Amores Perros (2000)

Wauw, wat een goeie film was dit zeg. Gisteren voor het eerst ontdekt op dvd, en ik ben er nog niet helemaal van bekomen. Rauw en hard, maar heel ontroerend. En fantastisch geacteerd, vooral door die oude man ...

4.5 sterren

Ik vind de film steeds beter worden.

Het ongeluk verbindt alle drie verhalen. Ik vond de eerste keer kijken het tweede verhaal niet zo goed, maar dat heb ik nu niet meer.

4 sterren, voor de roekeloze energie en levenskunst en de goede regie, en de oude man, en de gekwelde jongen die op de bus staat te wachten en nog veel meer...

Heel mooie film. Spookte dagenlang door mijn hoofd (was niet eng ofzo hoor).
Ik werd er ook boos van, de film liet me volstrekt niet onberoerd. Heb 153 minuten lang geboeid zitten kijken.
De scène met de hond die de andere honden doodbijt - het zit als het ware in zijn aard en het zou oneerlijk zijn als de man hem daarvoor zou straffen - kende ik op één of andere manier al. Weet iemand of dat element al in een andere film heeft gezeten of gebaseerd is op een verhaal?

Véél te veel hooi op de vork! Het begon allemaal nog best aardig, maar het zwenkt en zwiept na verloop van tijd alle kanten op. Jongeren die gauw geld willen verdienen, het tragische lot van een model, verloren gewaande familieleden, overspel, beloven van een mooie toekomst aan een mooie vrouw, in de goot geraken, huurmoordenaars, ziekenhuisscènes, broers die elkaar naar het leven staan, verduisterde pesos... dit alles in elkaar gefrommeld levert een film op die slechts op momenten echt interessant is. Het is alsof je drie films na elkaar ziet, waarbij de eerste best goed is, de tweede teveel van de hak op de tak springt (man die vrouw verlaat met alle familieproblemen van dien, minnares die aan een rolstoel gekluisterd raakt, contracten die niet doorgaan, en daar bovenop nog die klotehond die ergens onder de vloer is kwijtgeraakt, en niets van dit alles goed uitgewerkt) en je aandacht al teveel is verslapt om nog iets van het derde verhaal te kunnen maken. Een flinke tegenvaller. 2*

drie erg mooie, soms ontroerende verhalen. vooral het eerste verhaal wist me erg te pakken en ik vond het dan ook oprecht jammer dat dat het meisje niet bij de bus kwam opdagen

erg goed geacteerd, met name door de acteur die, met lange haren en baard, verdacht veel op de niro (zijn rol in the mission ) leek.

geen makkelijke film, wel mooi gemaakt. 4 sterren

In het begin viel Amores perros me flink tegen. Ik vond het eerste verhaal maar flauwtjes, het tweede maar een beetje leuker.
Maar toen kwam het derde verhaal. En dat was prachtig. De ommekeer van de moordenaar door zijn honden werd vreselijk mooi opgebouwd. Bijzonder mooie rol van de hoofdrolspeler uit het derde deel ook.
Dat trok deze film op het laatst nog flink omhoog.
Verder vond ik de opbouw nergens geforceerd aandoen. Het leverde een aantal leuke scenes op,
Mocht het laatste deel het enige zijn geweest, dan had ik 4.5* gegeven. Nu worden het er:

3.5*

Verder vond ik de opbouw nergens geforceerd aandoen. Het leverde een aantal leuke scenes op. En bovendien is dit mijn 500e stem.

Amores Perros is opgedeeld in drie verhalen: een proloog en een middenstuk in flashbackstijl, en een finale die zich afspeelt in het heden. Dankzij het sterke scenario vormen ze een logisch geheel. Debuterend regisseur Gonzalez Iñàrritu heeft zowel de verhalen als de rolverdeling zodanig gemanipuleerd dat je ondanks de behoorlijk lange speelduur zeer geboeid blijft kijken. In het verhaal worden er allerlei wreedheden met honden uitgehaald, maar dierenliefhebbers hoeven zich niet druk te maken: alles is uiteraard in scène gezet, en geen enkel beestje heeft moeten lijden...

Hoe mooi en briljant etcetera het wel niet in en bij elkaar paste, maakte Amores Perros in mijn ogen totaal geen meesterwerk.

