8 Femmes (2002)

Vier sterren voor '8 Femmes', ik vond het werkelijk prachtig. Natuurlijk gewoon een uit de kluiten gewassen 'whodunnit', maar zo ongelooflijk mooi en origineel gebracht!
Twee punten van aftrek: er worden mij wat àl teveel verhaallijntjes uitgeworpen die niet allemaal even nodig lijken, en de scène waarin Mamy "tué moi!" (dood me) roept, waarna ze met een fles op haar hoofd wordt geslagen, vind ik zeer misplaatst en absoluut niet grappig. Met dit soort onderwerpen mag je niet spotten.

Het is vooral een heel aparte film. Ik kon dat wel waarderen, maar snap dat anderen daar anders over denken.

Het verhaal is een leuke whodunnit. Niks vlaks aan en de dames zijn gekker dan gek.

Ik vind het zelfs een beetje kinderachtig om hier nou zo tegenaan te schoppen.

Gelijk wordt meneer Ozon ook maar even verketterd, terwijl men vaak nauwelijks wat (werk) van de man gezien heeft.

Een aparte film, dat dan weer wel. Het mysterie en ontknoping vond ik nog best vermakelijk maar die liedjes verpesten eigenlijk zo'n beetje alles. Deze film lijkt me eigenlijk ook meer een parodie. Helaas is die dan niet geslaagd omdat ik m totaal niet grappig vond. 2* en daar kan een erg mooie Virginie Ledoyen niets aan veranderen.

Wat een volstrekt suffe en triviale film.

De liedjes met de dansjes deden me walgend naar de keuken hollen en de whisky-fles leegdrinken.

Als parodie (op wat?) ook niet geslaagd.

Het volstrekt groteske spel van Huppert vond ik eigenlijk nog het meest geslaagd omdat zij als enige het echt "over the top" bracht maar omdat zij daarin min of meer de enige was, werkte het eerder als storender factor dan als opluchting.

En als ze dan zongen, dan zongen ze hees.

Het enige te pruimen liedje was van Chanel in de keuken.

Mijn derde Ozon en eigenlijk vind ik het tot nu toe altijd interessant wat hij doet, maar ook altijd een beetje net niet. Dat geldt ook voor 8 femmes. Het absurdisme, de melige liedjes, het over de top acteren, ik vond het allemaal best leuk. Maar ik had eigenlijk gehoopt op nog net een paar schepjes er bovenop. Trek dan alles uit de kast, laat het helemaal doorschieten. Dit was absurdisme, maar dan niet absurd genoeg.

Ik ben zeker niet zo anti als sommigen hier en vond het best vermakelijk en ben best blij dat Ozon aparte dingen durft te maken, maar toch is het allemaal wat onbevredigend.

2.5*

Geweldige film.

Heerlijke toneel-achtige taferelen (is het gebaseerd op een toneelstuk?), geweldige typetjes en bovendien een zeer kleurrijke en creatieve uitwerking binnen het whodunnit-gebeuren.

De eerste keer wist ik niet dat het om een musical ging en werd daarom nogal onaangenaam verrast. Deze keer kon ik me echter helemaal mee laten gaan door de diversiteit die deze film op zoveel fronten boven het gemiddelde uittrekt. Van 3,5 naar 4*

Bij dit soort films is het moeilijk te beslissen ... wat is leuker, de film of de reacties op de film. Geweldig, al die kritieken van boze, in hun gat gebeten kijkers

Ik vond het erg leuk allemaal. Het bullshit whodunnit plotje met de 101 intriges en openbaringen. Het overdone acteerwerk van de acht vrouwen, campy en slechte nummertjes met nog idiotere dansjes. Toneel, maar dan wat extra dik aangezet. Flashy kleurtjes en leuke behangetjes. Waarschijnlijk is het allemaal wat minder als je voeling hebt met het geparodieerde, maar mij amuseerde het geweldig.

Ozon blijf ik een frisse, lollige regisseur vinden. Misschien wat jammer dat z'n laatste films wat "volwassener" lijken. Hij raakt meer en meer in een poel van inwisselbare regisseurs zo. Toch maar eens achter de man z'n andere films aan, dit bekoort mij zeker.

