The Game (1997)

Deze film slingert je letterlijk van plottwist naar plottwist, wat heel goed gedaan is. Het einde vond ik zowel grappig en ontroerend. Het deed me zeker wat. Natuurlijk werd er ook goed geacteerd, vooral door Michael Douglas. Ik vond het heel goed bij hem passen.

Kortom, wel mijn type film waarin je van de ene verbazing in de andere valt.

Dit lijkt me lichtelijk overtrokken.

Neemt niet weg dat The Game een hele vermakelijke film is, die nergens pretendeert meer te zijn dan het is. Het plot is goed en redelijk verassend, uitwerking niet storend, acteerwerk degelijk, sfeer prima. Veel meer valt er niet over te zeggen. Film staat als een rijtjeshuis, niet spannend, maar wel stevig.

Films die je constant op het verkeerde been zetten; je houdt ervan of je haat ze. Ikzelf kan er niet genoeg van krijgen, en wat dat betreft zat ik met The Game wel goed.

Deze film ademt sfeer. De shots en met name donkere belichting geven een gevoel van constante nervositeit. Na een korte introductie van de hoofdrolspeler en wat backstory gaat het helemaal loos, waarbij de nerveuze pianomuziek je volcontinu op de hoede houdt. Over het verhaal valt verder weinig te vertellen zonder te spoilen, maar het voldoet om te stellen dat The Game een aantal plotwendingen bevat (zeker de laatste ) die menigeen zal doen verrassen.

De hoofdrol van Michael Douglas als snobistische zakenman in een sleur lijkt hem zowat op het lijf geschreven. Zijn steeds erger wordende paranoia is overtuigend neergezet en nodigt de kijker uit om hier gaandeweg de film in mee te gaan. En hij is niet de enige; de rest van de cast helpt ook een behoorlijk handje mee.

Helemaal perfect is The Game niet; daar komt het verhaal hier en daar wat te ongeloofwaardig voor over, hoe goed Douglas zijn rol ook invult. Het staat echter als een paal boven water dat het hier een thriller van de bovenste plank betreft.

Alweer een wat oudere film.

Natuurlijk indertijd al gezien, en dit is echt zo'n film waarvan de clou je bijblijft, en waarvan de herkijkbaarheid gering is - als de aap uit de mouw is, is een behoorlijk deel van de lol er wel af. Maarja, ik kon de hand leggen op een collectors edition met wat extra's - waaronder de 'alternate ending'.

Maar dat viel wat tegen. Het einde van de film, zeg de laatste minuut of vijf van de ontknoping is wat mij betreft echt een van de zwakste stukken van het verhaal. Alsof ze van gekkigheid niet meer wisten hoe er een eind aan te breien. Maar, de 'alternate ending' is alleen over de manier waarop de allerlaatste scene loopt. Niet het meest interessante onderdeel. Als er nou een alternatief voor de laatste vijf minuten was geweest was het echt heel wat anders.

Een slechte film is het daarmee nog steeds niet. Michael Douglas is wel nogal typecast als zakenman - en dan ook nog eens een kille zakenman - maar die rol ligt hem best goed. Deborah Kara Unger geeft daaraan goed tegenwicht, en de verdere bijrollen - Sean Penn bijvoorbeeld, of Armin Mueller-Stahl - helpen daar ook nog eens mee. Maar toch, als de aap uit de mouw is is een deel van de lol wel voorbij.

Halfje omhoog bij de herziening. Ik ben niet kapot van de acteur Michael Douglas, al valt hij ook nooit echt tegen. Zo ook in deze Fincher. Geen wereldprestatie, wel degelijk. Maar daar ligt echter ook niet de focus van The Game. De kracht zit hem in het fantastische script, dat de kijker continu op een dwaalspoor brengt. Soms ietwat over-the-top, maar echt deren doet dat niet. Op wat uitzonderingen na is de film spannend en interessant te noemen.

3,5*

Goede thriller die qua sfeer doet denken aan de voorgaande film van deze regisseur: Se7en (1995). Deze regisseur is me overigens tot nu toe niet tegengevallen, zijn films scoren bij mij steeds tussen de 3 en de 4*.

Met de geloofwaardigheid is het op een gegeven moment in deze film wel gedaan, maar de film blijft wel lekker boeiend en spannend. Het doet wat een goede thriller moet doen. 3,5*

Fincher levert een heel knap staaltje werk af met deze 'The Game'.

