Yôjinbô (1961)

Mooie, knap gemaakte film.

Een zeer goede rol van Mifune. Het verhaal vind ik niet zo aansprekend als ik had gehoopt.

Ik sluit me bij Jordy aan, de minste Kurosawa die ik gezien heb. Het probleem was dat er geen spanning in zat. ik vond het ook erg irritant dat in de eerste helft van de film de Samurai de twee partijen zo gemakkelijk tegen elkaar uit kon spelen (ze waren echt te dom en te ongevaarlijk). En in de tweede helft is hij opeens de underdog en gaan ze met elkaar enorm op de vuist, nogal vreemd allemaal.

prachtige film. machtig in beeld gebracht. na een uur leek te film een beetje in te kakken, maar toen begon het in feite pas. de gevechten zijn erg stijlvol. een aantal scènes (hierboven werd de scène met het opwaaiende stof al genoemd) zijn van grote klasse. maar ook een van de eerste scènes (als hij het dorp in komt lopen), wanneer hij zich moet bewijzen etc. etc. net niet zo mooi als SS, maar nog steeds uitzonderlijke mooi.

Kitano had beter Zaitochi op deze manier in beeld kunnen brengen en zonder CGI, want nu moet die film het afleggen tegen deze.

nu wordt het tijd voor een aantal ander soort Kurosawa's voor mij. voor deze film 4 sterren.

Zoveelste matige blij-dat-hij-gedaan is Kurosawa film.

Meest opvallende is inderdaad Mifune's wat minder 'enthousiaste' spel. Op zich positief, toch blijf ik dat "zet twijfelend gezicht op, wrijft over kin, heeft iedereen gezien dat ik aan het nadenken ben?" acteerwerk niet bijster goed vinden. Net zoals veel ander theatraal rondgeloop, geroep en gevecht.

Gevechten waar ronduit slecht, visueel niks boeiends gezien, en ook de muziek kon mij helemaal niet bekoren. Het verhaaltje was voor een keer wel iets leuker om volgen, maar rechtvaardigt helemaal niet de 110 minuten speelduur. Hak er 40 minuten af en er hadden misschien 2* ingezeten, nu hou ik het bij 1.5*. Blijf mij verbazen dat dit soort pulp zo hoog aangeschreven staat.

Van de vier Kurosawa's die ik tot nog toe keek de minst bijzondere. Het verhaal is wel aardig en inmiddels een paar keer gerecycled (oa het belachelijk slechte Last Man Standing) maar minder episch dan zijn andere werk. 3 sterretjes van mijn kant.

De personages en situaties zijn in deze film flink uitvergroot, en dat werkt erg goed. Komedie kan er zo als genre bij. Het acteerwerk sluit daar goed bij aan. Mifune zet in het openingsshot al de toon door achteloos aan zijn hoofd te krabben. Ik weet niet waarom, maar dat had gewoon iets .

Het enige wat echt minder is zijn eigenlijk de zwaardgevechten die nogal amateuristisch overkomen. Het begint best goed met een afgehakte arm maar daarna krijgt iedereen slechts billekoek met een katana. Vreemd genoeg vallen ze toch allemaal dood neer zonder een spatje bloed.

Buiten die actiescene's ziet de film er wel erg mooi uit. De mise en scène en kadrering zijn prachtig.

4*

Kurosawa is uitermate goed in het neerzetten van de sfeer. Het mooie van films die zich afspelen in eerdere eeuwen is dat al die dorpen redelijk geisoleerd liggen. Vandaar dat er een verhaal zich kan afspelen, waar geen politie, telefoon en dergelijke in kunnen voorkomen. Dat is wellicht niet perse een pluspunt voor deze film, maar dat vind ik altijd wel fijn.

Tja, verder was het verhaaltje aardig, speelde Mifune ook aardig, maar blijf het qua niveau ver verwijderd van Seven Samurai en ook de andere Kurosawa die ik gezien heb, Ran, was wat mij betreft beter.

Een krappe 3,5*

Tja, ik vind het eigenlijk ook maar een film van niks.

