Amores Perros (2000)

Krijgt de volle laag. Bam, hoppaké.
Ik kan alleen positief zijn over deze film van 2,5 uur.
Lekker rauw gefilmd, camera neemt je overal mee naartoe en je staat er bovenop. Verhaal geeft je geen rust en eigenlijk is elke scene gewoon boeiend. Heerlijk taaltje. Prachtig acteerspel.
M'n aandacht bleef er continu bij. Mooi dat ze terugkomen bij sommige stukken ( net zoals de opening ). Deed me 'n beetje aan 11:14 denken met die tijdssprongen. Ook Saw schoot te binnen bij die scene waar het pistool in het midden lag.
Verder zitten er mooie plaatjes in en de muziek is er gewoon strak tussengedropt.

I'm in. Toffe film uit het land van tequila, vanille en tortilla's.

Hier vond ik niet zo veel aan.

Het eerste verhaal was wel redelijk boeiend. Het tweede verhaal was totaal niet boeiend en zelfs irritant. De hele tijd dat geschreeuw van die vrouw en dat gezeur over dat vermiste hondje. Het derde verhaal was misschien het beste, maar tegen die tijd was ik de film al zat. Dit kwam ook vooral door de lange speelduur.

Ik heb in deze categorie duidelijke beter films gezien, bijv. Crash.

1,5*

Aardige film, die de verschillende facetten van de liefde toont. Leuk hoe de verschillende plotten met elkaar gelinkt zijn, alleen duurde het mij allemaal een beetje te lang. Ook vond ik het middelste verhaal veel minder interresant dan het eerste. Het laatste verhaal is wel weer aardig. Al met al onderhoudend genoeg.

3.5

Onsamenhangende film.

En op de koop toe nog weinig interessant! Het koste me eerlijk gezegd moeite om de film uit te kijken. De verhalen zijn wel zeer goedkoop en oninteressant, en je hoopt constant dat er iets gaat gebeuren wat de film het kijken waard maakt. En bovendien vaak nog voorspelbaar tot en met. Te vergelijken met een soap van eigen bodem.

Enkel het 3de deel (met de huurmoordenaar) scoort een voldoende op dat vlak en heeft minder last van de hiervoor genoemde puntjes.

Heeft de film verder nog iets dat kan boeien? Neen.

Het camerawerk is pover, en vaak irriteerde ik me er ook aan. De trent wordt meteen gezet, in de openingsscène. De cameraman leek soms parkinson te hebben.

Over die openingsscène vraag ik me af waarom men zo vaak opent met een stukje van het einde? Wat is het voordeel er van? Misschien kan men voortaan bij elke film in het begin het einde verklappen, dan hoeven we niet meer te kijken.

Dialogen die handelen over levenslessen zou een meerwaarde kunnen zijn voor de film. Maar ook dat ontbreekt hier helaas.

Acteerprestaties zijn ook niet bijzonder. Het gros van de acteurs lijkt ook gewoon van een soap, of zelf van de straat, weggeplukt te zijn.

De oude man kan wel mijn respect genieten.

1,5*. En dat enkel dankzij de oude man.

Wederom een prachtige film van Inarritu. Ditmaal wat minder sentimenteel dan Babel en 21 grams wat hierdoor de rauwheid en eerlijkheid van de film versterkt. Film moet het hebben van het kloppende hart achter het verhaal, de cast en de muziek. Altijd leuk om via film werelden te ontdekken waar je normaal gesproken geen erg in had, zo had ik dit ditmaal met de hondengevechten en Mexico City. Het is als het ware een cultuur boost wat je krijgt te voor duren, gewikkeld in een menselijk en gevoelig jasje. Film duurde naar mijn idee wel lang, maar het irriteerde niet. Eenmaal gewend aan Inarritu heb je wel vertrouwen dat het verhaal in elkaar past. Maar dan moet ik nagaan dat van Babel en 21 grams, deze naar mijn idee wel het beste uiteindelijk in elkaar overvloeit, wat me met een erg voldaan gevoel achter liet. Hoe Babel en 21 grams ontroerend was, was Amores Perros dit in een mindere mate, maar hierdoor wel meer qua film te bekijken. Hierdoor ontmoet je een hoog audiovisueel effect. Ik moet toegeven dat ik het een beetje gehad heb met al die dicht-op-de-lip-beelden, maar hier kwam het naturalistisch en stijlvol naar boven. Er werd niet veel gebruik gemaakt van sentimentele shots waardoor het oprecht bleef. 4,5 ster

