Platoon (1986)

Waar eigenlijk wel

Kan me totaal niet vinden in zijn visie op Platoon. Als je een film als deze beschrijft als racistische Amerikaanse propaganda dan heb je imo het punt gemist. Volgens mij doet Platoon helemaal niet aan een veroordeling op historisch niveau wie goed of slecht waren of het goed praten van de Amerikaanse moraliteit voor de aanwezigheid in ZO-Azië.

Het gaat over de ervaringen van de soldaat in het veld, de innerlijke morele strijd die uiteindelijk geen echte overwinnaar kent. Stone vertaalt dit door de strijd tussen Elias en Barnes en met succes volgens mij.

Ik zie het weglaten van de context uit films als Platoon en ook bv The Hurt Locker ook meer als een voordeel. Ik ken de context omdat ik ook het nieuws volg, ik wil in een film als deze niet verveeld worden met politiek. Immers de soldaten in het veld zijn daar ook niet mee bezig. Ik vind het een interessant gegeven dat er in dit soort films gegraven wordt in de psyche van de soldaat. Waarom vechten en doden we onze medemens? En waarom kicken sommige zelfs daarop alsof het een hele heftige drugs is?

"Ideologies are the more potent for being invisible and for that reason alone Full Metal Jacket is an important film. Unlike Hamburger Hill and even Platoon, it doesn't revel in patriarchal values, it unravels and reveals them.

Platoon reflects a continuing American insanity, but against this is set the nostalgic, unironic photography and the closing adagio that forces identification with the hero and his perspective on events (door het verlies van vaderfiguren te rouwen, en amerikaanse broederschap). Except as targets, the Vietnamese scarcely exist; they are absent as people-as absent as their not wholly unreasonable anti-colonial politics.

Hartman (drill-instructeur van FMJ) doesn't invent an ideology to stuff the recruit's heads with: he simply extends what;s already there to it's limit. Rafferty complains that Kubrick can't get into the shit when it comes to it. Well no, he won't; he leaves that to John Irvine (Hamburger Hill) and Oliver Stone. Unlike them, he recognizes the real shit when he sees it." - Michael Pursell uit FMJ: Unravelling of Patriarchy

Maar... Voor de gemiddelde Amerikaanse soldaat bestond de VC ook uit een onzichtbare dodelijke tegenstander. De meeste Amerikanen hadden ook geen flauw idee wat ze daar deden en wie hun tegenstander was.

Ik denk trouwens dat vaderfiguren en broederschap niet typisch Amerikaans is, eerder iets waar mensen hun toevlucht in zoeken onder moeilijke omstandigheden. Het is een reëel iets en daarom is het ook verantwoord waarom Stone dit gebruikt in zijn film.

Punt is dat Stone met Platoon wilde laten zien wat voor hel het was voor een 17 jarige en helemaal geen breed politiek beeld van de kwestie wilde schetsen. De film wordt dus vooral veroordeeld op wat het niet wil zijn.

Precies en Kubrick is een heel ander soort filmer dan Stone. Kubrick neemt altijd (emotioneel) afstand van zijn onderwerp terwijl Stone er meestal erg dicht bovenop zit.

Toch blijft het wel een simpele scheiding tussen Barnes & Elias, iets waar Kubrick nog steeds onderuit probeert te komen. Hoe dan ook ik moet hier zelf ook nog even m'n gedachten over laten gaan Bijv vragen als wat is nou precies het probleem met het missen van context? (Zizek beargumenteerd dat vanwege het ontbreken van context de context juist gerechtvaardigd wordt).

Verder zal het niet iets zijn waar Stone bewust mee bezig is, Kubrick probeert het echter bloot te leggen. Toch wisten de meeste Amerikanen wel dat ze daar waren om hun grote land tegen een uitbreiding van het communisme te vechten, kortom in opdracht van een politiek/ideology, waardoor ze gemobiliseerd worden.

Stone heeft gewoon zijn eigen ervaringen verfilmd. Kubrick heeft een veelzijdig (anti) oorlogsdocument gemaakt. Twee totaal verschillende uitgangspunten. Beetje vreemd om de films met elkaar te gaan vergelijken op het vlak van de context. Platoon laat die terecht links liggen.

Hmm maar daarom wordt misschien miserkend dat oorlog altijd te maken heeft met politiek, niet zomaar met ervaringen van schietende mensen op elkaar, er zijn altijd grotere belangen in het spel (waarbij mensen tot killers worden omgevormd?).