Meest irritant zijn de zwaardgevechten. Gespaard van enige ritmiek en qua spanning op een veels te laag pitje. Verder leek het inderdaad een beetje op een klucht, incluis domme personages die maar wat doen zonder boeiend over te komen. De personages worden ook veels te eenzijdig van karakter voorgesteld. Je bent goed of slecht. Een tussenweg lijkt er niet, totdat Mifune even berouw toont en zijn hand een keer over zijn hart strijkt. Maar niet zonder eerst even een moralistisch deuntje op te dreunen, die ook nog eens refereerde aan een eerdere gebeurtenis. Ik vond de zogenaamde trucjes om de mensen hier om de tuin te leiden van kleuterniveau getuigen i.p.v. indrukwekkend. Veel te simpel qua verhaal, nauwelijks sfeerschetsen van het leven aldaar en best wel lelijk bij momenten. De muziek is mij ontgaan.

Wel onderhoudend verder. En uiteindelijk heb ik mij niet verveeld. Toch stoor ik mij aan eerder genoemde punten en aan het feit dat Kurosawa zijn kijkers te laag inschat door altijd even een al zichtbare moraal, uit te spreken. 2,5*

Na Seven Samourai, Rashomon, Ikiru en Ran de eerste Kurosawa die echt tegensloeg. Ik kan me niet aan het gevoel onttrekken dat ik hier naar vergane glorie heb zitten kijken.

Zeker, er zitten scènes en shots in die hun impact hebben nagelaten op de filmgeschiedenis, en met name vooral Sergio Leone (o.a. de veelgenoemde stofwolken, lege straten, het bespieden van achter gesloten luiken,...). Dit maakt deze film weliswaar in bepaalde opzichten belangrijk, maar dit maakt het nog niet tot een goede film.

Met name het hoge cartoonesk gehalte vond ik bijzonder storend, vooral omdat het naar mijn aanvoelen toch wat vloekte met het verhaal, dat toch een serieuzere ondertoon heeft (mensen die elkaar het licht in de ogen niet gunnen, vetes opstarten maar toch niet de ballen hebben om iets te ondernemen, enz). Ook klopte het voor mij gewoon totaal niet dat Ushitora plots wel in actie schoot (en dan nog meteen grondig), zijn redenen leken me niet voldoende na de lange impasse. Het eenvoudige verhaaltje werd ook gewoon te lang gerokken uiteindelijk.

Actiescènes trokken ook op niets zoals gezegd (kan je wel van een actiescène spreken met een gemiddelde duur van 2 seconden? Moet je hier dan zo lang naartoe werken?), op dit gebied zijn we ondertussen héél wat beter gewend. Mifune deed het dan weer wel goed, zijn karakter is ook het enige ietwat interessante (samen met Uno) tussen alle cartoonfiguren. Mag wel wat minder aan zijn baard zitten, want dit werd een vervelende tic.

Een film die toen misschien inspirerend was, maar nu weinig krachtig overkwam op mij. Elementen uit de film zijn opgegaan in de filmgeschiedenis, maar heb je ondertussen gewoon al in verbeterde versie gezien. Wel leuk om te zien waar anderen de mosterd haalden, meer was er voor mij niet echt aan.

Aardige film deze 2e Kurosawa die ik zag, maar toch wel een stuk minder dan Seven Samurai. Toshirô Mifune blijft een fijn acteur om te zien en in deze film is hij in ieder geval een heel stuk minder druk qua gedrag. Het verhaal is leuk met aardige wendingen en de sfeer in de film gewoon goed. Maar waar ik Seven Samurai juist erg spannend vond, heeft Yojimbo gewoon een groot gebrek aan spanning. Vermakelijk is het gelukkig echter allemaal wel en de film verveelde voor mij ook geen moment.

Het valt trouwens inderdaad erg op dat Leone voor a Fistfull of Dollars erg veel uit deze film heeft gekopiëerd. Verhaal enigszins, grote stofwolken, mensen die gluren achter de luiken en ga zo maar door.