Nu eindelijk eens de eerste deel van Inaritu's triologie gezien. Ook een drieluik, ander verhaal (alhoewel het term autoongeluk ook al in 21 grams is gebruikt) en dit keer gewoon uit Mexico. En dit was vrijwel zowat de beste van de 3 en we volgen weer verschillende mensen met hun buitengewone leefomstandigheden en natuurlijk het autoongeluk dat weer een connectie heeft. De film begint al stijlvol als een achtervolgingsthriller/ongeluk dat je in het midden nog een keer tegenkomt en daarna komen we bij het eerste verhaal. De broeierige Mexico-city locaties tonen wel een indrukwekkende maar toch onaangename sfeer. In het eerste deel komt het verhaal van Octavia die verliefd raakt op de vriendin van zijn gestoorde broer en dat is ook best schrijnend om te zien de broer slaat der constant, vernederd haar en dan nog blijft ze van hem houden en dan nog is Octavia maar een zeurpiet, gewoon erg om te zien dat zo'n meisje helemaal in die situatie is samengesmolten. Die broer was ook een echte klootzak, naast de mishandeling tegen zijn vriendin beroofd ie banken om alles te onderhouden. En dan komen we ook bij de hondenwedstrijd gedeelte waar we te maken krijgen met die gestoorde hoofdbaas. Zo probeerd Octavia aan geld te komen, als dat maar goed gaat. Het tweede gedeelde is ook best keihard maar ook recht voor zijn raap. Die Daniel is natuurlijk een soort van rokkenjager en vind dat het weer eens tijd word voor een knappere vriendin. Want het moet perfect wezen. En ja, dan word ze verminkt door die ongeluk en verliest een been. En ja, wat moet je dan? Ook vooral die scenes waarbij Daniel de hele kamer sloopt om zijn hond onder de vloer vandaan te halen en ook die reclamebord die word weggehaald zijn gewoon keihard. Het laatste verhaal is ook erg sterk. Over een huurmoordenaar alias zwerver die alles is kwijtgeraakt en is uitgekotst door zijn hele familie. Ook hij komt bij toeval bij dat ongeluk en is getuige en zijn missie loopt helemaal anders. Het is gewoon een blik in zijn sombere, uitzichtloze leven maar toch is het wel weer erg knap om te zien dat hij zich subtiel en sterk houd. Die scene waarbij hij de opdrachtgever het maar overlaat om zijn doel neer te schieten is ook meer dan sterk. Eigenlijk kan je de film ook wel een beetje beschouwen als: "doe nou niet zo achterbaks en maak het gewoon waar", of, "dit is toch wat je wilde"? Dat is immers altijd de uitkomst van de 3 verhalen. Ook het einde waar hij de woestijn inloopt is kippenvel verwekkend.

Maar gewoon een schitterende broeierige film en ook hierin is het drieluik weer meer als gelukt. Alhoewel ik de reeks wel weer achterstevoren heb gekeken. Maar wat mij betreft gewoon petje af voor Inaritu's debuut.

5,0*

Een film die enorm sterk begint, maar toch wat afzwakt naar het einde toe. Dit kwam eigenlijk vooral door het feit dat de eerste verhaallijn - die van Octavio en de hondengevechten - met voorsprong het boeiendste was. Ook de 2 andere verhaallijnen kenden natuurlijk zeer sterke scènes, maar even boeiend vond ik het altijd niet. Dan wel weer goed waren de acteerprestaties, iedereen kwam namelijk enorm overtuigend over en elke acteur/actrice paste ook gewoon perfect bij zijn personage.

Amores Perros, letterljik vertaald Hondeliefdes, vertelt drie verhalen met een auto-ongeluk als het punt waar deze verhalen samenkomen. Dat, en de sfeer die het vooral aan het begin uitstraalt, deed me aanvankelijk denken aan Crash (2004).

Elk verhaal is een soort hoofdstuk. Het eerste verhaal biedt een uur lang actie en spanning, het tweede verhaal is meer een drama, en het derde verhaal bouwt min of meer voort op elementen uit de eerste twee verhalen. Ikzelf vond het eerste verhaal het sterkste van de drie (die vind ik op zich 4,5 ster waard), maar smaken verschillen naturlijk.

De film zit goed in elkaar en ook het acteerwerk is prima. Wat mij betreft alles bij elkaar 3,5 a 4 sterren waard.

Toevallig tegenkomen in m'n aanbevelingen op IMDB en maar binnengehaald vanwege de hoge waarderingen.

Op zich wel een interessante film in de stijl van Babel en 21 Grams die overigens ook van dezelfde regisseur zijn.

