Yôjinbô (1961)

Het is wel zo dat dit soort aangezet acteerwerk in Japanse films ook beinvloed is door een rijke theatertraditie.

Tuurlijk. Dat kan. Maar ik snap niet dat men het in de Amerikaanse cinema niet bezwaarlijk vindt.

Yojimbo en Boogie Nights komedies??

Niet mee eens, het is wel degelijk zo dat Japanners zich hier vlugger aan bezondigen en vooral: erin overdrijven. Ook bv in Seven Samurai, wat toch echt wel een historisch drama is, wordt overdreven dik aangezet geacteerd (zowel op vlak van drama als andere aspecten). Amerikaanse films, neem nu bv de Yojimbo versie met Bruce Willis, gaan vlugger normaal doen op dit vlak.

Heeft niks te zien met een taalbarriere oid in elk geval.

Het is hier ook de cast eromheen die allemaal over-acteren.

Ik denk dan; Doe is normaal jongens!

Het hoofdpersonage zelf valt goed mee inderdaad (het is dat wat je bedoeld neem ik aan), maar zelfs hij acteert opzichtiger/cartoonesker (of moet zo acteren) dan hoe de Amerikanen het doorgaans zouden aanpakken. Onderhond omschreef het hier mooi (iets met over de kin wrijven enzo), nogmaals, ik heb het Bruce Willis toch niet zo zien doen.

Ik vind dat over de kin wrijven en zo net goed. Ik hou van de stijl van Toshiro Mifune.

Wat Bruce Willis doet, maakt niet uit. Hij doet wel andere gekke dingen. Ik heb Toshiro Mifune nog nooit "yippiekayee motherfucker" horen roepen.

Het gaat niet over gekke dingen doen, maar over een bepaalde acteerstijl die in Japanse films vaker en heviger voorkomt. Zelfs bij de meest ingetogen personages zijn er verschillen te merken die dit aantonen. Dus dan is het zeker niet gek dat het bij lossere personages/toestanden nogal wat mensen kan tegenzitten.

In Amerikaanse films net zo hard. Ik heb zat voorbeelden genoemd. Het zit 'm gewoon in de rollen. Mifune zet zijn rol aan (want daar leent het personage zich voor...) in oa Red Lion, Seven Samurai en Rashomon en verder speelt ie ingetogen in bijna elke film die ik van hem zag (en dat zijn er veel). Zo'n Johnny Depp zet bijna elke rol aan die hij ooit gespeeld heeft. Verder ga ik er met (uitgerekend) jou niet over in discussie omdat jij toch niet verder komt dan discussieren over hetgeen wat JIJ wel of niet leuk vindt naar aanleiding van de paar films die je zag (en niet waardeerde). Vind ik gewoon absoluut niet boeiend. Daar kun je geen conclusies uit trekken mbt de ganse Japanse cinema. Ik heb gemeld wat ik wilde melden.

Het is toch geen nieuwe constatering dat Aziaten een andere acteerstijl hebben dan westerlingen? Zeker in die tijd. Er is al veel over geschreven. Meestal is het óf meer ingetogen óf juist dikker aangezet dan in het westen. Je gaat mij toch niet vertellen, Ramon, dat je werkelijk vind dat in Boogie Nights de acteurs op een zelfde manier acteren als bijvoorbeeld de schurken in Yoijimbo of de boeren in Seven Samurai.

Het heeft allemaal met acteertradities te maken en je hoeft dan ook geen hekel te hebben aan dergelijke, aangezette rollen.

Omdat Last Man Standing een soort van remake van Yojimbo is, hoeven de personages van Bruce Willis en Toshiro Mifune toch niet vergelijkbaar te zijn als het gaat om acteerstijl.

Iedereen vult die rol in op zijn eigen manier.