3,5*

Na een reeks Kurosawafilms die niet geheel aan mijn verwachtingen voldeden (maar ook nooit slecht waren overigens) is Yojimbo eindelijk weer de film sinds ik Seven Samurai zag die hernieuwde belangstelling voor Kurosawa bij mij weet te wekken. Het is de luchtigste film die ik van Kurosawa zag, bijna een komedie. Een dramatische impact had de film dan ook niet op me, maar de film compenseert dit doordat het gewoon topvermaak is.

Ik ben doorgaans geen fan van Mifune, maar ik vond hem hier bijzonder goed te pruimen. Vreemd dat hij zich juist in een wat luchtigere film inhoud. Hij weet zijn personage erg cool te maken. Daarnaast is Nakadai met zijn pistool een waardige tegenstander van Mifune. Shimura wordt helaas weer eens ondergebruikt door Kurosawa. Jammer dat Kurosawa maar spaarzaam leek door te hebben wat voor een topacteur hij ermee in handen had.

Wat me verder opviel is hoe modern de film bij vlagen nog is. De actiescènes en het zwart-wit zijn niet meer van deze tijd natuurlijk (niet dat ik iets tegen ze heb!), maar als geheel is de film totaal niet veroudert. Zelfs een lading remakes kan er niets aan afdoen. Daar moet ik bij zeggen dat mijn voorkeur stiekem wel uit gaat naar A Fistful of Dollars. Leone haalde veel uit deze film natuurlijk, maar het wordt hier soms wat overgedramatiseerd (met name in de berichten van Fisherking). Sommige scènes behandelt Leone leuker, zoals het moment waarop de held voor de eerste keer een aantal schurken uitdaagt. Hier gaat dat met wat simpele beledigingen, maar in Leones film met die geweldige dialoog voor Eastwoods ezel. Ook de laatste confrontatie heeft een leuker element in Dollars, maar dat vermeld ik vanwege spoilers hier niet. Het verhaal van Yojimbo en Dollars is hetzelfde, maar veel scènes zijn compleet anders uitgewerkt. Het is verre van een shot-voor-shot-remake. Geen idee ook wat Morricone hier gejat zou hebben. Beide films hebben sterke muziek, maar het is niet bepaald identiek.

Genoeg leuks te beleven in deze film. Jammer alleen dat hij net iets te lang duurt. Met name het middenstuk is wat lang uitgesponnen. En dat Sanjuro op een gegeven moment gevangen zit en ontsnapt door zich in een kist te verstoppen vind ik wel een heel ongeloofwaardig moment (het was de enige mogelijke verstopplaats en niemand kijkt erin?). Ik hoopte daar op iets vindingrijkers.

4*

Dat 'Madadayo' de ware kwaliteiten van Kurosawa niet geheel zou blootleggen, was enigszins te verwachten, maar dat 'Yojimbo' hetzefde lot beschoren was, stond niet meteen in de sterren geschreven. Nochtans lijkt deze spaghettiwestern pro forma enkele van Kurosawa's kenmerkende elementen te bundelen: de clowneske humor en de formalistische beeldtaal. Ware het niet dat een overkoepelende laksheid het geheel haast permanent overheerst, en er bijgevolg weinig sprake kan zijn van enige inhoudelijke zeggingskracht (de maatschappij bijeengebracht in een luguber stadje?) en een onderhuidse spanningskracht.

'Yojimbo' lijkt nergens naar op te bouwen en dat is voelbaar van begin tot eind. De schamele actiescènes (lees: ouderwetse samurai gevechten) ontberen elke vorm van choreografie en opwinding, en bovendien krijgt geen enkel personage de nodige diepgang of uitstraling aangemeten. En dan doel ik voornamelijk op de protagonist, de 'man with no name', die nogal levenloos wordt vertolkt door Toshirô Mifune. Waarom doet hij dit stadje een bezoek aan? Is hij een non-conformistisch wezen, een anoniem product van de maatschappij, dat terug orde op zaken wilt stellen? Ik kreeg er alvast moeilijk indruk van. Hoe dan ook, hoopvol bij aanvang, volslagen ontgoocheling en verwarring achteraf. Kurosawa heeft echter nog enig krediet, maar voorlopig moet hij ruimschoots zijn meerdere erkennen in Teshigahara en Mizoguchi.