Het eerste verhaal is erg sterk met Octavio, ik herkende Bernal nauwelijks. Pas toen hij kaal was herkende ik 'm weer. Maar dat terzijde.

Het tweede verhaal is wel oké, al had ik er gewoon vrij weinig mee.

Om sterk te eindigen met het verhaal van El Chivo.

En Love's a Bitch inderdaad, overigens wel grappig de connectie met honden.

3,5 Sterren.

Mooie film. Boeit van het begin tot het einde. mooie verhalen

Amores Perros.

Drie losse verhalen, allemaal totaal verschillend van elkaar maar toch met een rode draad erin. De eerste twee verhalen zijn eigenlijk een manier om uiteindelijk het derde resulterende verhaal naar voren te brengen. Iets wat redelijk goed geslaagd is.

Het eerste verhaal staan de hondengevechten centraal. Alles wordt goed duidelijk gemaakt. Je krijgt ook te zien wat mensen er toe drijft aan zo'n zieke wedstrijd mee te doen. Dit was het sterkste deel van de film. Een jonkie raakt in een wereldje verstrikt waar hij eigenlijk weinig te zoeken heeft.

Het tweede verhaal was ook indrukwekkend genoeg. Toch deed het wel onder voor het geniale eerste deel. Het brengt naar voren hoe je op het ene moment alles kunt hebben alleen op het andere moment alles kwijt bent. De pogingen die de film doet om hiermee in de smaak te vallen zijn wel aardig alleen alles behalve geniaal. Simpelweg doordat er niet genoeg tijd voor genomen wordt. Er zijn films als Irréversible die de hele film lang naar dit punt toe leven en er een goede afschildering van maken. Dit was echter met een paar pogingen duidelijk gemaakt. Nier geheel zonder succes alleen zoals ik al zei alles behalve geniaal.

Het derde verhaal is ook wel goed. Toch had ik gehoopt op een iets duidelijkere verbinding tussen de drie. Nu was het enkel zo vormgegeven zodat de hond bij hem terecht zou komen. Ik moet hierbij wel zeggen dat mijn aandacht tegen het eind wat wegzakte en dat ik dus bepaalde delen gemist zou kunnen hebben.

Er wordt op een mooie manier uitgelegd op welke verschillende manieren er van een hond gehouden kan worden. In het eerste verhaal slechts als middel om geld te verdienen alleen in het tweede deel puur uit liefde.

Acteerwerk was erg goed, absoluut niks op aan te merken. Slimme zet van Innárritu om nog onbekende acteurs te nemen. Dit maakt het verhaal realistischer omdat het compleet nieuwe gezichten zijn.

Muziek was erg goed, duidelijk aanwezig maar het werd nergens storend.

Allemaal erg goed dus. Toch verwachtte ik nog een mooie climax. Iets waarbij je aan het denken gezet wordt of waarbij je met een bekrompen gevoel achter wordt gelaten. Nu blijft toch een beetje dat 'wat is het doel van deze film gevoel' hangen.

3.5*

dankzij de hoge top 250-noteringen gezien, maar ik ben toch teleurgesteld.
grootste manco: de 3 verhaallijnen komen nergens écht goed bij elkaar. ze overlappen elkaar hier en daar. zo wordt het slechts 3 korte films in plaats van een samenhangend verhaal. daarbij weet met name het verhaal van het model niet te boeien; egoistisch gedrag, telkens die poster en die hond werd je op een gegeven moment ook wel beu. over honden gesproken, een opvallende rode draad door de hele film. maar de beelden van bebloede en dode honden werkten uiteindelijk ook echt tegen. dat een verhaal als dit in een laag tempo verteld moet worden was te verwachten. acteerwerk en beeldvorming is in orde. maar opgeteld heb ik me uiteindelijk meer aan (kleine) dingen zitten 'ergeren' dan dat ik genoot/gegrepen werd. en dat had ik absoluut niet verwacht bij deze film. jammer.

Love's a bitch

De internationale titel van Amores Perros geeft de hoofdgedachte van de film precies weer. Met de Mexicaanse grootmeester Iñárritu aan het roer, weet je dat je geen moraliserend liefdessprookje kan verwachten. Wat je wel krijgt is een krachtige, pijnlijke en indrukwekkende mozaïekvertelling.

Het eerste deel in 'The Death Trilogy' werkt conceptueel hetzelfde als zijn vervolgen. Één gebeurtenis verbindt de levens van mensen die niks met elkaar te maken zouden horen te hebben. Deze keer is er echter nog een verbindende factor, namelijk hondenliefde. Dit gegeven voelt op geen enkel moment geforceerd aan en wordt op een aangename manier in de film verwerkt.

