The Game (1997)

David Fincher is natuurlijk een vakman en dit zit ook weer goed in elkaar. Maar echt verrassend wordt het niet, daarvoor geeft Fincher in het begin teveel weg. Prettig is wel dat er geen romantisch gedoe of preutse seks door het verhaal wordt geweven. Daarin onderscheidt deze film zich sowieso van de meeste Hollywood bagger.

David Fincher is een regisseur met een behoorlijke status, maar het is alweer even geleden dat ik wat van hem gezien heb. Se7en vond ik goed, maar films als The Social Network, The Curious Case of Benjamin Button en de derde Alien-film zorgden er niet meteen voor dat ik uitermate benieuwd werd naar zijn andere werk. Het concept van The Game sprak me echter erg aan, waardoor ik de film toch graag een kans wilde geven.

En dat bleek een verstandige keuze, want dit is inderdaad echt een film voor mij. Ik ben gek op films en series waar de hoofdpersonages voor een (ogenschijnlijk) onverklaarbaar mysterie komen te staan en dat is precies wat The Game te bieden heeft. Michael Douglas speelt een goede rol als de keurige, arrogante zakenman die van het ene op het andere moment in een wilde achtbaanrit terechtkomt, waarbij hij niet kan voorspellen wat de volgende zet zal zijn en hij niet meer weet wie hij kan vertrouwen. Ik leefde en dacht constant met hem mee. Het is een behoorlijk akelig idee dat een dergelijke machtige organisatie alles van je weet en je op de hielen zit. Ik vond ook Deborah Kara Unger sterk als Douglas' tegenspeelster in de rol van Christine, waarvan het lange tijd een raadsel blijft in hoeverre zij bij het spel betrokken is.

De film is razend spannend, omdat de voorspelbaarheid klein blijft en Nicholas steeds verder in de penarie raakt. Je krijgt een scenario voorgeschoteld waarbij letterlijk alles kan gebeuren. Tijdens het einde op het dak lopen de emoties hoog op, Nicholas is er klaar mee en jij staat als kijker volledig aan zijn kant... en dan wordt er gekozen voor een plottwist die zijn weerga niet kent. Ik vond het een geweldige zet! Volstrekt absurd natuurlijk en ergens zelfs wat komisch, maar de film komt ermee weg. Het plaatst alles wat je zojuist gezien hebt in een ander daglicht. Of beter gezegd: het zorgt ervoor dat je de gehele film als een soort waanvoorstelling gezien hebt. Nicholas krijgt precies waarvoor hij de organisatie in eerste instantie benaderde, maar het lijkt allemaal zó echt dat er wel iets mis moest zijn.

Een eigenzinnige en unieke filmervaring. De film kent een beklemmende sfeer en wist me van de eerste tot de laatste minuut geboeid te houden. Het spel dat gespeeld wordt is te krankzinnig voor woorden, maar ik heb ademloos zitten kijken. En wat is het gebruik van het nummer White Rabbit van Jefferson Airplane een schot in de roos! Voor een ieder die van spannende films houdt, kan ik The Game van harte aanbevelen.

4,5*

Dit is nou zo'n film die je een paar jaar opzij legt en wanneer je het plot grotendeels vergeten bent, kijk je hem weer opnieuw en opnieuw en opnieuw!!

In dit genre bestaat er geen betere acteur dan Michael Douglas. Deze man speelt altijd geloofwaardig en zelfs meer dan dat: Boos, paniek, angst, serieus of wat dan ook, hij weet je altijd mee te nemen in zijn emoties. Wat een top acteur!

Geweldige film waarbij je als kijker constant op het verkeerde been wordt gezet en waarbij je geen idee hebt wie wel en wie niet te vertrouwen is. Met een enorme plot twist op het eind.

9-

4*

David Fincher had een heerlijke reeks films in de jaren '90 die de tijd zeker hebben doorstaan. The Game valt wat minder op tussen Se7en en Fight Club, maar moet er zeker niet voor onderdoen. Michael Douglas speelt een wat cliché rol als harde zakenman, maar het is een rol die op zijn lijf geschreven is en er dus zeker voor geschikt is. De film draait vooral rond het verhaal dat de nodige vaart kent. Samen met Douglas' personage vraag je als kijker je af wat nu echt is en wat niet. NIcholas Van Orton wordt gaandeweg paranoia, omdat alles en iedereen verdacht is en deel uitmaakt van The Game.

Heerlijk sfeervol gemaakt met een goed onderhouden verhaal en sterke cast. In 2022 wordt de film al 25 jaar, maar er zit nog geen slijt op.

Super sterke film, boeiend en echt spannend ook. Film zuigt je er helemaal in mee! Top!!!

het was dus écht een spel. Maaaar wie doet nou zoiets.

