Amores Perros (2000)

Wat een schitterende film!

Ik weet sowieso goede films wel te waarderen waarin verschillende verhaallijnen samenkomen. Als deze niet continu warrig door elkaar heen lopen kijken die films vaak ook lekker weg. Bij Amores Perros had ik dat zeker. Die 153 minuten vlogen echt om.

De film barst van de sfeer met prachtig camerawerk, mooie kleuren, mooie muziek, enzovoort. Verder worden ook alle rollen sterk gespeeld, sommigen echt heel goed zelfs. Die laatste scene vond ik bijvoorbeeld prachtig. En dat laatste shot is subliem.

Omdat ik vrij slecht ben in gezichten heb ik nog wel eens moeite om bij ingewikkelde films iedereen te herkennen. Maar hier had ik dat helemaal niet, waarschijnlijk vooral omdat veel personages er erg karakteristiek uitzien.

De verschillende verhaalijnen zijn zeer boeiend en komen op een sterke manier samen.

Eigenlijk kan ik ook geen minpunten verzinnen bij deze film. Babel vond ik ook erg sterk maar nog niet zo boeiend als deze. 21 Grams is ook een topper maar vond ik op momenten een beetje saai. Deze bevalt me van Iñárritu duidelijk het beste.

Ik denk niet dat de dierenrechtenorganisaties deze film willen zien, ze zouden bijna een hartaanval krijgen. De verhalen waren subliem, geen moment mij verveeld, alhoewel de film zeer lang duurt.

Erg mooie film. Gisteren gekeken en heb er de hele nacht van gedroomd. Geweldige acteerprestaties en vooral het eerste verhaal sprak me echt aan. Komt niet vaak voor dat ik een 'trilogie' zo goed vond (m.u.v. LotR), maar vind zowel deze als 21 Grams en Babel erg goed. 21 Grams bekeek ik als eerste, dus die maakte nog het meeste indruk. Die muziek, boh, kippenvel!

Uitstekende film met grof taalgebruik, ik ben half Mexicaan en heb weer wat woordjes bijgeleerd lol

Volgens mijn ouders betekent perros ook problemen, dus betekent de titel: kloteliefde

prachtige film

heb erg genoten

de verschillende verhaallijnen door elkaar waren zeer goed te volgen

ik vond het ook leuk dat er geen 'happy endings' waren het was gewoon perfect zo.

4.5*

mooi maar niet zo meeslepend als 21 grams vond ik

4*

De regisseur heeft bij deze een meesterlijk filmdebuut gemaakt en naar mijn mening is het tevens zijn beste film.

Prachtig camera -en monteerwerk, een handjevol zeer goede acteurs en een origineel en meeslepend verhaal.

Muziek ook heel mooi.

In deze film laat de regisseur duidelijk zien dat hij geinspireerd is door Quentin Tarantino.

4 sterren

Geweldige film, die drie verhaallijnen op een mooie manier met elkaar verbind. Het acteerwerk is meer dan goed te nomen. Vond vooral de 1e en 3e verhaallijn zeer goed. De 2e verhaallijn is ook wel goed, maar die speelt zich juist na het ongeluk af, terwijl de andere twee zich vooral ervoor afspelen. Maarre ik heb genoten!

Ik heb de 3 grote films van Alejandro González Iñárritu in omgekeerde volgorde gezien. Eerst Babel, dan 21 grams en nu pas Amores Perros dus. Eindconclussie is dat Babel nog steeds de beste van de 3 is imo, maar dat de man met deze Amores Perros wel meteen een stevig regiedebuut neerzet. Prachtige film, en het zou kunnen dat bij herziening van de 2 films deze nog wel op gelijke hoogte komt als Babel. Heel mooi hoe de verschillende verhaallijnen samen komen en ook de nodige elementen gemeen hebben met elkaar. Ook de muziek die kenmerkend is, komt prachtig uit en zorgt voor dat beetje extra.

21 grams daartussen was vrij commercieel, volgens mij gemaakt met de nodige toegevingen om het groter te zoeken. Met Babel heeft de man bewezen dat hij gewoon z'n eigen ding moet doen. In elk geval een aanrader voor elke filmliefhebber. Zeker als je films als Crash en Babel (om enkele recente titels te noemen) de moeite vindt.

