Dio Perdona... Io No! (1967)

Al jaren kijk ik regelmatig Spaghetti westerns op de Duitse TV. Hoewel de films altijd nagesynchroniseerd zijn, was dit vaak de enige manier om deze films te zien.

Af en toe worden deze films herhaald door de ARD of ZDF, omdat nog steeds dit soort Italiaanse westerns mateloos populair zijn bij de Ooster-buren. Sinds kort probeer ik de meeste te herzien en tot nu toe bevallen ze me uitstekend.

Ook deze film is erg sterk, met een brutaal begin en een serieuze Terence Hill en Bud Spencer in de hoofdrollen.

Erg goed camerawerk (met wederom veel close-ups van zwetende Italianen) en heerlijke muziek.

Ik hou ze in de gaten, die Italiaanse westerns!

3,5*

Terence Hill en Bud Spencer speelden beiden kleine rollen in de film Annibale (1959), maar hun eerste echte samenwerking (als in hoofdrollen) was een feit met Dio Perdona... Io No!

Een uitermate verrassende ervaring! Het is een serieuze film en daarmee misschien wel meteen hun beste film. Er is een duidelijke chemie tussen de twee; een voorbode voor verdere samenwerkingen. In sommige scenes valt best iets humoristisch te vinden, maar het is bovenal een 'echte' spaghetti western met een alternatief moraal en ruwe actie in overvloed. Ook is de film spannend, sinister en bij vlagen best stijlvol gefilmd. Het zou mij dan ook niks verbazen als liefhebbers van de spaghetti westerns, die niet zo houden van het duo, Dio Perdona... Io No zonder horten of stoten tot hun beste werk zouden rekenen.

Mijn waardering voor componist Carlo Rustichelli begint dankzij deze film nog meer te groeien. Behoorlijk alternatief werk, wat haast geheel symfonisch is en de ''clichématige'' instrumenten niet gebruikt (afgezien van de elektrische gitaar). Goed gebruik ook van Dies Irae.

They call him pretty face!...and his credo is simple and short and sweet!

Een tijd geleden heb ik me eens een hele hoop Bud Spencer & Terrence Hill films aangeschaft. Het begon allemaal ooit met de Altrimenti ci Arrabbiamo en sindsdien zie ik sporadisch een film van het duo. Elke keer vraag ik me af waarom het eigenlijk maar sporadisch gebeurt want elke keer amuseer ik me eigenlijk te pletter en heb ik zin om een volgende film op te zetten. Naar God Forgives ... I Don't! was ik eigenlijk nog het meeste benieuwd doordat het de eerste film van het duo was en doordat ze hier eigenlijk helemaal nog niet zo humoristisch ingesteld waren.

Het had eigenlijk niet veel gescheeld of Spencer en Hill hadden elkaar nooit ontmoet! Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Pietro Martellanza de rol van Cat Stevens op zich ging nemen maar die brak zijn voet waardoor hij uit de picture verdween. Exit Stevens dus en daar kwam Hill ineens op de proppen. Hij ontmoette Bud Spencer voor de eerste keer en het vervolg zou filmgeschiedenis worden. Want eerlijk gezegd, die twee zijn echt perfect in evenwicht. Ik kan er niet juist mijn vinger op leggen maar er zit een soort heerlijke chemie tussen die twee en dat vertaalt zich blijkbaar perfect naar het scherm. Zelfs in een film als deze waar er amper geknokt wordt en waar geen humor is in te vinden, weten ze perfect hun draai te vinden. Blijft toch een geweldig duo. Maar Spencer & Hill zijn niet de enige noemenswaardige acteurs in de film, verre van want Frank Wolff is geniaal als Bill San Antonio. Meestal worden de andere acteurs wat overspoeld door Spencer & Hill, met uitzondering van Donald Pleasance in datzelfde Altrimenti ci Arrabbiamo waar ik het daarjuist over had.

