8 Femmes (2002)

Natuurlijk niet alleen de liedjes, maar eigenlijk alles.

Vooral de cast is fantastisch bijelkaar gezocht, maar ook het luchtige leuke verhaal, het decor en de kleding, gewoon een film die een beetje anders dan anders is.

Geen meesterwerk, maar wel een heel goede produktie van een goede regisseur Ozon. Ik heb me in ieder geval kostelijk vermaakt.

Niet helemaal mijn film. Doet mij enigzins aan Pedro Almodóvar denken. Komt misschien door de muziekale intermezzo's. Mooi gemaakt, maar inderdaad geen meesterwerk. Wel erg vermakelijk. Een 3,5.

Toneelstukje

(van t bordspel Cluedo).

Zo enorm theaterachtig vond ik het nou ook weer niet. Het enige is dat iedereen kort een liedje zingt.

Er zat veel (verstopte) humor in, ik heb erg gelachen. Een goede komedie met een leuk verhaal en een leuk plot natuurlijk. Al met al een geslaagde film
4*

'leuk' verhaal met fantastisch acteerwerk. Alleen jammer van die liedjes, ik blijf moeite hebben met musicals.. Maar ik geef toe, de liedjes hadden of een of andere manier toch wel iets toe te voegen, 3.5 ster, tabee

oh ja, vooral Isabelle Huppert was erg op dreef, erg goede actrice! En Emmanuelle Béart lust voor t oog! Moest ik nog even kwijt, laterr

Ik vond het echt een grappige film.

We moesten een film kijken voor frans en hebben deze gekozen omdat hij toevallig op de tv kwam.

Alle familie geheimen kwamen boven water, en het was echt het ene op het andere, en iedereen deed het met iedereen. inderdaad een film van het spel cluedo.

ik heb echt gelachen om de verstopte humor.

En wat betreft de liedjes: ik vind het absoluut geen musical of zo iets. ik moest ook wel even aan de liedjes wennen, maar ik vond dat het er wel bij paste.

4

Heel grappige film leuk verhaaltje... wat de liedjes betreft, sommige waren leuk, die pasten ook wel in het verhaal, maar de meeste vond ik nergens op slaan... helaas.

Huit femmes, ça va tres bien

François Ozon biedt met 8 Femmes kwaliteit en kwantiteit, het franse equivalent van een Almodovar, aangevuld met een bijna uitsluitend uit vrouwen bestaande ensemblecast. Ozon werkt net als in het vroege werk van Almodovar op het randje van kitsch, een grens die hij echter zelden of nooit zal overschrijden. Bovendien spelend met opvallende kleuren, die vaak symbolisch veel nut dienen. Ook in andere Ozon prenten (Sous le Sable en Regarde la Mer) zal je symbolisch kleurgebruik zien, al gebeurt dat meestal in mindere mate en vooral op meer subtiele wijze.

8 Femmes is een magnifieke ode aan de vrouw, een killer-comedy (zoals ik het graag noem) met oprechte dramatiek en functionele film-noir elementen.

Aan zulk een ode kan natuurlijk niets anders ontbreken dan een sterke cast van vrouwelijk schoon (vooral doelend op Emmanuelle Béart) en actrices met status, het beste wat 'le cinema francais' je te bieden heeft. Catherine Deneuve doet haar naam eer aan als één der grootsten; Isabelle Huppert als een evenbeeld van Bette Davis in 'Now Voyager' (maar dan wel veel mondiger); Emmanuelle Béart als de ultieme 'femme fatale-servant'; Fanny Ardant als 'dame-fatale; en Virginie Ledoyen als bevallige detective. Een bewuste keuze wordt bovendien gemaakt bij het in beeld brengen van de enige man op de scene. De man is niet meer dan een 'opgangtrekker' van het verhaal en behoeft aldoende geen emotionele weergave van zijn persoon.

Het uitgangspunt lijkt in eerste opzicht te opteren voor een typische 'whodunnit', maar houdt de aandacht gelukkigerwijs op de vrouwelijke personages. Geen pamflet vóór feminisme, maar wel een verrassend diepgaand beeld van de vrouwelijke psyche. De onderlinge strijd leidde bij mij niet tot irritatie, eerder tot een soort 'battle of the bitches', gepaard met de nodige vooroordelen en verwijten.

De muzikale intermezzo's, in de vorm van een soort klaag -en liefdeszang, zijn met opzet overdreven geensceneerd, maar blijven bijdragen aan de 'lijden van de vrouw' thematiek.