Ik raakte behoorlijk geïrriteerd door het tweede verhaal. Als je die hond zo graag terug wilt hebben, en er alles aan doet om te proberen om die hond onder de vloer vandaan te halen, waarom haal je in godsnaam dan niet de vloer helemaal open. Dat gebeurde niet, dat resulteerde in over-acting door het model-personage, en Mug die veel moeite had niet door de filmzaal te schreeuwen: "Breek godverdomme die vloer open, sukkels!!!" En zo ging dat 30 minuten door. Verschrikkelijk.
De andere "hoofdstukken" waren subliem. 2/3 is 3,5*.

Hmm, hij staat hier wel érg hoog, maar Amores Perros is natuurlijk wel gewoon een zeer goede, rauwe film van debuterend regisseur Iñárritu. Het ene verhaal is wat interessanter dan het andere, maar echt saai wordt deze lange film eigenlijk nergens.

3,5*.

De 1ste verhaallijn was erg boeiend, vooral vanwege het hoge tempo en de kille werkelijkheid aldaar. Daarna was het 30 minuten overleven om vervolgens nog een interessante verhaallijn mee te maken, vooral de samenhang tussen de 3 situaties en de honden spraken mij erg aan en natuurlijk het auto ongeluk. Deel 1:*5 Deel 2:*2 Deel 3:*4,5. Samen, nou vooruit een *4.

Ben zojuist erg aangenaam verrast door Amores Perros. De verhaallijnen waren erg boeiend en de 150 minuten speelduur vlogen voorbij, hoewel ik dat eigenlijk totaal niet had verwacht.

Vooral door de uitstekende montage, goede muziek en het perfect tempo kijkt Amores Perros erg lekker weg. Daarnaast is de film van tijd tot tijd erg aangrijpend en de film zit goed in elkaar; de drie verhaallijnen zijn erg goed met elkaar in verband gebracht.

Het eerste verhaal was erg goed, alleen duurde het eventjes voor ik er goed in kwam te zitten. Er werd uitstekend geacteerd, wat de personages boeiend maakte en er kwamen een aantal prachtige scènes voorbij.

Het tweede verhaal was wat mij betreft wel het minste van de drie, maar slecht vond ik het absoluut niet. Het was wat trager, maar door de leuke scenes en het uitstekende acteerwerk (met name van Guerroero als David) was ook dit gedeelte van de film erg vermakelijk. Vooral het slot van dit verhaal was erg mooi.

Het derde verhaal was ook weer erg mooi, met opnieuw geweldig acteerwerk, met name van Emilio Echevarría als El Chivo. En ook in dit verhaal zaten een aantal erg aangrijpende momenten en mooie scènes.

4 hele dikke sterren (en ligt erg dicht tegen de 4,5 sterren aan).

Maar een keer herzien, en die 2* die hier eerder stonden zet ik maar gewoon terug.

Op zich had elk verhaal op zich wel een interessante film op kunnen leveren, maar het nodeloze knip- en plakwerk kon mij hier echt niet boeien. Teveel verschillende zijweggetjes, emoties en sferen die nogal brak uitgebalanceerd worden. Het derde verhaaltje was het mooist, het middenste het minst.

Verder ook niet erg onder de indruk van de regie. Beetje druk en snel, dat wel, maar weinig overtuigend. Vond ik een Man of the Year veel beter in dat opzicht. Jammer dan vooral dat de film veel te lang blijft voortslepen, en ik weer een paar keer zin kreeg de film af te zetten. Gelukkig dat het hier en daar terug boeiend wordt.

Had veel meer ingezeten, als het een wat puurder drama was geweest. Nu is het vooral een rommeltje.

2*

Heeft iemand eigenlijk een idee wie die mysterieuze beller was?

Verder kan ik me voorstellen dat sommigen dat tweede verhaal wat aan de truttige kant vinden, maar ik denk dat door de contrastwerking het eerste en derde verhaal er nog meer uitspat. Ik vond overigens alle drie verhalen erg goed.