De film doet wel enorm denken aan het werk van Sergio Leone en lijkt er ook hevig te door zijn geïnspireerd. Mij hoor je niet klagen want het levert een uitstekende film. Het is wel overduidelijk te zien dat dit de eerste film is waar de twee samen werken want qua stijl is het compleet anders dan wat ik gewend ben. En hoewel ik hun humor/knokfilms ook ten zeerste kan waarderen, beviel me dit nog net iets beter. Misschien doordat de film ook gewoon uitstekend in elkaar. Het begin brengt je al meteen in de sfeer van de film, de vele gelijkenissen met de films van Leone zijn vanaf hier trouwens al niet meer te tellen, maar doorheen heel de speelduur wordt er een interessant verhaal gesponnen dat nergens gaat vervelen. Het kat en muisspel met het goud, de vete tussen Bill San Antonio en Cat Stevens (al wordt die soms nogal onsamenhangend verteld met de flashbacks) en natuurlijk een climax zoals alleen Westerns die hebben. Twee mannen over elkaar, de hand op de pistolen, de haan al bijna gespannen en dan vliegensvlug de andere neerknallen. Fantastisch om naar te kijken! De muziek hier is trouwens ook van een hoog niveau. Toen de eerste deuntjes over het scherm liepen dacht ik dat we hier met Ennio Morricone hadden te maken, dat bleek dus niet te zijn, maar het is in ieder geval een waardige copycat om het zo maar te noemen. Qua stijl lijkt het, alweer, hard op hetgeen Morricone voor de Leone films maakte maar het heeft toch zijn eigen identiteit. In ieder geval een stuk leuker om naar te luisteren dan de gebruikelijke muzikale crap die in de Spencer & Hill films optreedt.

Een vreemde eend in de bijt maar wel één die geslaagd is. Bud Spencer en Terrence Hill zijn als vanouds weer op dreef maar het is voornamelijk de mooie Western setting, het vlotte verhaal en de sterke bijrollen die dit naar een hoger niveau tillen. Een atypische film van het duo maar sowieso één van mijn favorieten.

4*

Collaboratie onder Colizzi.

Deze eerste film uit de Spaghetti-trilogie van regisseur Colizzi, waarin Bud Spencer en Terence Hill samenwerken en tevens op de serieuze tour zijn, is de moeite waard. Een sfeervolle western, met mooie muzikale omlijsting die smaakt naar meer. Sowieso zou deze collaboratie tussen het bekende duo het begin zijn van een lange filmcarrière. Het vervolg met Wallach is tevens een aanrader.

Zeer goed.

De eerste echte samenwerking tussen het bekende filmkoppel Bud Spencer en Terence Hill. Nog voor ik naar actiefilms van Jackie Chan keek, was ik als kind gek van hun films. In deze film is er nog niet heel veel te merken van dit magische duo, al doen ze het samen niet slecht. Bovendien is deze film een verdienstelijke spaghettiwestern. Knap van regisseur Giuseppe Colizzi in z'n regiedebuut. Dat vooral Terence Hill goed past in dit genre zal hij later ook bewijzen in de Trinity films. Je moet ook weten dat in deze periode de spaghettifilms een groot aandeel hadden in de Italiaanse films. Wat enkel iets wil zeggen over de kwantiteit en niet per se over de kwaliteit. Toch doet deze film het zeer goed in dit genre. Het is geen topper, maar er zijn veel slechtere films gemaakt.

De film is het eerste deel uit een trilogie. Het derde deel had ik al gezien: Boot Hill. Nu nog het tweede gedeelte. En ik heb ook weer zin om films van Bud Spencer en Terence Hill te zien.

Omdat deze film afgelopen nacht weer eens te zien was op de Duitse zender ZDF (rond 02:00), heb ik deze film vanwege nostalgie en jeugdsentiment maar weer eens gekeken (wel gedeeltelijk opgenomen). Vroeger als klein kind keek ik altijd graag naar de Bud Spencer en/of Terence Hill films (zeker als duo waren ze zeer genietbaar) en met name als deze ergens op een Duitse zender te zien waren, want daarop klonk het altijd het leukst.

