Amores Perros (2000)

Niet Biutiful.

Audiovisueel zit de film prima in elkaar. De film heeft een hippe look en komt heel modern over. Maar er is iets anders dat de film niet de topper maakt die het voor veel mensen wel is. Biutiful van Innaritu vond ik erg mooi omdat we een speciale band vormen met de hoofdpersoon. Hier miste ik dat, behalve bij El Chivo. Hoewel het acteerwerk goed is kon ik me niet verplaatsen in de hoofdpersonages. De eerste verhaallijn is niet slecht, maar de liefde van Octavio voor de vriendin van zijn broer kon me niet grijpen. Een onmogelijke liefde, maar dat zagen zij zelf vanaf het begin ook al. Daarnaast paste dit naar mijn idee niet helemaal in het karakter van het meisje.

Het tweede verhaal is duidelijk het minste. Ik ergerde me soms aan de personages en het leek alsof er een hoop problemen maar in hun verhaal werd gepropt om het extra dramatisch te maken.

De verhaallijn van El Chivo vond ik dan weer ijzersterk. Hier volgen we voornamelijk één persoon, een beetje een outsider. Deze verhaallijn is niet zo afstandelijk en dit spreekt me veel meer aan. Zo had heel de film moeten zijn.

Een goede film dat zeker, maar het mist wat om tot de 4* te komen. Daarnaast vond ik de manier waarop de drie verhalen aan elkaar gekoppeld zijn wel goed, maar niet heel briljant.

3,5*.

Moeilijk filmpje om te beoordelen.

Mijn beoordelingen zijn meestal gebaseerd op t feit of ik de film nog een keer terug zou willen zien. Antwoord op die kwestie is duidelijk nee.

Het groezelige camerawerk werkt me een beetje tegen en het acteerwwerk zal vast wel goed zijn, maar het sleurt me de film niet helemaal in.

Mooi dat honden de rode draad zijn in deze verhalen, waarvan ik de tweede het sterkst vond.

Wederom een prachtige film van Inarritu. Ditmaal wat minder sentimenteel dan Babel en 21 grams wat hierdoor de rauwheid en eerlijkheid van de film versterkt. Film moet het hebben van het kloppende hart achter het verhaal, de cast en de muziek. Altijd leuk om via film werelden te ontdekken waar je normaal gesproken geen erg in had, zo had ik dit ditmaal met de hondengevechten en Mexico City. Het is als het ware een cultuur boost wat je krijgt te voor duren, gewikkeld in een menselijk en gevoelig jasje. Film duurde naar mijn idee wel lang, maar het irriteerde niet. Eenmaal gewend aan Inarritu heb je wel vertrouwen dat het verhaal in elkaar past. Maar dan moet ik nagaan dat van Babel en 21 grams, deze naar mijn idee wel het beste uiteindelijk in elkaar overvloeit, wat me met een erg voldaan gevoel achter liet. Hoe Babel en 21 grams ontroerend was, was Amores Perros dit in een mindere mate, maar hierdoor wel meer qua film te bekijken. Hierdoor ontmoet je een hoog audiovisueel effect. Ik moet toegeven dat ik het een beetje gehad heb met al die dicht-op-de-lip-beelden, maar hier kwam het naturalistisch en stijlvol naar boven. Er werd niet veel gebruik gemaakt van sentimentele shots waardoor het oprecht bleef. 4,5 ster

Mooie film maar kampt een beetje met het probleem dat ik altijd heb bij films met meerdere verhalen. En dat is dat er altijd wel één verhaal is die je veel meer boeit dan de andere. Grote kans dat dat een van de eerste verhalen is waardoor de overgang nogal vervelend is.

Ik zelf vond het eerste verhaal erg goed, het tweede ook nog en het laatste een stuk minder. Manier waarop de verhalen samen komen en elkaar ook zo nu en dan eens kruisen is erg leuk gedaan. Verder gewoon mooi geschoten film, prima acteerwerk en erg vermakelijk, jammer niet meer dan dat.