De sfeer, zoals hierboven al beschreven, deed me denken aan Se7en. De spanning was zeer goed aanwezig. Alles draagt er aan bij, het ietwat ongeloofwaardige maar sterke script. De plottwisten, Douglas en Penn, die je echt laten denken dat The Game echt is. Douglas' personage heeft er geen weet van natuurlijk, maar die van Penn wel. Aardig kleine rol maar hij speelt het wel erg sterk.

Een van de meest originele verhalen ooit, maar ook een tikkeltje ongeloofwaardig. Geen 4.5 maar een 4* hierdoor.

Degelijk verhaal. Lijkt mij niet echt een spel waar je graag aan mee doet Bij het kijken van de film blijft de twijfel aanwezig of datgene wat er gebeurt bij het spel hoort of niet. Echter aan het eind blijkt alles toch bij het spel te horen. Naar mijn mening berust het verhaal op te veel toevalligheden. Bijvoorbeeld de sprong vanaf het dak. Wat nou als hij aan de andere kant van het dak eraf sprong? Zo zijn er meer dingen in deze film die toevallig goed komen.
Overigens sterk geacteerd door Michael Douglas.

Het einde vond ik eigeniljk wel melig. Een beetje a la 'The Truman Show'.
Het was eerder de langdradigheid wat me meer tegenstond. Het was allemaal een beetje veel van hetzelfde. Alles had in een half uur verteld kunnen worden, maar om de boel op te vullen werden er maar weer een dozijn hindernissen zijn richting op gestuurd, zonder dat die nou een hele belangrijke functie voor het verloop van het verhaal hadden.
Spannend en naargeestig was de film wel weer, qua sfeer.

Typische Fincher film, vol vergezochte idioterie.

Ook gewoon vrij doorsnee eigenlijk. Kan even geen directe titels opnoemen, maar toch heb ik het gevoel al behoorlijk vaak naar een soortgelijk concept te hebben gekeken, als hetgeen in deze film. De vele onnozele twists maken het er niet veel beter op, en zeker tegen het einde toe lijkt de film met de minuut stompzinniger te worden. Alleen daaraan kun je al merken dat je met een typische Fincher thriller te maken hebt (zie Gone Girl). Ik geloofde het allemaal gewoon geen moment.

Verder ook gewoon veel te langdradig. Na het zoveelste ''huh, hoe kan dat nou?'' moment had ik wel gehad. Het had nog leuk kunnen zijn, mochten de zogenaamde ''mindfuck'' scenes zelf nog enigszins origineel of apart zijn, maar ook daar blinkt de film niet in uit. Van het ''duistere'' sfeertje merkte ik overigens ook maar weinig.

Zwaar overgewaardeerde film dus wat mij betreft, al is het wel een beetje te begrijpen waarom ie zo hoog staat. Sommige mensen schijnen nou eenmaal te kicken op dit soort plottwists, en daar maakt Fincher slim gebruik van. 1,5*.

Uit eigen collectie...

Blijft een fijne film met verdiende top 250 notering; voor mij een hoogtepunt uit de jaren '90. De spannendste spelletjes zijn deze waarvan je de regels niet kent, moet Van Orton gedacht hebben toen hij inging op het verjaardagscadeau van zijn jongere broer. Douglas, altijd fantastisch in dit soort rollen waarin hij de pineut is van één of ander komplot, maakt indruk. De flow zit vooral goed; met de regelmaat van de klok komt er een wending.. Het spel is een soort gesimuleerde realiteit waarin Douglas niet meer weet welke situatie werkelijk is en welke tot het spel behoort, waardoor hij stilaan paranoïde wordt. Het einde was ook leuk gevonden, maakt het geheel misschien wat onwaarschijnlijk maar geeft duidelijk aan waar het om ging...

Onrechtstreeks vond ik dit ook een knipoog naar de acteerstiel, waar ook daar de bedoeling is om je zoveel mogelijk te doen geloven dat wat er zich op het scherm afspeelt echt gebeurt... Zeer goede film van Fincher, donker gefilmd maar ook met wat humor, met dank aan Unger die geen slipje draagt, al wordt hier eventjes teveel naar gerefereerd in dit specifiek stuk in de film.

De scène waarin Douglas berooid terugkeert naar de VS vanuit een doodskist uit Mexico vind ik persoonlijk een hoogtepunt... is me altijd bijgebleven.

zeer leuke maar nergens memorabele thriller. In die periode kwamen er veel dergelijke films uit die het moesten hebben van een continue nietszeggende spanning met enkele heerlijke twists op het einde. Het verschil in kwaliteit zat vooral in opzet, de acteur(s) in kwestie, en de vaart die de film had.