De eerste en derde verhaallijn zijn veruit het interessantst, maar ook de liefdesgeschiedenis tussen Daniel en Valeria is boeiend genoeg. In alle delen is het acteerwerk meer dan overtuigend. De, over het algemeen, beginnende acteurs overtuigen allen op hun eigen manier.

Visueel gezien ziet de film er redelijk goed uit. Er is gekozen voor een wat modernere look, in vergelijking met bijvoorbeeld Babel. Dit zou niet mijn keuze geweest zijn, maar een irritatiefactor is het niet.

Met Amores Perros heb ik eindelijk alle films van Alejandro González Iñárritu gezien. Nu kan ik dus concluderen dat niet 21 Grams, maar deze zijn beste is. 4,5 sterren.

Op zich heb ik genoten van deze film, maar toch vond ik 21 Grams een stuk beter. Iñárritu weet duidelijk hoe hij drama het beste kan brengen zonder daarin te overdrijven.

De film begint enorm sterk, maar mede door het tweede verhaal kreeg het verhaal toch een dipje, om daarna toch weer sterk te eindigen.

Biutiful vond ik ook geweldig, maar deze zou ik toch nog eens opnieuw moeten zien.

Amores perros was samen met Pulp Fiction mijn kennismaking met de wat je zou noemen mozaïekfilms. Toch in die overduidelijke zin, want het genre bestaat al langer. Toen toch wel wat onder de indruk van deze stijl, maar na het zien van films als Magnolia, Requiem for a dream, Traffic, Babel, Lock stock and two smoking barrels en zelfs het vergruisde Crash, is deze Amores Perros toch niet helemaal geslaagd.

De film is een drieluik met de oude zwerver, het topmodel en de jonge broers met hun rottweiler. Als er al een rode draad is, zal het de zwerver zijn. De kapstok met de jonge broers is er nog enigszins, het verhaal met het topmodel heeft wel iets, maar hangt er maar aan. Jammer, want je merkt wel dat bij latere films van Alejandro González Iñárritu (en ik denk in de eerste plaats aan Babel), dat de regisseur dat geheel beter kan bewaren. Gelukkig kan de film teren op sterke prestaties van oa Gael Garciá Bernal en Emilio Echevarría.

Het is zeker geen slechte film, maar is ondertussen op verschillende vlakken al voorbijgestoken. Ik denk aan concept, muziek en sfeer dat bij films als Traffic, Requiem for a dream en vooral Babel veel beter is gedaan. Maar toch nog eens leuk om terug te zien.

Amores Perros had net zo goed Hogar of Familia kunnen heten, want het is een soap. Een Mexicaanse soap, maar een soap. Verschillende verhaallijnen over het dagelijks leven van enkele mensen kruisen elkaar, en uiteraard zitten ze vol ellende: buitenechtelijke relaties, huiselijk geweld, ongewenste zwangerschappen, verbroken familiebanden, honden die verdwijnen... Jongens, jongens, het houdt niet op. Dieptepunt is het deel met de man die zijn vrouw verlaat om iets met een topmodel te beginnen, dat natuurlijk een enorme bitch blijkt te zijn. En dat allemaal ondersteund door steeds diezelfde irritante deuntjes. Gael García Bernal vertolkt zijn rol fenomenaal en ook de zwerver El Chivo is weergaloos, maar voor de rest is dit een véél te lang aanslepende litanie van clichés en melodramatische verwikkelingen.

Op zich was dit best een goede Mexicaanse Misdaad / Drama, maar wel eentje die behoorlijk langdradig is. Het verhaal bestaat uit drie losse verhalen die als enige raakvlak een auto-ongeluk hebben waarbij ze allemaal op een bepaalde manier betrokken zijn (de veroorzaker, het slachtoffer en de toevallige omstander).

Het eerste verhaal draait om de debuterende bekende Mexicaanse acteur Gael Garciá Bernal (in de rol van Octavio) en gaat met name om hondengevechten en een liefdesaffaire. Dat verhaal was tevens het beste verhaal van deze film en zat aardig in elkaar en wist zeker ook te boeien. Het gedoe omtrent de hondengevechten (gelukkig niet gedetailleerd in beeld gebracht) vond ik niet bepaald prettig om te zien, hoe kort ze ook waren. Op het einde van dat verhaal (na circa een uur) vindt het eerder genoemde auto-ongeluk (nadat Octavio, zijn vriend en de neergeschoten zwaar gewonde vechthond op de vlucht zijn) plaats en gaat het verhaal over op de fraaie Goya Toledo (in de rol van Valeria) die in deze film één van de grootste schoonheden van Mexico moet voorstellen (ze zit o.a. in de reclame van een parfum).