4,5*

Zeer sterke film van Iñárritu! Drie boeiende verhaallijnen die vervolgen tot elkaar komen. Goede acteerprestaties en de regisseur laat je goed tot de hoofdpersonen door dringen waardoor je medeleven en gevoel voor hun erg sterk wordt. Na de eerste verhaallijn dacht ik dat de film af zou zakken naar een lager niveau, maar dit werdt sneller dan verwacht hersteld! De hondegevechten zijn erg realistisch in beeld gebracht en dit produceerde ook een paar redelijk schokkende momenten. De film bevat geen echte spanning of emotinele hechtenis, maar toont op een erg realistische en rauwe manier zijn verhaal.....

Geweldige film, die drie verhaallijnen op een mooie manier met elkaar verbind. Het acteerwerk is meer dan goed te nomen. Vond vooral de 1e en 3e verhaallijn zeer goed. De 2e verhaallijn is ook wel goed, maar die speelt zich juist na het ongeluk af, terwijl de andere twee zich vooral ervoor afspelen. Maarre ik heb genoten!

Een 'trilogie over het menselijk leed' vind ik wel een origineel uitgangspunt. Zeker als het 3 pareltjes oplevert - Babel, 21 Grams, Amores Perros.

Waarvan Babel uiteraard nog altijd het sterkste is, want die kent zijn emotionele finale en heeft de beste score in combinatie met toch wel het beste verhaal van de 3. Bovendien dwingt die film je simpelweg tot meeleven en is het ook vreselijk ontroerend om dit de karakters allemaal aan te doen. Met een kristalheldere boodschap over communicatie en gevoel. En gelukkig doet Amores Perros dat ook erg goed. Een heftig en indringend drama over meerdere mensen en de complicaties die het leven gewoon uit zichzelf oproept. Puur beschouwend zie je hoe het allemaal kan lopen en wie daar dan wel verantwoordelijk voor is. En hoeveel invloed je er zelf allemaal op kan hebben. Spijt, liefde, angst, honden - ze passeren allen de revue in dit 2,5 uur durende 'epos' over de mens zelf. Met als compromisloze boodschap dat we eigenlijk maar het beste kunnen accepteren dat we allen slechts mens zijn met slechte kanten, jaloezie en haat en daar simpelweg maar het beste van moeten maken. Geen opgedrongen moraaltjes in de scripts van Guillermo Arriaga, maar veel 'alledaagse' gebeurtenissen die van grote invloed kunnen zijn/worden. Foute beslissingen die uiteindelijk niemand goed doen. Beïnvloedt door zijn omgeving handelt iedereen uiterst menselijk en levert dat tóch complicaties op.

En precies dat is zo sterk aan deze trilogie. Het is een doorsnede van de maatschappij en hoe iedereen daarin er het beste van probeert te maken. Maar hoe dat ook botst. Hoe je bepaalde idealen opzij moet zetten om te kunnen leven. Virtuoos in beeld gebracht onder een -en dit zeg ik niet vaak- zeer strakke regie kruipt het veilig onder de huid en kun je het meenemen in het echte leven. Als je wilt. Want het toont maar hoe ieder pleziergericht mens onschuldig en schuldig tegelijk kan zijn. Wat dan misschien niet hoopvol is, maar wel pakkend.

En geholpen door de nodige humor (dat hondje dat vastzat onder de vloer) is dat een originele visie op het leven.

4,5*

Amores Perros is ook weer een film waar ik lange tijd erg benieuwd naar was, en vanavond was het dan zover ik was helemaal in de juiste stemming (niet dat ik super depresief was hoor ).

Amores Perros is een zeer sterke film die eigenlijk laat zien hoe mensen echt zijn, en dat liefde en haat vaak erg dicht bij elkaar liggen.Je vergeet even dat het acteurs zijn en je leeft echt met de mensen mee want zo zie je ze in deze film ook, mensen die dezelfde dingen door maken net als zoveel mensen op de wereld dat doen.Daar ligt ook meteen het goede uitgangspunt van deze film dat, en dat sommige mensen erg veel met elkaar gemeen hebben terwijl ze dat zelf niet eens weten,in de film is dat een ongeluk waarbij de 3 hoofdpersonages bij betrokken zijn, maar de link ligt volgens mij meer op dat de personages allemaal iets verloren zijn waar ze veel van houden/hielden. Octavio het meisje waar die verliefd op was,nota bene de vrouw van z'n broer,het fotomodel haar been waar ze eigenleijk haar brood mee verdiende,de vriend van het fotomodel zijn kinderen,en Martin zijn dochter,ook vormden de honden een link Als dit niet klopt mag iemand mij daar natuurlijk voor op de vingers tikken.Dit allemaal wat gedramatiseerd natuurlijk maar het zou iedereen kunnen overkomen.Binnenkort staat 21 Grams op het programma kijken of die mij ook zo kan raken als Amores Perros dat heeft gedaan.Soms hard, maar oprecht.