Grappig, ook ik heb ze in jouw volgorde gezien en ik vind juist Babel de mInste en Amores Perros de beste!

Babel vind ik veel te gekunsteld, het lijkt wel een liedje van Marco Borsato!

Maar alle drie zijn het i.m.o. bovengemiddeld goede films!

Tja, kan met een herziening nog zijn dat ik toch Amores Perros boven Babel zet. Kan zijn dat ik Babel beter vind omdat ik die eerder heb gezien en zijn regiestijl mijn toen nog nieuw was. Ook heb ik die in de bioscoop gezien en Amores Perros op een televisie. Maar ik denk dat ik met 4.5* toch niet slecht beoordeel.

De volgorde van het bekijken van films (of beluisteren van muziek!) heeft inderdaad wel degelijk invloed op de beoordeling van mensen, dus in je argument kan ik me wel vinden. Sowieso kan je natuurlijk de ene boven de andere prefereren!

Ik heb zowel Babel als Amores Perros alleen op DVD/TV gezien, dus dat verklaart dus misschien mijn van jouw afwijkend oordeel!

Een zeer goede fim. blijft de beste fim van deze regisseur. k heb ook babel en 21 grams gezien en die zijn toch nog een stuk minder goed. de fim heeft mij op geen enkele moment verveeld. de verschillende verhaallijnen lopen heel mooi samen.

het is en blijft mijn favoriete film met name omdat het verhaal erg goed bedacht was en op alle punten gewoon perfect !

ik kon echt geen enkel foutje in de hele film ontdekken alles klopte gewoon het acteren de regie het eind kortom voor mij gewoon een dikke 5 * film

Film zonder zwakke plekken. Moeten we dat wel willen. Si, como no.

Omdat de vaart er her en der uit wordt gehaald blijf ik de opvolger 21 Grams een stuk sterker vinden. Maar dat kan ook aan de acteurs liggen natuurlijk. Bij vlagen is Amores Perros echter een ijzersterke film. Alleen de verhaallijn met die hond onder het parket vind ik een beetje vervelend.

Sterke film met smeuige beleving!

Lekker geschoten, prettig verhaal, enige minpunt, hij duurt echt te lang. Zeker omdat het verhaal van valeria wat traag is en ook niet bij de andere 2 past, zodat je echt het idee hebt na verhaal 2 aan een nieuwe film te beginnen.

Een 'trilogie over het menselijk leed' vind ik wel een origineel uitgangspunt. Zeker als het 3 pareltjes oplevert - Babel, 21 Grams, Amores Perros.

Waarvan Babel uiteraard nog altijd het sterkste is, want die kent zijn emotionele finale en heeft de beste score in combinatie met toch wel het beste verhaal van de 3. Bovendien dwingt die film je simpelweg tot meeleven en is het ook vreselijk ontroerend om dit de karakters allemaal aan te doen. Met een kristalheldere boodschap over communicatie en gevoel. En gelukkig doet Amores Perros dat ook erg goed. Een heftig en indringend drama over meerdere mensen en de complicaties die het leven gewoon uit zichzelf oproept. Puur beschouwend zie je hoe het allemaal kan lopen en wie daar dan wel verantwoordelijk voor is. En hoeveel invloed je er zelf allemaal op kan hebben. Spijt, liefde, angst, honden - ze passeren allen de revue in dit 2,5 uur durende 'epos' over de mens zelf. Met als compromisloze boodschap dat we eigenlijk maar het beste kunnen accepteren dat we allen slechts mens zijn met slechte kanten, jaloezie en haat en daar simpelweg maar het beste van moeten maken. Geen opgedrongen moraaltjes in de scripts van Guillermo Arriaga, maar veel 'alledaagse' gebeurtenissen die van grote invloed kunnen zijn/worden. Foute beslissingen die uiteindelijk niemand goed doen. Beïnvloedt door zijn omgeving handelt iedereen uiterst menselijk en levert dat tóch complicaties op.