3.5*

Nu eindelijk eens de eerste deel van Inaritu's triologie gezien. Ook een drieluik, ander verhaal (alhoewel het term autoongeluk ook al in 21 grams is gebruikt) en dit keer gewoon uit Mexico. En dit was vrijwel zowat de beste van de 3 en we volgen weer verschillende mensen met hun buitengewone leefomstandigheden en natuurlijk het autoongeluk dat weer een connectie heeft. De film begint al stijlvol als een achtervolgingsthriller/ongeluk dat je in het midden nog een keer tegenkomt en daarna komen we bij het eerste verhaal. De broeierige Mexico-city locaties tonen wel een indrukwekkende maar toch onaangename sfeer. In het eerste deel komt het verhaal van Octavia die verliefd raakt op de vriendin van zijn gestoorde broer en dat is ook best schrijnend om te zien de broer slaat der constant, vernederd haar en dan nog blijft ze van hem houden en dan nog is Octavia maar een zeurpiet, gewoon erg om te zien dat zo'n meisje helemaal in die situatie is samengesmolten. Die broer was ook een echte klootzak, naast de mishandeling tegen zijn vriendin beroofd ie banken om alles te onderhouden. En dan komen we ook bij de hondenwedstrijd gedeelte waar we te maken krijgen met die gestoorde hoofdbaas. Zo probeerd Octavia aan geld te komen, als dat maar goed gaat. Het tweede gedeelde is ook best keihard maar ook recht voor zijn raap. Die Daniel is natuurlijk een soort van rokkenjager en vind dat het weer eens tijd word voor een knappere vriendin. Want het moet perfect wezen. En ja, dan word ze verminkt door die ongeluk en verliest een been. En ja, wat moet je dan? Ook vooral die scenes waarbij Daniel de hele kamer sloopt om zijn hond onder de vloer vandaan te halen en ook die reclamebord die word weggehaald zijn gewoon keihard. Het laatste verhaal is ook erg sterk. Over een huurmoordenaar alias zwerver die alles is kwijtgeraakt en is uitgekotst door zijn hele familie. Ook hij komt bij toeval bij dat ongeluk en is getuige en zijn missie loopt helemaal anders. Het is gewoon een blik in zijn sombere, uitzichtloze leven maar toch is het wel weer erg knap om te zien dat hij zich subtiel en sterk houd. Die scene waarbij hij de opdrachtgever het maar overlaat om zijn doel neer te schieten is ook meer dan sterk. Eigenlijk kan je de film ook wel een beetje beschouwen als: "doe nou niet zo achterbaks en maak het gewoon waar", of, "dit is toch wat je wilde"? Dat is immers altijd de uitkomst van de 3 verhalen. Ook het einde waar hij de woestijn inloopt is kippenvel verwekkend.

Maar gewoon een schitterende broeierige film en ook hierin is het drieluik weer meer als gelukt. Alhoewel ik de reeks wel weer achterstevoren heb gekeken. Maar wat mij betreft gewoon petje af voor Inaritu's debuut.

5,0*

Een tegenvallertje dit, ik had veel verwacht van deze film gezien de hoge notering in de top 250. Het was te zien dat het een goedkoop filmpje was, ik heb het 3 kwartier volgehouden en toen de boel afgekapt, er zijn zoveel betere films die een hogere plaats dan deze film verdienen, ik heb hem niet afgekeken daarom geef ik hem geen waardering. Tegenvaller dus.

Een film die enorm sterk begint, maar toch wat afzwakt naar het einde toe. Dit kwam eigenlijk vooral door het feit dat de eerste verhaallijn - die van Octavio en de hondengevechten - met voorsprong het boeiendste was. Ook de 2 andere verhaallijnen kenden natuurlijk zeer sterke scènes, maar even boeiend vond ik het altijd niet. Dan wel weer goed waren de acteerprestaties, iedereen kwam namelijk enorm overtuigend over en elke acteur/actrice paste ook gewoon perfect bij zijn personage.

3 Ontroerende en meeslepende verhalen, heftig en rauw in beeld gebracht. Het komt allemaal erg natuurlijk over, en weet je toch mee te sleuren de film in.

De eerste 2 verhalen steken erg goed in elkaar en zijn erg ontroerend. Ik trok alleen die hondengevechten erg slecht, geen leuk gezicht om naar te kijken. Het derde verhaal vond ik toch wat minder en maakte de film langdradig. 3.0*

Amores Perros, letterljik vertaald Hondeliefdes, vertelt drie verhalen met een auto-ongeluk als het punt waar deze verhalen samenkomen. Dat, en de sfeer die het vooral aan het begin uitstraalt, deed me aanvankelijk denken aan Crash (2004).

