The Exorcist (1973)

Dit is toch wel verschrikkelijk saai allemaal, geen moment spannend laat staan eng.

Waar al de goede verhalen vandaan komen is me een compleet raadsel. En ik kan niet geloven dat die 40 jaar geleden zo bijzonder was, want voor halverwege de 70er jaren waren er toch al betere griezelfilms gemaakt.

Engste film ooit. Prachtige ontwikkeling in het verhaal, geweldige scènes. Geweldige horror èn geweldige film.

Dit was echt de moeite waard om hem te kijken. Voor die tijd was die gruwelijk eng, maar nu zijn de films iets enger. Maar over het algemeen vond ik het een goede film, geen slechte acteurs en mooie effecten. Zeker een aanrader!

Ben het eens met Mikey! Exorcist heeft alles wat een gruwelfilm, ik vind die term meer passen bij deze film dan het thema horror, groots maakt. Sfeerschepping , een onbehaaglijk gevoel tijdens het kijken en het oeroude, maar steeds bij het mensdom aanwezige bekende gegeven, de duivel himself is nog steeds een onuitputtelijke bron voor filmmakers

I'm telling you that thing upstairs is not my daughter!

Met Rosemary's Baby verplaatste Ira Levin het griezelverhaal van het vervallen kasteel of plattelandshuis naar de moderne stad. Met The Exorcist plaatste William Peter Blatty een verhaal over duiveluitdrijving in Washington D.C.

Het begint echter in Irak, of Mesopotamië, waar de priester-archeoloog Lankaster Merrin (Max von Sydow) een beeldje vindt van de Assyrische demon Pazuzu. Het kwaad is van alle tijden en dringt vanuit het Tweestromenland via de zolder en het oui-ja-bord (Frans en Duits voor ja) de moderne samenleving binnen.

Het goede wordt vertegenwoordigd door de rooms-katholieke Kerk, en nog wel de jezuïeten! Als de Duivel al bestaat, kun je je afvragen of die in werkelijkheid niet geïnfiltreerd is in de Kerk, maar in dit verhaal geldt dat dus niet. De eerste actie van de demon is het ontheiligen van een Mariabeeld.

Een thema is de tegenstelling tussen geloof en wetenschap. Damien Karras (Jason Miller) is priester en psychiater tegelijk. Hij probeert zo lang mogelijk een rationele verklaring te vinden voor het gedrag van Regan (Linda Blair). Dokters schrijven haar eerst ritalin voor, het geneesmiddel tegen ADHD. Ze laten haar ook een PEG (pneumo-encephalografie) ondergaan, een verouderde onderzoeksmethode die een vorm van horror op zich is.

In dat opzicht komt de veelbesproken spiderwalkscène te vroeg in de film. In de oorspronkelijke versie zat die er niet in. Vanaf dan bestaat er geen enkele twijfel meer dat Regan bezeten is. Op zich is het wel een fantastisch beeld, waarvoor een contortionist (slangenmens) als body double van Linda Blair gebruikt is.

De demon gebruikt het onschuldige meisje Regan om de mensen in haar omgeving met een schuldgevoel op te zadelen. Tegen Karras spreekt hij met de stem van die bedelaar in de metro en van zijn in een instelling overleden moeder. Tegen Chris (Ellen Burstyn) spreekt hij met de stem van de vermoorde regisseur Burke Dennings (Jack MacGowran), om haar te doen geloven dat ze een slechte moeder is.

Tijdens de uitdrijving bezwijkt Merrin aan een hartziekte. We zagen hem al nitroglycerinepillen slikken. Dit zwakke hart is wellicht een gevolg van zijn vorige confrontatie met Pazuzu. Uiteindelijk offert Karras zich op voor Regan.

Voor de technische effecten werd onder andere een Regan-pop gebruikt. De make-upafdeling deed Von Sydow dertig jaar ouder lijken; hij ziet er nu ongeveer zo uit in het echt. De flitsen van Pazuzu dragen bij tot de dreigende sfeer. De gele ogen hebben iets herkenbaars. Als iemand vol haat zit, kan hij inderdaad een duivelse blik in de ogen hebben.

