Salò o Le 120 Giornate di Sodoma (1975)

Ik begrijp Davidus wel. Datzelfde nihilisme zag ik ook terug in The Social Network. Ik houd daar ook absoluut niet van. Overigens is Salo zo belachelijk over the top dat het bij vlagen gewoon lachwekkend wordt. Ik mag dat wel.

Goed ?, nee.

Schokkend ?, ook nee

Dit raakte me dus totaal niet.

Zogenaamd erg schokkend en ranzig nou heb dus niks ergs gezien.

Viel me allemaal erg tegen.

Kan zich makkelijk in het rijtje voegen met Caligula van saaiste Historische seksfilms ooit.

Lelijke wijven en slecht acteerwerk.

Visueel erg simpel en lelijk qua decors en omgeving.

Verhaalt boeide me ook niet zo.

Wat er dus ook allemaal gebeurt is inderdaad erg maar ben wel erger gewend en de verkrachtings gebeuren en shit eetscene deed me dus helemaal niks, nada.

Die 116 minuten mochten van mij dus ook wel flink ingekort doe mij maar iets van 80 minuten.

Is meer dan genoeg.

Vind qua verkrachting Ichi the Killer wel wat erger maar dit zijn dan nog wel jonge meiden .

Maar ja dit was niet echt mijn ding.

Denk dat Spriksep Film of hoe die ook mag heten me beter zal bevallen.

1*

Srpski Film

thema is intrigerend,

uitwerking minder 2.0

Het moment dat ik deze film had gezien weet ik nog goed. Ik was jaartje of 10? Ik had zo'n kleine zwart wit tv-tje en deze was volgens mij op Nederland 3 te zien.. Ik was shocked!! Vooral die eind scène met bijv. dat oog En toch bleef ik kijken (en ik wilde 't gewoon niet meer zien)

Is dit een waargebeurd verhaal trouwens?

Neen dit een bewerking van Les Cent-Vingt journées de Sodome ou l’École du libertinage (De 120 dagen van Sodom), van de franse 18e eeuwse schrijver Marquis de Sade. Pasolini plaatste het verhaal niet in de 18e maar in de 20e eeuw aan het einde van de 2e Wereldoorlog.

Nou begrijp ik de functie van poep heus wel. Waar het over het algemeen voor staat en waar het (spreekwoordelijk) voor gebruikt wordt. Een van mijn favoriete regisseurs Danny Boyle heeft ook een aantal poepfragmenten in zijn films. Bijvoorbeeld Trainspotting waarbij allereerst de hoofdpersoon zo verslaafd is dat hij zijn net uitgekakte morfine zetpillen in "Scotlands worst toilet" moet opgraven om vervolgens, om aan te tonen wat het leven van een junk inhoudt, in de pot te verdwijnen. Of Spud die zichzelf zo laat gaan in de wereld van drank en drugs dat hij, in het huis van zijn vriendin notabene, zichzelf bevuilt en daarna het ontbijt verpest, alsof hij wil zeggen dat junks schijt aan alles hebben. Of in de met oscars bekroonde Slumdog Millionaire waar het jongetje zo graag die handtekening van de filmster wil hebben, dat hij ervoor in de stront springt, en hem nog krijgt ook. Wat wil zeggen dat je soms diep moet gaan om je doel te bereiken.

Dan Salo.......

Geen idee waar de poep en de martelingen voor staan. Geen motivatie van de daders, niks. Decadentie ofzo iets? Fashisme? De boodschap die er volgens wiki in zou zitten gaat volledig langs mij (en vele anderen) heen. Het eten van poep als metafoor voor de fastfood die we eten? WTF? Als dat echt allemaal de opzet is geweest, dan is de regisseur er heel heel slecht in geslaagd. Dus een 1,5 dan nog voor de cast, (paar hele knappe gezichtjes) waarvan ik niet begrijp dat er iemand (behalve die schele vent) vrijwillig bij betrokken zou willen zijn. Of de ouders van al die jonge mensen die hun kind die wanstaltige dingen moeten vertonen. Ook zag ik de naam Enio Morricone voorbij komen, die fantastische muzikant, betrokken bij deze bagger?

Goed, ik heb mijn hart gelucht. Ik denk dat ik vanmiddag The Sound of Music maar aanzet, om te compenseren.