1.5*

Kurosawa had me, vooraleer ‘Yojimbo’ gezien te hebben, nog niet van zijn kunsten weten te overtuigen: ‘The Seven Samurai’ vond ik in zijn geheel meer dan vervelend (of lag dat aan de leeftijd?), en in ‘Madadayo’ ging de dramatische ontwikkeling wat mij betreft helemaal de mist in. ‘Yojimbo’ zit echter stukken eenvoudiger in elkaar, en zoals de dvd-cover ook al aangeeft kan de film best scoren bij het grotere publiek.

Kurosawa laat zijn humoristische ideeën de vrije loop, binnen een spannend verhaal dat de kijker zonder veel psychologische uitdieping van A tot Z geboeid houdt. Dat op zich is al een verdienste, maar bovendien kan de film zich beroepen op een heerlijk esthetisch sausje – het zwart-wit verleent het landschap namelijk een zinderende “beladenheid”, om nog maar te zwijgen van de zenuwachtig wriemelende, haast jazzy soundtrack. Hemels!

Opvallend trouwens dat Leone net deze film heeft 'geplagieerd', want ‘Yojimbo’ ademt al de typische (spaghetti)western-sfeer. De cynische held die met kop en schouders boven alle schurken uitsteekt, doch zelf noch goed, noch slecht blijkt te zijn - waar hebben we dat nog gehoord? In tegenstelling tot Leone smeert Kurosawa de genre-elementen echter niet al te breed uit, en hoewel Toshirô Mifune zeker niet verlegen zit om enkele gepijnigde grimassen, wordt het nergens zo erg als de beroemd geworden ‘tandenstoker’-blik van Clint Eastwood.

‘Yojimbo’ een subtiele film noemen gaat uiteraard te ver, maar Kurosawa heeft gevoel voor stijl – dat is het minste wat men er over kan zeggen. Ik ga binnenkort eens achter ‘Sanjuro’ aan, en ook ‘A Fistful of Dollars’ wil ik binnenkort eens zien. Ja, ik heb hier verdorie van genoten!

3,5*

Akira Kurosawa's Seven Samurai is een meesterwerk en echt een geweldige film. Mijn verwachtingen voor deze Yojimbo waren minder hoog en terecht, want deze film was ook minder dan de eerste film die ik van Kurosawa zag. Vermakelijk is het wel, vooral het eerste uur vond ik erg leuk. Spannend wordt het echter nergens en de film duurt eigenlijk wat te lang voor het magere verhaaltje wat we te zien krijgen.

Toshirô Mifune is een geweldig acteur en ook in deze film vond ik 'm erg goed. Lekker rustig, vergeleken met zijn rol in Seven Samurai. Jammergenoeg waren vele andere acteurs erg slecht. De sfeer is wel geweldig, waar het zwart-wit veel aan bijdraagt. De film bevat veel komische momenten en ik heb dan ook een paar keer goed kunnen lachen om Mifune zelf, maar ook om die reus bijvoorbeeld Een leuke film om eens gezien te hebben, zo vond ook Sergio Leone. Die maakte er zelfs nog eens zijn eigen feestje van, maar dat is al tig keer gezegd, al is het wel overduidelijk te zien natuurlijk.

Beetje lastig te volgen Japanner vond ik deze. Het zal wel vloeken in de kerk zijn, maar de remake met Clint Eastwood vond ik wel een stuk beter .

Mooie, ietwat trage film van Kurosawa. Mifune is geweldig en speelt met veel uitstraling en charisma. Het verhaal was niet super, maar de uitwerking des te meer.

3.5*

Erg leuke en grappige oud japanse actiefilm. Met leuke personages en goede muziek. De film is mooi geschoten en de humor is dik in orde. Het acteerwerk is ook top (Toshiro ) en de film kan af en toe best maf zijn. De actie is soms wat nep maar wel leuk. Het leukste stukje in de film is als de twee gangstergroepen moeten vechten maar te laf zijn om echt te gaan knokken, hier heb ik erg om moeten lachen. Verder kende ik het verhaal al van A Fistfull of Dollars, maar ik vond deze toch beter. Maar als ik zou moeten kiezen tussen Eastwood en Toshiro kan ik dat niet, ze zijn beide even cool.

