Pulp Fiction (1994)

[quote]-LvB- schreef:

Ga je nu bij elke film waarin geweld voorkomt de politiek correcte geitewollesok uithangen[/quot]

Ten eerste is het mijn personelijke mening, ten tweede ben ik verbaasd dat niemand anders er zo over denkt. Maar dat sommige mensen er door aangevallen voelen verbaasd me niets. Maar toch mooi want Ik hoop alleen dat mensen wat na gaan denken over wat ze toch zich nemen, want alles heeft invloed op hun mentale/spirituele staat.

Eigen mening prima, maar nu ben je gewoon reacties aan het uitlokken. Bij Horn zit je te zeuren dat het allemaal te occult is en hier en bij Goodfellas heb je het weer over het 'te extreme' geweld. Je bezorgd mij het gevoel dat je iedereen probeert te bekeren. Stront irritant en in mijn opinie gewoon ordinair getrol.

Dat maak jij er van. Ik zeg nergens om je te bekeren. Ik vraag niet om een reactie. Ik geef gewoon mijn mening. En misschien zijn sommige mensen het wel met me eens. Dus dat iemand zich aangesproken voelt, en zelfs gaat opzoeken wat ik ergens anders zeg, ligt toch echt aan de ander.

Opzoeken waar jij wat zegt? Gast, maak jezelf niet belangrijker dan je bent. Als filmliefhebber lees je wel eens updates. Pulp Fiction en Goodfellas vind ik geweldige films. Dus de updates daar lees ik zeker.

Het viel me alleen op dat je overal hetzelfde verhaaltje aan het ophangen bent en daarin was ik duidelijk niet de enige. Heb daarom het gevoel dat je aan het trollen bent en om die reden is dit mijn laatste reactie aan jouw adres. Even goede vrienden.

Iets tot je nemen wil nog niet meteen zeggen dat je het verheerlijkt. Elke film, elk boek, elke TV-serie, elk verhaal toont een probleem of een conflict. Dus of dit nou gepaard gaat met excessief geweld of niet, een film kijken is puur leedvermaak; je geniet van de ellende van anderen, of dit nou rechtschapen mensen, dictators, heiligen, gangsters, kinderen, politieagenten of pedofielen zijn -ik noem maar wat. En een morele ondertoon is voor mij absoluut niet noodzakelijk. Wat dit over mij zegt? Of anderen? Geen idee, kan me ook niks schelen. Ik weet in elk geval dat films als Pulp Fiction me niet agressiever en/of gewelddadiger maken dan ik al ben. Eerder 't tegenovergestelde.

Nee, ik bedoelde het ook niet personelijk, mee in het algemeen. En je bent vrij om je mening te hebben, net als ik. Dus vrede

Ja, dat weet ik, ik vraag me gewoon af wat de achterliggende redenen zijn dat we geweld en de bad guy zo gewoon zijn gaan vinden. Ik vind het erg interessant om me af te vragen waarom mensen niet meer nadenken over dit soort kwesties, en ben geïnteresseerd in de psyche van de mens. Ik ben er achter gekomen dat ik ik geweld als vermaak beschouwen eigenlijk niet normaal vind en gevaarlijk is, dus vandaar dat ik na het weer zien van deze film ik erg teleurgesteld was. Ja, er zit humor in de film maar ik vind dat mensen gemarteld en neergeschoten worden niet echt grappig meer. Mijn mening en zienswijze is gewoon veranderd. En ik geloof dat meer geweld nergens voor nodig is en alleen maar een slechte, negatieve invloed heeft eerder dan positief. Daar is toch niets raars aan? Leuk wel dat je eigen mening deelt in deze discussie

Natuurlijk niet, maar ik denk dat je kijken naar een gewelddadige film als bijvoorbeeld Pulp Fiction of een actiefilm van Michael Bay ook onder de noemer 'catharsis' kan vangen. Geweld in cinema is niet zelden een 'guilty pleasure' die ons er tegelijkertijd goed over laat nadenken waarom deze pleasure eigenlijk guilty is: we veroordelen geweld, keuren het niet goed en dat weten we. Maar we gunnen onszelf het plezier van kijken omdat we weten dat het fictie betreft. Zo heeft het een tweezijdige functie: vermaak bieden en tegelijkertijd reflectie op onze eigen normen en waarden.

