Yôjinbô (1961)

Gehommeerd? Dan heb jij beide films niet goed gekeken! Het is bijna een kopie maar dan met het wilde westen als setting. Niet echt netjes van Sergio Leone...

En in 1996 was er nog een remake met Bruce Willis: Last Man Standing.

Hoewel het eigenlijk een behoorlijk cynische film is is dit tegelijk de makkelijkst wegkijkende Kurosawa die ik tot nu toe zag. De personages zijn uitvergroot, bijna stripachtig. De toon blijft constant luchtig. Mifune maakt van Sanjuro een tof personage, eigenlijk een soort norse, wat chagrijnige man die er nogal bedenkelijke denkbeelden op lijkt na te houden, maar stiekem een good guy is, haast tegen wil en dank. Maar ook een flink aantal van de bijpersonages zijn van de leuke gagachtige figuren.

De zwaardgevechten vond ik ook niet de hoogtepunten van deze film, maar de film zelf lijkt er ook absoluut niet de nadruk op te leggen. De panoramashots met de stofwolken of de prachtige scenes waar er naar buiten wordt gespiekt om te zien wat er in het dorp omgaat vond ik veel interessanter. Veel van die shots waren echt indrukwekkend fraai. Dat plus de vermakelijke typetjes en het heerlijke sfeertje maken de film.

Mooie muziek trouwens. Vulde veel scenes erg mooi aan qua ritme en sfeer.

4.0*

De film lijkt cynisch, en lijkt oppervlakkig, ik had dezelfde "reserves" toen ik de film voor de eerste maal zag. (3,5* geloof ik)

Maar bij herziening is er toch meer aan de hand. Misschien dat je je dan een beetje meer op de details kunt concentreren ofzo. Het is natuurlijk de algehele boodschap dat Geldwoede en Kwaadsprekerij hier heel mooi zijn vastgelegd. En dat je door daarboven te staan, de gehele situatie in je hand hebt. En dát thema zie je niet zo vaak, en zo goed uitgewerkt, in een schijnbaar luchtige film.

Klopt hoor, maar dat is ook een beetje het cynische aan de film. Iedereen wordt gedreven door geld en macht en niet meer door idealen.

Weinig origineel verhaal dat doet denken aan moraliserende middeleeuwse kluchten. De zwaardgevechten zijn belachelijk. De personages zijn te eenzijdig; karikaturen. En boven alles was het ook geen plezier om naar te kijken.

Sorry voor de fans, maar hier ga ik met Onderhond mee:

1*

Tja, ik vind het eigenlijk ook maar een film van niks.

Meest irritant zijn de zwaardgevechten. Gespaard van enige ritmiek en qua spanning op een veels te laag pitje. Verder leek het inderdaad een beetje op een klucht, incluis domme personages die maar wat doen zonder boeiend over te komen. De personages worden ook veels te eenzijdig van karakter voorgesteld. Je bent goed of slecht. Een tussenweg lijkt er niet, totdat Mifune even berouw toont en zijn hand een keer over zijn hart strijkt. Maar niet zonder eerst even een moralistisch deuntje op te dreunen, die ook nog eens refereerde aan een eerdere gebeurtenis. Ik vond de zogenaamde trucjes om de mensen hier om de tuin te leiden van kleuterniveau getuigen i.p.v. indrukwekkend. Veel te simpel qua verhaal, nauwelijks sfeerschetsen van het leven aldaar en best wel lelijk bij momenten. De muziek is mij ontgaan.

Wel onderhoudend verder. En uiteindelijk heb ik mij niet verveeld. Toch stoor ik mij aan eerder genoemde punten en aan het feit dat Kurosawa zijn kijkers te laag inschat door altijd even een al zichtbare moraal, uit te spreken. 2,5*

Bij herziening zal blijken dat er veel meer achter zit.

Geweldige fotografie, knappe muziek en opnieuw een sterke rol van Mifune. 4*

Persoonlijk heb ik het een beetje moeilijk met die Japanse humor. Zit in meer films van Kurosawa, maar het valt me telkens op.

Wat een genoot weer.