The Game heeft voldoende vaart al zijn er vooral in het middenstuk enkele momenten dat de film dreigt weg te zakken. Douglas is een acteur die bijna nooit teleurstelt en hoewel we dit typetje al eerder gezien hebben van hem zet hij het wel weer solide neer. De opzet is dan wel lachwekkend en nogal moeilijk om in mee te gaan als je ziet waar het spel wel naartoe lijkt te gaan, toch behoud het wel degelijk de interesse. Waarom de film dan toch niet meer krijgt is gewoon aan het feit dat de film wel degelijk, vermakelijk en solide is neergezet maar ook nergens er echt bovenuit schiet en op het einde krijg je ook wel de twist té veel.

Solide thriller met een goede Douglas, een vermakelijk verhaal en enkele leuke twists. Een typische thriller voor die tijd, maar heeft de tand des tijds wel goed doorstaan.

Beklemmende thriller met sterk acteerwerk en aangename regie. De repeterende piano-tonen van de soundtrack zetten mede een onveranderlijk spannende sfeer neer. Het eerste uur vond ik aanzienlijk beter dan het tweede, maar richting het einde wordt de kijker van de ene plottwist naar de andere gezogen, waardoor je na afloop toch met een enigszins verdwaasd gevoel achterblijft. Uiteindelijk vond ik de mindfuck in bijv. Shutter Island of the Usual Suspects nog een tikkie groter, maar hier is ie ook niet mis. Douglas is verre van mijn favoriete acteur, maar hij zet hier wel een knappe prestatie neer.

Script en concept van deze film zijn uitstekend, de uitwerking had hier en daar wat beter gekund.

Ruim 4*

Hele goede thriller, goede acteurs. Het idee dat je n.a.v. en paar vragen en testen iemand zo tot waanzin kan drijven is beangstigend. Vooral het einde is erg verrassend, zeker een aanrader.

The Game is een film die veel belovend verloopt maar die een belachelijk einde heeft.

Ik moet zeggen dat ik vrij snel in de film zat. Er gebeuren allemaal vreemde dingen met Van Orton. De situaties waarin hij beland worden steeds gekker. Eerst lijkt het een spel te zijn, maar dan lijkt het toch anders te zitten…. Erg spannend allemaal en ik zat op het puntje van mij stoel.

Het acteerwerk in deze film vindt ik erg goed. Vooral Douglas als Van Orton vindt ik een sterke rol neerzetten. Hij weet de emoties van zijn personage goed te vertolken. Verder heeft de film een erg goede soundtrack van Howard Shore.

Het einde van de film vindt ik echt heel flauw. Alles blijkt toch maar een spel te zijn. Dan denk je even dat met de zelfmoord Van Orton en de dood van de broer dat de film toch een tragisch eind heeft. Maar de kijker komt bedrogen uit. Zelfs het neerschieten van de broer hoort ook allemaal nog bij het spel. Eind goed al goed en we krijgen een happy end. Tja. Ik zou zelf woedend zijn als mij dit allemaal is aangedaan. Van Orton wilde zelfs zelfmoord plegen vanwege de ellende. En dan blijkt de ellende een stunt te zijn…. Ik zou kwaad zijn en niks meer met de personen te maken willen hebben die me dit hebben aangedaan. Maar Van Orton……. Ik vond het eind echt heel erg flauw en heeft voor mij een deel van de film verpest.

Als je in het achterhoofd houdt dat het een spel was geweest en terug kijkt naar de film zie je trouwens dat de film ontzettend ongeloofwaardig is. Alleen al die zelfmoordpoging van Van Orton. Hoe wisten de bedenkers van het spel dat hij ging springen ? Hij had ook een mes in zijn keel kunnen steken. Of wat als hij van de andere kant van het dak sprong ? Tijdens het spel wordt er erg veel risico genomen. Het had ook echt mis kunnen gaan met Van Orton. Hij verkeert een aantal keren toch wel in gevaar. De film heeft teveel toevalligheden. Het toont ook weer aan dat het einde nergens op slaat en dat de filmmakers er veel beter voor konden kiezen dat het allemaal echt was en dus geen spel.

Al met al is dit wat mij betreft wel een aanrader om eens te zien. De film houdt de kijker voor een groot deel van de tijd in spanning. Maar ik vindt dat het einde de film toch wel voor een deel verpest.

