Almost Famous (2000)

Leuke tip van dualcia van een film waar ik anders niet snel op zou zijn uitgekomen. Het is een film met een fraaie seventies sfeer die fijn wegkijkt. Ik koos voor de director's cut van bijna drie uur en heb daar zeker geen spijt van, die versie zakte welgeteld één keer in maar dat heeft niet kunnen voorkomen dat ik het in een keer uitgekeken heb. De film heeft veel weg van The Perks of Being a Wallflower (2012) die ook over een muurbloempje gaat en een fijne nineties sfeer kent, al heeft die film niet de musikale insteek van deze. Een coming of age die zich midden in de rock scene afspeelt, met een brede en bekende cast die het uitstekend doet. Erg aangename wegkijker. 4*

Hoofdrolspeler patrick fugit acteerd extreem slecht en toch is het een goede film.maar waarom ze deze prutser de hoofdrol hebben gegeven snapt geen mens

Een aangename film die, ondanks de behoorlijke speelduur (ik heb de director's cut bekeken), niet gaat vervelen. De film geeft een aardig beeld van een band op tour en de groupies die eromheen hangen. Geen al te bijzondere verhaallijnen, personages of acteerprestaties, maar zoals gezegd kijkt het wel aardig weg.

Matig.

Zoveelste verheerlijking van de rockscene (of eender welk ander hip ding uit lang vervlogen tijden). Ditmaal via een jonge journalist die mee mag gaat toeren met een mid-level rockbandje. Stoere kerels die een wild leven lijden en geweldige quotebare dingen zeggen.

Veel meer heeft de film jammer genoeg niet te bieden, behalve dan een wederkerend moraaltje dat zich uitspreekt tegen de vercommercialisering van een anti-establishment beweging en muziekstroming. Wat kan je daar nog mee aanvangen in 2018.

Enige voordeel is dat Crowe nog wel een redelijk vlotte film weet te maken, wat ook niet verkeerd is voor een film die 150 minuten duurt. Ondanks de lange speelduur zijn er weinig momenten die schuren of waar de verveling echt begint in te zetten, jammer genoeg zijn er ook zelden scenes die enige meerwaarde hebben of nog maar het potentieel tonen langer dan een dag te blijven hangen.

Allicht leuker als je de muziek kan waarderen of die scene hebt meegemaakt.

2.0*

In zijn geheel genomen niet zo mijn ding. Uitgekeken, goed voor een keer, al bij al vloog de tijd wel voorbij, maar er echt warm van lopen deed ik niet. De verwachtingen lagen ook wellicht te hoog met het sterk IMDB-gehalte. Muziek ligt me sowieso al niet en men moet bvb al straf uit de hoek komen om me echt te raken, maar meestal is het plot dan ook in die aard dat het tot nadenken stemt zoals Whiplash van Chazelle.

Ik meen begrepen te hebben dat de regisseur zelf zijn ervaringen als jonkie in de Rocklegendes van destijds heeft overgebracht op zijn personage William (Patrick Fugit). De tour op zich is aangenaam en leuk om te volgen, maar spectaculair is het allemaal niet. Ik heb de director's cut gezien en dan is een goeie 150 minuten wat veel voor me. Eentje die ik snel zal vergeten. Degelijk, zonder meer. Misschien ook allemaal wat romantisch voorgesteld, want echt gortig wordt het nooit. Het ziet er allemaal vrij braafjes uit.

Wat ik zeker wel onthoud is de zeer leuke en goede rol van Frances McDormand als goed bedoelde bemoeienissen als overbezorgde moeder. Bij momenten echt wel met een glimlach gezeten toen ze anderen de stuipen op het lijf joeg met haar tirades.

Een betere Crowe.

Ik had er eigenlijk vooraf niet zo heel veel zin in, vooral na een teleurstellende Jerry Maguire. Toch zijn er nog titels in de carrière van Crowe die ik nog wilde zien, en Almost Famous was er eentje van. En deze film bleek gelukkig nog mee te vallen ook, maar is nog steeds niet hoogstaand.

Ik blijf namelijk van mening dat Crowe geen geweldig vernieuwende regisseur is. Zo'n film als deze had makkelijk een visuele push kunnen gebruiken. Powerregie had de film ook geen afbreuk gedaan. Helaas beschikt Crowe over geen van deze twee kwaliteiten.

Almost Famous is erg klassiek geregisseerd, maar heeft qua verhaal gelukkig iets meer te bieden. Het verhaal doet het hem ook, en wordt gelukkig luchtig genoeg gebracht om je geboeid te houden. Het is niet het meest originele plot, maar boeien doet het in ieder geval wel gelukkig.