Goed geacteerde thriller, maar ondanks dat het af en toe vrij spannend is verbaasd de hoge status van deze film mij wel..... Op nummer 214 van de beste films ooit gemaakt? Serieus...?

Het is absoluut prima vermaak hoor. De (redelijk lange) speelduur vliegt best voorbij, maar heel speciaal is het allemaal niet wat je voorgeschoteld krijgt. Het einde is dan weer zo stupide dat ik et ergens wel leuk vond.

I just... you know I hate surprises.

Toch alweer erg lang geleden dat ik The Game ooit zag, een film die ik vanwege zijn mysterie wel kon waarderen, maar eenmaal aanbeland bij de ontknoping toch zo mijn bedenkingen had. Toch was, net als gisteren het geval met The Place Beyond The Pines, mijn interesse of beter gezegd nieuwsgierigheid weer langzaam gestegen ondanks dat ik de ontknoping nog wist. Weinig verrassend is de ontknoping uiteraard, maar aangezien ik toch bezig ben met een inhaalslag wat herzieningen betreft om op MM iets zinnigs te kunnen zeggen was The Game dan toch maar eens aan de beurt.

De film opent in die zin met een schrijnend beeld rondom Nick, een man die weinig anders doet dan werken, niemand om zich heen heeft op een huishoudster na, dat kennelijk ook niet wil, waarschijnlijk erg beschadig in vertrouwen ten opzichte van andere mensen of het zal verlatingsangst zijn, een cynische en vooral eigengereide uitstraling heeft in zijn kasteel dat weinig tot geen smaak uitstraalt, en de kers op de taart is toch wel hetgeen wat deze man 's avonds laat zit te kijken op tv. Het is te overdreven eigenlijk, maar tevens nuttig als statement hoe zeer deze man wellicht een andere vibe nodig heeft. Deze wordt geleverd door zijn broer, iemand waar licht arrogant en vooral afstandelijk op neer gekeken wordt. Met de nodige tegenzin volgt het eerste contact en een gesprek waarna het de vraag is wanneer The Game begint.

In eerste instantie lijkt er niets gevaarlijks te gebeuren op het aparte gesprek na met de tv, verder lijkt het een samenhang van mysterie en op het oog onnozele dingen zoals de onhandige serveerster, leukste is toch by far de kennismaking met Christine, een niet bepaald onaantrekkelijke en niet bang uitgevallen dame. Het is de volgende dag met de hotelkamer, de inbraak thuis en het verschijnen van Conrad de vraag of het spel nog wel een spel is en of deze service wel zo onschuldig is als lijkt, en dat wordt door de gebeurtenissen daarna alleen nog maar versterkt. De inzet en spanning stijgt en de vraag is waar het geheel, dit complot, naar toe leidt. Interessant is toch wel de ontwikkeling die Nick doormaakt die actieheld achtige trekjes krijgt, als een detective een kruimelspoor volgt en prima voor zichzelf opkomt met een behoorlijke apotheose die je in eerste instantie voor het lapje houdt.

Ditmaal kan ik de uiteindelijke afloop beter waarderen, hoewel ik nog steeds van mening ben dat de film toch iets dramatischer en krachtiger geweest was als er opgehouden was bij de dramatische ontknoping die de film eerst lijkt te gaan krijgen op het dak. Toch heeft de film met zijn einde zoals het nu is wel een prima boodschap over de mensen en hun comfortzones en hoe de mens soms simpelweg een trapt onder de reet nodig heeft om eens een stap te doen buiten de gebaande padden en veiligheden. The Game scoort dan nu ook aanzienlijk beter dan de eerste keer Bij deze een prima film.

The Game, ondanks dat het een vroege telg uit zijn oeuvre is, voelt in alles als een echte Fincher-film aan. Misschien niet meteen qua plot, maar zeker wel qua stijl en visie. Elk shot komt geperfectioneerd over; het camerawerk is kordaat, beheerst en symmetrisch. Sinds dit de voorlaatste film is die ik nog van hem moest zien (nu enkel nog Mank), mocht dat echter geen verrassing meer heten. De verpakking mag dan heel mooi zijn; met de verhaaltechnische inhoud heb ik niettemin iets meer problemen. Ik kon me vanaf het begin niet van de gedachte onttrekken dat, wat er ook ging gebeuren, alles uiteindelijk wel degelijk onderdeel zou gaan zijn van het spel. Hoe gekker de gebeurtenissen werden, en hoe meer de film me probeerde te overtuigen dat de makers van de Game kwaadaardige doeleinden hebben, hoe meer ik er van overtuigd raakte dat er nog wel een twist ging volgen dat alles toch gewoon onderdeel van het spel bleek te zijn. Misschien ligt die fout wel bij mij, want Fincher doet genoeg om zijn kijker op het verkeerde been te zetten, maar ik vond het op deze manier nooit énorm spannend of dreigend worden. De meerdere twists and turns op het einde waren dan langs de ene kant naar verwachting, maar kon ik langs de andere kant ook weer moeilijk serieus nemen. Zeker omdat de film toch serieus en realistisch pretendeert te zijn. Enerverend is het allemaal wel, maar het gaat op een bepaald moment gewoon zwaar over the top, terwijl de stijl van de film hier niet in meegaat en serieus blijft.