Mijn eerste dvd uit de Kurosawa box die ik ben heb gekregen bleek weer een heerlijke kijkbeurt van kurosawa worden. Gister heb ik volop genoten van Rashomon maar deze beviel me ietsje beter.

Glorieuse zwaargevechten, smakelijke humor(dit is de soort humor die ik graag wil zien), magnifieke verhaal en Apodictische Mifune maaken van deze film een spijkerharde en geïntegreerde film.

Ik heb nog Sanjuro, Ikiru, en Seven Samurai te gaan uit me Kurosawa box. Ik kan haast niet wachten.

Ik vond het alleen erg jammer dat ik A Fisful of Dollars eerder dan deze film had gezien daardoor alles zoeen beetje voorspelbaar is. Het is onbegrijpelijk hoeveel Leone van deze film heeft gekopiëerd.

Het verhaal, camerawerk, sommige scenes en zelfs de dialogen. Ik was af en toe toch echt verbaasd.

voor nu 4 sterren.

aardig sterke kurosawa. Kan me deels vinden in het commentaar van SB maar ook wel een beetje in dat van MaxCom. Soms is het net allemaal ff te simpel en wordt de kijker idd iets te laag ingeschat. Gelukkig is er verder nog voldoende te genieten en mifune tilt de film naar een hoger plan.

dat leone A fistful of dollars hier rechtstreeks vandaan heeft gejat moge duidelijk zijn maar zo heb ik dat al vele melen gezien in de filmgeschiedenis maar het doet iig geen afbreuk aan deze film.

4 solide ****

Herzie hem eens over een tijdje, en je komt terug op die constatering.

Mooie film van kurosawa vol cynische wendingen en bevat ook weer die echte old/classicle samurai tafferelen. Een sterk staaltje kunst.

Een erg mooie film van Kurosawa en een mooie 'alternatieve' popcornfilm sowieso.
De storytelling is erg goed, onder andere geholpen door de sterke sfeer die in het geteisterde dorp hangt (de veelbesproken stofwolken, de lege hoofdstraat, de vernielingen,...) en de ondersteunende muziek die de scènes van een prima ritme voorziet.
Qua camerawerk is het ook allemaal erg mooi: ik onthou vooral de 'face-to-face' ontmoeting tussen de twee rivalen terwijl Sanjuro boven hen het schouwspel gade slaat en de bijzonder sfeervol in beeld gebrachte eindconfrontatie. Enige wat misschien wat jammer is, is dat de uiteindelijke duels inderdaad behoorlijk mager uitvallen. Waar bij de eindconfrontatie een prachtige actiechoreografie - met opbouwende spanning - van enkele minuten had ingezeten, werd dit tot mijn lichte teleurstelling afgewerkt in enkele seconden. Jammer, want een hedendaagse kijker als ik verwacht enkele interessante aparte duels tussen Sanjuro en pakweg de reus.
De humor vond ik draaglijk en ik had niet het gevoel dat ik te zeer bij het handje genomen werd door Kurosawa: een eerste kijkbeurt levert dus weinig kritiek op.

Na het wat mij betreft mindere 'The Hidden Fortress' lijkt het dan toch de goede kant op te gaan wat betreft mijn affiniteit met Kurosawa.

4*

Na Seven Samourai, Rashomon, Ikiru en Ran de eerste Kurosawa die echt tegensloeg. Ik kan me niet aan het gevoel onttrekken dat ik hier naar vergane glorie heb zitten kijken.

Zeker, er zitten scènes en shots in die hun impact hebben nagelaten op de filmgeschiedenis, en met name vooral Sergio Leone (o.a. de veelgenoemde stofwolken, lege straten, het bespieden van achter gesloten luiken,...). Dit maakt deze film weliswaar in bepaalde opzichten belangrijk, maar dit maakt het nog niet tot een goede film.

Met name het hoge cartoonesk gehalte vond ik bijzonder storend, vooral omdat het naar mijn aanvoelen toch wat vloekte met het verhaal, dat toch een serieuzere ondertoon heeft (mensen die elkaar het licht in de ogen niet gunnen, vetes opstarten maar toch niet de ballen hebben om iets te ondernemen, enz). Ook klopte het voor mij gewoon totaal niet dat Ushitora plots wel in actie schoot (en dan nog meteen grondig), zijn redenen leken me niet voldoende na de lange impasse. Het eenvoudige verhaaltje werd ook gewoon te lang gerokken uiteindelijk.