3 sterren voor deze film.

Een van fichers beste.

Lekker strak in beeld gebracht ,,,,,erg goed spel.

En een scenario ,met name de twist aan het einde is zo heerlijk onvoorspelbaar , dat hij boven de middelmaat uitsteekt .

En de 2e keer is die nog intrigerend .

Ho-ly shit, wat een geweldige film. Voor mij persoonlijk perfect en één van de beste.

Wat een geweldige samenwerking van Douglas en Fincher is dit toch. Een film die zeker niet onder doet voor andere titels op het cv van laatst genoemde.

Nu heb ik wel een zwak voor een acteur als Michael Douglas, die eigenlijk vaak wel dezelfde persoon speelt; een arrogante (vaak welvarende) man in verschillende scenario's, dat is nou eenmaal wat hij doet. Ook een David Fincher kan je niet omheen in de filmwereld, hij heeft dan ook al vele toptitels op zijn naam staan en kan vaak ook maar weinig fout doen bij mij.

The game is een heerlijke mystery film waarbij je je na een aanloop van een kleine 3 kwartier voortdurend zit af te vragen wie er nog te vertrouwen valt. Douglas word hier voortdurend bespeeld en iemand anders dan hijzelf heeft overduidelijk de touwtjes in handen (de pop is ook een herkenbaar 'logo' van de film). Het is complete 'mindf*ck' ten top. Het nieuws wat verspringt, de toevalligheden, de flitsen uit het verleden, zwarte vlakken van avonden ervoor en hoe hij bespeeld word door iedereen met de dreigende deuntjes op de achtergrond(!), zetten een zeer duister sfeertje neer door de hele film.

Douglas zijn karakter is echt geweldig geschreven en net zo goed uitgevoerd. Hij probeert de nuchtere en arrogante zakenman te blijven, word toch wat paniekerig en en is uiteindelijk de totale wanhoop nabij. De film verrast elke scene weer en je leeft echt ontzettend met hem mee. Hij stijgt niet naar het geniale van een se7en of een fight club, maar het scheelt echt bar weinig.

"Discovering the object of the game *is* the object of the game."

Bankier Nicholas Van Orton krijt op zijn verjaardag van zijn broer een cadeaubon van een bedrijf genaamd CRS. Als Nicholas naar het bedrijf gaat blijkt het dat ze een soort persoonlijk spel ontwikkelen, niemand wil hem echter vertellen wat het precies is. En dan begint het spel...

Michael Douglas was een goede en sympathieke hoofdpersoon in deze thriller, de rol van iet-wat arrogante zakenman past ook wel bij hem. Viel me hier trouwens ook op hoeveel hij lijkt op zijn vader Kirk Douglas.

The Game heeft een sterke mysterieuze opbouw en met name de eerste helft van de film vond ik erg sterk. Er ontstaat een paranoïde sfeer waarbij je als kijker nooit zeker weet hoe het nou echt zit. Wat dan erg jammer is zijn de onwaarschijnlijkheden , en het einde. Leuk cadeau zeg; bijna verzuipen in een auto en denken dat je eigen broer hebt neergeschoten, waardoor je besluit om zelfmoord te plegen. Waarna blijkt dat het allemaal niet echt is... Het voelt ook heel erg onwerkelijk aan dat hele 'Happy end', juist door alle onwaarschijnlijkheden. Was veel beter geweest als er helemaal aan het einde een subtiele hint werd gegeven dat the game nog niet helemaal voorbij is. Maar goed, het plot is toch wel sterk.

David Fincher's visuele stijl is alom aanwezig. Scherp beeld, smooth, duidelijk gestoryboard en goede cinematografie. Goede soundtrack ook van Howard Shore, lekker mysterieus.

Alles bij elkaar een sterke mysterie met goed acteerwerk, goed opgenomen en een goed mysterieus plot. Alleen jammer van al die onwaarschijnlijkheden en de ontknoping.

“I don't care about the money. I'm pulling back the curtain. I want to meet the wizard.”

The Game is een film met een absurd maar tegelijkertijd ook intrigerend uitgangspunt. Conrad (Sean Penn) wil zijn broer Nicholas (Michael Douglas) iets meer spanning in zijn leven geven en is van mening dat het een goed idee is om Nicholas aan een spel mee te laten doen. Deze Nicholas heeft veel geld maar leeft een teruggetrokken en eentonig leven wat alleen maar bestaat uit werken. Hij is daar ogenschijnlijk tevreden mee maar toch doet hij mee aan het spel.