Elk verhaal is een soort hoofdstuk. Het eerste verhaal biedt een uur lang actie en spanning, het tweede verhaal is meer een drama, en het derde verhaal bouwt min of meer voort op elementen uit de eerste twee verhalen. Ikzelf vond het eerste verhaal het sterkste van de drie (die vind ik op zich 4,5 ster waard), maar smaken verschillen naturlijk.

De film zit goed in elkaar en ook het acteerwerk is prima. Wat mij betreft alles bij elkaar 3,5 a 4 sterren waard.

Vermakelijke film, maar ik vraag me wel af waarom hij zo hoog genoteerd staat. Mede daardoor ben ik hem gaan kijken (met dus automatisch hoge verwachtingen). De film blijft wel boeien tot het einde, maar wordt alleen in het verhaal van Valeria die in een rolstoel beland, wel een beetje saai en langdradig. Al met al geen supergoede film, maar zeker de moeite waard om eens gezien te hebben.

Krachtig, emotioneel en vooral meeslepend Eindelijk na 2 jaar de film kunnen kijken, en teleurgesteld ben ik niet.

Leuk om te kijken, alleen had toch meer het gevoel dat ik naar 3 losse flodders aan het kijken was, in plaats van 1 film

Toevallig tegenkomen in m'n aanbevelingen op IMDB en maar binnengehaald vanwege de hoge waarderingen.

Op zich wel een interessante film in de stijl van Babel en 21 Grams die overigens ook van dezelfde regisseur zijn.

Het eerste verhaal is erg sterk met Octavio, ik herkende Bernal nauwelijks. Pas toen hij kaal was herkende ik 'm weer. Maar dat terzijde.

Het tweede verhaal is wel oké, al had ik er gewoon vrij weinig mee.

Om sterk te eindigen met het verhaal van El Chivo.

En Love's a Bitch inderdaad, overigens wel grappig de connectie met honden.

3,5 Sterren.

Mooie film. Boeit van het begin tot het einde. mooie verhalen

Amores Perros.

Drie losse verhalen, allemaal totaal verschillend van elkaar maar toch met een rode draad erin. De eerste twee verhalen zijn eigenlijk een manier om uiteindelijk het derde resulterende verhaal naar voren te brengen. Iets wat redelijk goed geslaagd is.

Het eerste verhaal staan de hondengevechten centraal. Alles wordt goed duidelijk gemaakt. Je krijgt ook te zien wat mensen er toe drijft aan zo'n zieke wedstrijd mee te doen. Dit was het sterkste deel van de film. Een jonkie raakt in een wereldje verstrikt waar hij eigenlijk weinig te zoeken heeft.

Het tweede verhaal was ook indrukwekkend genoeg. Toch deed het wel onder voor het geniale eerste deel. Het brengt naar voren hoe je op het ene moment alles kunt hebben alleen op het andere moment alles kwijt bent. De pogingen die de film doet om hiermee in de smaak te vallen zijn wel aardig alleen alles behalve geniaal. Simpelweg doordat er niet genoeg tijd voor genomen wordt. Er zijn films als Irréversible die de hele film lang naar dit punt toe leven en er een goede afschildering van maken. Dit was echter met een paar pogingen duidelijk gemaakt. Nier geheel zonder succes alleen zoals ik al zei alles behalve geniaal.

Het derde verhaal is ook wel goed. Toch had ik gehoopt op een iets duidelijkere verbinding tussen de drie. Nu was het enkel zo vormgegeven zodat de hond bij hem terecht zou komen. Ik moet hierbij wel zeggen dat mijn aandacht tegen het eind wat wegzakte en dat ik dus bepaalde delen gemist zou kunnen hebben.

Er wordt op een mooie manier uitgelegd op welke verschillende manieren er van een hond gehouden kan worden. In het eerste verhaal slechts als middel om geld te verdienen alleen in het tweede deel puur uit liefde.

Acteerwerk was erg goed, absoluut niks op aan te merken. Slimme zet van Innárritu om nog onbekende acteurs te nemen. Dit maakt het verhaal realistischer omdat het compleet nieuwe gezichten zijn.

Muziek was erg goed, duidelijk aanwezig maar het werd nergens storend.

Allemaal erg goed dus. Toch verwachtte ik nog een mooie climax. Iets waarbij je aan het denken gezet wordt of waarbij je met een bekrompen gevoel achter wordt gelaten. Nu blijft toch een beetje dat 'wat is het doel van deze film gevoel' hangen.

3.5*

Sterke verhaallijnen die mooi langs elkaar oplopen.