Dat is wel een enorme oversimplificatie van het thema. Ik denk niet dat de gedachtengang achter de film in een paar regels valt samen te vatten, het is nl. intellectueel geladen. Daarom hoef je het natuurlijk nog geen goede film te vinden, maar dom is het allerminst.

Je doet alsof het hier om één of andere ongure exploitant gaat, maar Pasolini was één van de grootste denkers van afgelopen eeuw. Morricone & co zullen dus maar al te graag met hem hebben samengewerkt. Dit is echter zijn ontoegankelijkste film, maar net als het merendeel van de users hier was je klaarblijkelijk aangetrokken tot de notoire status van deze specifieke film en niet tot het oeuvre van de regisseur. Dat is heel spijtig, want zo ontstaat er een vertekend beeld van Pasolini. Ik blijf er trouwens bij dat de 'Trilogie des Leven' essentieel is als contrast op deze film.

Zoals ik al in mijn laatste post - heb jij die wel gelezen Wimnoot? - berichtte is Salò een bewerking van Les Cent-Vingt journées de Sodome ou l’École du libertinage (De 120 dagen van Sodom), van de franse 18e eeuwse schrijver Marquis de Sade. In dit verhaal werden de slachtoffers gedwongen uitwerpselen te eten, dus Pasolini heeft zich trouw aan het boek gehouden. Het enige verschil is dat Pasolini het verhaal niet in de 18e eeuw plaatste maar in de 20e eeuw aan het einde van de 2e Wereldoorlog. Verder zie ik er geen boodschap in, behalve dan dat Pasolini toch vooral met deze verfilming van de pornografisch roman van De Sade het publiek wilde choqueren wat hem uitstekend gelukt is. Met kritiek op onze consumptiemaatschaatschappij - het eten van fastfood e.d. - heeft deze film mijn inziens dus helemaal niets te maken.

Boodschappen / symboliek zijn misschien soms nogal arbitrair en ook vaak 'in the eye of the beholder' zullen we maar zeggen. Maar zelfs dat alles buiten beschouwing gelaten blijft dit een enorm intelligente en onconventionele kijk op extreem geweld. Het verbaast me dan ook niet dat dit één van Michael Haneke's favoriete films is.

Daar ben ik het mee eens. Een beetje te flauw en voor de hand liggend als symboliek.

Dat was wel Pasolini's bedoeling van het poep eten. Dat heeft hij ook in interviews gezegd.

De consument krijgt, zonder hiertegen in verzet te gaan, voorgekauwd voedsel met ongezonde ingredienten te eten. Volgens Pasolini gebeurt dit eigenlijk ook onder dwang omdat je in een kaptalitisch systeem niet de keuze hebt te consumeren wat je zou willen. Het aanbod creëert de vraag. Zo iets.

Maar het komt ook voor in het boek inderdaad en bovenstaande is enkel Pasolini's eigen interpretatie.

Pasolini was natuurlijk een marxist, dus die interpretatie is begrijpelijk. Hoe raar het ook mag klinken, vind ik echter dat hij zijn eigen film te kort doet door het gelijk te stellen aan de zoveelste kritiek op de massaconsumptie.

After studying major literary giants in high school, Pasolini enrolled in the University of Bologna for further education. Many of his memories of the experience led to the conceptualization of Salò. He also claimed that the film was highly symbolic and metaphorical; for instance, that the coprophagia scenes were an indictment of mass-produced foods, which he labeled "useless refuse."

Salò, or the 120 Days of Sodom - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Het feit dat ik die boodschap totaal niet mee krijg, ligt dat aan mij of aan de maker? Ik vertelde in mijn post aan de hand van het Danny Boyle voorbeeld dat ik poepmetaforen best begrijp en daar geen probleem mee heb. Ik heb het ook niet dom genoemd, alleen vind ik het wel erg makkelijk. Wat is er moeilijker? Een film degelijke film maken waarbij dit soort onderwerpen subtiel worden getoond? Of botweg alles laten zien wat De Sade jaren geleden geschreven heeft. Ik krijg sterk het gevoel dat de man geprobeerd heeft te schockeren,(wat Wibro ook zegt) en nu dat gelukt is mag ik daar toch (negatieve) kritiek op hebbben?