Zo kom ik bij het sterkste aspect van deze film, namelijk de mise-en-scene. Geen beweging gaat voorbij, zonder dat de personages ten dienste worden gesteld van de theatrale opstelling. Een invloed die duidelijk afkomstig is van het theaterstuk, maar resulteert in een precieze staging en enkele fabuleuze ensemble-shots. Aanwijzingen en verdachtmakingen zullen niet alleen gebeuren via woord, maar ook via beeld; waarbij het kleurgebruik en enscenering wederom een grote rol spelen.

Niet iedereen zal meteen voor deze aanpak te vinden zijn, maar de invloed van theater blijft naar mijn mening een belangrijk aspect vormen in de evolutie van film en cinema in zijn geheel.

Les goûts et les couleurs...

4.5* (een opvallend lage quotering; ik begrijp de kritieken, al kan ik me er helemaal niet in vinden)

Ik snap niet waarom veel mensen dit geen goede film vinden gewoon voor de kleine muzikale touch. Iedereen kent toch the sound of music en ik weet zeker dat bijna iedereen dat graag ziet of zag.

Zelf vind ik de liedjes aanstekelijk. "À quoi sert de vivre libre". Het is net een toneelstuk in je woonkamer. En zeg eens ook welke regisseur die een misdaad film maakt denkt eraan om liedjes erin te steken?

Mais, c'est un beau film. En het frans is een gemakkelijke taal. En meestal zijn franse films tegenwoordig leuke films. en deze is er 1 van.

5*

Ik heb de film een score van 4,5 sterren gegeven, simpelweg omdat ik hem altijd opnieuw kan blijven herbekijken. De cast is fantastisch (en indien je de dames nog niet kende nodigt het je uit om meer films van hen te bekijken). Over de zangtalenten van enkelen onder hen ga ik niet oordelen, toch vond ik het telkens een verfrissing om even een nummer te horen/zien...het bracht telkens weer wat leven in de brouwerij. (ergens snap ik het ook wel dat sommigen zich hier aan ergeren).

Een groot verhaal moet je niet verwachten, maar wel pure klasse, schoonheid en een film waarin roken nog niet uit den boze is...(ik bedoel maar: ik actiefilms knallen ze iedereen overhoop, maar roken op de set, nee dat mag niet meer )

Leuke, vermakelijke musical-komedie. De cast bestaat vrijwel alleen uit franse top-actrices, met uitzondering van Virginie Ledoyen (die vond ik uitermate slecht acteren). Aanstekelijke liedjes, waarvan enkele met een wat kitscherige tekst. Veel humor onderling, met name Isabelle Huppert komt vaak droog uit de hoek. Leuk, simpel en toch een onvoorspelbaar verhaal. 3,5*

Oeps.Wat een verhalen allemaal.Ik kijk altijd alleen naar mijn grote heldin,Isabelle Huppert.Toen het zooitje begon te zingen hebben we de film vol verbijstering afgezet."WAT GEBEURT ER NU"? was onze reaktie.

Nou ja,niks aan te doen.Absoluut totaal niet het Franse soort films wat wij zoeken.Kan gebeuren natuurlijk.

Is één van de leukste Franse film die ik ken.

Het hoeft in Frankrijk niet altijd oeverloos gepalaver te zijn voordat men er een film van maakt.

4.5 is niets teveel !

Goede actrices, leuke kleding, leuke liedjes (hoewel soms slecht gezongen) maar toch maar 1,5 sterren vanwege het saaie clichematige plot en er zat een soort van drang in om de meest bijelkaargeschraapte absurditeiten erin te stoppen om het nog enigszins orgineel te laten lijken...

In dat geval lijkt het me dat de intenties van Ozon en '8 Femmes' grotendeels aan je voorbij zijn gegaan. Ozon beoogt namelijk een treffend, maar evenzeer scherp drama, waar de absurditeiten elkaar opstapelen en de dubbelzinnigheden (zowel visueel als woordelijk) in een razend tempo op de kijker worden losgelaten. '8 Femmes' stelt zich dan ook op als een soort pastische, waarin de vrouwelijke psyche, vanuit verschillende standpunten en leeftijden, uit de doeken wordt gedaan.

Hilarische film waarin Isabelle Huppert en Emmanuelle Beart overacteren alsof het een lieve lust is, de emoties dik ( theatraal ) zijn aangezet, de motieven om ' papa ' uit de weg te ruimen legio zijn, de hoofdverdachte van de moord met de minuut wisselt, doordat niemand elkaar de hand boven het hoofd houdt. Precies zoals het vrouwen zonder tampon tijdens hun menstruatie betaamt.

De onverwachte muziekstukjes geven de film de ambiance van een musical. Ze zijn niet vervelend, maar niet elk intermezzo is even geslaagd. Verder een fijne film die zijn geheim lang verborgen weet te houden. Tot die tijd is het lekker gissen naar motieven, daders en genieten geblazen van Huppert `s spel en tijd om Beart tussentijds te aanbidden. Wat een prachtige vrouw. Wat ik helaas niet kan zeggen van Ludivine Sagnier. In The Swimming Pool was ze beter te behappen. Nou, ja ze speelde haar rol als schoolmeisje met verve dat wel, ik herkende haar niet terug. 4*

Als 8 Femmes-liefhebber complimenten voor deze recensie!