Ook de muziek creëert een macabere stemming, niet enkel de asymmetrische ritmiek van Mike Oldfields Tubular Bells, maar ook de dissonanten van Krzysztof Penderecki, Anton Webern en Hans Werner Henze.

The Exorcist is een van de beste horrorflms omdat het tegelijk een goed drama is met psychologisch onderbouwde personages, waarin de lugubere scènes opgespaard worden als climax.

Er staat een leuk filmpje op YouTube over The Exorcist 1973. Enorme lange rijen voor de bios, mensen die de zaal uitvluchten of flauwvallen er werden toen zelfs kotszakjes uitgedeeld omdat mensen onpasselijk werden. Onvoorstelbaar eigenlijk, maar waar gebeurd

Klopt

Hier is een link voor degene die geïnteresseerd zijn.

The Exorcist | Audience Reactions - YouTube

Ik bedoel Cultural Impact of The Exorcist. Duurt 20 minuten. Andere filmpje deed het niet. Gaat dat zien

deze film nog eens bekeken vorige avond en is en blijft één van de beste zonet de beste horrorfilm die er is gemaakt deze film is af alles is aanwezig drama en een goed verhaal schitterende acteerprestaties en een sfeer die een horrorfilm hoort te hebben!!!

Ik heb de laatste tijd maar weinig tijd om films te beoordelen. Het is dan ook alweer een tijd geleden dat ik The Exorcist zag, maar de film staat me nog goed bij. Ik ben niet zo van de horrorfilms eerlijk gezegd. Niet zozeer omdat ze me slapeloze nachten bezorgen, maar eerder omdat ik, op The Shining en Hellraiser na dan, niet zo gauw onder de indruk ben van films uit dit genre. The Exorcist mag zich echter zonder enige twijfel bij die twee eerdergenoemde titels aansluiten.

The Exorcist is een fantastische film! Eng? Ja. In die mate dat het me 's nachts wakker houdt? Nee. Die film moet ik sowieso nog tegenkomen. Daar ik als kind eigenlijk voor bijna elke film wel bang was, is het tegenwoordig eerder een uitzondering. Toch kan ik wel zeggen dat ik The Exorcist angstaanjagend vond. De sfeer is geweldig en qua aankleding zit het helemaal goed. Georgetown ziet er behoorlijk somber uit en de film wordt steeds duisterder naarmate de situatie er slechter op wordt. Een dergelijke, sombere setting is wat mij betreft al veel memorabeler dan een standaard schrikmomentje. Je schrikt wellicht heel erg om zo'n moment, maar na vijf minuten ben je het alweer vergeten. De sfeer in deze film is echter dusdanig deprimerend dat ik dit veel 'enger' vind.

In het begin lijkt de film wat langzaam op gang te komen. Het (korte) gedeelte in Irak is leuk en aardig, maar je kijkt natuurlijk voor de alom bekende spiderwalk, de ronddraaiende kop en het kotsen. De bezeten Regan is een waar monster en Linda Blair verdient dan ook alle lof voor deze prestatie. Het wordt op een gegeven moment onmogelijk om er nog het meisje van het begin in terug te herkennen. Het overige acteerwerk was ook in orde, maar Blair viel vanzelfsprekend het meeste op. De sterke uitwerking van de personages is ook een opvallend element. Het gaat bij vlagen wel allemaal behoorlijk over-the-top, maar juist op die momenten is The Exorcist op z'n best.

Een echte klassieker dus. De film bevat alle ingrediënten die ik persoonlijk in een horrorfilm wil zien, en daarbij let ik vooral op de ambiance. Die is in The Exorcist overduidelijk aanwezig. Het ziet er naar uit dat de film met veel zorg is gemaakt. Het resultaat is een film uit '73 die ik nauwelijks gedateerd vind aanvoelen, maar juist nog steeds doeltreffend.