Ik geef 4*

Mifune is vooral geweldig, erg cool. Voor de rest vond ik het een beetje een tegenvaller ivm andere Kurosawa's, erg bijzonder is het niet, wel redelijk vermakelijk.

Het verhaaltje is wel leuk, en de rollen vind ik wel leuk ingevuld, inmiddels wel op een cliché manier, maar dat kun je de film niet echt kwalijk nemen. Vond de film er ook serieus mooi uit zien, niet echt uitbundig, maar wel fijn gekadeerd en de mise-en-scene is zoals altijd bij Kurosawa erg verzorgd. Soundtrack is herkenbaar en blijft aardig in je hoofd zitten.

Verder ook niet al te bijzonder, het is een herkenbare Western-achtige structuur. Hoewel de remake dat ook door de setting wat meer heeft, komt dat hier ook wel erg duidelijk naar voren. Nooit echt mijn lievelingsgenre geweest, maar het is wel een vermakelijk leuk filmpje geworden.

3.5*

Niet dat ik een grote fan ben van Kurosawa, maar hij heeft toch enkele mooie films gemaakt. Ik las hier al verschillende keren de teleurstelling dat het een mindere film is dan andere grote titels van hem. En ik volg die meningen dit keer wel. Yojimbo mag dan wel een inspiratie zijn voor oa Sergio Leone die dit duidelijk een pak verbeterd heeft in zijn versie A fistful of dollars. Yojimbo begint wel goed en kan wat sfeer neerzetten. Hier zie je goed de link met Leone. Maar gaandeweg zie je goed dat de film gedateerd is en veel te lang duurt voor wat het te bieden heeft. Jammer als je weet wat Kurosawa hiernaast wel gemaakt heeft. Toch nog complimenten voor Toshirô Mifune die het gezien de film er zeer goed van afbracht.

Degelijke samoerai film van Kurosawa, die mij wel minder bevalt dan Sergio Leone's A Fistful of Dollars. Dat ligt niet aan het acteerwerk van hoofdrolspeler Mifune, want die doet het zeer behoorlijk. De overige personages komen echter veelal minder goed uit de verf. Verder ontbreekt de echte spanning, terwijl je dat op basis van het plot wel (meer) zou verwachten. Pluspunt is de aardige sfeer, die wordt versterkt door de zwart-wit beelden.

Kurosawa's 'Yojimbo' is weliswaar een samurai-film, maar heeft van uit het nu bekeken alle kenmerken van een western. Dat komt dan vooral doordat Sergio Leone de stijl en verhaallijn van 'Yojimbo' gebruikte in met name 'A Fistful Of Dollars', maar niet alleen daar. De eenzame strijder treedt op tegen het kwaad aan beide kanten van de linies. Het geweld in 'Yojimbo' is expliciet en een duidelijke inspiratiebron voor Tarantino. Voor de verlichting zorgt Kuroswawa zo nu en dan voor een grappige ironische kwinkslag.

Kurosawa's western, waarmee hij bewijst dat een western vooral qua stijl een bepaald genre is, maar niet gebonden is aan de locatie rond de Amerikaanse frontier, of zelfs maar de eveneens Engelstalige Australische outback. Nee, ook een dorpje van god en iedereen verlaten in 19e eeuws Japan is een uitstekende locatie.

Inhoudelijk stelt dit allemaal vrij weinig voor. De rivaliserende groepen zitten blijkbaar in het gokken, maar bij wie ze hun geld verdienen? Maar dat soort vragen moet je niet stellen. Wat vooral opvalt is het beeldgebruik, en dan vooral de vulling van het brede bioscoopformaat. Vaak met de twee groepen van elkaar gescheiden aan beide zijden van het brede beeld. Erg sterk gedaan. Ook de ondersteunende soundtrack is fijn (ik zag ergens een clip met de soundtrack uit Leone's western, dan pas zie je hoezeer deze film een blauwdruk is geworden).