Niet voor pruillipjes. 4*

Edit: en ik ga weer voor Béart, hoe knap Deneuve ook mag zijn. Die vrouw heeft gewoon wat.

Hilarische film waarin Isabelle Huppert en Emmanuelle Beart overacteren alsof het een lieve lust is, de emoties dik ( theatraal ) zijn aangezet, de motieven om ' papa ' uit de weg te ruimen legio zijn, de hoofdverdachte van de moord met de minuut wisselt, doordat niemand elkaar de hand boven het hoofd houdt. Precies zoals het vrouwen zonder tampon tijdens hun menstruatie betaamt.

De onverwachte muziekstukjes geven de film de ambiance van een musical. Ze zijn niet vervelend, maar niet elk intermezzo is even geslaagd. Verder een fijne film die zijn geheim lang verborgen weet te houden. Tot die tijd is het lekker gissen naar motieven, daders en genieten geblazen van Huppert `s spel en tijd om Beart tussentijds te aanbidden. Wat een prachtige vrouw. Wat ik helaas niet kan zeggen van Ludivine Sagnier. In The Swimming Pool was ze beter te behappen. Nou, ja ze speelde haar rol als schoolmeisje met verve dat wel, ik herkende haar niet terug. 4*

Een landhuis ergens op het Franse platteland, een stevige sneeuwstorm, een doorgesneden telefoonlijn, een gesaboteerde auto, het lijk van de heer des huizes en acht vrouwen. Dat zijn de elementen waarmee François Ozon het muzikale komische moordmysterie 8 Femmes in elkaar heeft gezet. Het verhaal is gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Robert Thomas.

8 Femmes (8 vrouwen) is een musical en moordmysterie in één! Het is niet eenvoudig om deze film ergens te plaatsen, wat vooral komt door het nogal onorthodoxe karakter van de film. De film valt op door het rijke kleurgebruik van de decors, de theatrale opzet van de scènes en de muzikale intermezzo’s door de dames al dan niet begeleid met dans. Hierdoor lijkt 8 Femmes zo’n typische film te worden waar je van houdt of waar je een ongelooflijke schurft aan hebt.

Suzon komt de kerstvakantie thuis bij haar ouders doorbrengen op het Franse platteland. In het grote landhuis wonen haar ouders Gaby en Marcel, haar grootmoeder, haar jongere zuster Catherine en haar depressieve tante Augustine. Verder zijn er nog de kokkin Madame Chanel en de kamenierster Louise. Als Suzon net is gearriveerd heeft zij een weerzien met de andere vrouwen, echter haar vader ligt nog te slapen en moet nog even met rust worden gelaten. Wanneer de kamenierster Louise de heer des huizes zijn ontbijt wil brengen horen de dames een ijzige schreeuw. Stamelend komt Louise uit de kamer van meneer gelopen en vertelt overmand door emoties dat zij meneer dood heeft aangetroffen met een mes in zijn rug. Snel rent Catherine de trap op en sluit de kamer af; zij verklaart dat niemand de kamer mag betreden aangezien het een plaats delict is. De kamer zal pas worden geopend wanneer de politie is gearriveerd. Wanneer zij de politie trachten te verwittigen blijkt dat de lijn dood is, het snoer van de telefoon is doorgesneden en ook de auto blijkt onklaar te zijn gemaakt. De dames zitten met elkaar opgesloten in het landhuis, er is geen verbinding met de bewoonde wereld en lopen is door de weersomstandigheden geen optie. Dan gaat Suzon samen met haar zuster Catherine op onderzoek en ondervragen alle aanwezigen, al snel wijzen beschuldigende vingers alle kanten op en worden oude wonden genadeloos opengereten. Iedereen blijkt een motief te hebben voor het plegen van deze laffe daad.