Als Scorsese deze film gemaakt had zou ik precies het zelfde gezegd hebben, een film over poep eten blijft een film over poep eten.

Ik geef toe dat ik deze film bij het "meest bizarre film ooit"topic o.i.d. heb zien staan. Maar aangezien de regisseur de bedoeling had om te shockeren moeten zijn fans ook niet zeuren als hij een emmer stront over zich heen krijgt. Het blijft een zeer smakeloze film.

Oh ok! Dus omdat het een boek betreft van De Sade is het niet onsmakelijk en makkelijk! Kijk, ik heb weleens een boek gelezen waarin de schrijver tot in detail uitlegt hoe iemand sexueel aan zijn gerief komt in iemand zijn met een hamer bewerkte schedel. Als daar een film van zou gemaakt zou worden die dat letterlijk laat zien, blijft het buitengewoon bizar. Maar dat is mijn commentaar ook niet. Mijn commentaar is dat ik op wiki moet lezen wat het allemaal betekent, en dat hoor ik tijdens de film te zien.

Zie vorige post.

Uiteraard is deze film onsmakelijk. Laat ik het zo zeggen; Ik vind het de walgelijkste film die ik ooit gezien heb. Maar - dit klinkt misschien paradoxaal - wil je een boek van De Sade zo goed mogelijk verfilmen, dan dien je gewoon een walgelijke film te maken, iets waarin Pasolini volledig geslaagd is want het boek van De Sade is nu eenmaal gewoon walgelijk.

Daar ik bij die scène van het uitwerpselen eten bijna over mijn nek ging lag een hoge waardering mijnerzijds voor deze film uiteraard niet in het verschiet, vandaar mijn 2,0*.

Ja maar die scènes zijn totaal onvergelijkbaar. Zoals je uitlegt is de motivatie van de personages daar een 'logisch' verband (kijk wat erg, ze zijn zo verslaafd / gedreven dat ze zich door stort murwen). In deze film vallen de wreedheden echter nauwelijks te plaatsen. Maar is het daarom een slechte film?

Zelfs als je Salo zou definiëren als shock-cinema (wat ik zelf absoluut niet zou doen), is het binnen zijn genre de meest complexe, intelligente film. Verre van makkelijk zelfs. Inhoudelijk misschien ranzig, maar stilistisch juist behoorlijk subtiel.

Laten we 'choqueren' eens ontleden. Heeft het per se een negatieve connotatie? Als je langs het inhoudelijke kan kijken (waar velen helaas niet in slagen), is deze film vooral choquerend / subversief in het vormelijke: een totaal afstandelijke, compromisloze kijk op geweld / seks met identiteitsloze personages in een wereldvreemde context. Daarom dat ik Haneke noemde. Zijn films zijn ook choquerend, maar niet plat of gemakkelijk en stilistisch een soort fusie van Bresson en Pasolini.

Dit is wellicht de meest onsmakelijke film die ik al gezien heb, maar 'smakeloos' is het geenszins. Zoek eens de oudere berichten van Querelle, die heeft enkele zeer interessante dingen geschreven over de functie van geweld in Salo vs. andere films.

De bedoelingen van de cineast buiten beschouwing gelaten worden er hier net wat teveel emmers gekieperd. Niet dat ik geen kritiek kan verdragen. Wibro's opmerkingen vind ik zeer genuanceerd, mede omdat hij de andere films van Pasolini gezien heeft en bovendien meer kennis heeft over het bronmateriaal dan ik.

Ik blijf echter de indruk krijgen dat mensen hier een soort torture porn avant-la-lettre in zoeken en dan verontwaardigd worden omdat de film op een heel ander, moeilijker te plaatsen niveau aanstootgevend is.

Nee, als je dat boek goed wil verfilmen, moet je zorgen dat de boodschap over komt, en dat is niet gelukt want die moest ik op wiki lezen, en zelfs daar wordt over gediscussierd. Dus niet omdat het over poep eten gaat is de film slecht, omdat symboliek totaal niet over komt is de film slecht.

Het laten zien van wreedheden moet toch een doel hebben gehad volgens Pasolini, hij heeft het zo gefilmd, het is een slechte film omdat ik niet overgebracht krijg waarom. En dan blijft er alleen maar een perverse film over.