4*

Vandaag na zeer lange tijd weer herzien en blijft nu, ruim 40 jaar na dato, nog steeds een film die qua kracht, impact en intensiteit, totaal niet aan kracht heeft ingeboet.

Overigens doel ik dan wel op de originele versie, gezien ik de director's cut lang niet zo sterk vind. Toegegeven, de spiderwalk is gaaf, maar komt veel te vroeg in de film, waardoor al meteen duidelijk zou moeten zijn, dat er véél meer met Regan aan de hand is. Ook de vele korte verschijningen/verwijzingen naar Pazuzu/Captain Howdy halen het mystieke karakter uit de film weg.

Nee, 'nothing beats the original'. Dat gaat in de vorm van The Exorcist nog steeds op.
Na al die jaren nog steeds mijn favoriete horrorfilm.

"The Power of Christ compels you!"

The Exorcist staat bekend als de engste film ooit gemaakt, de beste horror-film aller tijden en ongelofelijk choquerend, zelfs anno 2015. Man, wat haat ik het als mensen de reputatie van een film zo enorm opblazen. Laten we maar meteen daarmee beginnen; The Exorcist is helemaal niet zo eng als mensen zeggen en op dat punt ben ik dan ook erg teleurgesteld. Mensen die geen verstand hebben van Horror, en naast The Exorcist en The Shining nog nooit Horror hebben gezien, zullen het inderdaad behoorlijk gruwelijk vinden maar voor horrorfans valt dat reuze mee. Niet dat horror perse enorm eng en choquerend moet zijn, echt niet. Een spannende of lekker macabere sfeer vind ik juist erg fijn, maar waarom deze film dan de reputatie heeft van de engste film ooit? Ik denk dat dat komt omdat mensen die helemaal niet van horror houden deze film kijken omdat hij kwalitatief erg goed is. Dat gezegd hebbende wil ik beginnen met mijn review.

Max von Sydow, ging me echt afvragen hoe oud hij nu eigenlijk is. Hier is hij een oudere priester, in Dune (10 jaar later) is hij behoorlijk oud en in Gladiator (zo'n 30 jaar later) is hij weer oud... Nu blijkt dat hij slechts 44 was tijdens The Exorcist, dus ze hebben hem met make-up ouder laten lijken. Geweldig van Friedkin dat de arabieren in het begin voor de verandering eens geen Engels praten en dat Sydow Arabisch tegen ze spreekt. Wat mij wel teleurstelde was dat zijn rol aanzienlijk kleiner is dat ik had gehoopt. Buiten het eerste stukje in de film en de laatste +/- 20 minuten zit hij helemaal niet in de film.

Linda Blair had erg goede acteerprestaties voor haar leeftijd (14), Sydow schijnt zelfs zijn tekst te zijn vergeten tijdens het filmen van de uitdrijving omdat het jonge meisje de tekst zonder aarzeling kon uitspreken. Met de andere acteurs was ook niets mis. Jason Miller was ook goed als de toegewijde priester. een paar van de andere priesters werden volgens Friedkin door echte katholieke priesters gespeeld.

Het verhaal van The Exorcist vond ik erg sterk. Een mysterieuze archeologische vondst, een meisje dat bezeten schijnt te zijn... En een heerlijk sfeertje. Ook mooi hoe ze zowel in geneeskunde als geestelijkheid een oplossing proberen te zoeken, en dat geneeskunde en psychiatrie daarin falen vind ik zelfs nog mooier. Maar wat ik erg jammer vond is dat het allemaal zo lang duurt voordat ze eindelijk naar de exorcist gaan, dat was wel een beetje een misser. Wel vond ik het erg sterk hoe we de moeder van het meisje met het probleem zien worstelen en hoe we Priester Karras zien worstelen met het onderhouden van zijn geloof.