Hierop baseerde Leone dus zijn eerste western, maar het is ook duidelijk waar Eastwood de mosterd vandaan heeft gehaald. Hij heeft heel goed gekeken naar Mifune. Mifune ja, die ik vooral ken van uitbundige rollen speelt hier een stille rol en met zijn uitstraling alleen al en die combinatie met dat ingetogene draagt hij de film met gemak. Ik keek de hele film geboeid naar hem.

De film is niet altijd even sterk, motieven van handelen vond ik ook niet altijd even duidelijk en voor m'n gevoel duurt de film net iets te lang. Maar als geheel is dit wel een dikke voldoende. Een film ook die na het zien ervan behoorlijk bleef hangen en voor m'n gevoel steeds beter werd. Vanwege het navoelen naar boven afgerond 4,0*.

Een samurai western van Kurosawa. Best leuk eigenlijk en hier en daar met een komische noot. Leuk daar hoe onze zwaardheld in het begin van de film naar een hond gaapt met een hand tussen zijn muil. Gevolgd door zo'n vrolijk deuntje.

Kan me wel inbeelden dat het tot inspiratie heeft geleid voor latere westerns, maar al bij al blijft het nogal eenvoudig. De gevechten zijn nauwelijks gevechten en nemen nogal snel een eind. Vooral bij de eindconfrontatie was dit toch lichtelijk ontgoochelend. Alsof Kurosawa er geen zin meer in had. Het beste gedeelte van de film vond ik de twintig minuten ervoor wanneer hij werd gevangen genomen en ontsnapte.

Sfeervol zoals steeds, maar er zijn betere Kurosawa's op de markt denk ik. Maar een straf om dit te bekijken is dit zeker niet.

Op klassiekerzondag even een greep uit de stapel Aziatische films die ik een paar weken terug had gescoord bij de kringloop. En dat werd in dit geval Yojimbo die bij voorbaat toch alle voorwaarden van een goede film leek te hebben, en hoewel heel behoorlijk kan deze film zich toch net niet meten met Seppuku en Seven Samurai om maar eens wat te noemen. Maar vervelen deed de films allerminst.

En wat gaat de film heerlijk van start met een fijne soundtrack, de zwijgzame Ronin in een bijzonder dorpje vol achterdocht, met veel karakters en strijdende partijen en natuurlijk de zalige zwart wit stijl inclusief cinematografie. En wat is zo'n shot in het begin van de Ronin roerloos temidden van het akkerland en diens bebouwing dat beweegt op de wind smullen. De aankomst in het gehucht en de wijze waarop hij zich met het conflict bemoeit lijkt de opmaat voor het betere Western werk met veel kenmerkende van Clint Eastwood, Sergio Leone en bijvoorbeeld een Last Man Standing met Bruce Willis. En wat stookt Sanjuro de boel lekker tegen elkaar op, waar men vooral gezichtsverlies probeert te vermijden en Sanjuro van zijn beweegredenen weinig prijs geeft. Want waarom bemoeit hij zich hier zo mee...?

En ja, helaas begint het geheel toch lichtjes af te kalven, want de serieuze stijlvolle sfeer maakt plaats voor het nodige aan geschmier, wordt het allemaal wat koddiger en gaat men de grote confrontatie vooral uit de weg en dat is jammer want het begint op een gegeven moment toch allemaal een beetje te slepen omdat er niet zo heel veel gebeurt. Maar goed , heel vervelend wordt het nooit en blijft het best grappig hoe men de uiterste best blijft doen de Ronin voor zich te winnen met een uiteindelijk opbouw met geweldsuitbarsting die veel goed maakt. Toch blijft Yojimbo een film die veel beter had kunnen zijn omdat het geheel zich toch net wat te veel verliest in Aziatische rariteiten, flauwe humor en net niet de gevechten en actie biedt die je zou wensen. Maar desalniettemin een prima film met een prima voldoende.

Misschien is het de tijdsgeest, maar ik had op basis van de cijfers op Moviemeter en IMDB iets meer verwacht van deze film. Wellicht meer actie? Beter acteerwerk? Hetgeen ik nu aanschouwde, was een oude prent die me niet op alle vlakken weet te overtuigen. Ook al is dit de voorloper van de aloude Westerns van Clint Eastwood en een inspiratie voor Tarantino, het wist mij minder te bekoren dan ik verwachtte.