4,0*

Prachtig hoe 3 verhalen samenkomen en tja de camerawerk de sfeertje alles klopte gewoon ik kon me goed van het ene verhaal naar de andere verhaal verplaatsen wel gelukkig een goede switch tussen de tijd van de stories anders was het wel zoeken.Lekkere PITT BULL power performance.

Ik betwijfel wel ten zeerste dat de Ex Guerrilla zwerver op het einde nog dezelfde acteur is.

Gekeken door de hoge punten op moviemeter, en inderdaad meer dan waard.

3 verhalen die bleven boeien en vond het jammer dat hij was afgelopen, een dikke aanrader.

Heerlijke film, ik begin naarmate ik ouder wordt steeds meer waardering te krijgen voor buitenlandse cultfilms, heb het eigenlijk wel gehad met al die blockbusters die tegenwoordig uitkomen, hier en daar is het weleens leuk maar vind het meeste niet meer interessant.

@masterbrain, waarom zou het niet dezelfde acteur zijn?(want dat is ie wel)

Babel en 21 grams vind ik grandioos, deze kan me iets minder bekoren doordat deze film wat rauwer is, wat minder dramatisch gebracht allemaal. Op El Chivo na, had ik eerder een hekel aan de hoofdpersonen dan begrip voor ze.

Al is Gael wel een klasbak, wat een acteur!

Ik had er niet zo veel mee. Op zich onderhoudend, waar gaat het naar toe, maar toen het bij elkaar kwam ... mmmwah.

Sterk. Vond echter niet alle verhaallijnen even boeiend waardoor een echt hoge score (voor mij) uitblijft.

Erg verontrustend meesterwerk van de Spaanse arthouse cinema.

De films van Alejandro González Iñárritu zijn altijd moeilijk om niet bij weg te kijken omdat hij de drama van de karakters altijd op de meest harde en deprimerende manier neerzet. Maar wat een acteerwerk en wat een indrukwekkend gevoel: dat is de gedachte die je erna krijgt.

4.5 sterren!

Sterke film, die mij helemaal deed boeien.

dankzij de hoge top 250-noteringen gezien, maar ik ben toch teleurgesteld.
grootste manco: de 3 verhaallijnen komen nergens écht goed bij elkaar. ze overlappen elkaar hier en daar. zo wordt het slechts 3 korte films in plaats van een samenhangend verhaal. daarbij weet met name het verhaal van het model niet te boeien; egoistisch gedrag, telkens die poster en die hond werd je op een gegeven moment ook wel beu. over honden gesproken, een opvallende rode draad door de hele film. maar de beelden van bebloede en dode honden werkten uiteindelijk ook echt tegen. dat een verhaal als dit in een laag tempo verteld moet worden was te verwachten. acteerwerk en beeldvorming is in orde. maar opgeteld heb ik me uiteindelijk meer aan (kleine) dingen zitten 'ergeren' dan dat ik genoot/gegrepen werd. en dat had ik absoluut niet verwacht bij deze film. jammer.

Wanneer Quentin Tarantino een bepaalde invloed heeft op de Amerikaanse cinema, is het natuurlijk maar al te logisch dat onafhankelijke, buitenlandse filmers dit uiteindelijk ook gaan uitoefenen.

Amores Perros is het speelfilmdebuut van Alejandro Gonzalez Inarritu en vertelt drie verhalen in Mexico binnen haar sombere straten. De film blijft haar titel, vertaling: hondse liefdes, trouw aangezien alle drie de verhalen de onmenselijkheid van de mensen tegenover elkaar en dieren vaststelt.

Visueel is het een sombere kijk op de duistere straten in Mexico. Het ene verhaal speelt zich weer af in een rijke omgeving, de andere weer in een zeer arme, povere omgeving. En dat terwijl ze allebei even duister zijn, ondanks de vertrouwde aard van die eerstgenoemde. Het einde heeft een licht nostalgische sfeer dankzij het schitterende grijzige long shot op het eind met het theme van Gustavo Santaolalla.

Een zeer verontrustende film maar met een zeer interessante boodschap met een geweldige overvloed aan stijl.

Wat is de invloed van Tarantino op deze film?

Goeie vraag. Sterker nog, ik vind dat mijnheer Tarantino aan deze film nog een flink puntje kan zuigen qua echtheid en zeggingskracht...

Die mening deel ik met je. Qua stijl lijken beiden ook in de verste verte niet op mekaar, helemaal als je wat meer werk van beide naast elkaar legt.