Aardige film-noir. Beetje ingewikkeld scenario, maar met wat vaker kijken vind ik de film steeds beter.
Acteerwerk van de toen nog 20-jarige Veronica Lake als
femme-fatale Janet Henry en ook William Bendix als gestoorde body-guard is excellent. Beiden tonen hun acteertalent weer in die andere film-noir
THE BLUE DAHLIA, uit 1946.
Vooral, wat de Amerikanen de "Lake-giving-Ladd-the-eye-scene" is uniek in de filmwereld en prachtig om te zien en terug te zien.
Ook de naar MGM overgestapte, en later aldaar bekend uit de Tarzan films, Frances Grifford, zet ondanks haar korte optreden als Ladd's
nurse een krachtige rol neer in deze Paramount film.
Behoeft geen spoiler, maar al vrij snel blijkt de broer van Janet Henry dood te zijn; de gehele film gaat verder om het motief en vooral hoe en door wie. Dat blijkt pas in de laatste 5 minuten van deze film-noir thriller.
Ook in deze film werd Veronica Lake weer prachtig gekleed door Paramount's top-kleedster
Edith Head, alhoewel wat dat betreft
SAIGON nog steeds de kroon spant.
Terwijl Donlevy in
I WANTED WINGS prima in zijn rol zat, is dat hier duidelijk minder en Ladd probeert dat geregeld te compenseren.
(Lake beschrijft dat ook in haar autobiografie.) Daardoor mist deze film-noir net die charme, die
THE BLUE DAHLIA wel heeft. Toch een score van 4,5.
Cliché, maar deze film graag op DVD.