Om een voorbeeld binnen het Tarantino-universum te noemen: in Inglourious Basterds worden Duitse soldaten en nazi's met tientallen tegelijkertijd afgemaakt. Ik moet zeggen dat ik daar verschrikkelijk van genoot tijdens het kijken, een kleine, grimmige kant van mij zou dat ook wel willen doen. Tegelijkertijd moet ik mezelf afvragen of ik dat ook wérkelijk zou willen en kunnen en kom ik tot de conclusie dat dit niet het geval is: mensen hebben recht op een eerlijk proces en geweld heeft vaak een averechts effect op dat wat men wil bereiken. Juist het feit dat het fictie is biedt de mogelijkheid hier op een afstandelijke en relatief objectieve manier op te reflecteren zonder het gevaar te lopen 'een foute keuze' te maken. Het spreekt zowel mijn kortzichtige onderbuik als mijn intellect aan...

Ik vind dat jij het wel goed uitlegt. Ik kan me ergens nog voorstellen dat je een soort genoegen of gevoel van rechtvaardigheid krijgt als de bad guy het onderspit moet delven. Of misschien dat dingen die 'helden' doen een soort gevoel van bewonderingswaardigheid en trots kunnen oproepen. Wij als mensen streven toch altijd naar rechtvaardigheid, en we zien graag het goede overwinnen van het slechte. Mijn interesse voor dit soort verder onderzoek naar de mens zijn psyche wordt vooral gewekt doordat ik iets verder denk dan normaal is. Ik kijk niet alleen een film meer, ik stel mijzelf ook de vraag waarom ik die kijk en wat voor een invloed het op mij als persoon heeft. Want ik geloof dat iets tot je nemen zonder te snappen waarom je dat doet, en je nooit iets af te vragen gevaarlijk is en stagnatie brengt in je mentale ontwikkeling.

Wow je vind jezelf echt fantastisch he "doordat ik iets verder denk dan normaal is" Sorry hoor maar de zelfbevlekking druipt van je posts af. Alsof jij het licht gezien hebt en wij klootjesvolk nog maar ronddwalen in de duistere krochten van geweld en andere narigheid. Beetje de verheven hippie anno 2014 ?

Graag gedaan hoor ! En nee, er is ook niks raars aan, ik wil gewoon meedoen aan deze discussie .

Pulp Fiction is, naast een heleboel andere dingen, een uitvergroting van humor en geweld. En deze twee elementen hebben een grote overeenkomst: ze gaan altijd ten koste van iets of iemand. Of dat nou zijn exacte opzet is of niet, Tarantino vergroot dit uit.

In cartoons zoals Tom & Jerry en slapstick comedy zoals het werk van Laurel & Hardy worden personages voortdurend letsel aangedaan, voor komisch effect. En ook al herstellen ze hier miraculeus snel van, het is en blijft geweld. In de films van Quentin Tarantino -en dus ook Pulp Fiction, laten we on-topic blijven - gebeurt in wezen hetzelfde -afgezien van het herstel in veel gevallen, toegegeven .

Neem nou Marvin, wiens kop er tijdens een autorit af wordt geknald door Vincent; de 'lach' zit 'm in het feit dat het zo plotseling gebeurt en de reacties van Vincent en Jules. De situatie is compleet absurd. Als kijker heb ik niet echt een band met Marvin; ik vind zijn dood bijvoorbeeld niet super zielig. Dat was wel zo geweest als we hem beter hadden leren kennen en hij ontzettend sympathiek was geweest. Maar hoe het ook zij, mijn afkeer van geweld wordt er niet meer of minder op door deze scène te bekijken.