Eergisteravond de liedjes bekeken...de scene met het nummer Message Personell door Isabelle Huppert grenst aan perfectie.

Erg vervelende film, het verhaal liep erg raar en de liedjes die om de haverklap werden ingezet irriteerden mij nogal. De ontknoping vond ik erg slap en de hele film probeerde volgens mij grappig te zijn zonder dat echt te zijn. Helaas.

2 sterren.

Op mij maakte hij ook niet echt indruk. Iedereen had zijn verplicht liedje en de humor was te geforceerd.

Een landhuis ergens op het Franse platteland, een stevige sneeuwstorm, een doorgesneden telefoonlijn, een gesaboteerde auto, het lijk van de heer des huizes en acht vrouwen. Dat zijn de elementen waarmee François Ozon het muzikale komische moordmysterie 8 Femmes in elkaar heeft gezet. Het verhaal is gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Robert Thomas.

8 Femmes (8 vrouwen) is een musical en moordmysterie in één! Het is niet eenvoudig om deze film ergens te plaatsen, wat vooral komt door het nogal onorthodoxe karakter van de film. De film valt op door het rijke kleurgebruik van de decors, de theatrale opzet van de scènes en de muzikale intermezzo’s door de dames al dan niet begeleid met dans. Hierdoor lijkt 8 Femmes zo’n typische film te worden waar je van houdt of waar je een ongelooflijke schurft aan hebt.

Suzon komt de kerstvakantie thuis bij haar ouders doorbrengen op het Franse platteland. In het grote landhuis wonen haar ouders Gaby en Marcel, haar grootmoeder, haar jongere zuster Catherine en haar depressieve tante Augustine. Verder zijn er nog de kokkin Madame Chanel en de kamenierster Louise. Als Suzon net is gearriveerd heeft zij een weerzien met de andere vrouwen, echter haar vader ligt nog te slapen en moet nog even met rust worden gelaten. Wanneer de kamenierster Louise de heer des huizes zijn ontbijt wil brengen horen de dames een ijzige schreeuw. Stamelend komt Louise uit de kamer van meneer gelopen en vertelt overmand door emoties dat zij meneer dood heeft aangetroffen met een mes in zijn rug. Snel rent Catherine de trap op en sluit de kamer af; zij verklaart dat niemand de kamer mag betreden aangezien het een plaats delict is. De kamer zal pas worden geopend wanneer de politie is gearriveerd. Wanneer zij de politie trachten te verwittigen blijkt dat de lijn dood is, het snoer van de telefoon is doorgesneden en ook de auto blijkt onklaar te zijn gemaakt. De dames zitten met elkaar opgesloten in het landhuis, er is geen verbinding met de bewoonde wereld en lopen is door de weersomstandigheden geen optie. Dan gaat Suzon samen met haar zuster Catherine op onderzoek en ondervragen alle aanwezigen, al snel wijzen beschuldigende vingers alle kanten op en worden oude wonden genadeloos opengereten. Iedereen blijkt een motief te hebben voor het plegen van deze laffe daad.

8 Femmes wordt gespeeld door de crème de la crème van de Franse cinema. Grote namen schitteren als: Catherine Deneuve, Isabelle Huppert, Emmanuelle Béart en Fanny Ardant. Zij zetten het verhaal neer als een toneelstuk, door hun rollen ‘over the top’ te acteren geven zij extra fleur aan het verhaal want het is ook gebaseerd op een toneelstuk. De frisse en diepe kleuren in het decor maar ook in de kostuums van de actrices versterken het theatrale karakter van de film. Met een vrij eenvoudige set en acht actrices zet François Ozon alweer een bescheiden meesterwerk weg. De dialogen zitten vol van vileine sneren en messcherpe opmerkingen. Het zijn die geweldige teksten die het telkens weer leuk maken om werk van Ozon te bekijken, als hij dan ook nog eens met actrices werkt die tot de beste actrices van Frankrijk worden gerekend; dus het neusje van de zalm, kun je eigenlijk enkel nog genieten van deze humoristische en onderhoudende film.

En waarom dan in godsnaam slechts 2,5* na zo'n schitterende recensie?

Een 2,5 is niet slecht lijkt me. En laten we wel wezen, het is een heel aardige film om eens te bekijken. Maar nu ook weer niet het onbetwiste hoogtepunt op filmgebied.