Deze film is alles behalve subtiel. Zo kunnen we van Ome Willems broodje poep ook iets heel moois maken. Zelfs het acteerwerk is clownesk te noemen (daar heb je die schele vent weer).

Kauw het a.u.b. even helemaal uit voor me.

Blijft raar dat ik dat van een MM gebruiker moet lezen i.p.v. het zelf uit de film te kunnen halen.

Ik zeg dat het zijn eigen schuld is. Als er bij American Pie deel 4 ofzo, iemand in zijn gezicht geplast wordt is het maar plat en simpel, als het bij een Pasolini gebeurd is het intellectueel.

Leg uit, ik wil de film ook een 4.5 geven.

De filosofie van de Sade, die lijnrecht tegenover die van Emanuel Kant staat, kan in een zin samengevat worden;

"God bestaat niet, dus alles is toegestaan".

Wat imo betekent; Er is geen geweten, dus je moet doen waar je zin in hebt. Leef je uit op jouw slachtoffers. Wat maakt het uit als ze hierbij sterven, er zijn immers mensen genoeg.

Dit staat zo ongeveer in zijn beroemde boek "Les Cent-Vingt journées de Sodome". En zo wordt het ook getoond in de film van Pasolini. Dus als dit de boodschap is van Pasolini, dan komt die wel heel duidelijk over. Mijn probleem aanvankelijk met deze film van Pasolini was dat hij imo te veel verwees naar de fascistische regiems en enigszins ook naar de kapitalische regiems, zoals Italië in de jaren zeventig. Vandaar dat ik deze film om politieke redenen aanvankelijk de grond inboorde met als argument dat Pasolini met twee maten meette en zweeg - hij was immers marxist - over de communistische dictaturen, vooral die dictaturen die imo stonden voor maoïstisch en stalinistisch. Hier heb ik mij later van gedistantieerd omdat ik er geen harde bewijzen voor had.

Ok, dat dit dan de filosofie De Sade wil ik wel aannemen, dan blijft er nog wel de vraag over of dit goede cinema overlaat. Ik denk in principe van wel, maar niet zo als Pasolini het hier laat zien. Ik heb meerdere malen gekeken hoe lang de film nog duurde en dat is geen goed teken. Dus ondanks dat ik dingen zag die ik nog nooit gezien had in een film, verveelde het toch.

Tja, wat ik met dit verhaal aan moet weet ik niet. Die mensen deden gewoon wat ze deden, en ik kan daar niet echt een politiek stempel op drukken.

Rare redeneringen allemaal: films met een ambivalente of onduidelijke boodschap zijn dus slecht? Films die je niet van meet af aan en zelfstandig kunt doorgronden zijn ook slecht? En vanwaar die argwaan om andermans interpretatie te lezen?

Je zou die ‘interessant klinkende termen’ beter ook eens lezen. Ik had het juist over vorm vs. inhoud en nu ga je weer in de fout door enkel het inhoudelijke te kunnen noemen. Waar een film ‘over gaat’ is lang niet even interessant als hoe het is uitgewerkt.

Qua mise-en-scène juist enorm subtiel, minimalistisch en afstandelijk. Denk bv. aan de statische en van op afstand gefilmde geweldscènes. Ook suggestief in de zin dat we als kijker niets over de beweegredenen van de agressors komen en de slachtoffers ons zelfs naamloos blijven. Hierdoor blijft er op narratief vlak ook een zekere subtiliteit / distantie bewaard.

Het acteerwerk is redelijk theatraal, dat moet ik toegeven. Mij stoort het niet, maar ik snap dat er ander er over valt.

Dus omdat er al dan niet symboliek in een film verwerkt is, moet élk aspect en élke scène daarvan in het teken staan? Dan beweert toch niemand?

Wat een kortzichtige opmerking.. context is je blijkbaar vreemd.

Dat heb ik in mijn vorig bericht en in eerdere berichten al uitgebreid aangekaart.

Deze recensies vind ik best wel interessant; Salò

Als die films een zo controversieel onderwerp hebben, moeten ze w.m.b. wel een hele gegronde reden daar voor hebben. Want zonder die te begrijpen boodschap blijft er alleen ranzigheid over. Dat ik de eerste paar keer 2001: A Space Odyssey niet helemaal begreep had ik niet zo'n moeite mee, want de beelden opzich waren bijzonder fraai. Dat kan ik niet zeggen van Salo.

