -alleen een aapje ontbreekt nog om het circus te vervolledigen- en zijn welbekende handelsmerken krijgen een adrealineshot. Wat dus wil zeggen dat er zich een abstract maar hopeloos drukke tentoonstelling vormt van wisselende theatraliteit, schreeuwerige dramatisering en opzichtige symboliek. Dieptepunt is waarschijnlijk de wansmakelijke slettendans waar paters komen achternagelopen als hekeling op de katholieke kerk, of de regisseur die uit wanhoop onder tafel zit te vluchten. Over inspiratieloos gesproken.

Nochtans is de allereerste allegorische droomsketch nog eens fris en stijlvol wat een mens doet hopen, om niet lang daarna de eerste lading bombastische muziek over zich heen te krijgen die de fletse shertserijen terloops nog net dat tikje oubolliger komen maken.

Een inspiratieloze die een film maakt over inspiratieloos zijn kon natuurlijk alleen maar fout lopen, al is het wel eens een zeepbel van Fellini die bij momenten nog redelijk mooi werd vormgegeven. Helaas zijn sporadisch mooie plaatjes slechts kleine pleisters voor veelvuldige ellende, en zit de plompe finale nog zodanig na te zinderen dat ik er zelf van onder tafels zou beginnen kruipen.

Opgeblazen wegwerpcinema.

1,5*

Mijn vierde Fellini en wederom ben ik niet onder de indruk. Het eerste kwartier was erg mooi maar daarna werd het vermoeiend. Net als zijn andere films elke keer die drukte en de soms irritante stortvloed aan onzinnige dialogen. Niet echt mijn ding ben ik bang.

Mooie bespreking van Ferdydurke (19/06/2011). Dit is voor mij zo'n film waarbij je bij elk beeld op de pauze-knop zou willen drukken, om het rustig te kunnen bestuderen. Of om gewoon opnieuw te beginnen... Amarcord, Giulietta degli spiriti, Ginger e Fred, Le tentazioni del dottor Antonio..., ze zitten er allemaal in, maar het is nog zoveel meer...

Voor mij een 'bekent fenomeen' met Fellini-films: de naam en faam prikkelen je als liefhebber om zijn films te gaan zien, maar het valt (mij) altijd tegen...

Nummer 10 in de 'Sight & Sound'-lijst van wereldwijd beste films allertijden, dat dan weer wel....

Je hecht nogal veel belang aan die lijst geloof ik? Misschien kan je een topic openen en dat lijstje plaatsen, in plaats van bij alle films een berichtje achterlaten.

Ik heb hetzelfde probleem min of meer, ben mezelf nu echt aan het dwingendoor te 'kijken', maar het is erg lastig de aandacht erbij te houden en dat kan natuurlijk aan mijn stemming liggen. De openingsscène en haremscène vond ik erg geweldig en er zijn genoeg dingen aan te merken die ook voor soortgelijke superlatieven in aanmerkingen komen.

Toch, als ik tijdens een film de iPhone pak om iets op te zoeken of zelfs een split screen maak tussen VLC en browser (doe ik liever niet uiteraard en gelukkig gebeurt dit zelden), dan is het of niet mijn film of het verkeerde moment voor die film. Ik moet nog 25 minuten nu en ik weet dat als ik nu niet doorkijk dat het wel eens jaren zou kunnen duren voor ik hem weer oppak.

Mijn eerste Fellini hoewel best intrigerend is het dus geen love at first sight... Misschien kan ik hem over een paar jaar beter waarderen. Misschien niet, we zien het vanzelf. Toch, 3,5 ster voor de opening, andere sterke scènes, de mooie cinematografie, originele uitwerking, het gebruik van muziek en Mastroianni.

En Claudia Cardinale OMG, je zou er bijna een punt bij optellen, quello che una ragazza!

schan-duh!!!!!!!

I know.... felt a little guilty about it too

La Saraghina: een wonder van suggestie, sensueler dan welke expliciete scène dan ook. Fellini's meesterschap.

De beste Fellini die ik tot nu toe heb gezien, maar nog steeds kan ik die man af en toe niet begrijpen. La Strada en Le Notti di Cabiria kon ik vooral niet hebben door Giulietta Masana, die ik echt verschrikkelijk vond acteren.

De flashbacks vond ik persoonlijk het interessants, de af en toe Lynchiaanse Fellini lijkt af en toe bijna te verdrinken in de dialogen en ideeen die hij in deze film probeert te stoppen. Ik kan niet zeggen dat het een hoogvlieger is, maar beduidend beter dan de twee bovengenoemde films.

Als je iemand als Fellini wél altijd helemaal zou kunnen begrijpen, zou hij niet zo'n groot artiest zijn, Haarklip. Dat heb je nu eenmaal met creatieve geesten van dat formaat. Maar dat doet voor mij niets af aan hun werk, integendeel!

Wat je zegt over Masina kan ik wel volgen: ik stoorde me in de genoemde films ook soms aan haar overacting, en ze kon me dan ook niet echt overtuigen. Dat heb je in deze film inderdaad niet. Ook niet trouwens in de Fellini's die ik hierboven opsomde. In Ginger e Fred vond ik Masina bijvoorbeeld wél overtuigend.

Maar op je laatste opmerking wil ik toch nog reageren: Fellini "Lynchiaans" noemen lijkt mij de wereld op z'n kop zetten: in de tijd dat Fellini de hele filmwereld al had veroverd, met Otto e Mezzo als bekroning, was Lynch nog een tiener!

Maar toch kan ik Lynch wel waarderen, Fellini daarentegen niet. Lynch lijkt de verhouding tussen surrealisme en realisme duidelijker op beeld weten te brengen dan Fellini, maar dat is blijkbaar een kwestie van smaak.

Dat was puur bedoelt om een verband te leggen tussen Lynch en Fellini. Of het nu Lynchiaans of Felliniaans is, ik wilde duidelijk maken dat de bovengenoemde regisseurs veel met elkaar in gemeenschap hebben.

Na de prachtige films La Strada en Le Notti di Cabiria is dit mijn derde Fellini. Jongens, jongens, wat een worsteling om het einde te halen. 't Zal wel aan mij liggen, maar afgezien van de cinematografie deed deze film mij helemaal niets.