4.5*

sterke film, maar toch met de nodige beperkingen. Het begint vrij sterk met de toch wel aangrijpende/schokkende hondengevechten; ook het 2de verhaal begint nog interessant, maar die hele zoektocht naar het hondje begon na enige tijd toch wel te vervelen. De derde was in principe weer iets beter, maar ook dit werd iets te langdradig verteld

In z'n geheel: goede, sterk acterende film, maar een beetje langdradig waardoor aandacht ietwat verzwakt naar einde toe. Desondanks toch goed, en zeker het bekijken waard!

De film die mij heeft in doen zien dat Tarantino hopeloos oppervlakkig is. Energieke en mooie cinema kan dus ook samengaan met inhoud. Mijn liefde voor de Zuid-Amerikaanse film was geboren.

Prachtige film die langzaam de kijker naar binnen zuigt. Ingenieuze verhaallijnen en een schitterende cast tillen dit werk naar het niveau van een meesterwerk.

Deel van Filmnacht 2008.

De eerste keer dat ik AP zag, werd ik omvergeblazen. Ik vond het een uiterst gave, rauwe en realistische film.

En eigenlijk sta ik daar nog grotendeels achter. Over de structuur is natuurlijk al veel gezegd, doet denken aan Magnolia, misschien Pulp Fiction. 'Puzzeltjesfilm'.

AP is zo opgebouwd dat tussen het 1e verhaal regelmatig stukjes van de volgende 2 zijn gemonteerd. In het 2e wordt nog een keer vooruitgeblikt naar het 3e en kort teruggegrepen op het 1e.
In het 3e verhaal tot slot vinden alle 3 verhalen een 'einde'.

In een stuk of 5 passages worden de 3 verhalen aan elkaar 'gelinkt' door personages uit de verschillende verhalen in hetzelfde shot te laten zien. Dat doet weldadig aan.
Voor mij werkt de gehele opzet wonderwel.

Tegen het einde van de film komt alle emotie samen en krijg ik een brok in de keel. Dan is AP zeer, zeer mooi.

Briljante film. Krachtigere verhaallijnen dan vergelijkbare films als Crash en Babel. Camerawerk echt subliem, vooral rauw en met een soort sluwheid. Geweldige cast, met name Gael Garcia Bernal begint zo langzamerhand een van mijn favoriete acteurs te worden. Wat zet die toch altijd idioot sterke rollen neer. Ook in Amores Perros is hij wat mij betreft de beste van verder ook allemaal sublieme acteurs.

4.5*

Erg mooie film. Rauw en realistisch. Vooral het 1ste gedeelte is super. Het 2e wat minder en het 3e weer goed. Heel sterk geacteerd vooral door de jongste broer en de oudere man. Mooie realistische shots van het leven in de achterbuurten van een grote Mexicaanse stad.

4 sterren.

Hoe langer de film duurt, hoe melancholischer hij wordt.
Muziek, personages en omgeving worden na verloop van tijd één beklijvend geheel.

Let ook op de contradictorische beelden, die zich af en toe laten opmerken.
Martin (El Chivo) kleeft zijn 'nieuwe' foto in het fotoalbum en neemt eindelijk zijn leven weer in handen, terwijl op de achtergrond het spandoek van 'Enchant' naar beneden wordt gehaald. Dit symboliseert de ondergang van model Valeria.

Het is een moeilijke beslissing, maar zouden de makers niet beter geopteerd hebben voor een kortere versie, waarin minder belangrijke scènes weggelaten worden?

Enfin, toch wel een geval apart, 'Amores Perros'

Si tu historia acabó bien, explícalo en el canal de "amores". Si acabó mal, explícalo en "perros"

Amores Perros is het eerste deel van drie soortgelijke films, geregisseerd door één van de beste regisseurs die Mexico ooit gekend heeft, namelijk: Alejandro González Iñárritu. De twee vervolgen uit dit meesterlijke drieluik zijn 21 Grams en Babel, al zal blijken dat dit regiedebuut ook meteen zijn meest aangrijpende film zal zijn.