Niet voor de soldaat zelf. Die doet als het ware zijn werk of plicht (denkt hij iig)

Tuurlijk is er wel een context, maar Platoon focust daar (bewust) niet op. Net zoals het niets laat zien van de angst bij de ouders thuis, of het van Vietnamese kant belichten. Beide zaken heeft Stone wel in zijn andere Vietnamfilms aangekaart. Lijkt me dat hij zich vaak genoeg kritisch tov de Amerikaanse politiek opgesteld.

Stone heeft niet voor niets 10 jaar met het script onder zijn arm rondgezeuld voordat er een studio was die met hem in zee wilde gaan. Ook moest het Fillipijnse leger weer eens zijn materiaal beschikbaar stellen omdat het Pentagon de film te kritisch vond (en dus medewerking verder weigerde, net zoals bij AN en FMJ).

FMJ werd volledig in de UK gedraaid, vraag me af of Kubrick het Pentagon uberhaupt benaderd had. Zit eigenlijk ook maar 1 helikopter in.

Dat is bekend maar volgens mij heeft Kubrick het Pentagon wel benaderd maar dat moet ik effe opzoeken...

[edit] FMJ is iig regelmatig terug te vinden op de lijst 'Denied Cooparation' door het Pentagon. Net als Platoon, AN, Thin Red Line en nog een paar usual suspects.

Die relatie van de Politiek met Hollywood dateert al vanaf de eerte wereldoorlog. Ik ben nu een 11 delige serie over Hollywood ten tijde van de stomme film aan het kijken en Hollywood kreeg ook toen al door uit Washington wat gewenst was. Toen Amerika nog niet mee wilde doen, moets met vooral anti oorlogfilms maken, maar toen Amerika zich toch ging mengen moest er plots een heroisch beeld neergezet worden (De reden dat Intolorance flopte was omdat die tijdens de eerste perionde gemaakt werd, maar pas uitkwam toen de stemming was omgeslagen). Vervolgens werden de Duitsers als monsters afgebeeld, totdat Hollywood ineens een seintje uit Washington kreeg, dat dat wat minder mocht. Op die manier wist Hollywood als eerste dat er op korte termijn een vredesakkoord zat aan te komen. Vervolgens waren oorlogfilms jaren lang 'not done'. Pas in 1925 waagde men zich weer daaraan en met veel succes wat films als Wings tot gevolg had.

3x raden welke films er dan op de lijst met 'obtainded cooperation' staan?

Top Gun, Pearl Harbour & Black Hawk Down?

Bruckheimer is hun beste vriend.

Maar ook bv Hunt for Red October, Tora! Tora! Tora!, The Longest Day, Apollo 13...

Hoewel ik niet Stone's intenties betwijfel, toch nog een paar opmerkingen die wel degelijk in de film zetten (al wilde Stone het zelf niet). Hij zegt dan wel "war is hell" (voor de VS soldaten) maar hij zegt ook dit:

"It is also true that the "hero" of the movie does shoot the most repulsive character, the scarred U.S. sergeant. But even here, it was primarily an act of revenge for the killing of the "good" hippy sergeant. Did the hero think to do this after the genocidal killings of Vietnamese peasants in the village? No. He was upset, but they were "only" Vietnamese after all. Did he think to also shoot the Lieutenant and Captain who were ordering them out into the field to kill "gooks" in the first place? No. (To my mind even the most progressive U.S. soldiers in this movie are also repulsive.)

By presenting only the views of the average U.S. soldier and the views of the reactionary genocidal U.S. soldiers, Platoon lies again, and even presents an unfair picture of the U.S. soldiers as a whole, let alone of the whole war.

The implicit message of Platoon is not that the U.S. should not have been in Vietnam at all, but rather that there were awful "excesses", and terrible things done in the course of the war which "we" should not have done. It would have presumably been alright to have fought a "clean" war (shooting only "enemy" soldiers, not burning villages, raping women, etc.).

As against this:

- As I said above, there is no way you can defeat a people's war by fighting a "clean" imperialist war.

- There were two sides in that war, the side of the U.S. imperialists, and the side of the Vietnamese people and the people of the world. The movie, however, is from the point of view of "the Americans", in other words, really the point of view of the rulers of America (and naturally also a large part of the American population since the ruling class is the primary determinant of "public opinion"). So when they present a picture of "we, us" making "terrible mistakes", they are still taking the imperialist side. In fact, by trying to show only that the war was "dirty" and should have been "clean", they are actually playing a sinister role; helping the imperialists to argue something like, "Well, yes, it was dirty, we did do some terrible things, and next time we must not allow this to happen...". The fact that such atrocities always will and must happen is beside the point, if the American people can be made to believe otherwise.