Anders, maar niet extreem meer over-the-top hoor. Waar baseer jij dat verder dan op? Hoe meer ik van de Japanse cinema van voor 1970 zie, hoe dichter ik bij de conclusie kom dat het allemaal echt wel mee valt. Dat de uitbundige rollen in deze films ingevuld worden via een acteerwijze die uit het theater komt lijkt me verder duidelijk. Maar dat betekent verder niet dat over-the-top acteren typisch Japans is of meer voorkomt dan in de Amerikaanse cinema. In Hollywood doen ze dat ook regelmatig.. Maar men lijkt het bij die cinema niet eens op te merken.

Niet het beste voorbeeld nee, al worden de rollen daar ook zeker aangezet. Punt is dat ik buiten de Japanse 70's exploitation dat over-the-top acteren amper ben tegengekomen. Jullie baseren je enkel op een paar films van Kurosawa.

Is dat waarheid of een vooroordeel, deze enorme tegenstelling? Waarschijnlijk bungelt het ergens in het midden. Mensen overdrijven hier altijd zo. Kun je hier in het ene topic discussieren over typisch Japans 'schmieren' en in een ander topic hoor je mensen weer klagen over typisch ingetogen Japans acteren, waardoor je de emoties van de personages niet kunt grijpen. Mensen vinden altijd wel iets om te klagen als het geen mainstream Hollywood is.

Alleen giet Hill Hammett's verhaal in een serieus universum en maakt Kurosawa er een cartoonesk verhaal van met groteske personages (een man met een groeistoornis als brute kracht, een domme lul die niet tot 3 kan tellen). Dan is er ook een ander soort van acteren vereist.

Met jou wil ik niet discussieren. Het is al jaren persoonlijk. Maar op 1 of andere manier kan ik er nooit onderuit komen, al blijf ik uit je vaarwater.

OMFG, vergeleek er iemand nou Johnny Depp met Toshiro Mifune?

Uh, nee?

Lees nou eens. Ik vergelijk Mifune toch niet direct met Depp? Ik vergelijk rollen. Men zeurt over Japanse acteurs die aangedikte personages neer moeten zetten, maar tegelijkertijd vindt iedereen het best als Depp als Keith Richards piraat door een Amerikaanse film hinkt

Verschil daar is dat Depp er ook echt als een clown uitziet, terwijl dat in Kurosawa's films toch net wat anders is.

Verder vind ik het niet zo vreemd dat men zich aan de acteerstijl stoort. Men verwoordt het misschien niet helemaal duidelijk (door het enkel te extreem te noemen) maar het denk dat iedereen het verschil is stijl minstens kan aanvoelen.

Verschil is ook dat Mifune als Sanjuro stukken minder over-the-top gaat als Depp.

Ik klaag helemaal niet. Ik lever niet eens kritiek. Dat er een verschil is tussen acteerstijlen noem ik niet goed of fout. Het verbaasd me gewoon dat je haast lijkt te doen alsof er geen verschil is, terwijl dit duidelijk aanwezig is. Amerikanen en Aziaten hebben over het algemeen een andere acteerstijl.

Hoedanook, mij gaat het niet om met wie jij al dan niet wil discussieren, je doet maar. Zolang je maar niet verwacht dat ik mij overal waar jij in betrokken bent ga onthouden van reacties als ik wil posten.

Net zo goed als er verschillen bestaan tussen de acteerstijlen in Amerikaanse films en Aziatische, zijn er natuurlijk ook overeenkomsten. De vergelijking tussen het acteren in “Yojimbo” en “Boogie Nights” slaat de plank dus niet alleen maar mis. In beide films zit namelijk in de filmkarakters, en de manier waarop ze uitgebeeld zijn, een stevig portie overdreven ironie met een heerlijk soort mildheid.

Kurosawa is overigens sterk beïnvloed door John Ford en dat zal niet alleen beperkt zijn gebleven tot het camerawerk en de montage. Ook in de regie van acteurs zal die invloed aanwezig zijn.