Toch kan je met momenten niet anders dan meegesleurd worden in de doldwaze nachtmerrie van Nicholas, waar Michael Douglas zeker verdienste aan heeft. Geen geheel sympathiek figuur, maar op een manier toch voldoende meelijwekkend en invoelbaar. De bijfiguren weten ook te overtuigen, al was het maar omdat hun rollen de kijker bijna constant op het verkeerde spoor trachten te zetten.

3.5*. Vermakelijk en enerverend voor één keer, maar ik denk niet dat er enorm veel rewatch value in deze film zit voor mij.

Peter Pan

Ik wil niet zeiken en de wijsneus uitlopen hangen, maar moet je deze film niet 5 sterren geven als hij op nummer 9 van je lijst staat?

Resevoir Dogs geef je wel 5 sterren en staat op nummer 10.

De film drijft in principe op de logica van het spel waarbij Michael Douglas op gemanipuleerde wijze zijn weg zoekt in grootstad San Francisco. Groot probleem voor de geloofwaardigheid is dat Michael Douglas binnen zijn tientallen mogelijkheden nu net telkens die mogelijkheid kiest waarbij het gecontroleerd kan worden door de spelleiders. Daarbij wordt ook een loopje genomen met alle bestaande rechtsregels (de taxirit bijvoorbeeld) en is er sprake van verdoving, ontvoering en dumping buiten de grenzen van de USA. Op het eind blijkt het allemaal te gaan om een gigantische prank waarbij en passant een kindertrauma van Michael Douglas opgelost geraakt. En dan hebben we het nog niet gehad over het moment waarop MD zich van de building stort, en wonderbaarlijk overleeft in het valscherm op de grond. Enkele voorbeelden eruit gelicht maar het is de hele film van dat. Geloofwaardig? Dit soort zaken kan ook alleen maar uit een Hollywood koker komen. De muziek viel ook tegen. Zeker heb ik respect voor Howard Shore maar hier stond hij op repeat. Telkens weer wordt het “mystery piano riedeltje” je door de strot geramd, niet om het kwartier maar bijna om de 5 m.

Positief is dat ik me al met al nog vermaakt heb met deze dwaze film (dwaas ook omdat het zichzelf serieus neemt). Echter niet spannend omdat het niet geloofwaardig is. Michael Douglas speelt wel aardig maar zijn lot kon me geen barst schelen. Omdat er ook geen vorm van empathie met zo'n personage mogelijk is. En tenslotte blijkt het allemaal te gaan om een speeltje dat enkel een miljonair als het personage van MD kan betalen. Lekker decadent maar broodnodig voor dat ene stukje geloofwaardigheid.

Eigenlijk wel een bizarre film, maar toch blijf je gekluisterd kijken en daar gaat het om. Het einde vond ik wat ongeloofwaardig. MD springt precies van de juiste plek van het dak etc maar goed.

Lang geleden zag ik een stuk van deze film, maar nog nooit helemaal. Aangezien Fincher het bij altijd goed doet qua sfeer en beeldtaal, was ik benieuwd.

De grote pluspunten zijn de continue spanning, en de manier waarop nachtelijk San Francisco is beeld wordt gebracht. De stad ziet er prachtig uit, dat doet Fincher echt als geen ander. Ook is Douglas goed gecast. Van kille zakenman tot gebroken en emotioneel wanhopig, hij toont het geloofwaardig.

En toch… de clou wordt eigenlijk direct al prijs gegeven. Het is een spel. En dus heb ik de hele film gekeken met een gemixt gevoel van spanning en van geruststelling. Veel scenes zijn spannend, maar als je bedenkt dat het in scene is gezet neemt dat veel weg. Natuurlijk weten we het tot het slot van de film niet zeker, maar voor mij lag het er erg dik bovenop dat het allemaal niet echt was. Ook de val van het dak, hoe spectaculair ook was voor mij teveel een toevalligheid. Als hij een paar meter meer naar links of rechts was gaan staan was hij alsnog te pletter gevallen. Maar goed, wel een prachtige scene.

Een vermakelijke film die het echt moet hebben van de sfeer en de beelden. Het verhaal is dun, maar Fincher zou zich hierna een ware meester tonen met Fight Club, waarin hij de grenzen tussen realiteit en fantasie nog verder zou oprekken.

