The Game (1997)

Geweldige film dit... ook geweldig acteerwerk van Michael Douglas. Het leek net alsof je zelf in de film zat.

In het begin snap je er niet veel van. Dan komt je bijna aan het eind en denk je het te snappen. Dan komt het eind en zit je toch wel even te kijken....

Geweldige film met een geweldig en spectaculair einde.

AANRADER!!

4.0

Het toffe verhaal, plot, acteerwerk enz overheersen bij deze film. Helaas zijn er een hoop dingen die gewoon NIET kunnen. En dat is behoorlijk storend.

Dit was een soort film die je ofwel mag, ofwel niet. In mijn geval het laatste. Het begin en het midden van de film zijn zeker boeiend en mysterieus, maar het einde slaat naar mijn mening volledig de plank mis. Dat het allemaal draait om zijn verjaardagsfeest vind ik iet of wat vergezocht en kon mij totaal niet smaken. Beetje jammer. Dan schiet hij z'n broer neer en springt hij van een gebouw af en vervolgens staan ze beide oog in oog. Nee, dat vind ik helemaal niets. Dan had ik de film beter gevonden als hij gewoon gestopt was na de sprong.

Jammer, maar zoiets kan je verwachten bij dit soort films. Je komt voor een verrassing te staan en deze bevalt je of bevalt je niet.

Deze film slingert je letterlijk van plottwist naar plottwist, wat heel goed gedaan is. Het einde vond ik zowel grappig en ontroerend. Het deed me zeker wat. Natuurlijk werd er ook goed geacteerd, vooral door Michael Douglas. Ik vond het heel goed bij hem passen.

Kortom, wel mijn type film waarin je van de ene verbazing in de andere valt.

Grootste mindfuck film ooit.

Dit lijkt me lichtelijk overtrokken.

Neemt niet weg dat The Game een hele vermakelijke film is, die nergens pretendeert meer te zijn dan het is. Het plot is goed en redelijk verassend, uitwerking niet storend, acteerwerk degelijk, sfeer prima. Veel meer valt er niet over te zeggen. Film staat als een rijtjeshuis, niet spannend, maar wel stevig.

Ik sluit me aan bij Valii. Je weet natuurlijk al gedurende de hele film dat het allemaal een game is. Naar mate de film vordert wordt de lijn tussen game en werkelijkheid steeds vager en dat is natuurlijk het interessante van de film, maar door deze opzet verwachtte ik al wel dat er flink gemindfucked zou worden. Het plot leent zich daar gewoon voor. En als je een mindfuck verwacht zijn ze toch nét iets minder sterk. Neemt natuurlijk niet weg dat dit een zeer vermakelijke film is met een overtuigend plot, zoals Valii al zei.

Totaal ongeloofwaardig, maar vermakelijk. Douglas verkeert menig maal toch wel in levensgevaar, maar dit word op het eind gebagatelliseerd. Je moet je eigen broer wel erg haten, om hem dit aan te doen.

Films die je constant op het verkeerde been zetten; je houdt ervan of je haat ze. Ikzelf kan er niet genoeg van krijgen, en wat dat betreft zat ik met The Game wel goed.

Deze film ademt sfeer. De shots en met name donkere belichting geven een gevoel van constante nervositeit. Na een korte introductie van de hoofdrolspeler en wat backstory gaat het helemaal loos, waarbij de nerveuze pianomuziek je volcontinu op de hoede houdt. Over het verhaal valt verder weinig te vertellen zonder te spoilen, maar het voldoet om te stellen dat The Game een aantal plotwendingen bevat (zeker de laatste ) die menigeen zal doen verrassen.

De hoofdrol van Michael Douglas als snobistische zakenman in een sleur lijkt hem zowat op het lijf geschreven. Zijn steeds erger wordende paranoia is overtuigend neergezet en nodigt de kijker uit om hier gaandeweg de film in mee te gaan. En hij is niet de enige; de rest van de cast helpt ook een behoorlijk handje mee.

Helemaal perfect is The Game niet; daar komt het verhaal hier en daar wat te ongeloofwaardig voor over, hoe goed Douglas zijn rol ook invult. Het staat echter als een paal boven water dat het hier een thriller van de bovenste plank betreft.

Alweer een wat oudere film.

Natuurlijk indertijd al gezien, en dit is echt zo'n film waarvan de clou je bijblijft, en waarvan de herkijkbaarheid gering is - als de aap uit de mouw is, is een behoorlijk deel van de lol er wel af. Maarja, ik kon de hand leggen op een collectors edition met wat extra's - waaronder de 'alternate ending'.

