Yôjinbô (1961)

Zeer gelukkig met deze reactie! En misschien wel een samurai-liefhebber erbij! Ik raad je ook werk van Okamoto, Inagaki en Kobayashi aan.

Staat ook genoteerd, bedankt voor de tips Ramon.

Na een paar dagen moet ik toch terug komen op mijn beoordeling. Geen zorgen Kurosawa fans ik verhoog met een halve ster.

4,5*

Zoveelste matige blij-dat-hij-gedaan is Kurosawa film.

Meest opvallende is inderdaad Mifune's wat minder 'enthousiaste' spel. Op zich positief, toch blijf ik dat "zet twijfelend gezicht op, wrijft over kin, heeft iedereen gezien dat ik aan het nadenken ben?" acteerwerk niet bijster goed vinden. Net zoals veel ander theatraal rondgeloop, geroep en gevecht.

Gevechten waar ronduit slecht, visueel niks boeiends gezien, en ook de muziek kon mij helemaal niet bekoren. Het verhaaltje was voor een keer wel iets leuker om volgen, maar rechtvaardigt helemaal niet de 110 minuten speelduur. Hak er 40 minuten af en er hadden misschien 2* ingezeten, nu hou ik het bij 1.5*. Blijf mij verbazen dat dit soort pulp zo hoog aangeschreven staat.

en het blijft mij verbazen dat je films van Kurosawa blijft kijken. ik bedoel, damn, wat doe je jezelf aan. als ik zoveel slechte films van een regisseur had gezien, zou ik hem dus echt niet meer bewust opzoeken.

visueel was deze film zijn tijd ver vooruit, maar daar schijn je niets mee te kunnen. je stelt bij films uit de jaren '50 en '60 precies dezelfde standaard op visueel gebied als bij films van nu. niet echt de film te verwijten.

Pssst...hij doet 't er volgens mij om, lekker op zieltjes trappen enzo .

Betwijfel ik. Onibaba, Persona (de beginscenes), Tanin no Kao. Films die niet veel ouder zijn dan Yojimbo, maar visueel wel mijlenver verwijderd van wat hier te zien is.

En het is zoals zombie zegt, ik lig telkens twee uur door een Kurosawa te worstelen om daarna hier zo snel mogelijk wat vernietigende woorden neer te pennen, en dan als een manische F5 drukkende gek alle geïrriteerde reacties te lezen. Daar leef ik voor

kun je betwijfelen, maar dat is gewoon zo (vraag het aan pak hem beet Kitano). en de films die je noemt zijn allemaal jonger en niet ouder. vreemd dat je voorbeelden moet noemen van films die je ook al zo laag beoordeelt. het lijkt wel of je wat tegen deze periode (ruim begrip) uit de filmgeschiedenis hebt.

dat vermoedde ik al.

Zal het Kitano een keertje vragen, de volgende keer dat ik hem hier in A'pen zie rondlopen. Maar mij moet je Kurosawa's belang niet proberen aansmeren, ik ben me bewust dat veel (en zelfs van mijn favoriete) regisseurs een groot voorbeeld zien in Kurosawa. Toch blijft Kurosawa's stijl mij veel te registrerend om te spreken over "zijn tijd vooruit", en is het net dit soort zaken die ik toeschrijf aan het tijdsbeeld.

Dat mijn genoemde films een jaartje of 3-5 jonger zijn weet ik ook best, maar ik betwijfel of er in die tussentijd een enorme revolutie heeft plaatsgevonden. Kan ook gewoon Citizen Kane noemen, die visueel ook heel wat meer te bieden had.

prima. maar mijn verbazing kwam vooral voort uit het feit dat je je toch weer waagde aan een Kurosawa. That's it.

Tijd een stevige discussie laatst over Kurosawa (met Ramon, Djelle en Naomi Watts) kwam deze eruit als wel een goeie film. Toen al gedownload, nu gekeken (want verder niks boeiends liggen).

Ik vind het visueel nog steeds fantastisch mooi, zelfs in deze tijd. Technologische ontwikkeling staat niet gelijk aan betere cinema, en ook niet gelijk aan betere visuals (timing, montage, framing, compositie etc). Onibaba 's visuals gooien het meer op het mystieke en het sprookjesachtige (net zoals een Kuroneko en Ugetsu), Kurosawa's camerawerk is wat meer registrerend en verhalend. Maar wat mij betreft is het beide mooi. Ligt er verder gewoon aan waar je voorkeur ligt natuurlijk... Ik raad iedereen aan Shindo's fantastische Kuroneko en net zo mooie The Naked Island eens achterelkaar te zien (als je de kans krijgt natuurlijk). De ene film bevat camerawerk a la Onibaba, de andere film is haast neo-realistisch, maar beide films zijn (visueel) ontzettend mooi. Ben benieuwd naar eventuele waarderingsverschillen en eventuele discussies mbt visuals.