Zij is het slachtoffer van het auto-ongeluk en raakt daarbij zwaar gewond aan één van haar benen die later in het verhaal ook geamputeerd moet worden, waardoor het tevens over is met haar carrière (dat is was best fraai in beeld gebracht door het verwijderen van een enorm grote reclamebord, die ze vanuit haar appartement kon zien, waarop ze in alle schoonheid te zien was. Inclusief haar beiden fraaie benen). Het gedoe om haar en haar hondje (die verdwaald raakt onder de vloer) haalden het tempo volledig uit de film en het voegde ook niets toe aan het verhaal. Het was dan ook beter geweest als men dat verhaal uit de film had gehaald, want dan was de film tevens 30 minuten korter geweest.

Het derde en laatste verhaal draait om de zwerver Emilio Echevarría (in de rol van El Chivo) die met zijn vele honden toevallig (heel toevallig eigenlijk ook weer niet) op de plaats aanwezig is waar het auto-ongeluk plaatsvindt. Hierbij ontfermt hij zich over de zwaar gewonde vechthond en steelt hij ook het vele geld van Octavio welke hij opzak had. Wat er met zijn vele honden gebeurt in dat verhaal vond ik overigens best zielig, maar het was natuurlijk wel voorspelbaar. Dat hele verhaal (draait o.a. om een moord die hij moet plegen en ook om familieperikelen) is best redelijk en weet ook wel te boeien. In dat verhaal speelt Emilio Echevarría sterk en overtuigend.

Al met al is dit best een goede film die zich lekker wegkijkt en visueel ook aardig in elkaar zit en waarin ook goed geacteerd wordt. Doordat de film echter wel behoorlijk langdradig is (vooral door het tweede niets toevoegende verhaal) is het wel een lange zit en krijgt de film van mij ook niet meer dan een ruime voldoende.

Parel van een film. Voor de mensen die het andere werk van deze regisseur (babel, 21 grams, birdman en het recente werk; the revenant) kunnnen waarderen, is dit zeker een must see. Dit filmdebuut doet dan ook niet onder aan latere titels. Voor de personen die eerder genoemde films niks vinden, zou ik dan ook adviseren om deze links te laten liggen.

Het verhaal zit echt zeer goed in elkaar. Alle scenes sluiten perfect op elkaar aan als de puzzelstukjes die het zijn. Alles staat met elkaar in verbinding en de 3 verhalen die de film maken, zijn goed aan elkaar gewaagd en komt de film ten goede. Het zorgt bij mij ook voor de nodige verfrissing tussen de scenses van deze film door, het kijkt allemaal eens anders als je doorsnee film. Het ongeluk staat centraal en verbind de verhalen allemaal voor even, dit blijft dan ook terugkomen op verschillende manieren, vanuit verschillende oogpunten (de verhalen spelen zich ook af vanaf het ongeluk, in de aanloop naar het ongeluk of beide), erg leuk gedaan.

Persoonlijk vind ik de eerste helft van de film wel overduidelijk sterker dan de tweede. De magie en spanning die in de eerste aanwezig zijn, verzwakken vanaf de tweede helft, met als dieptepunt het verhaal van Daniel en Valeria. Het klinkt nu allemaal zeer negatief, maar dat is meer ter vergelijking met de eerste helft. Voor de eerste geef ik de volle 5 sterren, voor de tweede 4.

Geweldig eerste deel, een bijzonder oninteressant middenstuk en het zgn. 'verbindende' derde stuk dat an sich erg vermakelijk was, maar de eerste twee stukken toch niet tot een geheel kon brengen. Zoals Film Pegasus boven deze pagina terecht verwoordt, het middenstuk "hangt er maar aan" en haalt eerder de flow uit de film dan dat het daadwerkelijk iets toevoegt. Vooral de idioterie rondom die domme hond was echt slecht.

Enfin, welbeschouwd is het verre van een slechte film en mijn omschrijving hierboven klinkt ietwat negatiever dan bedoelt. Waarschijnlijk komt het door de hoge verwachtingen die ik van deze film had. Vreemd eigenlijk, gezien mijn haat-liefdeverhouding met Iñárritu.