Actiescènes trokken ook op niets zoals gezegd (kan je wel van een actiescène spreken met een gemiddelde duur van 2 seconden? Moet je hier dan zo lang naartoe werken?), op dit gebied zijn we ondertussen héél wat beter gewend. Mifune deed het dan weer wel goed, zijn karakter is ook het enige ietwat interessante (samen met Uno) tussen alle cartoonfiguren. Mag wel wat minder aan zijn baard zitten, want dit werd een vervelende tic.

Een film die toen misschien inspirerend was, maar nu weinig krachtig overkwam op mij. Elementen uit de film zijn opgegaan in de filmgeschiedenis, maar heb je ondertussen gewoon al in verbeterde versie gezien. Wel leuk om te zien waar anderen de mosterd haalden, meer was er voor mij niet echt aan.

Aardige Kurosawa, maar toch wel enigzins verjaard.. echte indruk maakte hij niet meer op me. Jammer..

Aardige film deze 2e Kurosawa die ik zag, maar toch wel een stuk minder dan Seven Samurai. Toshirô Mifune blijft een fijn acteur om te zien en in deze film is hij in ieder geval een heel stuk minder druk qua gedrag. Het verhaal is leuk met aardige wendingen en de sfeer in de film gewoon goed. Maar waar ik Seven Samurai juist erg spannend vond, heeft Yojimbo gewoon een groot gebrek aan spanning. Vermakelijk is het gelukkig echter allemaal wel en de film verveelde voor mij ook geen moment.

Het valt trouwens inderdaad erg op dat Leone voor a Fistfull of Dollars erg veel uit deze film heeft gekopiëerd. Verhaal enigszins, grote stofwolken, mensen die gluren achter de luiken en ga zo maar door.

3,5*

Nooit op gelet, maar inderdaad erg vreemd.

Sanjuro heeft dan ook veel minder stemmen.

Na een reeks Kurosawafilms die niet geheel aan mijn verwachtingen voldeden (maar ook nooit slecht waren overigens) is Yojimbo eindelijk weer de film sinds ik Seven Samurai zag die hernieuwde belangstelling voor Kurosawa bij mij weet te wekken. Het is de luchtigste film die ik van Kurosawa zag, bijna een komedie. Een dramatische impact had de film dan ook niet op me, maar de film compenseert dit doordat het gewoon topvermaak is.

Ik ben doorgaans geen fan van Mifune, maar ik vond hem hier bijzonder goed te pruimen. Vreemd dat hij zich juist in een wat luchtigere film inhoud. Hij weet zijn personage erg cool te maken. Daarnaast is Nakadai met zijn pistool een waardige tegenstander van Mifune. Shimura wordt helaas weer eens ondergebruikt door Kurosawa. Jammer dat Kurosawa maar spaarzaam leek door te hebben wat voor een topacteur hij ermee in handen had.

Wat me verder opviel is hoe modern de film bij vlagen nog is. De actiescènes en het zwart-wit zijn niet meer van deze tijd natuurlijk (niet dat ik iets tegen ze heb!), maar als geheel is de film totaal niet veroudert. Zelfs een lading remakes kan er niets aan afdoen. Daar moet ik bij zeggen dat mijn voorkeur stiekem wel uit gaat naar A Fistful of Dollars. Leone haalde veel uit deze film natuurlijk, maar het wordt hier soms wat overgedramatiseerd (met name in de berichten van Fisherking). Sommige scènes behandelt Leone leuker, zoals het moment waarop de held voor de eerste keer een aantal schurken uitdaagt. Hier gaat dat met wat simpele beledigingen, maar in Leones film met die geweldige dialoog voor Eastwoods ezel. Ook de laatste confrontatie heeft een leuker element in Dollars, maar dat vermeld ik vanwege spoilers hier niet. Het verhaal van Yojimbo en Dollars is hetzelfde, maar veel scènes zijn compleet anders uitgewerkt. Het is verre van een shot-voor-shot-remake. Geen idee ook wat Morricone hier gejat zou hebben. Beide films hebben sterke muziek, maar het is niet bepaald identiek.