Opzicht is deze film best bijzonder, want het is de eerste echte samenwerking van het bekende leuke Italiaanse duo Bud Spencer en Terence Hill in een western uitvoering (waarvan men er overigens velen van heeft gemaakt). Het is zeker niet hun beste film, maar zeker een verdienstelijke film die zich tevens lekker wegkijkt. Het verhaal is best aardig en zit ook leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Hoewel deze film meer neigt naar een Western / Actie zitten er toch al de typische humoristische trekjes in van Bud Spencer en Terence Hill zoals o.a. het vechten met de vuisten inclusief het overdreven vecht geluid erbij (o.a. in deze film bij een typisch kaarten-scene, welke regelmatig voorkwam in hun films). Visueel zag het er overigens ook wel allemaal aardig uit en het is was ook leuk om de altijd verdienstelijke Frank Wolff weer eens terug te zien, die destijds vaak te zien was in western producties.

Al met al gewoon een leuke film van het duo Bud Spencer en Terence Hill die zich ook lekker wegkijkt en dat geldt min of meer voor alle films van dit duo, hoewel ze zeker allemaal ook niet bepaald hoogstaand zijn. Ze diende vooral voor luchtig amusement, en daarin was men in de jaren 70 en vooral de jaren 80 zeer succesvol in. Ik kijk ze in ieder geval nog steeds graag als ze weer eens ergens op TV herhaald worden (vooral de Duitse televisiezenders ARD en ZDF zenden ze soms nog wel eens uit).

Dio Perdona... Io No! is de eerste film waarin het later zo succesvolle duo Bud Spencer en Terence Hill optreedt. Niet helemaal waar. Eigenlijk is de eerste film waarin ze samen optreden de film Annibale (1959), maar daarin heeft het duo geen gezamenlijke scènes. Dio Perdona... Io No! is overigens niet de typische actiekomedie zoals het duo die later veel zou maken, maar is een serieuze en harde western. Het is ook de film waarin op last van de regisseur die de eigennamen van het duo veel te Italiaans vond klinken, de pseudoniemen Terence Hill en Bud Spencer voor het eerst werden gebruikt.
De film werd geschreven en geregisseerd door Giuseppe Colizzi, die een vriend was van Sergio Leone. Hij wilde een film maken met daarin centraal staand een duo waarbij de onderlinge machtverhouding steeds verandert. Als voorbeeld van zo'n relatie nam hij de film Il Buono, il Brutto, il Cattivo (1966) van vriend Leone waarin de machtsverhouding tussen Blondie (Clint Eastwood) en Tuco (Eli Wallach) steeds aan verandering onderhevig is.
Voor zijn film contracteerde Collizi de acteurs Peter Matell en Mario Girotti die al wat westernervaring had opgebouwd in Karl May-verfilmingen. Martell brak echter zijn voet tijdens een ruzie met zijn vrouw en was niet beschikbaar. Zijn vervanger werd Carlo Pedersoli, die een succesvol reclamebureau leidde en als gage het geld verlangde dat hij verdiend zou hebben als hij gewoon had kunnen werken in plaats van te mogen acteren op een filmset. En zo werd in Dio Perdona... Io No! een legendarisch duo geboren.
De film dan. Een typische Italiaanse western. Mysterieuze (anti-)helden, pathetische flashbacks, veel schietende actie, een dramatisch en spannend slotakkoord. En natuurlijk is er de muziek. De muziek die de dreigende en grimmige laag in de film verstevigt. De film is behoorlijk gewelddadig en dat geweld is zoals in latere films van het duo gebeurt, bepaald niet luchthartig in de film verweven. Dio Perdona... Io No! is een brute film. Er vloeit bloed. Hill werpt een mes in de hals van een tegenstander. Spencer wordt met een gloeiendhete pook gefolterd. Mensen worden genadeloos neergeschoten. Vechtpartijen worden niet met comic relief en vrolijke muziek begeleidt. Dio Perdona... Io No! is met recht een harde Italiaanse western.
Collizi heeft een prima western gemaakt. Geen klassieker, maar gewoon een goede spaghettiwestern die tevens een stukje historie vertegenwoordigt.