8 Femmes wordt gespeeld door de crème de la crème van de Franse cinema. Grote namen schitteren als: Catherine Deneuve, Isabelle Huppert, Emmanuelle Béart en Fanny Ardant. Zij zetten het verhaal neer als een toneelstuk, door hun rollen ‘over the top’ te acteren geven zij extra fleur aan het verhaal want het is ook gebaseerd op een toneelstuk. De frisse en diepe kleuren in het decor maar ook in de kostuums van de actrices versterken het theatrale karakter van de film. Met een vrij eenvoudige set en acht actrices zet François Ozon alweer een bescheiden meesterwerk weg. De dialogen zitten vol van vileine sneren en messcherpe opmerkingen. Het zijn die geweldige teksten die het telkens weer leuk maken om werk van Ozon te bekijken, als hij dan ook nog eens met actrices werkt die tot de beste actrices van Frankrijk worden gerekend; dus het neusje van de zalm, kun je eigenlijk enkel nog genieten van deze humoristische en onderhoudende film.

Francaises mogen schmieren in dikaangezette detective

Agatha Christie in kleurstokjesland. Dat is het uitgangspunt van detective/komedie/musical 8 femmes. Acht Franse actrices mogen zich uitleven in flamboyante rollen, opvallende outfits en kitscherige liedjes. Het was een droom van regisseur Francois Ozon om een film te maken met al deze actrices en hij heeft er een vrolijk ogende film met een vette knipoog van gemaakt.

Ozon kreeg waardering vanaf Sous le sable uit 2000 en kon op basis van die credits al deze actrices voor zijn film krijgen. Doorgaans is het werk van Ozon serieuzer (zoals Le temps qui reste die al eerder beschreef), maar in deze film gaat hij lekker los. Al is het verhaal er niet minder dramatisch om. Zelfs in deze musical wil het niet echt gezellig worden. Van elk personage wordt een inktzwart levensverhaal onthuld.

Als studente Suzon na een jaar afwezigheid midden in de winter eindelijk weer thuiskomt bij pa, ma, oma, tante en zus blijkt er iets verschrikkelijks gebeurd: vader Marcel is met een dolk om het leven gebracht. Iemand van de acht vrouwen in het huis (ook nog twee dienstmeiden en een zus van de vader) moet de moord gepleegd hebben. Maar wie heeft vader het laatst gezien en wie had een motief?

Ozon leent zonder gêne van het klassieke who-dunnit-genre. Alle personen moeten in het huis blijven en ze ondervragen elkaar en onderzoeken zo samen wie van de acht de moord op haar geweten heeft. Daarbij gaat het niet primair om de oplossing van de moord. Het klassieke gegeven is een voertuig om de actrices in het zonnetje te zetten, om ze lekker te laten schmieren en om ze te laten schitteren in hun prachtige jaren-vijftig-jurkjes in dat droompaleisje dat als decor dient.

De film is lekker dik aangezet en er wordt dan ook niet voor teruggedeinsd om de actrices elk een dramatisch en melancholisch liedje te laten zingen. Opvallend genoeg is expliciete humor niet het stijlmiddel dat in de film veelvuldig gebruikt wordt. Sterker nog, in deze surrealistische setting komen de meest dramatische wendingen voor en worden de meest gruwelijke persoonlijke drama's verteld. Maar door de lichtvoetige toon van de film blijft het verteerbaar.

Glansrollen zijn er voor Catherine Deneuve die als een grande dame de vrouw des huizes speelt en voor Isabelle Huppert die de stijve tante is en nu eens niet diepdoorvoeld drama erin legt, maar een dikopgelegd boze-tante-uit-een-sprookje-gevoel. Schitterend is Emmanuelle Béart, die ik nog niet kende, maar die zo door kan gaan voor de Franse Angelina Jolie.

Heerlijk filmpje weeral van Fançois Ozon, die me elke keer opnieuw weet te verrassen en te charmeren met zijn werk - soms is het meesterlijk, soms, zoals hier, vooral leuk en ontspannend, maar altijd geweldige films! Het hele concept van deze film is absoluut geweldig, de uitwerking bruisend en onderhoudend - al moet ik zeggen dat hij toch niet kan tippen aan Gosford Park, waar ik vaak aan heb moeten denken tijdens het bekijken. De liedjes zijn als idee vrij onnozel, maar eigenlijk bijna allemaal gewoon echt goed, de personages karikaturaal maar daardoor perfect voor een film die weinig meer pretendeert te zijn dan een goed opgebouwd en met verve gemaakt bewegend stripverhaal. Geen cliché wordt uit de weg gegaan en alles wordt dan nog eens vertolkt met grote doses passie en emotionaliteit - heerlijk!