En precies dat is zo sterk aan deze trilogie. Het is een doorsnede van de maatschappij en hoe iedereen daarin er het beste van probeert te maken. Maar hoe dat ook botst. Hoe je bepaalde idealen opzij moet zetten om te kunnen leven. Virtuoos in beeld gebracht onder een -en dit zeg ik niet vaak- zeer strakke regie kruipt het veilig onder de huid en kun je het meenemen in het echte leven. Als je wilt. Want het toont maar hoe ieder pleziergericht mens onschuldig en schuldig tegelijk kan zijn. Wat dan misschien niet hoopvol is, maar wel pakkend.

En geholpen door de nodige humor (dat hondje dat vastzat onder de vloer) is dat een originele visie op het leven.

4,5*

Ik moet je groot gelijk geven als je benadrukt dat er in deze film geen fouten te bespotten zijn.Maar daarbij wil ik wel even vermelden dat er voor mijn gevoel ook niet veel fout kon gaan, omdat de film zeer risicoloos gemaakt is voor mijn gevoel. Het zijn 3 korte verhaaltjes waarbij de links voor mijn gevoel flinterdun zijn.

En dat is puur en alleen het auto ongel. Ook gingen de verhalen grotendeels over gevoelens in plaats van gebeurtenissen dus hier kan ook al niet zo heel veel fout gaan.

Eindconclusie: De film is mischien wel foutloos maar kan ook niet tippen aan films als 21 Grams en Crach omdat daar de verhaallijnen veel meer met elkaar verweven zijn dan bij Amores Perros

Amores Perros is ook weer een film waar ik lange tijd erg benieuwd naar was, en vanavond was het dan zover ik was helemaal in de juiste stemming (niet dat ik super depresief was hoor ).

Amores Perros is een zeer sterke film die eigenlijk laat zien hoe mensen echt zijn, en dat liefde en haat vaak erg dicht bij elkaar liggen.Je vergeet even dat het acteurs zijn en je leeft echt met de mensen mee want zo zie je ze in deze film ook, mensen die dezelfde dingen door maken net als zoveel mensen op de wereld dat doen.Daar ligt ook meteen het goede uitgangspunt van deze film dat, en dat sommige mensen erg veel met elkaar gemeen hebben terwijl ze dat zelf niet eens weten,in de film is dat een ongeluk waarbij de 3 hoofdpersonages bij betrokken zijn, maar de link ligt volgens mij meer op dat de personages allemaal iets verloren zijn waar ze veel van houden/hielden. Octavio het meisje waar die verliefd op was,nota bene de vrouw van z'n broer,het fotomodel haar been waar ze eigenleijk haar brood mee verdiende,de vriend van het fotomodel zijn kinderen,en Martin zijn dochter,ook vormden de honden een link Als dit niet klopt mag iemand mij daar natuurlijk voor op de vingers tikken.Dit allemaal wat gedramatiseerd natuurlijk maar het zou iedereen kunnen overkomen.Binnenkort staat 21 Grams op het programma kijken of die mij ook zo kan raken als Amores Perros dat heeft gedaan.Soms hard, maar oprecht.

4.5*

En haar hondje, niet te vergeten!

Ach hoe kon ik Richie nou vergeten.

[quote]DVD-T schreef:
Amores Perros is ook weer een film waar ik lange tijd erg benieuwd naar was, en vanavond was het dan zover ik was helemaal in de juiste stemming (niet dat ik super depresief was hoor ).

Amores Perros is een zeer sterke film die eigenlijk laat zien hoe mensen echt zijn, en dat liefde en haat vaak erg dicht bij elkaar liggen.Je vergeet even dat het acteurs zijn en je leeft echt met de mensen mee want zo zie je ze in deze film ook, mensen die dezelfde dingen door maken net als zoveel mensen op de wereld dat doen.Daar ligt ook meteen het goede uitgangspunt van deze film dat, en dat sommige mensen erg veel met elkaar gemeen hebben terwijl ze dat zelf niet eens weten,in de film is dat een ongeluk waarbij de 3 hoofdpersonages bij betrokken zijn, maar de link ligt volgens mij meer op dat de personages allemaal iets verloren zijn waar ze veel van houden/hielden. Octavio het meisje waar die verliefd op was,nota bene de vrouw van z'n broer,het fotomodel haar been waar ze eigenleijk haar brood mee verdiende,de vriend van het fotomodel zijn kinderen,en Martin zijn dochter,ook vormden de honden een link Als dit niet klopt mag iemand mij daar natuurlijk voor op de vingers tikken.Dit allemaal wat gedramatiseerd natuurlijk maar het zou iedereen kunnen overkomen.Binnenkort staat 21 Grams op het programma kijken of die mij ook zo kan raken als Amores Perros dat heeft gedaan.Soms hard, maar oprecht.