Een ander goed voorbeeld is de dood van Vincent. Zodra dit gebeurt heb je je als toeschouwer kunnen inleven in zowel Vincent als Butch en kun je eventueel partij kiezen. Natuurlijk, Vincent is een gangster, iemand die, indien nodig, over lijken gaat voor eigen gewin of 'in opdracht' van een meerdere. Dat pleit nou niet echt voor hem. Maar toch, omdat je hem nou eenmaal van dichtbij hebt meegemaakt is een vorm van medeleven niet echt vreemd. Ja, er is wederom sprake van geweld maar niet om verkeerde redenen; het wapen dat Butch in zijn handen had ging min of meer per ongeluk, in een reflex af maar Vincent was wel een gevaar voor hem. Na die salvo niet meer. En 'n kat in 't nauw maakt nou eenmaal rare sprongen.

En ondanks al het bloedvergieten in Tarantino's films heeft in ieder geval Pulp Fiction een geweten; Jules is er letterlijk en figuurlijk heilig van overtuigd dat God de lading kogels die op Vincent en hemzelf werden afgevuurd had opgevangen en daar een duidelijke bedoeling mee had. Hierom besluit hij uit het gangsterleventje te stappen.

Maar in hoeverre is het geweld in Pulp Fiction en/of nog veel grovere films gerechtvaardigd? Wat mij betreft als het enig doel heeft. Dat is afhankelijk van zowel plot, personages, eventuele historiciteit als het genre. Choqueren om het choqueren gaat er bij mij zelden als zoete koek in, tenzij een film zichzelf totaal niet serieus neemt. Maar zelfs dan heb ik nog specifieke criteria. Een goed voorbeeld van een film die mijns inziens helemaal nergens op slaat is Srpski Film.

Ondertussen is er alweer hevig gereageerd, zie ik . Ik kan me in de argumenten van NYSe ook goed vinden, dat film een reflectie kan bieden; zie het gewoon als een soort acht uur journaal, maar dan fictief en een heel stuk langer en specifieker. Nou ja, die vergelijking houdt misschien niet helemaal stand maar je begrijpt hoop ik wat ik bedoel .Waar het films betreft acht ik het gevaar niet zo groot, daar ik weet dat het fictie betreft. En al betreft het geen fictie, of dient het geweld dat wordt getoond geen gerechtvaardigd doel, dan weet ik nog niet of ik het 'gevaarlijk' vind om tot mij te nemen. Wel dat het dan wellicht getuigt van slechte smaak of niet en of ik wel of niet in staat ben om ervan te genieten.

Dat komt wel heel erg ernstig over.. Ik stel mezelf zo vaak de waarom vraag, maar bij films niet echt. Bij geweld in films hangt het heel erg van de film af. Bij een film als Martyrs ervaar ik het geweld als ongemakkelijk. Want onschuldige mensen zijn het slachtoffer, maar vaak genoeg komt er een onschuldig iemand op gruwelijke wijze om het leven en ervaar ik dat als vermakelijk. Final Destination is voor mij altijd het perfecte voorbeeld. Hoe extremer, hoe geweldadiger hoe beter. Waarom? Omdat ik mij er altijd heel erg van bewust ben dat dit fictie is. Is dat extreme geweld dan zo vermakelijk omdat het fictie is? Deels wel. Maar ook omdat ik mij vaak niet kan indentiferen met het slachtoffer. Martyrs is ook fictie, maar daar indentifeer ik mij wel met het slachtoffer. In Final Destination kan ik het echt niet serieus nemen en ervaar ik het als 100% fictief.