Not only is the movie from the point of view of the average American soldier; we learn to know and empathize with American soldiers only. It is true we see some Vietnamese children crying as their mother is killed by the U.S. soldiers. But no Vietnamese person in this movie has a name or a personality.

Even from the point of view of the movie makers, let alone from that of the more reactionary characters in it, the Vietnamese people are being subtly dehumanized. Because we are not allowed to get to know them we find it hard to care for them as much as we do the Americans. The words for this sort of thing are racism and national chauvinism.

There is no way you can have a truthful, honest movie about Vietnam which does not itself really think of Vietnamese as people, and portray them as such.

Platoon does not, cannot, explain why My Lai type genocide happened in Vietnam, and had to happen. It seems instead to present the liberal illusion that inexplicable terrible aberrations happened over there, and that the whole war was somehow a terrible aberration from the workings of "American democracy". In reality, Vietnam was a concentrated expression of what "American democracy" really means on an international scale. It is what "American democracy" always amounts to, when push comes to shove. " http://www.massline.org/Politics/ScottH/platoon.htm

Maar ja, wat al eerder gezegd is er worden van Stone en Platoon verwacht door deze criticus dat hij een politiek verantwoorde film zou maken over de Vietnamoorlog maar dat is nooit zijn bedoeling geweest lijkt me.

De vraag is ook of de film daar beter van zou zijn geworden. Imo namelijk niet, ik vind het goed dat Stone in Platoon de politieke context grotendeels buiten beschouwing laat. Het is eerder een 'first hand experience' verhaal van een Amerikaanse soldaat (die hadden ook niet echt boodschap of de Vietnamese sluipschutter in de jungle een naam had of niet). Verder bestaat de 100% anti-oorlog film gewoonweg niet omdat er ook altijd de kick van de actie inzit. Vreemd genoeg ervaren veel soldaten dat ook zo. Zie ook deze docu... Een fascinerend gegeven dat de menselijke (mannelijke?) psyche schijnbaar zo werkt.

En natuurlijk schuwt Stone met zijn films (gelukkig) de controverse niet en is het daarnaast niet de meest subtiele regisseur. Olifant Stone weet vaak nogal wat spreekwoordelijk porselein te breken in de kast maar soms is dat niet verkeerd.

[edit] Ik zie nu ook dat het een wel erg Marxistische gekleurde criticus betreft. Tja...

Eens met Madecine man. De analyse focust op allemaal zaken die de film ook niet pretendeert te behandelen of te stellen. Het klopt wel, maar doet er niet echt toe. Denk ook niet dat de film beter was geworden als het al die extra hooi op z'n vork had genomen. Effectiviteit zit vaak in de eenvoud van de voorstelling van zaken.

Ten eerste wil ik stellen dat het mij ook niet per se interesseert of filmmakers eerst woordengevechten van politici in beeld brengen (nogmaals zou ik willen verwijzen naar Full Metal Jacket, waarin een soldaat voor de camera zegt: "we proberen de Vietnamezen te helpen maar ze waarderen het niet eens!"). Maar politiek verantwoord, als je een oorlogsfilm maakt die het beeld van vrijwel het hele Westen bepaald over wat daar is gebeurd, lijkt me toch geen hele gekke eis.

Ik zie in dat jullie klacht voornamelijk op de kritieken is: dat de film daar bewust niet op in gaat. Het punt is denk ik dat het ongeacht daarvan wel het beeld van de oorlog bepaald en van het Amerikaanse leger. Er speelt dus wel degelijk een ideologisch aspect een rol. Het lijkt me dan ook dat "war hell is" maar alleen voor de Amerikaanse soldaten. Kortom, het is meer rouwen om het falen van het Amerikaanse leger dan oorlog op zichzelf wellicht. Denk daarna eens aan de twee 'vaderfiguren', de een is de meer 'vrouwelijke' (goede) en wordt express achtergelaten door de meer 'mannelijke' (slechte). Het probleem is dat Chris wraak (zie de soldaat genaamd "payback" in Full Metal Jacket) neemt op de mannelijke/slechte, maar op de manier van de mannelijke/slechte. Tevens is de oorlog voor Chris toch wel degelijk een 'volwassenwordings-ritueel' en in de voice-over aan het einde heeft hij er iets van 'geleerd' (evenals de andere veteranen).

p.s. is er iets mis met een marxistische criticus?

De scène waarin Elias zich probeerd te redden van de VC terwijl de rest van zijn peleton over het slagveld vliegt is een van de meest memorabele scènes in de filmgeschiedenis voor mij. Voor de rest vond ik, ook na herziening pas geleden, deze film redelijk magertjes.