Het is oppassen geblazen voor kortzichtigheid door het trekken van al te overdreven zwart-wit grenzen tussen Amerikaanse en Aziatische stijlen. De aardigheid is juist de wisselwerking tussen de twee verschillende culturen. Kurosawa's filmwerk getuigt daar telkens op een zeer persoonlijke manier van. Deze kruisbestuiving is beslist ook terug te proeven in de acteursregie van "Yojimbo". Overigens is het oorspronkelijk verhaal van deze film gebaseerd op de detectiveroman "Red Harvest" van de Amerikaanse schrijver Dashiell Hamett. ("The Maltese Falcon")

Precies. Ik probeer hier dan ook niet te verdedigen dat er geen verschillen zijn, maar dat de verschillen lang niet zo groot zijn als men beweert. En wat betreft klassieke Japanse cinema baseer ik me op misschien wel 70 films die ik zag, en dan concludeer ik dat het uitbundige acteerwerk van een Mifune in oa Seven Samurai of Rashomon eerder uitzondering lijkt te zijn dan regel, en vaak ook nog verbonden aan een bepaald genre (of regisseur). Je komt dit in het werk van een Ozu, Naruse, Mizoguchi etc gewoon amper of niet tegen. Zo'n Mifune doet in Rashomon globaal hetzelfde als Pacino in Scarface doet of, om het in de tijd te plaatsen, een Walter Brennan als Stumpy in Rio Bravo doet. Ik verbaas me er dan over dat het in deze Japanse films als irritant ervaren wordt en in de Amerikaanse films niet. Waarom is dat dan zo?

Weet iemand hoe ik aan yojimbo kan komen? Is nergens te koop naar mijn weten. Wel in een van die Kurosawa-boxen, maar heb die andere films al apart...

Criterion. Heb je gelijk de goeiste versie in huis.

Yojimbo Remastered

How much of an improvement over the original is this remastered edition of Yojimbo? The answer: The new transfer looks so good it ought to silence the whingers once and for all.

De rest van de Yojimbo releases is van inferieure kwaliteit.

thanks

Mooie, ietwat trage film van Kurosawa. Mifune is geweldig en speelt met veel uitstraling en charisma. Het verhaal was niet super, maar de uitwerking des te meer.

3.5*

Leuke Japanse film. Alleraardigste film over een samoerai wiens motieven onduidelijk zijn. Ik vond het geruzie tussen de 2 clans erg leuk en goed uitgewerkt. De scene waarbij Sanjuro de 2 clans tegen over elkaar laat staan, maar ze uiteindelijk te laf zijn om écht te vechten vond ik geniaal bedacht
Het verhaal was daarom aardig vernieuwend. De karakters zijn cartoonesk en soms een beetje overdreven geacteerd door de acteurs, maar Toshiro Mifune is zoals altijd top.
M'n 3e Kurosawa en het is me erg goed bevallen!

Erg leuke en grappige oud japanse actiefilm. Met leuke personages en goede muziek. De film is mooi geschoten en de humor is dik in orde. Het acteerwerk is ook top (Toshiro ) en de film kan af en toe best maf zijn. De actie is soms wat nep maar wel leuk. Het leukste stukje in de film is als de twee gangstergroepen moeten vechten maar te laf zijn om echt te gaan knokken, hier heb ik erg om moeten lachen. Verder kende ik het verhaal al van A Fistfull of Dollars, maar ik vond deze toch beter. Maar als ik zou moeten kiezen tussen Eastwood en Toshiro kan ik dat niet, ze zijn beide even cool.

Ik geef 4*

Yojimbo, idd gehoord dat hij vergeleken wordt met fistful.

Toshiro Mifune ken ik eigenlijk alleen van red sun. Een aanrader dus?

Fantastische film van Kurosawa met een wervelende Mifune als de eenlinge samurai die in een stadje ruzie zaait tussen twee clans. Natuurlijk was ik al bekend met A Fistful Of Dollars (en ook Walter Hill's Last Man Standing) die op deze film gebaseerd is dus het verhaal had voor mij geen echte verrassingen. Kurosawa is echter zo'n meester dat je niet anders kunt dan genieten van de vele mooie shots en memorable scènes. Topwerkje.