Maar dat viel wat tegen. Het einde van de film, zeg de laatste minuut of vijf van de ontknoping is wat mij betreft echt een van de zwakste stukken van het verhaal. Alsof ze van gekkigheid niet meer wisten hoe er een eind aan te breien. Maar, de 'alternate ending' is alleen over de manier waarop de allerlaatste scene loopt. Niet het meest interessante onderdeel. Als er nou een alternatief voor de laatste vijf minuten was geweest was het echt heel wat anders.

Een slechte film is het daarmee nog steeds niet. Michael Douglas is wel nogal typecast als zakenman - en dan ook nog eens een kille zakenman - maar die rol ligt hem best goed. Deborah Kara Unger geeft daaraan goed tegenwicht, en de verdere bijrollen - Sean Penn bijvoorbeeld, of Armin Mueller-Stahl - helpen daar ook nog eens mee. Maar toch, als de aap uit de mouw is is een deel van de lol wel voorbij.

Goede spannende film, met een leuk verhaal Michael Douglas en Sean Penn spelen hier weer de sterren van de hemel.

David Fincher Says He Shouldn't Have Directed 'The Game,' | The Playlist - blogs.indiewire.com

Halfje omhoog bij de herziening. Ik ben niet kapot van de acteur Michael Douglas, al valt hij ook nooit echt tegen. Zo ook in deze Fincher. Geen wereldprestatie, wel degelijk. Maar daar ligt echter ook niet de focus van The Game. De kracht zit hem in het fantastische script, dat de kijker continu op een dwaalspoor brengt. Soms ietwat over-the-top, maar echt deren doet dat niet. Op wat uitzonderingen na is de film spannend en interessant te noemen.

3,5*

Een origineel onzinplot waarin alles kan. Eigenlijk gaat het helemaal nergens over, maar het is verrassend, spannend en lekker paranoia. Uiteindelijk wordt er wel erg veel gevraagd van je als kijker om in mee te gaan, en op het einde werkt dat niet meer en voelt de conclusie belerend. Al kan ik het op zich wel weer waarderen hoe je na de eerste twists totaal verrast wordt met nog een twist, die ook nog eens vrij ongebruikelijk een happy end geeft aan zo'n letterlijk en figuurlijk donkere film.

Michael Douglas is leuk en meer dan overtuigend in een rol die wel wat bekend voorkomt. Hij is gewoon goed in dit soort rollen. Op het einde komt hij echt over als een man die een hoop heeft moeten doorstaan en amper nog iets of iemand vertrouwt. Unger is trouwens ook prima. Biedt leuk tegengewicht aan Douglas.

Uiteindelijk had ik wel wat meer van de film verwacht. De film heeft een goede reputatie en Fincher stelt me normaal eigenlijk ook nooit teleur. Zijn regie is ook gewoon goed. De film kijkt lekker vlot weg en is lekker sfeervol. Ook dankzij de lekker simpele pianoscore. Maar ik mis een beetje scènes die er echt uitspringen, en het wordt allemaal een beetje flauw zodra Nicholas doordraait. En dan is er dus dat wat al te sterke einde. Mensen gaan ook niet vrolijk een feestje vieren als ze net iemand een zelfmoordpoging hebben zien doen. Een ruime 3.0* dan maar.

Goede thriller die qua sfeer doet denken aan de voorgaande film van deze regisseur: Se7en (1995). Deze regisseur is me overigens tot nu toe niet tegengevallen, zijn films scoren bij mij steeds tussen de 3 en de 4*.

Met de geloofwaardigheid is het op een gegeven moment in deze film wel gedaan, maar de film blijft wel lekker boeiend en spannend. Het doet wat een goede thriller moet doen. 3,5*

Qua sfeer?

Oké. De sfeersetting in Se7en is dusdanig nadrukkelijk aanwezig dat ik deze van Fincher op dat vlak niet zo snel in één adem zal noemen. Stijl past dan wat beter, denk ik.

Fincher levert een heel knap staaltje werk af met deze 'The Game'.

De sfeer, zoals hierboven al beschreven, deed me denken aan Se7en. De spanning was zeer goed aanwezig. Alles draagt er aan bij, het ietwat ongeloofwaardige maar sterke script. De plottwisten, Douglas en Penn, die je echt laten denken dat The Game echt is. Douglas' personage heeft er geen weet van natuurlijk, maar die van Penn wel. Aardig kleine rol maar hij speelt het wel erg sterk.

Een van de meest originele verhalen ooit, maar ook een tikkeltje ongeloofwaardig. Geen 4.5 maar een 4* hierdoor.