Dit is de vierde film van Inarritu die ik zag en ik moet zeggen dat zijn filmstijl me wel bevalt. Deze week (weken) volgen nog Biutiful en Babel en ik verwacht iets soortgelijks. Amores Perros is een erg geslaagde film waarbij je al vanaf de eerste scène wordt meegezogen in de film. In ware Tarantinostijl krijg je een auto-achtervolging voorgeschoteld. De actie, spanning en sfeer is onmiddellijk zeer intens net als de verwarring wanneer je op de achterbank een halfdode rottweiler ziet liggen.

Het fijne van Amores Perros is ook dat Inarritu deze scène een aantal keer laat terugkomen in de film, telkens vanuit andere perspectieven of vanuit een andere context waaruit een nieuwe verhaallijn wordt uitgediept. Hij doet dat met zoveel overtuiging dat het nergens echt geforceerd lijkt. De drie verhaallijnen hebben indirect weinig met elkaar te maken en dat blijft zo. Door toevalligheden worden hun levens door elkaar beïnvloed en that's it. Dit is bijvoorbeeld in "21 Grams" geheel anders.

Op zich spraken alle drie de verhalen me wel aan en verlopen ze allen tegelijkertijd. Naargelang de situatie zal het hoofdpersonage of een belangrijke element wisselen tussen hoofd- of bijzaak (bvb. het reclamepaneel). De honden mogen dan wel als een rode draad door het verhaal heen wandelen, in het tweede deel was me dit toch met minst relevant. Het verhaal echter van het fotomodel sprak me dan wel weer aan wanneer ze weemoedig naar buiten staarde naar het reclamepaneel dat haar in volle glorie etaleert. De hondengevechten in het eerste verhaal grepen me ook aan (mooi gemonteerd overigens). De film switcht naargelang de situatie van een misdaadfilm naar drama en omgekeerd.

Ik blijf echter met de vraag worstelen waarom Inarritu perse 3 verhalen wou verweven tot één film. In principe heeft hij enerzijds het talent en anderzijds het materiaal om er drie aparte films van te maken. De verhaallijnen zijn door het concept niet afgewerkt en laten de kijker met een onvoldaan gevoel achter, een insteek die evenzeer als kracht beschouwd kan worden.

Mexico-stad wordt weergegeven als een grauwe vale stad zonder enig toekomstperspectief. De soms schokkerige camera maakt het visueel alleen maar indringender. De boodschap van Inarritu mag er ook zijn: De één is rijk, de andere arm, maar ze streven allen hun dromen of geluk na. Het zijn de honden die hen verbinden, het zijn de honden die hen kleur of een doel geven in het leven. Welke kant het leven met je uitgaat, weet je echter niet, wél dat je moet doorgaan. En love is inderdaad een bitch, het is niet omdat je liefde geeft, dat je het daarom terugkrijgt of denkt krediet te hebben om ze terug te krijgen, integendeel zelfs ...

Amores Perros

Amores Perros is een zeer donkere film van Iñárritu waarin hij weer verschillende verhaallijnen laat samenkomen door een tragische gebeurtenis. Het is soms hartverscheurend wat je te zien krijgt, en wie niet tegen dierenleed kan zal soms met de handen voor zijn ogen zitten. We krijgen de mens weer op zijn slechts te zien, en Iñárritu laat zien dat iedere actie uiteindelijke een tragisch gevolg kent. Zelfs een goedbedoelde actie zoals het verzorgen van een dodelijk gewonde hond.

Het eerste gedeelte met Octavio en Susana is fantastisch, en ook het laatste gedeelte met El Chivo is zeer sterk. Alleen het middengedeelte, waarin we een vrouw volgen die door een auto ongeluk haar been verliest en haar modellencarrière op haar buik kan schrijven, is iets minder. Het acteerwerk van vooral Bernal en Echevarria is weergaloos, en Iñárritu weet uiteindelijk alle verhaallijnen op een bevredigende manier af te sluiten.

Innaritu's zijn debuut was al meteen raak. Intrigerende film waarin 3 verschillende personages met elkaar even kruisen. En dat in levensbedreigende omstandigheden, waarin de derde hoofdrolspeler van de film nog even de eerste zijn geld steelt.

Elk verhaal is uniek, net zoals elk leven uniek is. Er zitten veel memorabele scenes in de film. Soms zijn de beelden niet prettig, maar er worden bij mijn weten geen honden in beeld doodgebeten. Een beetje jammer is misschien dat steeds hetzelfde muziekje terug leek te komen. Ook is de film een open einde want je weet van niemand hoe het nu verder zal gaan in zijn/haar leven. Maar elk verhaal is wel zodanig afgewerkt dat het een volwaardige afronding is van ieders persoonlijke verhaal.