Nog een laatste kritiekpunt, de soundtrack. Die ontbreekt. 10 minuten in de film horen we even Tubular Bells van Mike Oldfield. Daarna duurt het ruim anderhalf uur voordat er weer soundtrack komt en die is dan ook nog eens veel te zacht. Alleen naar het einde is wel regelmatig wat muziek gebruikt en helemaal aan het einde is Tubular Bells op zeer knullige wijze om-gemixt in de eind credits die niets lijken op de muziek die in de film zat. Zoals ik ook al zei bij Pulp Fiction, muziek is essentieel voor een film. Lange stukken zonder soundtrack wekken alleen maar op je zenuwen. Toch wist de film (ondanks dat het wel wat langdradig aanvoelde) nergens saai te worden.

De make-up en gore waren uitermate sterk, zeker voor 1973. De film heeft een aantal best nare scènes maar ik vond het nergens echt bijzonder eng worden. Wat ik wel echt moeilijk aan kon zien was dat met het kruis... maar het kotsen, de levitatie en het ronddraaien van het hoofd vond ik juist erg indrukwekkend. De uitdrijving is veruit het beste gedeelte van de film. Als ik zeg dat ik The Exorcist niet zo eng vind als word gezegd wil dat niet zeggen dat ik niet vind dat er een goede spanning is. De film is spannend en voor die tijd ook behoorlijk choquerend. Maar als je al vrachtwagenladingen vol jaren '80 horror bent gewend zul je echt niet schrikken van deze film. The Evil Dead is duidelijk beïnvloed door deze film, en mensen maar zeggen dat de bezetenen daar te over-the-top zijn... Deze hier kan er ook echt wel wat van.

Net als in The Omen vond ik de religieuze verwijzingen weer erg geslaagd. De enge atmosfeer van de film heeft daar voor mij ook grotendeels mee te maken, al vond ik dat The Omen dat net wat beter deed. Veel van de katholieke rituelen/gebeden waren realistisch zover ik dat kan beoordelen (Ben een Katholieke christen maar geen priester), voorbeeld: de priester die even, op een been, knielt alvorens de bloemen op het altaar te zetten.

Is The Exorcist een goede film? Jazeker. Is The Exorcist een horror-klassieker? Jazeker. Is The Exorcist spannend? Jazeker. Is The Exorcist zo eng dat je er wakker van licht? Echt niet. Voor het sterke verhaal, de acteerprestaties en de sterke make-up geef ik de film (voorlopig) een dikke 9.

Eens, in de zin dat de film minder eng is dan recenter werk. Maar de horror-films van de laatste 15 jaar missen toch vrijwel allemaal een prettige sfeer en een goed doordacht verhaal.

Kijk dit bedoel ik nu als ik het heb over opgeblazen reputatie, maar goed is goed. Ieder zijn mening.

Geloof me Alex, het kan behoorlijk gruwelijker worden. Uitgedrukte ogen, mensen die even al hun ingewanden uitkotsen, iemand die vrolijk iemand helemaal in stukjes zaagt... ga maar door. Maar niet alle horrorfilms werken even goed, al zijn ze zo choquerend. Een film met ook veel bezetenen (die ook door deze film is beïnvloed) vond ik vele male enger, namelijk The Evil Dead (1981).

Gruwelijk en/of shockerend is niet hetzelfde als eng natuurlijk. Het blijft subjectief ook.

Zeker dat ben ik helemaal met je eens. The Omen, een film die nog veel minder gruwelijk en shockerend is vond ik persoonlijk een stuk enger als deze. Meer omdat daar het verhaal en de atmosfeer veel creepier is. En ook mooie voorbeelden van horror met sfeer zijn bijvoorbeeld de Hammer-films, die vond ik als kind behoorlijk spannend maar nu geniet ik enkel van de sfeer.

Ik vind The Omen niet alleen enger als The Exorcist maar vind hem persoonlijk ook beter.

Ik kan je kritiek ergens wel begrijpen. Mij persoonlijk stoorde het niet.