Maar ik moet toch antwoorden (inhoud) krijgen door wat ik in de film zie (vorm)?En dat lukt me niet, omdat er gewoon domweg een lading bizarre beelden vertoond worden. Om te shockeren.

Lijkt mij dat iedere scene zorgvuldig is uitgekozen om een bepaald resultaat te behalen. En voor de mooie plaatjes zitten die scenes er niet in (of je moet er van houden).

Het gebruik van een (plaag) smiley is jou zeker vreemd.

Maar leg me de context van het plassende meisje maar eens uit?

Echt niet. Ik heb van jou alleen maar ontwijkende antwoorden gehad, op mijn vragen ga i.t.t. Wibro niet in.

Heb je de film misschien zelf ook niet begepen?

Ik sluit me aan bij de derde, als dat mag!

In deze film is het 'antwoord' zeker in de vorm terug te vinden. Zie daarvoor o.a. mijn bericht van 15 maart.

Natuurlijk, maar dat wil nog niet zeggen dat elke scène een verborgen, afzonderlijke betekenis heeft. De ranzigheid staat in het teken van het groter geheel.

Welke vragen heb ik 'ontweken'? Ziehier dan, aangezien het blijkbaar zo moeilijk is om zelf de link te leggen:

En als dat niet uitgebreid genoeg is moet je m'n vorige berichten maar lezen. Want ik val echt in herhaling.

Ik zou alleszins niet durven stellen dat er ik alles van begrepen heb, zo overmoedig ben ik niet. Daarom ook dat ik opensta voor uiteenlopende interpretaties, steek je nog 'ns wat van op.

Heb ik net gedaan. Laten we zeggen dat de meerderheid het antwoord niet vindt in de vorm, vandaar ook die "stortvloed van kritiek".

Ja, en die is (behalve voor jou) totaal niet duidelijk. En dat is nu precies de kritiek die ik heb. Liever had ik meer narratief gezien en minder vuiligheid. Plus de kunst van het weglaten, de suggestie heeft Pasolini ook niet begrepen in deze film.

Vaag. Ik wilde specifieke voorbeelden, en niet zo'n brede uitdrukking.

Ook vaag, zou je zo uit een of andere plotomschrijving kunnen halen.

Ik val ook in herhaling. Waar het uiteindelijk op neer komt is, dat ik (met vele anderen) de film mislukt vind, en dat jij daar slecht tegen kunt. Want jij ziet er iets in wat wij niet zien, nou gefeliciteerd, ik gun jou je elitaire pleziertje, maar gun mij dan ook mijn mening. En als iemand vraagt om uitleg over je lievelingsfilm zou je dat ook gewoon kunnen geven, ook als je het al eerder verteld hebt.

Wat wil je daar mee zeggen? Dat ik niet open sta voor uiteenlopende interpetaties? Want ik kan je wel vertellen dat ik daar de kans niet voor kreeg door deze discussie. Wibro's uitleg heb ik meegenomen, en die van Querelle ga ik ook nog lezen. En daar verwacht ik meer van op te steken dan van jou uitsloverij.

Hebben we wel dezelfde film gezien? Er gebeuren misschien degoutante zaken, maar behalve de laatste scène, is het allemaal totaal niet zo expliciet in beeld gebracht. Vandaar ook dat ik de term afstandelijk gebruik.

Je hebt de film net gezien, dus mijn uitleg valt zeker te linken aan bepaalde scènes. Of moet ik het echt helemaal voor je uitkauwen? Dan word ik toch gewoon weer voor uitslover uitgemaakt.

Daar komt het helemaal niet op neer, ik heb namelijk van meet af aan duidelijk gemaakt dat er niks mis is met kritiek. Het is echter een combinatie van verkeerd verwachtingspatroon, onterechte beschuldigingen en een gebrek aan ruimdenkendheid dat me stoort. Daar bedoel ik niet specifiek jouw mening mee, maar hoe er in het algemeen wordt aangekeken tegen de film hier op MM.

Dat je het allemaal weer als 'elitair' moet bestempelen is pas echt makkelijk..

