Yôjinbô (1961)

Tsja...

Kurosawa is veel meer westen-georienteerd en vooral zijn periode drama's zijn best luchtig. Mizoguchi richtte zich primair op drama en Teshigahara's cinema staat toch bekend als meer intellectuele cinema.

Ach, je doet maar!

Excuses, ik voelde me te snel op mijn tenen getrapt. Hoe dan ook, 'Seppuku' en 'Samurai Rebellion' stonden reeds op het lijstje, 'Sword of Doom' komt hen bij deze vergezellen. Wat overigens met 'Ansatsu', kan ik deze daar ook gerust bijzetten?

Dat had ik initieel in mijn achterhoofd, maar ik ben me vanaf nu meer dan bewust van het feit dat namen aanhalen niet zomaar gerechtvaardigd is. Ik zal er voortaan op letten.

Na dat ik onlangs het erg mooie Kumonosu Jô zag, heb ik besloten om direct door te stomen om nu eindelijk eens wat meer Kurosawa's te zien. Yojimbo valt helaas direct tegen..

We zien een ronin een dorp betrekt en hier tussen twee vuren komt te staan, zich telkens, telkens switcht van kant. Dit blijft zo de gehele film aanmodderen. Zit allemaal aardig in elkaar, het is alleen echt niet aan mij besteed. Vond het over het geheel gezien een tamelijk saaie bedoeling. Ook muzikaal was dit op zich best interessant, maar ik hoor toch liever een wat traditioneler muziek in zo'n setting. Allemaal iets te luchtig en 'cool', had van mij meer onheilspellend mogen zijn. Aan het einde voelde ik me dan ook wat blasé.

Een slechte film zeker niet, maar had hier meer van verwacht.

Wat een schaamteloze diefstal van Leone om deze film zomaar te kopiëren. Eigenlijk zou ik nu heel wat minder respect voor die man moeten hebben. Maarja, die man heeft toch ook zijn stempel op de filmgeschiedenis gezet.

Toshirô Mifune & Tatsuya Nakadai samen in een film. 2 geweldige acteurs.
Al ergerde ik me soms wel aan het personage van Nakadai omdat die telkens met zijn revolver liep te zwaaien. Ik had gehoopt op een zwaardgevecht tussen Mifune en Nakadai. Helaas kwam dat er niet.
Maar dat doet niets af aan het feit dat dit een hele goede film is. De sfeer is echt goed en dat is toch erg belangrijk.

Kannuki de reus vind ik ook een fascinerend personage. Yojimbo zou volgens imdb de enige film zijn waarin die man heeft meegedaan? Lijkt me vreemd, ik zou zeggen dat men zo een gigant voor meerdere films zou vragen.

Mifune zet een op sommige momenten wel een erg nors personage neer. Anders dan in Rashomon of Shichinin no Samurai. Maar op de 1 of andere manier vind ik hem altijd indrukwekkend, echt een topacteur.

Kurosawa jatte het ook, hoor.

http://en.wikipedia.org/wiki/Red_Harvest

Dat lijkt mij niet hetzelfde. Kurosawa heeft deze film dus gebaseerd op een verhaal uit een boek. Dat lijkt me de normaalste zaak van de wereld. De meerderheid van de films is op boeken gebaseerd dacht ik.

Leone daarentegen heeft een remake gemaakt van deze film zonder toestemming van Kurosawa. Ik heb ook ergens gelezen dat er zelfs een rechtszaak van is gekomen die A Fistful of Dollars met 3 jaar uitstelde.

Er was een rechtzaak, maar pa na dat de film uitkwam.

Maar Kurosawa had de rechten van Red Harvest ook niet...

Ik weet niet of hij de rechten van dat boek nodig had om deze film te maken.

In die link van jou staat ook dat men zegt dat de gelijkenissen tussen Yojimbo en Red Harvest toeval zijn.

Maar persoonlijk vind ik een boekverfilming een groot verschil met een remake van een film. Leone heeft sommige dingen letterlijk overgenomen. Zoiets doen zonder toestemming vind ik laag.

Eigenlijk wel.

Dat is door Kurosawa zelf tegengesproken. De gelijkenissen zijn dan ook niet te ontkennen.

Va het ene mag je stelen en van het andere niet?

Precies wat Kurosawa ook gedaan heeft.

Snap je dan niet dat een boek verfilmen iets anders is dan een remake van een film maken?