Tubular Bells van Mike Oldfield is volgens mij, dankzij The Exorcist (en Bassie & Adriaan), een eigen leven gaan leiden.

Toch had de muziek anders kunnen zijn geweest. Toen William Friedkin namelijk tijdens de wereldwijde première van The Exorcist in Munchen was, hoorde hij de muziek van de Duitse elektronische band Tangerine Dream voor het eerst. Hij was zo onder de indruk van hun klanken, dat als hij hun eerder had gehoord, hij zonder aarzelen de band gevraagd zou hebben om de muziek voor The Exorcist te maken. Aangezien dat niet meer kon, was het voor Friedkin niet meer dan een vanzelfsprekende keuze om hun de muziek te laten verzorgen voor zijn opvolger Sorcerer (1977). En kenners zullen ongetwijfeld weten wat voor verbluffende soundtrack Sorcerer heeft die i.m.o. wel beter is dan die van The Exorcist.

Oeioeioei. Als Tangerine Dream voor The Exorcist muziek had gemaakt... dat zou echt geweldig zijn. Ben een grote liefhebber van hun muziek, met name wat ze voor The Keep en Legend hebben gemaakt. Ik ken de muziek van Sorcerer (heb het album) maar de film moet ik nog steeds zien.

Veel naar uitgekeken, maar bleek niet erg spannend of eng te zijn. Wel goed voor zijn tijd, maar verdient niet alle lof die het nu heft.

Op de valreep meegepikt op Netflix NL (de film is beschikbaar tot 12 september). Het is een klassieker en je ziet veel elementen die je in latere films weer terugziet. Ook vaak geparodieerde klassieke scènes en quotes kreeg ik eindelijk eens in originele authentieke vorm te zien.

Ook 42 jaar na verschijnen weet de film nog wel spannende momenten op te wekken, maar het verhaal is traag en de sfx gedateerd, waardoor ik ondanks het feit dat je duidelijk met een klassieker van kwaliteit te maken hebt me niet aan de conclusie kan onttrekken dat The Exorcist de tand des tijds toch niet geheel zonder kleerscheuren heeft doorstaan.

3,5*

wat een (blijvend) meesterwerk!

Wat moet je hierover nog kwijt? Alles is al gezegd en geschreven. Nou vooruit, één zin: "een geweldige film over exorcisme en de beste in zijn soort gemaakt!"

en een halve

Een weerzien met de duivel

Pakweg 10 jaar geleden zag ik The Exorcist -toch alom geroemd omdat deze volgens velen wellicht de engste horror ooit zou zijn- voor het eerst en scheet ik zeven kleuren stront terwijl ik nog net niet achter de bank wegkroop. Of het nu de setting, mijn leeftijd, of mijn inmiddels 10 jaar aan extra ervaring op het gebied van horror is weet ik niet, maar ik was hier toch een heel stuk minder van onder de indruk.

Waar ik dan overigens niet op doel zijn de sublieme (voor die tijd) acteerprestaties, waarbij met name de jonge Regan nog steeds zeer indrukwekkend wordt neergezet. Ik doel dan ook niet op de effecten die voor deze tijd een ware revolutie waren, en zelfs nu nog steeds makkelijk mee kunnen met de hedendaagse films. Ook de verhaallijn is hier geen dooddoener; vakkundig geschreven , en hoewel deze nu met momenten wel cliché over kan komen realiseer je je goed dat deze titel toch echt genre definiërend is geweest . Waar ik dan wel op doel, en wat eveneens mijn grootste teleurstelling was, is dat ik de film eigenlijk helemaal niet eng meer vond. Bekende scene's zoals Regan die achterwaarts de trap afloopt of wanneer Regan haar moeder opsloot in haar kamer en belaagd en mij vroeger doodsangsten gaven, hadden nu vele malen minder impact en stelden mij zelfs enigszins teleur. Nu is dit weleens vaker met films die je 10 jaar geleden als kind zag en later als volwassene terugkijkt, maar bij een film waarover nu nog regelmatig geroepen wordt dat het vandaag de dag nog steeds de engste ooit zou zijn, zag ik dit toch niet aankomen.