Ok dat wist ik niet. Moet hoognodig het audiocommentaar bij de film eens luisteren. Wellicht dat dat nog inzichtelijk is.

Dat ben ik ook pas een paar jaar geleden te weten gekomen. Stone zelf blijft er nogal vaag over, maar anderen kwamen toch met overtuigend materiaal waaruit bleek dat Stone een journalist was in Vietnam.

Volgens wikipedia heeft hij echter bij de First Cav. gezeten en heeft hij een bronze star en een purple heart met oakleaf cluster gekregen (Een belachelijke medaille die je krijgt als je gewond raakt. Met oakleaf cluster betekent 2 of meer keer gewond geraakt. In Amerika word je ook daarmee al als "gedecoreerde held" gezien ).

Volgens IMDb heeft hij in 2 regimenten gezeten waarvan 1 de 1st Cav., dus mogelijk is die 2e de persdienst geweest. Hij is ook leraar Engels in Vietnam geweest.

Sterke film. Bekende cast, Charlie Sheen nooit echt zo goed zien spelen als hier. Wellicht ook zijn eerste serieuze film die ik bekijk, of gewoon niet goed opgelet. Daarnaast vind ik alle mannen wel goed spelen, niemand valt weg. Verhaal een beetje mager, vooral dialogen waren soms nogal krakkemikkig. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat de soldaten telkens met fucking schelden, met alles wat ze doen. Alsof de makers denken dat dit een goede manier is om agressie te tonen. Gelukkig houdt Platoon genoeg over op audiovisueel gebied. Mooiste scène was die van de poster, had hem even terug gespoeld en nogmaals bekeken, vond dat echt belachelijk sterk gedaan. Goede film, af en toe op safe gespeeld maar ach, ik heb ook een zwak voor voice-overs, en als dat werkt. Dan werkt het. 4 sterren

Vette film, gave actiescènes, vooral het einde waarop ze helemaal onder de voet gelopen worden door de Vietcong, daar scheet ik zeven kleuren tegelijk. *3,5

Gisteren voor het eerst de film gezien en had er veel van verwacht. Maar wat ik voorgeschoteld kreeg, lag ver beneden mijn verwachtingen. Buiten dat de transfer naar bluray gewoon slecht is het eerste uur van de film, is er ook nergens spanning te bekennen. Alleen toen het peloton een Vietnamees dorpje binnenviel en ze niet vonden wat ze hadden gehoopt en alles in hens staken. Daar had ik een cru gevoel bij.

En dan die voice over. Zoooo saai verteld. Een amateurvariant vergeleken met Apocalypse Now, deze film. Vooral omdat het een Oliver Stone-film is.

Erg goede Vietnam film. Ik ging deze film in met de verwachting van een gewone, oppervlakkige oorlogsfilm, maar gelukkig ging het dieper dan dat. Over de psyche van een gewone soldaat in het grote spektakel dat de Vietnamoorlog was. Dat het zeker in '67 '68 de soldaten hun tour of duty aan het aftellen waren. En dat velen toevlucht zochten in het gebruik van drugs. De politiek van die tijd wordt in deze film niet echt aan de orde gesteld wat ook niet de bedoeling was. Zo'n jonge soldaat weet natuurlijk ook helemaal niet wat er allemaal speelde, hij wist alleen dat ie voor z'n vaderland de 'goede' strijd vocht. Toch wordt er wel wat doorgeschemerd zoals de duidelijke scene waarin ze een dorpje met de grond gelijk maken vanwege 5 wapens en zakken rijst. Ook het poor man's war aspect komt duidelijk terug.

Echt een Amerikaanse product!

Vond het nergens boeiend eigenlijk.

Deze film is niks voor mij.

Film beviel me. Vooral juist omdat het puur gaat om de gebeurtenissen in Vietnam en die in beeld brengt, zonder er weer een dramatische draai aan te geven met terug-blikken van een oude veteraan of dergelijke. Ook het ontbreken van de typisch-Amerikaanse Hollywood zaken als het 'linkje met de politiek' doet de film goed. Natuurlijk bevat de film wel een boodschap (meerdere, wellicht). Maar dat wordt getoond door lekker in Vietnam te blijven, en de boel daar inzichtelijk te maken. Beetje rondbanjeren, beetje erop los knallen, jointje roken, enz. Het is effectief in wat het wil tonen: een peleton in Vietnam.

Jammer van de hoofrolspeler, Charlie Sheen. Zero uitstraling en als acteur net zo'n melkmuiltje als het personage dat hij moet spelen. Als ik dit dan vergelijk met Martin Sheen in Apocalyps Now, dan is er een wereld van verschil te bespeuren.