Bij het verfilmen van een boek moet je alles op scherm kunnen krijgen. Daar komt heel wat creativiteit bij kijken.

Leone had een voorbeeld en heeft gewoon een remake gemaakt. Creativiteit is niet nodig bij een imitatie.

Niet als het om stelen gaat.

Dan heb je de film niet gezien.

Over dat stelen ga ik niets zeggen, daar mag iemand anders op reageren want daarover verschillen wij van mening.

De film heb ik zeker gezien. Gisteren voor het eerst.

A Fistful of Dollars is voor mij al langer geleden. Als je de overeenkomsten tussen die 2 films niet kan zien begrijp ik er niets meer van.

Hoe dan ook ga ik beide films nog herzien.

Die zijn er dus ook bij Kurosawa en Hammett.

Kijk ook hiernaar:

http://www.moviemeter.nl/film/936

http://www.moviemeter.nl/film/51250

http://www.imdb.com/title/tt0021305/

http://www.imdb.com/title/tt0318901/

http://www.moviemeter.nl/film/45802

en zelfs:

http://www.moviemeter.nl/film/633

En vast meer.

Probeer boek en film nu eens gescheiden te houden.

En al die links die je geeft. Zo kunnen we wel elke film aan elke film linken.

We dwalen trouwens wel wat af.

Waarom? Jatwerk is jatwerk.

Nou nee. Allemaal gebaseerd op hetzelfde grondverhaal.

Overigens schijnt Kurosawa hele stukken gekopieerd te hebben uit deze film:

http://www.moviemeter.nl/film/5548

Ook een Hammettverfilming, btw.

Tuurlijk is er wel een verschil Wouter. Het is toch geen geheim dat Leone ook deels de look van Kurosawa's film kopieerde voor zijn western. In een docu die ik zag was er een producer aan het woord die vertelde dat ie Yojimbo zag en daarna direct Leone belde (of was het andersom) om te zeggen iets gevonden had 'om te doen'.

Tuurlijk: gejat is gejat. Maar er is natuurlijk nog wel een verschil tussen de plot van een boek jatten of de plot van een boek jatten PLUS de visuele stijl van een film die op dat boek gebaseerd is.

Zou Leone voor zijn film Hammett's boek erbij gehouden hebben of Kurosawa's film?

Tuurlijk .Zoals ook bekend is dat Kurosawa stukken kopieerde uit The Glass Key.

Maar dat gaat me gewoon veel te ver. Leone was duidelijk geinspireerd, maar deed wel degelijk ook wat origineels.

Maar dat ontken ik verder ook niet.

Kurosawa had me, vooraleer ‘Yojimbo’ gezien te hebben, nog niet van zijn kunsten weten te overtuigen: ‘The Seven Samurai’ vond ik in zijn geheel meer dan vervelend (of lag dat aan de leeftijd?), en in ‘Madadayo’ ging de dramatische ontwikkeling wat mij betreft helemaal de mist in. ‘Yojimbo’ zit echter stukken eenvoudiger in elkaar, en zoals de dvd-cover ook al aangeeft kan de film best scoren bij het grotere publiek.

Kurosawa laat zijn humoristische ideeën de vrije loop, binnen een spannend verhaal dat de kijker zonder veel psychologische uitdieping van A tot Z geboeid houdt. Dat op zich is al een verdienste, maar bovendien kan de film zich beroepen op een heerlijk esthetisch sausje – het zwart-wit verleent het landschap namelijk een zinderende “beladenheid”, om nog maar te zwijgen van de zenuwachtig wriemelende, haast jazzy soundtrack. Hemels!

Opvallend trouwens dat Leone net deze film heeft 'geplagieerd', want ‘Yojimbo’ ademt al de typische (spaghetti)western-sfeer. De cynische held die met kop en schouders boven alle schurken uitsteekt, doch zelf noch goed, noch slecht blijkt te zijn - waar hebben we dat nog gehoord? In tegenstelling tot Leone smeert Kurosawa de genre-elementen echter niet al te breed uit, en hoewel Toshirô Mifune zeker niet verlegen zit om enkele gepijnigde grimassen, wordt het nergens zo erg als de beroemd geworden ‘tandenstoker’-blik van Clint Eastwood.

‘Yojimbo’ een subtiele film noemen gaat uiteraard te ver, maar Kurosawa heeft gevoel voor stijl – dat is het minste wat men er over kan zeggen. Ik ga binnenkort eens achter ‘Sanjuro’ aan, en ook ‘A Fistful of Dollars’ wil ik binnenkort eens zien. Ja, ik heb hier verdorie van genoten!