De acteurs zijn mij niet bekend maar spelen erg degelijk. Aanrader als je tegen dierenleed kan.

Goed.

Maar echt briljant vond ik het niet, niettemin wel de beste van de trilogie geregisseerd door Iñárritu. Als regisseur heeft hij een aardige balans weten te vinden in het combineren van sterke verhalen met een aantrekkelijke visuele look. Hij weet ook heel goed hoe hij de aandacht maximaal kan vasthouden, door direct met een intense scene te openen.

Met Amores Perros volgen we weer een aantal personen die allemaal tegen ongeluk en hoop aanlopen, waarbij honden ook een centraal thema vormen. Niet zo moeilijk te raden, want "Hondse liefde" is tenslotte de titel van de film. Zodra er dus honden op komen dagen lijkt het me vanzelfsprekend dat er een diepliggende boodschap aanwezig is, en die wordt keurig verwerkt.

Jammer genoeg komt de film nooit boven het niveau uit van het eerste uur. Vond het verhaal rondom de jongens verreweg het meest intrigerende stuk. Daar lijkt ook het meeste aandacht naartoe te gaan, want de andere verhaaltjes lijken vooral toevoeging te zijn. Bij lange na niet zo sterk uitgewerkt als het eerste verhaal ook, en dat was jammer want er wordt veel potentie benut in het eerste uur.

Qua stilering moet het je ding zijn. Er wordt snel geknipt, geplakt en gemonteerd. Iñárritu weet daarmee knap de druk en spanning te verhogen, al heel vroeg in het verhaal. Vervolgens weet de redelijk rauwe en lompe stijl van de film ook keurig te boeien, al weet het vooral effect te hebben op het eerste verhaal dat een stuk duisterder opgezet is dan de andere verhaaltjes.

Leuk dat ze elkaar raken, maar het vermengen van de verhalen zal niet al te veel tijd hebben gekost vrees ik. Niettemin was het een boeiende film waarvan de lange speelduur slechts enkele keren gevoeld wordt. Een aantal indrukwekkende beelden en een pakkende stijl, Iñárritu weet erg goed waar hij mee bezig is en gaat daar vol voor. Ik mag het graag zien, maar een meesterwerk vind ik het niet.

Amores Perros is een alleraardigste mozaïekfilm over een straatboefje, topmodel en zwerver. In tegenstelling tot het enerverende eerste gedeelte is het middenstuk echter saai, langdradig en voegt het bovendien niks toe. Het slotstuk met een sterk acterende Emilio Echevarría schudt je weer wakker, maar toch mis ik een solide verweving van alle plotlijntjes. Er had simpelweg een stuk meer ingezeten en dat is ergens jammer.

3,0 * Blaffende honden bijten niet

Het was best een verrassing deze top 250 film tussen de films te vinden die ik onlangs mee had genomen uit de kringloop. Het was puur een gok deze mee te nemen of had ik toch de naam Inarritu gezien? Het zou best kunnen, doch een garantie voor succes vind ik Inarritu niet hoewel The Revanent in mijn persoonlijke top 10 staat en Birdman oké is. 21 Grams daarentegen krijgt een voldoende maar had ik geen connectie mee en Biutiful en Babel vind ik met hun zware thematiek en droge langdradige vertelstijl films waar niet door te komen is en daar was ik met deze Amores Perros ook wel bang voor.

Inarritu laat er in ieder geval geen gras overgroeien en neemt je meteen mee in de door hem geschapen hectische wereld. Meteen is wel duidelijk dat dit uit het leven gegrepen is, het is hard, het is rauw, het is bruut, zonder opsmuk en het is heel naturel. Het verhaal betreft drie relaties die elkaar ongewild kruisen en gewild/ongewild invloed op elkaar hebben, het valt tijdlijn technisch als een Nolan film uit te leggen met dingen die niet altijd in de volgorde getoond worden dat ze ook gebeuren, daarnaast valt het te vergelijken met een Crash uit 2004 waar ook veel karakters bij betrokken zijn en alles in elkaar grijpt als een soort van puzzel. Het betreft goede mensen die domme dingen doen, slechte mensen die goede dingen doen, goede daden die slecht uitpakken, je zou kunnen stellen dat het een uitgekiend radarwerk is die inelkaar grijpt waarop iets in werking gezet wordt en gebeurd.