8 Femmes is zowel een film als een toneel stuk en dat vind ik bij deze film juist een positief iets.

De hele film speelt af in 1 groot huis met 8 vrouwen, zeker geen straf om daar naar te kijken.

De sfeer vond ik ook erg goed en natuurlijk de ontknoping, zeker passend en niet voorspelbaar.

Onlangs dat de film goed viel waren sommige stukken wel een tikkeltje langdradig, maar gelukkig nooit te erg.

3,5*

Prachtig moordmysterie waarin 8 vrouwen samen met 1 lijk zitten opgescheept in huis. De film laat zich bekijken als een toneelstuk: 1 locatie en een kleine cast. De aangename muzikale intermezzo's komen wat geforceerd over, net als de rest van de film, maar hierin ligt wel een deel van de originaliteit en het plezier. De film ziet er mooi uit en de ontknopping is verrassend. De geheel vrouwelijke cast is perfect uitgekozen en alle acht de actrices krijgen genoeg ruimte om te schitteren.

Ik moet toegeven dat het allemaal leuk is bedacht.

Voor de echte liefhebbers zal deze film/musical ongetwijfeld fantastisch zijn.

Ook de humor begrijp ik wel.

Ondanks alles zijn dit soort films helaas niet mijn smaak.

2,0 *

Eindelijk een geslaagde François Ozon

Het was even bang afwachten of ik eigenlijk ondertiteling op mijn DVD had of dat het een gedubte versie was. Ik had de film gekocht op een rommelmarkt maar het gaat hier om een UK uitvoering die als titel 8 Women heeft meegekregen. Het was me dan eerst ook niet opgevallen dat het hier om een Franse film ging (Deneuve heeft wel meer Engelstalige films) maar gelukkig was er Engelse ondertiteling aanwezig. Het is wat vreemd om een Franse film met Engelse subs te zien maar toch is 8 Femmes een erg genietbare film gebleken.

Al ben ik niet zo'n fan van Ozon. Dit is nog maar mijn derde film maar Swimming Pool en Potiche vielen me eerlijk gezegd wat tegen. Hier weet hij echter de balans compleet om te gooien door een hilarisch aangedikte whodunnit af te leveren die vooral opvalt door de overdreven kitscherige sfeer die er hangt. Personages die barsten opeens uit in muzikale intermezzo's (inclusief de meest belachelijke danspasjes!) maar het is vooral het verhaal dat me kon bekoren. Werkelijk elk cliché dat je bij dit soort films kunt bedenken wordt gebruikt zoals overspel, chantage, buitenechtelijke kinderen, ... en dat zorgt voor een film waar je eigenlijk continu zit af te wachten wat er nu weer op je gaat afkomen. Vond vooral eigenlijk ook de climax waar Marcel uiteindelijk nog blijkt te leven geslaagd. Je zit je continu af te vragen wie nu eigenlijk de moordenaar is maar iedereen heeft wel iets op zijn kerfstok waardoor je iedereen verdenkt en dit is een aangename oplossing. Film voelt op zich wel niet echt aan als een film maar meer als een toneelstuk. De personages blijven altijd in de afgelegen villa en het laatste shot waar de 8 dames naast elkaar hand in hand staan voelt wel erg toneelachtig aan. Is dat erg? Voor mij niet maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen hier mee overweg kan.

Voornamelijk gekocht voor Catherine Deneuve eigenlijk. De Française blijft één van mijn favoriete actrices en dit is een kolfje naar haar hand. De musicalnummers lijken een beetje geforceerd te zijn (zo is het eerste dansje wel erg onhandig) maar Deneuve weet vooral de show te stelen in onder andere haar catfight met Fanny Ardant die hier de rol van de zus van het slachtoffer, Pierette, speelt. Waar Deneuve in de vorige eeuw de vamp was die de Franse film in vuur en vlam zette, wordt ze hier qua schoonheid wat weggespeeld door Emmanuelle Béart. Logisch ook natuurlijk want Deneuve is 20 jaar ouder dan Béart maar wanneer die haar haar los gooit is het hek helemaal van dam. De confrontaties tussen beide dames zijn ook genieten trouwens. Al geldt dat voor praktisch elke confrontatie want werkelijk elke actrice is perfect op haar plaats in deze film. Ludivine Sagnier is misschien ietwat de zwakste schakel maar dat is gewoon omdat de rest zo erg goed is.