Wat volgt is een spel dat steeds meer uit de hand loopt en waar niets is wat het lijkt. De sfeer wordt steeds grimmiger en Nicholas wordt zowel fysiek als mentaal tot het uiterste gedreven. Dit soort films kun je wel aan David Fincher overlaten en vanaf het begin heeft hij de juiste toon te pakken. De donkere en ijzingwekkende sfeer houdt ook de kijker in zijn greep en je wordt een aantal keer flink op het verkeerde been gezet. Douglas is altijd wel goed in dit soort rollen maar Unger was voor mij echt een openbaring. Het is mij een raadsel waarom ze niet bekender is want ik vond haar steengoed. Het einde getuigd van lef en dat het überhaupt werkt is al een groot compliment aan Fincher. Een intrigerende film!

The Game is een spannende film, goed geacteerd vooral door Michael Douglas, maar met een twistplot aan het einde dat eigenlijk de hele film als een kaartenhuisje in elkaar doet storten en bovendien geheel ongeloofwaardig is. En zoals gezegd verraadt de titel van de film al teveel.

Slechts drie berichten hierboven mijn reactie op de eerste kijkbeurt. Ik ben bezig om chronologisch de films van Fincher te bekijken en zodoende een vroege herziening voor The Game. Het plot heeft iets aan kracht ingeboet door de voorkennis maar blijft sterk en beklemmend, op sommige momenten wist oprecht niet meer wat ik wel en moet moest geloven.

Michael Douglas weet weer te overtuigen, zeer capabel acteur! Waar ik een half jaar geleden positief verrast was over Unger was ik dat na deze kijkbeurt voornamelijk door Sean Penn. Maar de gehele cast zet een sterke prestatie neer. Vier sterren blijven zeker staan.

Ik weet niet de hoeveelste film dit is van Fincher die ik gezien heb. De 5e of 6e denk ik, maar dit is voor mij wel zijn beste en ik denk niet dat hij nog beter zal doen met hetgeen me nog rest van zijn oeuvre. Toch vind ik ook dat deze film zich te intelligent voor denkt te doen. Ondanks dat het best goed in mekaar zit vond ik het toch ook wel een brug te ver. De grens was al lang overschreden, spel of geen spel. Nu ja om iemand echt te veranderen moet je misschien wel ver gaan. Ik kan het dus langs de ene kant wel begrijpen maar langs de andere kant vond ik het een twist te veel.

Verder durft de film soms de aandacht wat te verliezen door een aantal inkakmomenten zoals dat noemt. Maar goed, ik wou deze al lang kijken en het is zeker een prima film. Ik had eigenlijk wel meer iets verwacht richting Saw toestanden, totdat Douglas ging spreken met die twee kerels uit de bar die het spel al gespeeld hadden er levend uit waren geraakt en die er bovendien zelfs erg blij uitzagen dat ze het gedaan hadden. Dat vind ik toch ook een beetje een rare reactie. Natuurlijk weet ik niet welk spel zij gespeeld hebben, maar van het spel dat Douglas moest spelen zou ik nu toch niet blij worden.

Een spel die u aanvankelijk wel vasthoudt en nieuwsgierig maakt, maar na een tijdje ebt de verrassing weg want al wat onmogelijk is blijkt dan toch mogelijk en dan zeg ik toch "a game too far".

Puntjes voor de broeierige sfeer en wat spanning zou moeten voorstellen en natuurlijk voor een erg trefzekere Michael Douglas, uitstekend in dergelijke rol.

De titel van deze film heb ik nooit begrepen. Helaas gooit ie de term ook nog in het begin een paar keer uit. Zodoende kun je deze film geniaal vinden of een flinke teleurstelling. Zelf ben ik daar nog steeds niet uit. Hij is in ieder geval onderhouden goed opgebouwd en best wel spannend. Het laatste half uur vind ik zelf het boeiendste van deze film. Al had het begin ook wel wat met zijn authentieke momenten. Nu ik hem voor de tweede keer heb gezien ga je hem toch anders benaderen. hij was toch een ongelooflijke klootzak die eens goed te grazen genomen moest worden Well ik moet zeggen dat is zeker gelukt. Maar zoals ik hierboven ook al memoreerde. A game too far had ie ook mogen heten.