Het aloude dorpje in Japan, dat aan de vooravond staat van de revolutie, is mooi in beeld gebracht. Het zet de sfeer goed neer. Helaas heeft de regisseur ervoor gekozen om de film te vermengen met flauwe (en naar mijn mening slechte) humor, waardoor ik de film niet serieus kan nemen. Daarnaast zijn de schurken zeer naïef, of een karikatuur van zichzelf.

Ondanks dat ik het geen slechte film vind, heb ik wel moeite om deze hoger te waarderen dan een voldoende. De vaart verdwijnt op het einde, waardoor de 110 minuten wellicht nét iets te lang was voor mij...

Aangename Kurosawa

Kurosawa weet in deze Yôjinbô een leuke sfeer te creëren. Het verhaal en de hele setting van het dorp deed me veel aan een Spaghettiwestern denken en het is wel leuk om te zien dat deze film als een inspiratiebron werd gebruikt. Op zich is het allemaal niet hoogstaand, maar er zitten wel genoeg goede scènes in de film en het is ook een stuk luchtiger dan de andere Kurosawa's die ik tot nu toe gezien heb. De scène waarbij de 2 kampen aan het gevecht beginnen, maar elkaar toch niet durven aanvallen, is zo'n leuke scène waarbij je aanvoelt dat deze film niet al te serieus moet opgenomen worden. De zwaardgevechten konden wel wat beter uitgewerkt worden, want de meeste duurden maar een handvol seconden.

Geen meesterwerk, maar wel een erg vermakelijke Kurosawa.

3.5*

Yojimbo betekent bodyguard maar in wezen presenteert het hoofdpersonage zich als huurmoordenaar in een dorp waar vanwege hebzucht (gokken) een bloedvete is uitgebroken. Net als in Tengoku to Jigoku (High and Low) (1963) is er aldus een antikapitalistische ondertoon: vroeger was het leven armoedig maar vredig terwijl nu eigendommen snel van eigenaar wisselen waardoor iedereen op voet van oorlog met elkaar staat (waar het Wilde Westen een Hobbesiaanse natuurtoestand symboliseert van voor de intrede van de beschaving, voert het kapitalisme in Japan omgekeerd naar de natuurtoestand waar het recht van de sterkste geldt). De naamloze hoofdpersoon is dus geen klassieke westernheld en in wezen niet beter dan de bandieten (hij is hooguit goed voor vrouwen en kinderen): vechten en doden is zijn business en hij komt aldus profiteren van de oorlogssituatie in het dorp. Wat hem onderscheidt van de (andere) bandieten is dat hij een mysterieuze vreemdeling is, alleen opereert (zijn eigen plan trekt), onoverwinnelijk is (hij is een samoerai) en altijd heel cool blijft. Dat maakt hem charismatisch voor de kijker en gewild om aan je zijde te krijgen door de vechtende partijen, al is de geheimzinnige samoerai niemand trouw en speelt hij de vechtende partijen alleen maar tegen elkaar uit om ze allemaal op te kunnen ruimen.

Zoals bekend is A Fistful of Dollars (1964), waarin Clint Eastwood de mysterieuze Man With No Name speelt en welke film het westerngenre deed opleven, gebaseerd op Yojimbo. Yojimbo is evengoed een wat vreemde film: zoals kenmerkend voor Kurosawa zijn de emoties van de gewone stervelingen nogal karikaturaal dus hysterisch – in contrast met de onverstoorbaarheid van onze held – waardoor het soms ook neigt naar comedy en de samoeraikapsels die iedereen draagt behalve de samoerai zelf zijn ook vreemd, maar de beelden zijn fraai. De klassieke waarde van de film ligt denk ik vooral in de introductie van de Byroneske held in de western die met name Clint Eastwood groot zou maken.

Vorige week de kans gegrepen om dit in de bioscoop te herzien. Vooral omdat ik vervolg Sanjuro nog niet gezien had.