Genoeg leuks te beleven in deze film. Jammer alleen dat hij net iets te lang duurt. Met name het middenstuk is wat lang uitgesponnen. En dat Sanjuro op een gegeven moment gevangen zit en ontsnapt door zich in een kist te verstoppen vind ik wel een heel ongeloofwaardig moment (het was de enige mogelijke verstopplaats en niemand kijkt erin?). Ik hoopte daar op iets vindingrijkers.

4*

Dat 'Madadayo' de ware kwaliteiten van Kurosawa niet geheel zou blootleggen, was enigszins te verwachten, maar dat 'Yojimbo' hetzefde lot beschoren was, stond niet meteen in de sterren geschreven. Nochtans lijkt deze spaghettiwestern pro forma enkele van Kurosawa's kenmerkende elementen te bundelen: de clowneske humor en de formalistische beeldtaal. Ware het niet dat een overkoepelende laksheid het geheel haast permanent overheerst, en er bijgevolg weinig sprake kan zijn van enige inhoudelijke zeggingskracht (de maatschappij bijeengebracht in een luguber stadje?) en een onderhuidse spanningskracht.

'Yojimbo' lijkt nergens naar op te bouwen en dat is voelbaar van begin tot eind. De schamele actiescènes (lees: ouderwetse samurai gevechten) ontberen elke vorm van choreografie en opwinding, en bovendien krijgt geen enkel personage de nodige diepgang of uitstraling aangemeten. En dan doel ik voornamelijk op de protagonist, de 'man with no name', die nogal levenloos wordt vertolkt door Toshirô Mifune. Waarom doet hij dit stadje een bezoek aan? Is hij een non-conformistisch wezen, een anoniem product van de maatschappij, dat terug orde op zaken wilt stellen? Ik kreeg er alvast moeilijk indruk van. Hoe dan ook, hoopvol bij aanvang, volslagen ontgoocheling en verwarring achteraf. Kurosawa heeft echter nog enig krediet, maar voorlopig moet hij ruimschoots zijn meerdere erkennen in Teshigahara en Mizoguchi.

1.5*

Is dat niet juist mooi? Beter dan een Hollywood-ABC'tje naar mijn mening.

Door de setting van de film heeft het personage van Mifune praktisch al diepgang voordat de film begonnen is. De cartooneske wijze van neerzetten geeft de personages juist heel veel uitstraling (vooral de personages van Mifune, Nakadai en Kato). Er zijn maar weinig acteurs die meer uitstraling hebben dan Mifune. Vergeet niet dat Clint Eastwood's rollen in diens spaghettiwesterns grotendeels zijn gebaseerd op Mifune's uitstraling in deze film.

Volgens mij wordt dat in minuut één al uitgelegd. Als gevolg van de Meiji Restoratie raakt hij in korte tijd zijn gehele leven kwijt (zijn thuis, zijn omgeving, zijn identiteit, zijn maatschappelijke status etc.) en rest hem niets anders dan als ronin van stadje naar stadje te zwerven. Hierbij manifesteert hij zich op de wijze waarop hij als samurai leefde en is opgeleid, namelijk door te handhaven.

Deze vergelijking ontgaat mij werkelijk volkomen.

Omdat hij op een tweesplitsing stond en een tak opgooide en de richting uitging die de tak aanwees. Zegt al genoeg over zijn personage wat mij betrefd. Erg leuk gedaan vond ik.

Ja en neen. Enerzijds kan het de kijker in een roes brengen. Anderzijds laat het de kijker, wegens een gebrek aan een onderhuidse spanningsopbouw, onbewogen. In sé hoeft dat dus geen climax tot gevolg te hebben, maar een intens, doch enigszins subtiel onderhuids slotstuk was hetgene waar ik op hoopte. Daarom hoef ik nog niet te denken binnen het conventionele Hollywood-ABC'tje...