We zien een man rondrennen en zijn kontgat aan iedereen laten zien voordat hij door een soldaat genomen wordt. Er wordt op de grond gepoept en een huilend meisje moet dat op eten. Het poepdiner, het doodschieten van de verrader, en de martelingen op het eind, de zelfmoord! Ik begin echt aan je intelligentie te twijfelen, sorry. Niet expliciet!

Ja, dat heb ik vanmiddag ook al gevraagd. Ik denk namelijk dat jij, als ik jou de scenes één voor één voorleg, je niet kunt uitleggen waarom die scene er in zit, en wat de regisseur symbolisch in de vorm van metaforen wil mee geven aan de kijker.

Ik had geen verwachtingspatroon behalve dat de film shockerende beelden bevat. Ik beschuldig de film ervan de "grote boodschap" erg slecht overbrengt. Dat is niet onterecht. En voor de zoveelste keer, ik schrik niet van een beetje poep in een film, er zijn voorbeelden genoeg. Waar ik alleen niet tegen kan is dat mensen meer van de film maken dan het is. Er is toch niets mis met concluderen dat de film mislukt is? Daarmee zeg ik toch niet dat Pasolini een slechte regisseur is? Ik heb verder nog niets van de man gezien.

Als iemand een dergelijke film als één van de weinige een hoog cijfer geeft en de film zo verdedigt (zonder inhoudelijk te reageren) dan denk ik dat zo iemand zichzelf een beetje boven anderen wil verheffen. Maar nogmaals ik ben blij voor je dat jij en een handvol anderen er meer in ziet dan de rest.

En ik aan de jouwe! je zegt namelijk alleen 'wat' er gebeurt, niet hoe het in beeld gebracht wordt. Dat doodschieten en de zelfmoord bv. zijn twee enorm sobere scènes. Geen excessief vertoon van bloed, niet overdreven langdurig. Die poep-eet scène is dan weer van een enorme afstand en statisch gefilmd. Ik zou pas spreken van expliciet als er veel dolly shots en close-ups zijn.

Ontken ik ook niet, hoor. Maar ik zou wel kunnen uitleggen waarom ik de scène indrukwekkend of sterk geregisseerd vind (dat interesseert me eerlijk gezegd veel meer dan symboliek).

Dan hoop ik dat je hem in de toekomst nog een kans geeft, want hij heeft ook erg goede, niet-choquerende films gemaakt.

Ik weet niet eens precies hoe het komt, maar ik vind het altijd buitengewoon spijtig als de film hier maar weer eens om dezelfde redenen de grond ingeboord wordt. Misschien is dit wel een erg ongewone film, maar dan begrijp ik ook niet wat zovelen er aan aantrekt. Daarom ook dat ik er altijd op reageer, al besef ik dat ik ondertussen wel genoeg heb geschreven over deze film. Vandaar ook dat ik geen zin heb om er té diep op in te gaan. Daarnaast moet ik wel toegeven dat ik de details ook vergeten ben, ik zag de film ongeveer een jaar geleden.

Bij de dinerscene zie je restjes nog op hun tanden zitten, echt al die scenes (afstand en manier van filmen) zijn gewoon wel expliciet. Als het bij de verhalen van de dames had gebleven, en we misschien in derde persoon een verslag hadden gehoord van deze taferelen, had de film nog steeds spraakmakend geweest. Maar daar heb ik allemaal geen probleem mee, maar wel dat er totaal niet duidelijk wordt wat ermee bedoelt wordt en dat IS belangrijk.

Wat een onzin! Nu zeg je dat het niet uitmaakt dat de symboliek niet begrepen wordt want het is indrukwekkend of sterk geregisseerd. Maar als dat het geval is, dan had het WEL begrepen geworden, want dat is namelijk sterke regie. Ik kan straks ook (statisch en afstandelijk) mijn drol filmen want dat interreseerd jou meer.

Ja, zal ik doen, als je maar niet denkt dat ik nog een mening achterlaat.

Ik heb aangegeven dat ik wat meer narratief en wat minder schokeffecten had willen zien, en dat het fastfood argument niet op me overgekomen is, waarop jij zelfs betwijfelt of dat wel de bedoeling van de regisseur was. Boor ik daarmee de film helemaal de grond in? Dacht het niet....