ik moet je als je het zo achter elkaar zet toch toegeven dat er wel een aantal links zijn namelijk dat ze allemaal iets verloren zijn waar ze veel van houden/hielden en de hondjes. maar mijn kritiekpunt ligt bij het gene dat er mischien wel kenmerken in alle 3 de verhaallijnen terugkomen maar dat de verhaallijnen totaal niet met elkaar verweven zijn. maar gewoon 3 aparte verhaallijnen zijn(uitgezondert van het ongeluk dan). in tegenstelling tot bijvoorbeeld films als Crash of 21 grams waar dit wel het geval is

De verhaallijnen zijn inderdaad niet echt met elkaar verweven en is inderdaad in een film als Crash,of in Babel, ik weet niet of je die al gezien hebt, beter uitgewerkt,21 Grams moet ik nog zien dus daar kan ik nog geen mening over geven.Daar heeft het echt met elkaar te maken.In deze zijn er alleen maar een paar dingen die ze met elkaar gemeen hebben.Daarom zie ik deze film ook meer als een zeer goede drieluik, waarbij de verhalen bijna niets met elkaar te maken hebben, op een paar overeenkomsten na en dat ze elkaar op straat een enkele keer tegenkomen . Naar mijn mening probeert de film ook niet te doelen op het verweven van het verhaal maar zoals ik al eerder zei, dat mensen meer gemeen met elkaar hebben dan ze soms denken.

In Amores Perros vind ik het ongeluk persoonlijk dan ook maar een bijzaak,ze zijn daar wel allemaal bij betrokken maar daar komen niet hun problemen vandaan. behalve een klein stukje,dat die vrouw haar been was verloren,maar daarna richte dat verhaal zich meer op het hondje Die vind ik meer op de personen zelf gericht en de enige link dus ligt op dat ze allemaal iets verloren zijn waar ze van houden/hielden en de hondjes een verweving van het verhaal zou ik hier dan dus erg misplaats vinden,en ligt de nadruk meer op het drama van de personages zelf.En dat vind ik in Amores Perros gewoon zeer goed uitgewerkt.

Ik heb er nog eens goed over nagedacht en ik ben eigenlijk tot de conclusie gekomen dat ik deze film eigenlijk helemaal niet zo speciaal. Het eerste verhaal vond ik heel mooi, bij het tweede verhaal had ik telkens het gevoel dat ik de metafoor miste en bij het derde verhaal begon ik vermoeid te raken. 3.5* maar verdiend nog wel een tweede kijkbeurt.

Spaanse Tarantino, die minstens zo goed is.

Mijn genre op en top..

sterke film, maar toch met de nodige beperkingen. Het begint vrij sterk met de toch wel aangrijpende/schokkende hondengevechten; ook het 2de verhaal begint nog interessant, maar die hele zoektocht naar het hondje begon na enige tijd toch wel te vervelen. De derde was in principe weer iets beter, maar ook dit werd iets te langdradig verteld

In z'n geheel: goede, sterk acterende film, maar een beetje langdradig waardoor aandacht ietwat verzwakt naar einde toe. Desondanks toch goed, en zeker het bekijken waard!

deze film (en eigenlijk alle films van deze regisseur) kunnen mij niet boeien ik vind ze te langdradig en er gebeurt gewoon te weinig in

Origineel, briljant, energiek en fascinerend scenario. We leren de hoofdpersonen kennen door hun honden. Drie verhalen, drie klassen, drie tijdsbeelden.