Ik kan niet echt antwoord geven waarom ik er als het ware van geniet. Misschien als ik er echt even over ga nadenken, maar dat vind ik niet nodig. Genoeg zaken waar ik geen speficiek antwoord op heb. Natuurlijk kan mijn zienswijze veranderen wanneer ik mij ergens in ga verdiepen, maar vaak is het irrelevant, want het maakt mij geen beter mens. Een film is persoonlijk en wanneer ik er alleen naar kijk en over praat met geinteresseerde, ben ik niemand tot last. En tevens ben ik mezelf niet tot last. Ik denk liever na waarom ik mij druk maak om een collega bijvoorbeeld. Misschien moet ik is nadenken om een (vreedzame) manier te bedenken waardoor ik mezelf niet meer aan hem erger. Iets waar we beide beter van worden.

Precies: 'slechte' mensen bestaan niet, slechts mensen met afwijkende en/of extreme ideeën. Een zwaar gewelddadige film zal daarom nooit aanzetten tot geweld, maar hooguit een druppel kunnen zijn bij toch al zwaar gestoorde mensen (denk aan Eric Harris en Dylan Klebold en The Matrix). Mocht je interesse hebben in de weergave van geweld in de media, dan kan ik je Haneke's Funny Games aanraden: de intuïtieve afkeer die we bij geweld voelen wordt hier weer in film voelbaar gemaakt.

Ik denk dat we dat, zoals ik al zei, allemaal wel doen, al dan niet onbewust. De meeste reacties die we hier op MM kunnen lezen zijn een (latent) antwoord op deze vragen.

Wat bedoel je precies met 'stagnatie in je mentale ontwikkeling'? Ik heb er een vaag idee van, maar weet het niet zeker. Wel denk ik dat het met de meeste "gewelddadige" fictieve media (film, games, theater, muziek...) wel meevalt in hoeverre ze je negatief beïnvloeden en tot geweld aanzetten. Een correlatie is in ieder geval nooit bewezen en Flipman beschrijft heel duidelijk hoe hij daar ook geen uitzondering op is.

Bedankt voor je uitgebreide antwoord. Je hebt het goed verwoord denk ik. Nee, ik ben met je eens dat een film wel minimaal een goede booschap/moraal of bedoeling moet hebben, want als het alleen maar geweld is om het geweld dan zie ik de mening ervan niet in. Mijn voorbeelden zijn bijv: Chopper of Hernry: Portrait Of A Serial Killer. Films waarin er simpelweg alleen gemoord wordt, en dat dan voor vermaak. Je kunt het ook als een crue karakterstudie zien, maar ik interpreteer de visuele beelden op mijn eigen manier. Net als ik sommige Tarantino films beter kan verteren dan andere. Maar als er continue geweld en gescheld voorbij komt dan trek ik het niet meer. Continu het woord n*gger en gdamn gebruiken, een bijbeltekst gebruiken om je geweldadige doeleinden te symboliseren, en het spotten met geloof (I want you to acknowledge this was a miracle), dan hoef ik het niet te zien. En dat is puur personelijk en mijn interpretatie of gevoel wat ik bij sommige films krijg. Mijn personelijke denkbeelden laat het ook niet toe om dit soort dingen te verheerlijken omdat het dan tegen mijn geloof/opvattingen ingaan. Dat zou hypocriet zijn. Ik bedoel voor mij is er een groot verschil tussen soms een ongeluk of een geweldadige actie in een film die de bedoeling heeft om een mooie transformatie of positieve conclusie uit te leggen, zeg maar een slecht moment gebruiken om er iets goeds van te maken, en puur geweld om het geweld.

En ja ik zie soms wel de dieper liggende moraal of boodschap in Tarantino's of Scorcece's films, maar vaker zie ik alleen het geweld en dan wordt die boodschap een beetje ondersgesneeuwd of naar de achtergrond gedrukt.

Met stagnatie bedoelde ik meer dat het gevaarlijk is om achter de grote massa aan te lopen en niet voor jezelf te denken. Iets tot je nemen zonder erover na te denken of het goed voor je is. Misschien zet kunst zelden aan tot geweld maar het heeft wel invloed op je denken of gevoel, of dat nu bewust of onbewust is.