8 Femmes is een typische love-it-or-hate-it film. Ozon levert een enorm kitscherige film af die enorm aangedikt is met allerlei vergezochte openbaringen. Het resultaat mag er in ieder geval wezen maar je moet er voor te vinden zijn. In ieder geval ben ik erg aangenaam verrast na Swimming Pool (2*) en Potiche (3*). Meer van dit!

Dikke 4*

Ik heb deze 8 Femmes niet uit eigen beweging gezien, maar erg vond ik het niet. François Ozon heeft immers een degelijke naam in de filmwereld en ik heb hier ook nog Dans la Maison van hem liggen. Ik wist verder niet echt wat ik van deze film kon verwachten, maar ik had wel al gehoord dat het een 'hate it or love it' film zou zijn, dus ik was wel nieuwsgierig.

En toch kan ik niet zeggen dat die term bij mij van toepassing is. Ik ben niet kapot van de film, maar heb er ook absoluut geen hekel aan. Deze whodunnit is qua verhaaltje best vermakelijk. Het is een beetje gissen in het duister naar de dader door de vele plotwendingen. Ik vond het knap gedaan dat je op een gegeven moment eigenlijk vrijwel elke 'femme' minstens één keer voor een potentiële dader hebt aangehouden; hetgeen je uiteindelijk ook wel echt benieuwd maakt naar hoe de vork in de steel zit. De clou is gelukkig enigszins verrassend (al begon ik op een gegeven moment wel te twijfelen of er überhaupt iemand schuldig was) en in ieder geval leuk bedacht.

Toch zaten er ook enkele stoorfactoren in. Enkele uitzonderingen daargelaten ben ik geen groot fan van musicals; wat 8 Femmes uiteindelijk toch wel een beetje bleek te zijn. Tekstueel sluit het dan nog misschien aan bij de omstandigheden en personages, maar verder blijf ik het lichtelijk irritant vinden als personages uit het niets beginnen te zingen. Dit kon me dan ook niet echt bekoren. Daarnaast vond ik het op het gebied van humor een beetje tegenvallen. Er waren niet veel momenten waar ik om heb moeten lachen. En qua sfeer.. ik zal niet zeggen dat het slecht is, maar het wordt wel een beetje eentonig. Misschien kon het ook niet anders, maar het geeft wel erg de indruk alsof je naar een toneelstuk zit te kijken i.p.v. naar een film. Ten slotte had het wat mij betreft wat bondiger gemogen.

Het acteerwerk was wel goed. Aan de overdreven, theatrale kant soms, maar de personages komen hierdoor wel goed uit de verf. Het schijnt om Franse actrices te gaan met een behoorlijke staat van dienst, maar gezien ik niet thuis ben in de Franse cinema, zeggen de namen me niets. 8 Femmes is een film waar je een beetje van moet houden. Ik vond het uiteindelijk een vermakelijke, maar wel iets te lang durende zit.

2,5*

Apart, maar op de een of andere manier werd het steeds leuker en interessanter. De theatrale manier van acteren valt op, maar eigenlijk is dit gewoon een theaterstuk op film gezet: één - van de buitenwereld afgesloten- locatie, een aantal actrices en een centraal mysterie. Ozon kiest er echt voor dit nep te laten zijn met musicalliedjes tussendoor en idiote plottwisten en clichés alom aanwezig, waardoor het niet zozeer spannend wordt maar wel vermakelijk. Dat geldt dan niet voor de eerste twintig minuten waarbij ik echt geen idee had wat ik hier nu me aanmoest. Dat wordt echter ruimschoots goedgemaakt omdat je bijna begint mee te leven met alle figuren. 3,5*.