Hard, triest en armoedig is het leven in Mexico City op verschillende lagen, de manieren van overleven zoals de hondengevechten zijn ook niet bepaald een sinecure, zeg maar gerust dat deze beelden niet geschikt zijn voor de gevoelige mensen onder ons, maar de pech slaat ook toe bij de beter bedeelde kant van het volk, daarnaast wordt er goed geacteerd en komt het veelvuldig over als heel realistisch. Zoals gezegd van opsmuk of toeters en bellen is geen sprake, wat wij zien is pure ellende en hartzeer. Maar zoals al vaker geconstateerd bij een Inarritu, zoals bijvoorbeeld ook Biutiful, stomp ik op een gegeven moment een beetje af van al die ellende, wil de film mij op een gegeven moment ook helemaal niet meer boeien, zoals het midden gedeelte met het model en voelt de film ondanks zijn uitgekende boodschap toch wel erg zwaar aan en vind ik 2,5 uur toch wel erg lang

Ik was er al bang voor maar deze Inarritu is toch ook weer niet een homerun, duidelijk vind ik wel het verhaal en de boodschap met alle ellende en hoe dingen in elkaar grijpen, vind ik de term/alternatieve titel love is a bitch wel heel toepasselijk met wat er gebeurt rond alle betrokkenen en kan ik ook echt wel zeggen dat er goed geacteerd wordt maar de wow factor heeft de film in eerste instantie toch zeker niet. In de collectie komt ie dan ook niet, maar wel op de stapel met twijfelgevallen die ik nog eens wil herkijken. Voor nu een 3 sterren, wie weet wat een herkijk brengt...

Niet de grootste fan van hyperlink cinema met een ensemblecast, maar deze steekt er dan toch wel bovenuit. Wel enorm depressief, een beetje te veel van het goede soms en neigt naar misery porn/exploitation met momenten. Maar het zit wel goed in elkaar allemaal. Er wordt goed geacteerd, het blijft boeiend en ook de soundtrack/gebruik van muziek is hier een meerwaarde en draagt bij aan de toon van de film.

It's over, nobody wins...

Meesterlijke film die u zowel in beeld als in opzet en intrige gedurende meer dan 2 uur werkelijk niet loslaat.

Het derde luik lijkt mij eventjes het minste van de drie, al laat grootmeester Iñárritu ook hier niet na op overrompelende wijze de menselijke onhebbelijkheden dik in de verf te zetten.

Tegenvaller.

Spijtige tegenvaller, want hier had ik echt iets van verwacht. De film opent wel heftig en zet de deur wagenwijd open voor meer drama en spanning, maar verzandt al snel in iets soapachtig. Het eerste verhaal heeft daar het minste last van en als men alleen daar verder mee ging, was mijn score wellicht wél een voldoende.

Maar verhaal 2 is nietszeggend en ook het derde verhaal is vrij flets, al leunt het hier en daar wel aan bij het eerste verhaaltje. Sowieso vind ik de manier waarop de drie verhalen met elkaar verweven zijn niet echt sterk in beeld gebracht. Het is mij te banaal hoe men ze aan elkaar linkt. Jammer.

2

Amores Perros is een wauw, wauw, wauw film echt super mooi gedaan. Alles klopt gewoon. De verhaallijnen die elkaar opvolgen en samenkomen maakt het dat de lange speelduur niet lang genoeg kan zijn. Had hem al eens eerder gezien en vond een tweede kijkbeurt qua mening niet anders. Blijft gewoon een hele goede film. Terecht in de top 250 op een hoge ranking.

Blijft een ijzersterke film. Ik was eerlijk gezegd wel voor een groot stuk vergeten hoe de film in elkaar zat. Het enige dat me nog echt was bijgebleven waren de hondengevechten, wat achteraf gezien niet onlogisch is, dus een herziening kon zeker geen kwaad.

En Iñárritu heeft met deze Amores Perros een erg meeslepende film gemaakt. Verhaaltechnisch weet hij me steeds weer te imponeren, want de verhalen zijn erg knap uitgewerkt en op een vloeiende wijze met elkaar verbonden. Bovendien is hij erg sterk om de stukjes informatie beetje bij beetje aan de kijker prijs te geven. Ook met 21 Grams deed hij het op een gelijkaardige manier. Het maakt dat elk van de drie verhalen boeiend blijft en met een speelduur van 2 uur 30 heb ik geen enkel moment op de klok gekeken. Ik heb wel een voorkeur voor het eerste verhaal tussen Octavio en Susana, omdat daar het meeste spanning in zat (zowel in de driehoeksverhouding met de broer van Octavia en de hondengevechten), maar Iñárritu slaagt er zelfs in om een meeslepend verhaal te maken rond een hondje dat vastzit onder de planken.

Topfilm en de score van 4* blijft makkelijk overeind.

4*