Daar heb je wel gelijk in. We kijken zelden een film om het als inspiratie voor sociale act of hulp te gebruiken. Natuurlijk is er verschil tussen fictie en de realiteit, maar die scheidslijn vervaagt soms steeds meer. VIdeogames worden ook steeds realistischer. En daar is ook een reden voor. We willen on bewust kunnen inleven in de film of videogame. Voor mij maakt het niet zoveel uit of geweld nu in de realiteit gebeurt of in een film, het blijft allebei een naar gebeuren, en de dader en de regisseur zijn beiden beïnvloed of geïnspireerd om dit te laten zien. Of ik het nu in het echte leven zie of in een film is voor mij bijna net zo erg, mijn afkeer voor geweld blijft gelijk,

met het verschil dat als ik zie dat het in een film gebeurt ik opgelucht ben dat het niet echt is

Ja, als het verantwoorde reactie oproept die aanzet tot afkeuring dan vindt ik het goed. Maar voor

mij kan ik nooit geweld goedkeuren of opeens als plezier ervaren omdat het realistisch op een

camera wordt opgenomen. Voor mij is de dader in het echte leven geïnspireerd tot een slechte actie, en de regisseur heeft ook vaak de keuze om negatieve inspiratie slecht te gebruiken of juist goed. Voor mij gaat het meer om de motieven en beweegredenen van degene die geweld gebruikt of goedkeurt.

Ja, dat gevoel van rechtvaardigheid ken ik. Dat wordt in ons soms opgeroepen als je een moment

gerechtigheid aanschouwt. Todat je verder gaat nadenken en je je realiseert dat moord nooit als goed gezien kan worden. Dus als ik me betrap dat ik stiekem zit te genieten van het feit dat bijv. Duitsers worden neergeschoten dan denk ik toch dat ik even 'slecht' en oneerlijk ben om daarvan

een goed gevoel te krijgen. Dat strijkt weer met mijn opvattingen. Dus ik probeer altijd goed in de gaten te houden met wat ik nu echt geloof of hoe ik denk en of dat overeenkomt met wat ik tot me neem. Het vraagt veel discipline en consistentie van me maar het is het waard.

Bedankt voor de tip. Ja, daar zocht ik naar, een film die dit onderwerp goed uitlegd. Net als Bowling For Columbine in zekere zin.

Juist, de ene gaat er iets verder in dan de andere. Ik ben tegenwoordig steeds selectiever met wat

ik kijk en niet. Als een film te grof of geweldadig is dan kijk ik die meestal niet uit. Ik besteed mijn tijd liever ergens anders mee.

Ja, dat zei ik al, niet echt aanzetten tot de actie, alleen alles wat je tot je neemt of ziet heeft wel in zekere mate invloed op je (onbewust of niet). Al de dingen of indrukken die onze zintuigen opnemen/verwerken vormen onze persoon.

Het lijkt me niet dat een dader beïnvloed of geïnspireerd is om zijn daad te laten zien. De daad heeft daar geen reflectief doel, maar is slechts een daad van het moment.

Een regisseur daarentegen laat slechts een daad zien, niet zelden met de bedoeling daar kritiek op te leveren: Kubrick doet dit in A Clockwork Orange en The Shining; Haneke doet dit in Funny Games; Nolan in The Dark Knight en, het spijt me, McNaughton doet dit in Henry: Portrait of a Serial Killer.

Je lijkt met grote regelmaat te vergeten dat een regisseur zijn personage niet is, én dat we personages niet altijd sympathiek hoeven te vinden. Je kan een personage in een film godslasterend, racistsch of gewelddadig vinden, maar wellicht heeft de regisseur hem ook zo bedoeld en verwacht hij niet dat je zijn acties of uitspraken goedkeurt. Ik denk dat als je deze conservatieve, afkeurende houding blijft aannemen tegenover films die niet direct tonen wat strookt met je overtuigingen, je ook niet snel tot reflectie gedwongen wordt, maar slechts bevestiging van je overtuigingen blijft zoeken.