Ook voor mij was dit een herziening. Ik weet nog wel dat ik de lovende recensies in de krant las; toen ik de film vervolgens een paar jaar later zag, viel het een beetje tegen. De ervaring is nu niet heel veel anders.

Het speelt in de jaren 50, en het ziet er ook uit alsof het in de jaren 50 gefilmd is, waarmee ik bedoel dat het dezelfde vibe heeft als een jaren 50 film, en dan is niet zozeer door de setting. Niet echt een groot fan van films uit die tijd, dus niet echt een pluspunt te noemen.

Verder is het duidelijk dat dit op een toneelstuk is gebaseerd, gezien dat het op één locatie speelt en dat het vooral om het acteerwerk draait. Dat is wel een genot om te zien met al het geschmier. Elk personage manipuleert dat het een lieve lust is, met een valse grijns is men aan het zuigen, en worden de grootste onthullingen over anderen gedaan. Of soms schijnbaar heel terloops maar oh zo precies geplaatst. Het werd in ieder geval perfect overgebracht; een uitstekende cast dus. De oudste dochter gespeeld door Ledoyen vond ik overigens een beetje lijken op een kruizing van Audrey Hepburn en Natalie Portman.

De liedjes zijn wel een beetje jammer. Gaan soms nergens over, zijn niet al te sterk en vaak ook niet al te best gezongen. Enkel oma Darrieux steeg er bovenuit, ondanks dat haar stem niet al te stabiel meer was door de ouderdom. Wat me overigens niet stoorde, want je krijgt wel echt het idee dat zij nog van een generatie stamt waar een actrice ook gewoon moest kunnen zingen.

Acteerwerk zeker goed voor 3*. Na een halfje aftrek voor de liedjes kom ik uit op 2,5*.

Een speciale Franse film. Leuk met de muziek en het mysterie. Ik stoorde me niet aan het zingen, de film keek bijzonder prettig weg en het acteerwerk vind ik goed. Ik kreeg er een theatergevoel bij, wat ik bij deze film positief en passend vind. Mooi en kleurrijk in beeld gebracht, en fijne personages. 4,5*

Robert Thomas' theaterstuk kende in 1957 een groot sukses, de eerste verfilming ervan "La Nuit des Suspectes" een paar jaar viel heel wat minder in de smaak.

Ozon's verfilming lijkt dat veel meer te doen in zijn fantasierijke, gevarieerde en muzikale uitwerking, geholpen door een stel actrices van de bovenste plank.

Een whodonit die even aan een Agatha Christie-thema doet denken maar dan met een dikke streep speelse humor er doorheen.

Eenmaal op toerental, valt de ene verrassing na de andere de kamer binnen waar het ganse stuk zich afspeelt. Steeds is er iemand aan het woord die iets van de mysteriesluier lijkt te gaan oplichten en steeds lijkt er iemand verdacht doordat het verleden niet onberoerd wordt gelaten. Dit alles in dialogen soms bemoederend, meestal scherp beschuldigend en afgewisseld met zangintermezzi, die tekstueel best in de smaak vielen en toepasselijk voor elk van de personages.

Niet te missen als ge van ontspannend en speels toneel en wat suspens houdt.

Mijn 18e Ozon intussen en eigenlijk voor mij persoonlijk één van zijn mindere films. De film deed me eigenlijk denken aan zijn meest recente film Mon Crime (Film, 2023). Zelfde stijl en aanpak als een soort satire opgevat. Ik zou niet zeggen clownesk, maar zeker speels en luchtig zonder echt grappig te zijn.

Verwijzend hierbij naar de diverse who dunnit plots als daar zijn Knives out. Komt daar nog een vleugje musical bij en de kakofonie is compleet. Ik kon me ook niet van de indruk ontdoen steeds naar een toneelstuk te zien. Gelukkig wel een sterrencast met Deneuve, Huppert, Ardant en Béart, maar dat redt het onvoldoende voor mij.

Voor iemand zoals ik die niet van musicals houdt was dit toch een prachtige filmervaring. Wat een topcast! Langzaam gaat de film naar de ontknoping: wie heeft de moord gepleegd? Het is toneel op film, en het werkt echt heel goed hier.