De films van Iñárritu hebben slechts één verhaalelement gemeen met elkaar, de films zijn namelijk altijd onderverdeeld in verschillende subverhalen die door één enkele gebeurtenis met elkaar verbonden zijn. Die gebeurtenis is meestal de aanleiding van een kettingreactie aan dramatische gevolgen die het verloop van de hele film zowel ervoor als erna bepaald. Iñárritu doet dat trouwens op een enorm ingenieuze manier, hij laat de kijker nogal dikwijls in het ongewisse.

De film bevat dus verschillende subverhalen, drie om precies te zijn die allemaal handelen over het leed dat de mens moet verwerken gedurende zijn leven. Het eerste verhaal gaat over een jonge kerel die zijn hond laat meedoen aan hondengevechten omdat hij merkt dat er geld bij te winnen valt. Die hond zal trouwens ook nog van belang zijn voor de gevolgen van een ander mensenleven. Het tweede verhaal, dat gaat over een model dat aan het begin van haar carrière staat, vond ik net iets minder interessant, al zitten ook daar behoorlijk sterke scènes in. Het derde verhaal over die oude man die zijn vrouw en kinderen achter gelaten heeft vond ik uiteindelijk toch het interessantste. De film kent een paar prachtige, dramatische scènes waarbij ik echt meevoelde met de personages, een voorbeeld is de scène waarbij Octavio op Suzanna aan het wachten is aan die bushalte, enorm sterk geacteerd van Gael Garciá Bernal in die scène, hij wist de kijker er helemaal bij te betrekken. Verder ook nog andere prachtige dramatische scènes, waaronder dat billboard met Valeria dat plaatsgemaakt heeft voor een informatiebord met 'te huur' op. Zo kan ik nog wel wat voorbeelden aanhalen..

Bij momenten was er een erg mooie dramatische soundtrack die nergens het verhaal oversteeg maar wel voldoende sfeer meegaf. Acteerprestaties waren zoals ik al eerder aanhaalde zeer sterk, verder is er nog weinig aan toe te voegen, aanrader!

5.0 sterren

Prachtige film, op sommige momenten bijzonder hard, op andere bijzonder pakkend. Het leven van drie mensen die door het lot niet worden gespaard wordt op geniale wijze tot één mooi verhaal verweven.

Zeer pakkende scènes (Octavio die op Suzanna wacht die niet komt, het telefoongesprek van El Chivo naar z'n dochter) wisselen elkaar af met zeer rauwe scènes (het ongeval en wanneer de lichamen uit de wrakken worden gehaald, het been van Valeria) en zorgen ervoor dat je als kijker zeer dicht betrokken wordt bij het leed van de hoofdpersonages.

Persoonlijk vond ik het eerste verhaal (van Octavio) het interessantste, al moeten de andere 2 niet veel onderdoen.

Acteerprestaties zijn sterk tot zeer sterk te noemen. Voeg daarbij een mooie soundtrack en je krijgt een prachtig stukje cinema te zien.

Ik hou van films die verschillende verhalen door elkaar vertellen op basis van 1 grote lijn. Elephant, Magnolia, Crash, Dolls, Pulp Fiction en nu mag ook Amores Perros zich tot mijn favorieten rekenen.

Amores Perros profiteert gewoon van een zeer goede regie. Inarritu laat werkelijk alles vlekkeloos verlopen. De montage zorgt ervoor dat het verhaal nooit verveelt en vermaakt. Er wordt bovendien knap met tijd gespeeld. Op de revue passeren die erg goed in beeld gebracht zijn door efficiënt camerawerk. Vooral in het verhaal van de broers pakt de armoede enorm goed op beeld, erg rauw allemaal.

Petje af ook voor de acteurs. Elke rol komt erg puur en naturel over. Geen enkele rol stoorde me.

Prachtig werkje, ik ben benieuwd wat 21 grams en Babel te bieden hebben.

4,5*

Een zeer intrigrerend epos over liefde, verdriet en wanhoop. Oftewel Love's a bitch. Heb me geen seconde verveelt in de toch lange speelduur van de film. De personages nemen je mee op een geweldig avontuur door verschillende tijdslijnen en omstandigheden, maar allen wisten ze tot op het laatste moment te boeien.