Setting heeft wellicht een rol bij mij gespeeld, omdat ik tijdelijk geen televisie tot mijn beschikking heb, en deze dus op de laptop bekeek (hoewel deze echter wel op een stereo aangesloten was). Eveneens kan het feit dat ik inmiddels 3 of 4 biertjes op had enigszins bijdragen aan het feit dat schrikmomenten minder heftig aankomen, en eveneens scheelt het wellicht ook dat ik deze keer niet alleen keek. Het lijkt mij echter onwaarschijnlijk dat al deze factoren het dusdanig effect hebben dat er zoveel angst uit de film weggetrokken lijkt te zijn. Naar mijn idee waren de scene's met de bezeten Regan ook minder prominent aanwezig dan in mijn hoofd het geval was, en tevens waren veel scene's in mijn gedachten ook langer, heftiger en bovenal; vele malen enger. Toch een lichte teleurstelling op dit gebied dus, en hoewel deze titel nog steeds een must-see is voor de liefhebber, een revolutie was in de jaren 70, en nog steeds beter is dan 80% wat vandaag uitkomt binnen het genre, bleef echte angst hier achterwege wat ik toch jammer vond. De volgende keer toch maar weer op een groot scherm, midden in de nacht, in mijn eentje op de bank kijken dan?


4,0*

De Duivel klinkt blijkbaar als een vuilbekkend oud zat wijf dat heel haar leven zware tabak heeft gerookt. Vandaar ook die groene fluimen misschien.

Voor mij werkt The Exorcist niet als horrorfilm, noch als psychologisch drama. Voor het eerste is de film misschien te oud. Of ikzelf. Voor het tweede is het verhaal te mager en zijn de meeste acteurs te slecht.

De enige echte ster van het verhaal, Linda Blair, maakt het nog een beetje goed maar kan het helaas ook niet meer redden.

Die scènes met Blair vind ik toch nog steeds onthutsend sterk, moet ik zeggen, en de wat magere (christelijke) psychologie en symboliek, het gebrek aan 'context' zeg maar, werken volgens mij ook niet echt tegen.

Setting en point-of-view blijven alledaags en 'modern'; het is een wereld waaruit (het gevoel voor) het bovennatuurlijke is verdwenen, en dan vindt er out of the blue deze 'overval' plaats. De onbegrijpelijkheid van deze invasie maakt het niet minder angstaanjagend.

Daar bovenop reflecteert de film misschien ook de (post-)moderne perceptie van een christendom op haar retour, wier theologie, vanuit die perceptie, óók onbegrijpelijk aan het worden is.

De demon wordt in een onttoverde wereld dus niet meer begrepen als demon, en ook niet als psychologisch fenomeen. Hij/zij/het trommelt zelf dan maar in arren moede de zo'n beetje allerlaatste rooms-katholieke exorcist op.

Het geeft overigens te denken dat in een wereld waarin materialisme en rationalisme lijken te hebben gezegevierd, de populaire (film-)cultuur krioelt van de vampiers, weerwolven, monsters, boze geesten en allerlei ander gespuis, al of niet voorzien van puntoren dan wel slagtanden, en soms ook vermomd als ieders buurjongen of – meisje...

Het zal misschien aan mij liggen dat ik bij het gebruik van woorden als 'onttovering' en 'in arren moede' spontaan denk aan het taalgebruikt van Prof. dr. Ulrich Libbrecht. Of ligt het niet aan mij en heb ik hier toevallig met een fan te maken.

Nooit van gehoord

Niks mis mee met die woorden toch? Als die ook nog in onbruik raken, gaat het echt de verkeerde kant op met de wereld

Niks mis met die woorden. Blijf ze gebruiken!

Engste film van zijn tijd bedoel je?