Naar mijns inziens behoorlijke slappe hap. Wist mij geenszins te bekoren door het (wederom subjectief) totaal niet-intrigerende verhaal. Dan maar 'het sfeertje' zou je zeggen. Maar de ambiance kwam bij mij niet aan en de neiging om door te spoelen was erg groot, gezien het gebrek aan motieven. Helaas, hier slaat David Fincher voor mij de plank mis.

Degelijk verhaal. Lijkt mij niet echt een spel waar je graag aan mee doet Bij het kijken van de film blijft de twijfel aanwezig of datgene wat er gebeurt bij het spel hoort of niet. Echter aan het eind blijkt alles toch bij het spel te horen. Naar mijn mening berust het verhaal op te veel toevalligheden. Bijvoorbeeld de sprong vanaf het dak. Wat nou als hij aan de andere kant van het dak eraf sprong? Zo zijn er meer dingen in deze film die toevallig goed komen.
Overigens sterk geacteerd door Michael Douglas.

Wat een onzinfilm is dit zeg. ik snap totaal niet hoe dit een 3,79 heeft. Het verhaal is totaal ongeloofwaardig, maar dan ook echt totaal ongeloofwaardig! Het begon erg spannend en mysterieus maar op een gegeven moment wordt het zo gigantisch over-the-top en het einde is zo afgeraffeld. Die gozer is in levensgevaar geweest , springt van het dak, wordt opgevangen, krijgt te horen dat het een verjaardagscadeau is, en alles is weer vrolijk. Ja kom op hey, dit is een belediging naar de kijker!

Opzich wel met je eens dat deze film absoluut ongeloofwaardig is, maar betekent dat direct dat het onvermakelijk is?

Je weet dat het een 'film' is he... Het plot zat geweldig in elkaar, hoe ongeloofwaardig ook, je wordt er als kijker wel in meegezogen. Ik vond het een boeiende film. 4 *

Het levensgevaar waarin Nicholas verkeerde wordt zo ontzettend gebagatelliseerd dat ik het bijna een belediging naar de kijker vind. De film had zeker een heerlijke sfeer , dat gaf ik ook aan maar als je dan wordt opgescheept met een verschrikkelijk einde, dan geeft dat een zure nasmaak voor mij. Dat het maar een 'film' is vind ik geen reden om zo een einde te maken.

Heel jammer dat de regisseur heeft gekozen voor zo'n absurd en vergezochte 'twist'.

Tot aan het einde was het een spannende en leuke film met een goed acterende Michael Douglas die steeds meer paranoide wordt door de rare spelletjes die met hem worden gespeeld, maar wat er tegen het einde gebeurt doet echt afbreuk aan de rest van de film. Zijn verandering van een hardvochtige klootzak met daddy issues tot een geschikte vent was ook ongeloofwaardig.

Het einde vond ik eigeniljk wel melig. Een beetje a la 'The Truman Show'.
Het was eerder de langdradigheid wat me meer tegenstond. Het was allemaal een beetje veel van hetzelfde. Alles had in een half uur verteld kunnen worden, maar om de boel op te vullen werden er maar weer een dozijn hindernissen zijn richting op gestuurd, zonder dat die nou een hele belangrijke functie voor het verloop van het verhaal hadden.
Spannend en naargeestig was de film wel weer, qua sfeer.

Typische Fincher film, vol vergezochte idioterie.

Ook gewoon vrij doorsnee eigenlijk. Kan even geen directe titels opnoemen, maar toch heb ik het gevoel al behoorlijk vaak naar een soortgelijk concept te hebben gekeken, als hetgeen in deze film. De vele onnozele twists maken het er niet veel beter op, en zeker tegen het einde toe lijkt de film met de minuut stompzinniger te worden. Alleen daaraan kun je al merken dat je met een typische Fincher thriller te maken hebt (zie Gone Girl). Ik geloofde het allemaal gewoon geen moment.

Verder ook gewoon veel te langdradig. Na het zoveelste ''huh, hoe kan dat nou?'' moment had ik wel gehad. Het had nog leuk kunnen zijn, mochten de zogenaamde ''mindfuck'' scenes zelf nog enigszins origineel of apart zijn, maar ook daar blinkt de film niet in uit. Van het ''duistere'' sfeertje merkte ik overigens ook maar weinig.

Zwaar overgewaardeerde film dus wat mij betreft, al is het wel een beetje te begrijpen waarom ie zo hoog staat. Sommige mensen schijnen nou eenmaal te kicken op dit soort plottwists, en daar maakt Fincher slim gebruik van. 1,5*.

boeiend tot bijna het einde, toen volledig foute afloop