Allereerst is de nieuwe restauratie verschrikkelijk goed en maakt het nog duidelijk zichtbaarder hoe levendig de film is. De film zit vol beweging. Er zijn bijna geen stilstaande momenten. Voor Kurosawa is de toon ongewoon luchtig. Die toon plus de speelse manier van filmen maakt dit toch wel een wat aparte film binnen zijn oeuvre. Verder viel me ook het licht op, dat zie je op de DVD die ik eerder zag nauwelijks. Fantastische setting ook, met dat huisje van waaruit je meestal kijkt. En mooie decors en kaders,

Ik hou mijn 4 maar ik was bijna een halfje hoger gaan zittten. Hele dikke vier dus.

Ook meegepikt op het grote scherm, en wat een fantastische ervaring. Ik wil niet beweren dat Kurosawa's films geen sterke indruk op me zouden hebben achtergelaten als ik ze thuis had gekeken, maar toch... alles in Yojimbo schreeuwt audiovisuele kwaliteit, en dan is het fijn om dat op groot beeld en met sterk geluid te kunnen aanschouwen.

Want Kurosawa puurt echt alles uit het medium film dat er uitgehaald kan worden. Elk beeld wordt ten volle benut, elke hoek van waaruit gefilmd wordt en elke plek waar een personage gepositioneerd wordt heeft een betekenis, al dan niet visueel, symbolisch, metaforisch, etc. Wat een plezier om naar te kijken. En niet alleen voor het objectieve vakmanschap, maar ook gewoon omdat dit gewoonweg een hele plezierige film is. Het verhaal is gekend - letterlijk; Fistful of Dollars van Sergio Leone is het bekendste voorbeeld van plagiaat op deze film, maar er zijn nog wel tientallen (honderden?) films en filmmakers die hun boter duidelijk hebben gehaald bij Yojimbo. Echt verrassend zijn de ''plotwendingen'' hier dan ook niet, maar ik betwijfel of ze dat in 1961 wél waren. Het is namelijk een erg prototypisch verhaal, bijna mythisch in de kern, met bouwstenen die teruggaan tot de oorsprong van verhalen vertellen. Hoe het zich allemaal uitspeelt, en vooral de vindingrijkheid, het vernuft en het opportunisme van de naamloze Samoerai, boeien ondanks de 'voorspelbaarheid' elke seconde. Het personage is overigens veel interessanter dan bijvoorbeeld de latere Man With No Name (Eastwood); ja, hij is geamuseerd door de vete en probeert hiervan te profiteren, maar er schuilt ook een duidelijk eergevoel in hem, en empathie voor de zwakkeren. Een empathie die hij echter absoluut niet wil laten zien, en zelfs amper aan zichzelf wil toegeven. Ik vond het interessant hoe hij allesbehalve zwart-wit werd neergezet, ook al is het personage in principe hét archetype van de naamloze vreemdeling die arriveert in een klein dorpje.

Dit komt niet in het minst door Mifune. Wat een held. Bergen charisma had die man. Je volgt hem twee uur met plezier, en als kijker leef je zowel met hem mee als dat je toch ook een beetje op een afstand kijkt naar deze ''larger than life''-figuur. De laatste scène met het duel vind ik oprecht één van de coolste die ik ooit gezien heb. Mifune die daar op zijn dooie gemakje, maar toch dodelijk beheerst en dreigend, met zijn zwaard in de hand komt aangewandeld, en Unosuke die met een fanatieke arrogantie, bijna met begeerte, zijn pistool trekt.. Een paar héérlijke minuten, en misschien wel dé scène waar Leone zijn hele carrière op gebaseerd heeft.

De andere personages zijn ook leuk; met de tegenstander van onze held op kop, maar ook de herbergier, de familiehoofden, die dorpswachter die de hele tijd zit rond te lopen en alles luidkeels aankondigt.. Het zijn allemaal typetjes - en een beetje druk hier en daar - maar wel leuk verwerkt in de film, en passend bij de toch wel luchtige sfeer. Als laatste ook nog opmerken; de muziek. Die was continu enorm leuk en opnieuw passend bij de luchtige, avontuurlijke sfeer.

Dikke 4*.