3*

Na meer dan 20 jaar vond ik het wel interessant hem nog een keer te kijken. Hoewel minder spannend is The Game zelfs onderhoudend bij een tweede kijkbeurt, terwijl de grote onthulling dan natuurlijk al bekend is. Het samenzwerende sfeertje, het mysterie en de beklemmende situatie waar de zakenman in terecht komt, met typische klassieke onheilspellende pianodeuntjes, dragen daar aan bij.

Zeker niet de beste Fincher film (mijn persoonlijke favoriet is inmiddels Gone Girl geworden), maar na Seven was dit een prima opvolger. En vrij degelijk qua scenario, er waren niet echt grote plotgaten of blunders die ik kon ontdekken, hoewel een heel kritisch toeschouwer ze ongetwijfeld wel zal vinden.

Leuke mystery. Zonder meer. Douglas doet het goed als beleggingssnob. De twisten zijn naar het einde toe nauwelijks nog bij te houden en dat maakt het leuk. Het idee dat het een soort van maffia-organisatie zou betreffen, zat eigenlijk ook al goed. Fincher begaat weinig misstappen, dit zit ook gewoon goed.

The Game is een ijzingwekkende thriller die vol aan het beeld gekluisterd houdt. Het verhaal zit prima in elkaar en is goed uitgewerkt. Dit aangevuld met een noemenswaardige (goed acterende) cast maakt het helemaal compleet.

Ja, geweldige film. Niets is wat het lijkt. Reeds 3 x gezien en binnenkort ga ik er weer eens goed voor zitten. Michael Douglas, ik heb wat met die man, wellicht komt het ook door zijn oogverblindende vrouw, maar dit terzijde, speelt hier weer een fantastisch personage. Geweldige acteur. Van iemand die werkelijk alles heeft, en plotseling een verrassing krijgt van zijn broer, voor zijn verjaardag. Komt dan in een adembenemende rollercoaster terecht komt. Die buitengewoon boeiend en ingenieus is opgezet. Je zit echt in de hoogste versnelling te wachten wat voor ellende hij nu weer terecht komt, alsof je in een gesticht terecht bent gekomen, met patiënten die één voor één allemaal zwaar paranoia zijn, maar waar hun wildste fantasieën tot werkelijkheid zijn gekomen. Waar je in de verwachting was een rustig familiehotel te hebben geboekt. James Rebhorn als de 'betrouwbare' Jim Feingold zet ook een geweldige acteerprestatie neer. Krijgt van mij een 9. Echt een aanrader!

New member: ‘You wanna know what it is? What it’s all about?’ ‘Johannes chaper 9 verse 25.’

Nicolas: ‘I haven’t been to Sunday school in a long time.’

New member: ‘Whereas once I was blind, now I can see.’ ‘Good night, Nicolas. Best of luck.’

Deze thriller weer herzien op bluray. Blijft een goeie film van Fincher in z’n gloriejaren waar het thema paranoia centraal staat. Film zorgde wel voor een hoop commotie bij de release, de meningen waren sterk verdeeld. Ene groep vond hem geweldig, andere groep was niet gecharmeerd van het plot en voelde zich genept. Er volgde ook nog een rechtzaak van Jodie Foster, die filmstudio PolyGram aanklaagde omdat ze haar toebedachte rol hadden herschreven en die naar Sean Penn ging. Een aantal jaar later kreeg ze de hoofdrol in Fincher’s ‘The Panic Room’.

Dit soort films vol mysterie en waar je steeds op het verkeerde been wordt gezet passen precies in mijn straatje. De mysterieuze hints, onbekende mensen in een dubbelrol die een helpende hand toesteken. Douglas zet een ijzersterke rol neer als kille zakenman die geestelijk wordt gesloopt. Ook krijgt hij goed tegenspel van Unger. Verder een aardige bijrol van Sean Penn en James Rebhorn. Cameo van Tommy Flanagan, die de meeste zullen herkennen uit Sons of Anarchy, maar ook als Cicero uit Gladiator. Fincher maakt weer gebruik van zijn gebruikelijke shots vol duisternis en schaduwen. Het script werd gepolijst door Andrew Kevin Walker, die al eerder het scenario voor Se7en schreef. De verstilde piano score werd verzorgd door Howard Shore.

Eén van de scenes die voor mij eruit sprong was de ‘rebirth’ scene, waar Douglas van steenrijke zakenman naar arme sloeber ontwaakt. Tot slot nog de gepaste creditsong ‘White Rabbit’ van Jefferson Airplane!

Het werkt: ondanks dat het (groten)deels onmogelijk is blijf je je als toeschouwer toch afvragen wát hier nou precies aan de hand is en word je ongemerkt zélf onderdeel van het spel, en dat is iets waar lang niet elke film in slaagt.

Blijft leuk, ook als je de uitkomst al kent, en zo moet een film zijn, toch?