Beetje jammer vond ik het beeldmateriaal. De BD die zo goed geprezen is bij blu ray com lijkt deze transfer niet te hebben. Hoewel het beeld vooral buiten zeer mooi is, zien we toch regelmatig vlekjes in beeld. Jammer! Geluid is daarin tegen gewoon goed en mooi gekozen.

A game too far is boeiend onderhoudend, maar gaat daarbij wel over de grens

The game is al die jaren aan mijn aandacht ontsnapt. Eindelijk kwam het er dit weekend van. Nicholas Van Orton, een succesrijke gehaaide zakenman vertolkt door de uitstekende Michael Douglas, komt in een web terecht waar niet is wat het lijkt. Vanaf de intrede in het spel is er vanaf dan geen weg meer terug. Zijn leven wordt volledig op zijn kop gezet en wordt steeds ingrijpender gewijzigd. Het is niet iets waar controlefreak Nicholas Van Orten rekening mee gehouden had.

De idee is best intrigerend. Fincher slaagde er wederom in een spannende onheilsspellende thriller op ons neer te laten. Ook de muziek van Shore onderstreept dit nog even. Ondanks de vrij trage opbouw en introductie in "The game" blijft de film erg spannend. Michael Douglas doet het zoals gezegd erg goed. De metamorfose van zijn karakter naar een angstig ontredderd slachtoffer werd goed weergegeven. Ook Sean Penn doet het meer dan behoorlijk. Zijn optredens maken je extra alert omdat je weet dat er iets staat te gebeuren. En James Rebhorn heb ik steeds een leuke acteur gevonden in bijrol.

The game is een zenuwslopende zoektocht naar de puzzel. Het raadselachtige script zorgt ervoor dat je bij de les blijft en ook het einde blijft zeer goed en verrassend. Fincher bewijst nog maar eens dat hij de gave heeft om een thriller echt spannend te maken én te houden. Nog eentje te gaan van hem (The girl with the dragon tattoo). Degelijke film dus, geen absolute hoogvlieger voor mij, maar wel een mooie 3,5*.

Aardig maar niet bijzonder.

De vele onwaarschijnlijkheden haalden mij af en toe uit de film. Het is een grote rollercoaster waarbij niet duidelijk is wie te vertrouwen is danwel waar het spel begint of eindigt.

De ontknoping komt bovendien ineens op het eind uit de lucht vallen. Vervelende soundtrack zat er ook onder. Nee, deze film zal niet lang in mijn geheugen blijven hangen.

Ok.

Deze film gekeken vanwege Fincher, die me maar zelden teleurgesteld heeft, maar ook zelden overtuigend heeft. Slechts Se7en vond ik echt goed. The Game heeft ook een top 250 notering, maar wist me nou niet echt te overtuigen.

Het is soms wel leuk gedaan, soms weet je niet meer wie je moet vertrouwen en wel, en dat heeft Fincher goed gedaan. Spanning is vrijwel afwezig, en het verhaal boeide me nou niet echt. De twists zijn eigenlijk de enige dingen die de film overeind houden.

Prima acteerwerk van Douglas, die vooral in het eerste gedeelte van de film een overtuigende klootzak speelt. Penn doet het ook leuk. De eindtwist vind ik ook origineel gevonden. Maat de film boeide me uiteindelijk toch echt wat te weinig.

Al diverse malen gezien, in mijn ogen een absolute topfilm. Dat is het na de zoveelste herziening absoluut nog steeds. Het was al een paar jaar geleden dat ik de film voor het laatst zag dus nodig tijd voor een herziening.

Wat me altijd opvalt in positieve zin is de sfeer die de film de gehele speelduur ademt. Op en top mysterieus, ondersteunt door een soundtrack die haast nog mysterieuzer is. Ook al weet je precies wat er gaat komen en hoe het af gaat lopen, het blijft boeiend van begin tot eind.

Over het eind gesproken, de reden dat ik er een halfje af doe is daar de schuldige van. Ik heb het vaak, tegen beter weten in, proberen te weerleggen en mezelf wijs te maken dat het wel meevalt, maar ik kan toch niet anders dan concluderen dat het einde net over het randje is, letterlijk en figuurlijk

Michael Douglas kan ik meestal wel waarderen, maar dit vind ik zijn beste acteerprestatie. Een geweldige rol, je hebt na vijf minuten al een gigantische hekel aan zijn personage en het knappe is dat hij dat erg lang vol weet te houden.

Verder is de cast prima verzorgd en heb ik verder eigenlijk helemaal niks negatiefs te melden over deze absolute topfilm.

Wel een halfje eraf, 4.5*