Het hangt er natuurlijk van af of de dader impulsief is of niet. Sommige daders worden geïnspireerd door een gevoel van macht en egoïsme, ze willen zelf voor God spelen of ze willen hun eigen lusten bevredigen. Iets moet hun dus tot hun daad aanzetten, en dat is meestal een slechte reden. Ja een regisseur laat een daad zien, maar hun toont wel zijn emoties en denkbeelden door de acteurs die ze uitvoeren. Want als een regisseur niet zichzelf in een film 'legt' dan is de film niet personelijk. Iedere kunstuiting is toch een reflectie van de kunstenaar zijn/haar geest/mentale wereld. Dus als het goed is leef je wel mee met de acteurs of leef je je in en voel je sympathie of afkeuring.

Precies, als ik zijn acties afkeur dan hoef ik ook niet te kijken. Ik hoef toch ook niet per sé een film te kijken om een beeld van realiteit de krijgen of mij tot nadenken aan te zetten? Er is nieuws genoeg op de tv, literatuur, en er gebeurt altijd iets om mij heen. Dat moet voldoende zijn om mijn denkbeelden en gedachtes te vormen. Voor mij is selectief zijn met wat ik tot mij neem goed voor mijn mentale en geestelijk ontwikkeling. Het leert mij meer discipline en wat goed versus wat slecht is voor mij beter te onderscheiden. Ik wordt er positiever door. Ik zie niet in hoe dat nadelig voor mij is?

Een regisseur toont natuurlijk niet zijn ideeën via ieder personage. Dan zou Michael Haneke gebaseerd op zijn Funny Games wel een erg zieke geest hebben en mag hij per direct het preventieve gevang in. Als Tarantino zijn personages "nigger" laat zeggen, betekend dat dan dat hij of dat zijn personages racistisch zijn? Lijkt me dat het laatste het geval is. Het sluit het eerste niet per se uit, maar het heeft er hoe dan ook niet zoveel mee te maken.

Het klopt dat iedere kunstuiting een reflectie is van de geest van de kunstenaar, maar dat betekend niet dat wij de kunstenaar moeten herkennen in zijn personages. Paul Thomas Anderson koos er bijvoorbeeld expres voor om zijn hoofdpersonage in There Will Be Blood een verwerpelijk figuur te laten zijn. Niet omdat hijzelf vind dat je middels geweld, manipulatie en bedrog een goed leven zou leiden, maar omdat een walgelijk individu als Plainview veel beter geschikt is om het morele probleem zoals Anderson dat in het neo-liberalisme ziet aan te kaarten (deels ook een eigen interpretatie).

Niet zozeer nadelig, alleen het lijkt me een verschrikkelijk bekrompen visie op kunst om te denken dat een maker als doel moet hebben ons positief te laten voelen of om mooie, goede dingen te tonen. Soms zijn er namelijk zaken die een maker wil aankaarten of ideeën die hij wil tonen om ons júist boos te maken, ons júist wakker te schudden of ons juist inzicht te proberen te geven in de geesteswereld van een "slecht" individu om zo nuance te creëren (zoals dat in Henry: Portrait of a Serial Killer getracht wordt). Je wordt misschien een stuk positiever en optimistischer van de wereld die je leert kennen (één waar geen ellende, onrecht en kwaad bestaat), maar weinig realistisch en je kan je afvragen hoeveel je eigenlijk geprikkeld wordt om begrip te kunnen opbrengen voor slechte zaken. Dát ze er zijn, daar lijken we het allemaal wel over eens, maar wát ze precies betekenen, dat blijft een grote vraag. Kunst kan daar proberen een antwoord op te geven, en tja... dan tonen ze soms datgene wat we misschien niet zo fijn vinden om te zien. Maar kunst is er ook helemaal niet om te pleasen...