Van de vier Kurosawa's die ik tot nog toe keek de minst bijzondere. Het verhaal is wel aardig en inmiddels een paar keer gerecycled (oa het belachelijk slechte Last Man Standing) maar minder episch dan zijn andere werk. 3 sterretjes van mijn kant.

Laten we positief beginnen: op visueel vlak zijn er enkele indrukwekkende fragmenten terug te vinden (vooral de befaamde scenes met stofwolken ogen bijzonder knap). De cameravoering en behoorlijke sfeerschepping is soms erg geslaagd, in het bijzonder tijdens deze piekmomenten. Had er meer van dat fraais ingezeten, was het resultaat helemaal in orde geweest.

Kurosawa kennende, blijft het natuurlijk bij een paar "fracties", en terwijl je het ene moment heerlijk kan genieten van een sfeerrijke introductie van de rivaal, zit je het andere moment te geeuwen bij een plotse, nietszeggende dialoog tussen 2 zatlappen of met je ogen te draaien tijdens een ridicule ontsnappingsoperatie die zo uit een Suske & Wiske strip zou kunnen geplukt zijn.

Kurosawa heeft met Yojimbo nochtans een concept te pakken dat op zich wel geestig is, maar script en vooral uitwerking laten het niet volledig tot zijn recht komen. Niet alleen door sfeer en visuals niet voldoende vast te houden, de voornaamste domper zit hem beslist in het gebrek aan actie. Naast sfeer en visuele schoonheid is dit iets wat het absoluut nodig heeft (uiteindelijk is het nu niet bepaald de prent met bijster veel inhoud).

De actiescenes die er dan inzitten, zijn bovenal -in schril contrast met andere scenes- totaal onverzorgd. Ronduit lelijk eigenlijk (weinig tot geen variatie in camarastandpunten, geen moeite tot zelfs maar een close-up, barslechte montage, onduidelijke frames, geen geluid…). Het zijn razendsnel afgeraffelde non-composities van enkele seconden waarbij we Sanjuro wat ongebonden in het wildeweg zien zwaaien met zijn zwaard en de kous is af. Willekeurig Lorenzo Lamas-flick heeft nog mooiere actiescenes.

Dit gezegdzijnde, moet gezegd dat de muziek dan weer een pak beter meevalt dan in de meeste Kurosawa’s die ik totnogtoe ondergaan heb. Sommige tracks klinken zelfs goed en passend. Af en toe bezondigd het zich weleens aan een uitschietertje (ivm timing of rare geluidjes) en enkele deuntjes komen precies uit een James Bond-film, maar swoit.

Het doet weliswaar ook eens deugd dat Mifune eens niet de losgeslagen baviaan uithangt en zijn serene antiheldenrol is best cool. Jammer genoeg blijven er idiote trekjes inzitten waardoor het qua acteerwerk nog altijd niet echt iets is om naar huis te schrijven. Dat "wrijven over de kin -voorbeeld" van Onderhond is wel het toppunt (op zo'n momenten lijkt zelfs Chuck Norris een topacteur in vergelijking met dit prutswerk) en zorgt voor spontane lachsalvo's.

Maar goed, dat is dan weer positief. Lachen is gezond.

2,5*

Zou dat gezien de leeftijd van deze film niet andersom zijn?

Ja, natuurlijk. Het doet gewoon denken aan spionagefilms. Het roept iig sferen en gevoelens op die niet echt passen bij de film vind ik. Maar goed, dat stoorde nu niet echt.

Yojimbo is mijn derde Kurosawa na Ikiru en Rashomon en hij heeft me weer juist het zelfde weten boeien. Het verhaal was deze keer is met wat meer actie maar toch niet wat ik ervan verwacht had. Mifune speelt weer een prachtige rol, ik begin meer en meer van hem te houden .

De muziek over de gehele film was prachtig, ik heb nog lang niet zo'n goede muziek gehoord. Ik had van de film nog wel een heel klein beetje meer verwacht maar hij heeft me zeker niet teleurgesteld. Bij de andere Kurosawa's miste ik steeds iets en dat had ik bij deze film ook. Hij was op sommige momenten misschien ietsje te langdradig of Mifune overdreef sommige momenten wel.

Over het algemeen is Yojimbo toch weer een zeer geslaagde Kurosawa en ik kijk weeral uit naar de volgende .

4****

Bij nader inzien, toch wat te streng beoordeeld. Gisteren nog een beetje herzien en sommige details zijn werkelijk geweldig (de hond die met een hand komt aangelopen, het opwaaiende stof...). De sfeer (die ondermeer daardoor ontstaat) is heerlijk. Het blijft spijtig van de onverzorgde stukken en uitschieters in het acteren, maar anderzijds biedt het veel mooie cinema. Van deze Kurosawa begrijp ik volledig waar de reputatie vandaankomt... Sterretje omhoog!

Erg goede film met sterk spel van Mifune. De scenes zijn geweldig net als de sfeer. 1 van m'n favoriete Kurosawa's.