De setting vormt inderdaad een aanleiding voor diepgang, maar verder zie ik deze onvoldoende uitgewerkt worden om van een noemenswaardige diepgang te kunnen spreken. Ik ben me hoe dan ook meer dan bewust van het cartooneske gegeven, maar een gebrek aan panache belet de personages van enige uitstraling. Het louter cartooneske is niet voldoende, alsook de minieme aanzet, en dus kreeg ik enkel hoogte van een verzameling oppervlakkige personages en een té kluchtige sfeerschepping. Bovendien vind ik Mifune's theatrale spel te beperkt, en hoewel dat ook enigszins voor Eastwood opgaat (niet zozeer negatief), puurt hij daar meer 'viriliteit' uit. Waar Eastwood de moster haalde, moest duidelijk worden uit de woorden 'the man with no name'.

De vragen die ik stelde waren eerder retorisch bedoeld. Moest ik ze niet stellen, gaf ik te weten geen idee te hebben van de thematische inhoud. Andermaal, ik zag het onvoldoende uitgewerkt worden in het verdere verloop van de film. Daarvoor vond ik het geheel toch te luchtig overkomen.

Niet zo moeilijk, JayLunar. Ik schrijf Kurosawa nog steeds niet af, maar andere Japanse grootmeesters als Teshigahara en Mizohuchi genieten voorlopig ruimschoots de voorkeur.

Evenals mijn antwoord aan JayLunar. De vraag was retorisch bedoeld.

En dit soort personages treden regelmatig op in de chanbara-cinema. Dan kun je die hele tak van cinema wel overslaan want deze ronin is gewoon een vast onderdeel van de samuraicinema en de voorgeschiedenis is immer miniem. Vergelijkingen trekken met Mizoguchi en Teshigahara zijn dan ook totaal zinloos: zij hielden zich niet met deze cinema bezig. Wil je vergelijkingen trekken dan moet je toch wat van Gosha, Okamoto of Inagaki gaan kijken.

Waarom zou ik de hele tak na slechts één prent al overslaan? Waarom zou Mifune niet in staat zijn om me bij zijn volgende verschijning van zijn kunnen te bewijzen? En waarom zouden andere prenten niet in staat zijn om de nodige panache en choreografie inzake samurai gevechten tentoon te spreiden? Bovendien kon ik de kenmerken beeldtaal en sfeer bij momenten wel degelijk opsnuiven, alsook de cartooneske soundtrack. Die laatste heb ik overigens voorheen nog niet aangehaald, maar kan ik wel degelijk smaken. Het is enkel zo dat in 'Yojimbo' de positieve elementen zelden kunnen opwegen tegen de negatieve elementen. Dat die negatieve elementen kunnen terugkeren in soortgelijke prenten is niet uitgesloten, maar alleen daarom leg ik het genre nog niet naast me neer. Integendeel, met oprechte interesse zou ik je wij deze willen vragen om enkele aanraders.

Ik trek verder ook geen vergelijkingen met Mizoguchi of Teshigahara. Ik haal hen louter aan omdat ze grote namen zijn in de Japanse cinéma in zijn geheel. En binnen dat geheel kunnen beide heren me voorlopig meer overtuigen van hun klasse. Is dat dan niet veroorloofd?

Ho!

Ik had enkel kritiek op de vragen die je stelde omtrent de motieven van Mifune's personage en verder ben ik nergens op in gegaan. Aanraders wat betreft de 'diepere' samurai/jidai-geki films (die dieper ingaan op status, plicht/compassie conflict, clansysteem) zijn Kobayashi's meesterwerken Seppuku en Samurai Rebellion.

Ik zeg enkel dat de ronin in veel chanbara weinig toelichting krijgt en dat dat je dus wel vaker in het verkeerde keelgat kan gaan schieten in de toekomst.

Over de actiescenes: ik vind ze mooi, maar ze zijn inderdaad to-the-point en ze zorgen niet voor groots spektakel. Heeft ook meer een narratieve functie denk ik net zoals in de moderne films van Yamada. Maar ik heb wel gelezen dat Japanse experts de technieken erg goed vinden en dat Mifune ze volgens hen subliem uitvoert. Mifune stond toch bekend als 1 der beste screenfighters.

Qua actie denk ik toch veel mensen meer kunnen met een Sword of Doom of de vele exploitation flicks uit die periode.