Na het lezen van deze discussie ben ik nu wel heel erg benieuwd naar de mening van royals over A Clockwork Orange. ik denk dat dit de meest geschikte film is om na te denken over dergelijke vraagstellingen.

Weet je ik heb die ooit op DVD gekocht in een tijd dat ik anders tegen het leven aankeek. Ik heb deze nog niet gezien, maar wel erover gehoord, en een paar beelden gezien waarin die bende alles kort en klein slaat op straat. Lijkt mij dat een goed uitgangspunt om deze film te zien? Ik weet het niet zeker Ik houd dus niet van simpelweg bruut geweld alleen. Geweld om het geweld zoals ik als zei. Kubrick is misschien niet mijn regisseur want hij heeft wel meer bizarre films gemaakt waar ik een naar gevoel van over hield (The Shining, Full Metal Jacket, Eyes Wide Shut), alhoewel ik Barry Lyndon wel goed vond. Maar misschien kun je me overtuigen

Ik heb geen enkele Kubrick-film gezien met geweld om het geweld (en ik heb ze allemaal gezien), maar het is waar dat je vaak niet met een prettig gevoel achter blijft: daar is Kubrick wellicht te pessimistisch voor. Maar goed, zoals ik al zei: kunst heeft natuurlijk niet als doel je slechts met een goed gevoel achter te laten, soms mag het ook wel eens de dubieuzere kanten van de wereld tonen...

Misschien wel, maar ik vraag me altijd af waar ik de grens tussen schockeren, platheid en een statement maken en goede smaak moet leggen. Ik houd om deze reden ook niet zo van shock artists want voor mij ligt het er gewoon te vaak te dik op dat ze aandacht willen, hun ego willen strelen of gewoon een afwijkende zieKe gedachtenwereld hebben. Dus ik trek gewoon mijn eigen conclusies en beslis op basis van mijn eigen denkwijze, opvattingen en smaak. Want wat voor de ene goede smaak is smakeloos voor een ander. En dat is nu net wat ik bij veel actie of horror films mis. De mogelIjkheid om iets op een genuanceerde, symbolische of netter manier te laten zien. In dat soort films gaat het gewoon om zoveel mogelijk geweld en moord te laten zien. En dat is voor mij zinloos.

"Aanrader"

MovieMind ben jij een bot?

Films met geweld om te shockeren missen de ironie; het geweld wordt niet alleen geësthetiseerd (waar op zichzelf weinig mis mee is, zelfs gruwelijkheid kan op een vreemde manier mooi neergezet worden), maar zelfs bijna geërotiseerd: denk aan bijvoorbeeld de Saw-films; de titel 'torture porn' is belachelijk toepasselijk...

Daar ben ik het wel mee eens. Zonder ironie. onderliggende boodschap of humor is een film minder te pruimen.

wat een ge-wel-dige film!! hoe al die aparte verhaaltjes tot leven komen en uiteindelijk bij elkaar komen grandioos vooral dat stukje als zij een snuif heroine neemt en hij een naald in haar borst zet geweldig

Ontgoocheling troef!

Ik begrijp niet wat men in zo'n prent kan zien en dan nog op 5 belanden in de top250.

Gewoon onbegrijpelijk.

Absurde dialogen die me de oren uit komen. Zeker geen aanrader.

Als je het voor de namen en gezichten doet, neem gewoon wat foto's dan verlies je echt geen 2,5 uur.

1,5 punten is nog teveel. Gewoon: inhoudsloos bloed, zweet en tranen. Sorry voor deze film die 20 jaar oud is.

In deze film is zo goed de absurdheid te zien van het menselijk bestaan. Who's right en who's wrong? Je wordt totaal op het verkeerde been gezet. Het relativeert het idee dat de bad guy alleen iemand anders kan zijn dan jijzelf. Heerlijke dialogen. Staat in mijn top 5.