Ik neem aan dat Yojimbo uit FF X hier op gebaseerd is?

Denk het niet, yojimbo betekent de bodyguard en dat is de yojimbo uit FF X ook. Verder lijken de 2 ook niet op elkaar.

Moet haast wel...

Zou die eigenlijk sanjuro moeten heten.

Goede film met een leuke rol van Mifune. Ook de muziek was beter dan ik had verwacht. Jammer alleen dat sommige van die zogenaamde stoere samurai's zo kinderlijk in het rond rennen, maar goed. Deze was helaas niet beter dan Leone's A Fistful Of Dollars.

4*

Goed, maar greep me toch niet voor de volle 100%. 3,5*

Yojimbo schijnt gebaseerd te zijn op de detectiveroman Red Harvest van Dashiell Hamett. Kurosawa heeft in zijn film deze schrijver, één van de Amerikaanse vaders van het 'hard-boiled' detectivegenre, geen credits gegeven.

Het boek Red Harvest vertelt het verhaal van een alcoholische detective die in een klein stadje verzeild raakt waar een gangsteroorlog woedt. Op sluwe wijze weet de private-eye tussen beide partijen de nodige extra misverstanden te zaaien. Als rode oogst vegen de twee groepen elkaar bijna totaal uit de weg.

In het hard-boiled genre waarin o.a. Hammett, Cain, Chandler geschreven hebben, zitten vooral ijzersterke karakterschetsen en sfeertekeningen. Ietwat op de achtergrond een spannend en soms ingewikkeld plot om de aantrekkingskracht van de boeken te verhogen.

The Maltese Falcon is een ander boek van Dashiell Hammett dat door John Huston verfilmd is.

In Yojimbo zitten eveneens prachtige aparte typetjes met allemaal hun eigen (on)hebbelijkheden. Een heel verschil met de latere spaghettiwesterns Django of Keoma waarin het merendeel van de personages bestaat uit lege karakters van hetzelfde soort strooien etalagepoppen met soms erg veel geknal in de lucht van tomatensauskurken zonder een beetje echt relativerende humor.

Grappig om in Yojimbo ook een stukje Macbeth te proeven bij de vrouw die de bordeelhouder steeds zit op te hitsen. Vier jaar voor Yojimbo had Kurosawa het stuk van Shakespeare verfilmd in The Throne of Blood.

Yojimbo moet het niet zo zeer hebben van spannende zwaardgevechten als wel van allerlei kleine en grote spanningen tussen de vele verschillende menselijke typetjes in een zeer creatief en spannend geschetste sfeer. Het succes van deze formule blijkt ook uit de wel geslaagde spaghetti-remake van Sergio Leone.

Trouwens wat een prachtige muziekscore in deze film!

De personages en situaties zijn in deze film flink uitvergroot, en dat werkt erg goed. Komedie kan er zo als genre bij. Het acteerwerk sluit daar goed bij aan. Mifune zet in het openingsshot al de toon door achteloos aan zijn hoofd te krabben. Ik weet niet waarom, maar dat had gewoon iets .

Het enige wat echt minder is zijn eigenlijk de zwaardgevechten die nogal amateuristisch overkomen. Het begint best goed met een afgehakte arm maar daarna krijgt iedereen slechts billekoek met een katana. Vreemd genoeg vallen ze toch allemaal dood neer zonder een spatje bloed.

Buiten die actiescene's ziet de film er wel erg mooi uit. De mise en scène en kadrering zijn prachtig.

4*

Kurosawa is uitermate goed in het neerzetten van de sfeer. Het mooie van films die zich afspelen in eerdere eeuwen is dat al die dorpen redelijk geisoleerd liggen. Vandaar dat er een verhaal zich kan afspelen, waar geen politie, telefoon en dergelijke in kunnen voorkomen. Dat is wellicht niet perse een pluspunt voor deze film, maar dat vind ik altijd wel fijn.

Tja, verder was het verhaaltje aardig, speelde Mifune ook aardig, maar blijf het qua niveau ver verwijderd van Seven Samurai en ook de andere Kurosawa die ik gezien heb, Ran, was wat mij betreft beter.

Een krappe 3,5*

Er is wel heel duidelijk te zien waar Sergio Leone zijn inspiratie voor A Fistful Of Dollars vandaan haalde... maar dan niet gejat, maar gehommeerd! Daardoor stijgt die film nog meer in aanzien bij mij...

Yojimbo is een uiterst vermakelijke Samurai-film, misschien niet zo goed as Seven Samurai, maar toch een must.

Ik was nogal moe tijdens het kijken, voorlopig 4*

Echt fantastisch bij herziening. Elk shot klopt, de muziek is geniaal net als Mifune.

Dus Morricone en Leone hebben alles van deze film GEJAT.

Vrij ernstig zoiets. En ze zijn er mee weggekomen. Onbegrijpelijk. Echt onbegrijpelijk.....

5*