Moest soms heel even inkomen in het nieuwe verhaal, maar omdat de regisseur zo slim is om korte stukjes te introduceren in het voorafgaande verhaal, is de overstap niet zo heel groot. Alles wordt perfect gecombineerd, tot het 'grappige' aan toe (dat die zwerver/huurmoordenaar langs het doek rijdt waar Valeria op poseert, en net omlaag wordt getrokken omdat haar contract verlopen is). Allemaal slimmigheidjes waardoor de regisseur je maximaal in de film betrekt.

Normaal deel ik nooit 5* uit na de eerste keer kijken van een film, maar hier maak ik toch een uitzondering. Ik laat hem nog even bezinken en ga er dan eens rustig over nadenken op welke plek ik deze film in mijn top-10 ga zetten.

Echt een uniek meesterwerkje, en net even anders dan anders. Heerlijk

Drie spannende, individuele verhaallijnen die net niet genoeg afwisselen, waardoor eerdere gebeurtenissen weg dreigen te zakken in het geheugen. Ik zat te wachten op een ontrafeling waarin alle 3 de verhaallijnen samen zouden komen, maar dit gebeurde niet. Net zoals bij Babel vind ik het jammer dat de verhaallijnen weinig met elkaar te maken hebben en door de lange speelduur dreigt hij soms wat saai te worden. De film start lekker vlot met de nodige actie, maar zwakt daarna helaas wat af. Al met al zijn de verhalen individueel zeer sterk en delen ze mooi moraal.

Ik heb Babel vóór Amores Perros gezien, maar nu besef ik dat Alejandro González Iñárritu met Babel erg onorigineel is en deze Amores Perros niet heeft kunnen overtreffen.

Het is altijd interessant om te zien of een film uit je persoonlijke top 10 bij herziening zijn status kan behouden. Na de herziening van Amores Perros, kan ik in ieder geval bevestigen dat deze film in mijn top 10 blijft staan. De film is nog net zo krachtig als de eerste keer.

Amores Perros kent voor mij een aantal pluspunten die ervoor zorgen dat deze film zijn 5* meer dan waard is. Ten eerste is het de moderne uitstraling van de film. Zowel het gebruik van de camera, muziek en geluidseffecten en de wijze waarop het verhaal verteld wordt, voelen nog steeds fris aan. Amores Perros, uit 2000, was één van de eerste films die in eerste instantie nogal druk en chaotisch lijkt. Dit is in de rest van deze eeuw regelmatig geïmiteerd in andere films, sommige op een succesvolle wijze (oa. Brick) en in andere films een stuk minder succesvol (oa. Lucky Number Slevin). In Amores Perros werkt dit perfect, en wordt het nooit teveel. De kijker dient op te letten, maar de film vraagt ook weer niet teveel van de kijker.

Een ander belangrijk pluspunt zijn de karakters in de film. Hoewel de karakters in met name de tweede en derde verhaallijn in eerste instantie lastig zijn om als kijker mee te identificeren, weten zij in korte tijd het respect van de kijker op te wekken. De achtergrond van elk karakter wordt op een goede wijze uitgediept, zowel narratief als ook visueel. Vooral visueel gebeurt dit op een subtiele wijze, waarbij met name bij een tweede kijkbeurt bepaalde shots opeens opvallen. Wat voor mij belangrijk is, is dat de verhalen geloofwaardig blijven. Dat lukt in dit geval, vooral omdat de situaties waarin de karakters zich bevinden op een logische wijze zijn ontstaan en zich ook op deze wijze ontwikkelen. Ook hier verdient Iñárritu alle lof, omdat het niet bepaald alledaagse situaties zijn.

Elke verhaallijn kent zijn (emotionele) hoogtepunten. Eigenlijk kan ik niet zeggen welke verhaallijn mijn voorkeur geniet. Wellicht vind ik de verhaallijn van El Chivo nog het sterkst, vooral vanwege de mysterie die rond het karakter hangt en de relatieve onvoorspelbaarheid van zijn acties. Maar zoals gezegd kent elke verhaallijn zijn sterke kanten. Dit alles maakt van Amores Perros een compleet meesterwerk.