Ik heb er nog eens over nagedacht en de film nogmaals bekeken... en ik heb besloten er nog een sterretje bij te plakken. Ik verhoog de score van een 2,5 naar een 3,5. De film verdient namelijk beter in mijn optiek en een 2,5 zou toch iets te mager zijn geweest.

Ik vond er eigenlijk geen bal aan... is dit nou een musical, een thriller of een komedie?

Van alles wat en dus een cocktail die nergens nog naar smaakt;

Mooie actrices die redelijk acteerden, maar oervervelend. Totààl ongeloofwaardige rommel.

*

Theater van de bovenste plank, als je 't mij vraagt. Je krijgt dermate snel nieuwe vaststellingen en plotwendingen voorgeschoven, dat er geen moment van verveling is. De liedjes zijn een leuke tussendoor.

Desalniettemin kan ik me wel voorstellen dat een 16-jarige die een detective/thriller verwacht had, hier misschien niet aan zijn/haar trekken komt - wegens toch wel een heel ander opzet dan pakweg een Midsomer Murders-aflevering...

4*

Briljante film. Geweldig die dramatiek en het Franse taaltje. Hoewel ik geen Frans kan.

Isabelle Huppert is fantastisch. Wel een heel andere typetje dan in La Pianiste, maar ook weer wat afstandelijk, koel.

Francaises mogen schmieren in dikaangezette detective

Agatha Christie in kleurstokjesland. Dat is het uitgangspunt van detective/komedie/musical 8 femmes. Acht Franse actrices mogen zich uitleven in flamboyante rollen, opvallende outfits en kitscherige liedjes. Het was een droom van regisseur Francois Ozon om een film te maken met al deze actrices en hij heeft er een vrolijk ogende film met een vette knipoog van gemaakt.

Ozon kreeg waardering vanaf Sous le sable uit 2000 en kon op basis van die credits al deze actrices voor zijn film krijgen. Doorgaans is het werk van Ozon serieuzer (zoals Le temps qui reste die al eerder beschreef), maar in deze film gaat hij lekker los. Al is het verhaal er niet minder dramatisch om. Zelfs in deze musical wil het niet echt gezellig worden. Van elk personage wordt een inktzwart levensverhaal onthuld.

Als studente Suzon na een jaar afwezigheid midden in de winter eindelijk weer thuiskomt bij pa, ma, oma, tante en zus blijkt er iets verschrikkelijks gebeurd: vader Marcel is met een dolk om het leven gebracht. Iemand van de acht vrouwen in het huis (ook nog twee dienstmeiden en een zus van de vader) moet de moord gepleegd hebben. Maar wie heeft vader het laatst gezien en wie had een motief?

Ozon leent zonder gêne van het klassieke who-dunnit-genre. Alle personen moeten in het huis blijven en ze ondervragen elkaar en onderzoeken zo samen wie van de acht de moord op haar geweten heeft. Daarbij gaat het niet primair om de oplossing van de moord. Het klassieke gegeven is een voertuig om de actrices in het zonnetje te zetten, om ze lekker te laten schmieren en om ze te laten schitteren in hun prachtige jaren-vijftig-jurkjes in dat droompaleisje dat als decor dient.

De film is lekker dik aangezet en er wordt dan ook niet voor teruggedeinsd om de actrices elk een dramatisch en melancholisch liedje te laten zingen. Opvallend genoeg is expliciete humor niet het stijlmiddel dat in de film veelvuldig gebruikt wordt. Sterker nog, in deze surrealistische setting komen de meest dramatische wendingen voor en worden de meest gruwelijke persoonlijke drama's verteld. Maar door de lichtvoetige toon van de film blijft het verteerbaar.

Glansrollen zijn er voor Catherine Deneuve die als een grande dame de vrouw des huizes speelt en voor Isabelle Huppert die de stijve tante is en nu eens niet diepdoorvoeld drama erin legt, maar een dikopgelegd boze-tante-uit-een-sprookje-gevoel. Schitterend is Emmanuelle Béart, die ik nog niet kende, maar die zo door kan gaan voor de Franse Angelina Jolie.

Was even wennen in het begin door het overacting rollenspel.

Op het moment dat ik er wel doorheen kon kijken werd er ook nog eens in gezongen. Vind dat op zich geen ramp maar zet sterk mijn twijfels of het niet te vaak werd doorgevoerd. Bij de 3e keer werd mijn concentratie bij elk muziekstuk te niet gedaan.

Vond de muziekstukken ook niet echt vlammen. Kwam meer als een verplichting over imo.

Het cluedo-achtige verhaaltje was iig wel grappig genoeg om bij de les te blijven.

Verder wordt er met fijne kleuren gewerkt die de film net boven een duf gemiddelde houdt. En natuurlijk nemen de diverse actrices hun rollen uitstekend waar.

Het slot is misschien verassend, liever had ik het toch anders gezien.