3,5*

Akira Kurosawa's Seven Samurai is een meesterwerk en echt een geweldige film. Mijn verwachtingen voor deze Yojimbo waren minder hoog en terecht, want deze film was ook minder dan de eerste film die ik van Kurosawa zag. Vermakelijk is het wel, vooral het eerste uur vond ik erg leuk. Spannend wordt het echter nergens en de film duurt eigenlijk wat te lang voor het magere verhaaltje wat we te zien krijgen.

Toshirô Mifune is een geweldig acteur en ook in deze film vond ik 'm erg goed. Lekker rustig, vergeleken met zijn rol in Seven Samurai. Jammergenoeg waren vele andere acteurs erg slecht. De sfeer is wel geweldig, waar het zwart-wit veel aan bijdraagt. De film bevat veel komische momenten en ik heb dan ook een paar keer goed kunnen lachen om Mifune zelf, maar ook om die reus bijvoorbeeld Een leuke film om eens gezien te hebben, zo vond ook Sergio Leone. Die maakte er zelfs nog eens zijn eigen feestje van, maar dat is al tig keer gezegd, al is het wel overduidelijk te zien natuurlijk.

Wie?

Ik denk dan toch echt dat het aan de personages ligt (cartoonesk) en niet aan het acteerwerk.

Zeker, dat ook. Maar vooral erg kleine rolletjes waren maar zwak. Kreeg een beetje het idee, dat die er toch niet toe deden, dus stonden ze er soms maar wat bij eigenlijk. Voor de rest geen groot probleem, want Mifune trekt veel aandacht naar zich toe.

Beetje lastig te volgen Japanner vond ik deze. Het zal wel vloeken in de kerk zijn, maar de remake met Clint Eastwood vond ik wel een stuk beter .

Zelfs dat vind ik meevallen. Het valt me op dat men in de klassieke Japanse cinema steeds dezelfde selecte groep rasacteurs liet opdraven, zelfs voor de bijrollen. Zo'n Takashi Shimura, om maar even een wat bekendere acteur te noemen, speelde hoofdrollen in Seven Samurai en Ikiru, maar nam ook een hoofdrol voor zijn rekening in Gojira (een monsterfilm!). In Yojimbo komt ie opdraven voor een paar zinnen! Ik heb persoonlijk geen slecht acteerwerk kunnen ontdekken eigenlijk.

Waarom wordt er dan, zoals jij eerder zei; Cartoonesk geacteerd?

Ik ben helemaal niet thuis in oude Japanse cinema. Maar volgens mij was dat acteren iets Japans eigen?

Ik kan me nog wel een hoop karate films herinneren die ook zo werden gefilmd.

Ik vond er iig. weinig aan, kon zowel de humor als het acteerwerk niet waarderen. Laatste kwartier ben ik maar ergens anders gaan zitten...

Omdat dit een komedie is met uitvergrote personages? Je komt dit acteerwerk in de cinema van Ozu, Kobayashi, Mizoguchi of Naruse niet tegen hoor! Kijk eens hoe er geacteerd wordt in een film als Boogie Nights! Ook een komedie/drama en geen mens die daar klaagt over dik aangezet acteerwerk/personages. Ontieglijk vreemd.

Japanse? Of Hong Kong? Bolo Yeung en Van Damme niet zien schmieren in Bloodsport? In Amerikaanse films doen ze dit net zo goed.

Al Pacino in Scarface? Jack Nicholson in The Shining? Iedere acteur in elke Bondfilm voor Casino Royal?

Om even samen te vatten: nee dus. Het is inherent aan het soort film. Of het nu Japanse of Amerikaanse films betreft. Maar ik krijg het idee dat het door een taalbarriere of iets dergelijks WEL bestraft wordt bij Japanse cinema, maar niet bij de Amerikaanse cinema.

Tja, je kan het subtiel overbrengen of juist er té dik bovenop.

Het is jammer dat ik niet direct een recensie heb geschreven (nu lastig om bepaalde personages uit te lichten na een paar maanden).

In combinatie met het droge verhaaltje was het niet om aan te zien.

En de films die jij opnoemt daarin wordt je nog vermaakt met actie en suspense en snelle regie.

edit: Ik heb geen last van taalbarriere, misschien wel last van de humor?

Vond het eigenlijk geen humor, maar eerder flauw. Denk dat daar het probleem voor mij ligt.