Acteerwerk is voor de rest naar behoren. Vond vooral de jonge Fugit erg goed in zijn element, past qua onzekere charme eigenlijk perfect in deze rol. Hudson doet het ook goed, en de film kent meerdere bijrollen die het allen gewoon naar behoren doen en geen irritatie veroorzaken.

Het plot is voor de rest best voorspelbaar, Crowe doet ook weinig moeite om het niet voorspelbaar te maken of ergens een unieke insteek te geven. Een hoop clichés, wat boodschappen hier en daar en een feel-good feeling die er behoorlijk dik bovenop ligt soms. Het is een erg klassiek gebeuren geworden. Een impact op emotioneel of visueel vlak heeft het overigens absoluut niet.

Crowe kan vaak gewoon geen emotionele impact geven aan zijn scenes of echt intrigerende of visueel indrukwekkende scenes regisseren. Alles blijft erg klassiek, maar in wat de film qua verhaal te bieden heeft is het wat hoogstaander. Voor de rest is dit een film die ik eigenlijk in no-time vergeet. De gezichten zullen me waarschijnlijk dan weer wel bijblijven. Geen straf om uit te zitten, en alles bij elkaar is het net aan voldoende.

Het leven van regisseur Cameron Crowe die zelf als schrijver werkte bij Rolling Stones magazine. Via de fictieve band Stillwater geeft hij zijn ervaringen mee als rockjournalist. In 1973 hoorde je nog de echo van de flower power, maar stonden rockbands in grote stadions. Het werd alsmaar grootser. En rockmuziek werd veel meer dan enkel muziek maken met een gitaar omdat je idolen dat ook deden. Het leven naast het podium was even belangrijk als het leven op de planken. De druk van dat leven en de roep om nog meer te groeien en geld te verdienen, werd alsmaar zwaarder.

De film is op zich niet zo groots of visueel bijzonder. Maar het is duidelijk dat Cameron Crowe zijn liefde voor muziek doet uitstralen in de film. Niet alleen de soundtrack, maar ook het verhaal en de sfeer die door heel de film gaat. Peter Frampton was technisch consultant, Nancy Wilson van Heart (toen de vrouw van Crowe) schreef enkele nummers van Stillwater, Mike McCready speelde lead gitaar, ...

De band komt wel fake over, daarvan geloof je niet echt dat het rockers zijn. Kate Hudson als Penny Lane is wel leuk (naar de echte Pennie Lane die Crowe gekend heeft trouwens) en Fugit is wel leuk in contrast met het 'gevaarlijke' rockersleven. Het komt dan soms wel eerder over als een parodie, maar het verhaal zit goed en is duidelijk met een liefde voor muziek gemaakt. Als muziekliefhebber is dit best wel genieten.

Ja dit is een leuke film over een jongen die uit een streng gezin komt en niks mag van zijn moeder.

Hij is juist een fantastische journalist omdat hij nogal saai is. Dit blijkt voor de bandleden en Groepies juist een belangrijke rots in de branding. Langzaam bouwt hij zelfvertrouwen op en je ziet toch een mooie karakter ontwikkeling bij de kleine vent die niet geforceerd voelt.

Ook bij de bandleden gebeuren er interessante dingen. Geen platte neuk en scheldpartijen maar er broeien dingen onder de oppervlakte. Die er tegen het einde op een hele bijzondere manier uitkomen. Die scène in het vliegtuig is prachtig.

Wel duurt de directors cut veel te lang. Je mist soms vaart in het verhaal en er waren iets teveel zijpaadjes. Maar dit is niet erg. Er is een keur aan topacteurs betrokken bij deze film die allemaal een mooie rol neerzetten. Met extra Kudos voor Hoffman, als cynische journalist.

Toffe film dus, zeker als je van muziek films en rock en roll houdt is dit echt wel een aanrader.

Ik zie dat ik deze film alweer 7 jaar geleden voor het laatst heb bekeken. Nu een klein half puntje eraf, maar ik vind het nog steeds een erg leuke film prima sfeer en heerlijke muziek. Vooral dat nummer Fever Dog wat wel wat weg heeft van U2. Wie het nummer echt heeft gezongen kon ik zo gauw niet vinden. Stillwater was een fictieve naam in deze film. Zie nog wel iets van The Stone Garden maar of zij dat nummer toen hebben gezongen is mij onbekend.

Tja de zit is lang 2.41 minuten. Dat had denk ik wel in ruim 2 uur gekund al is deze film ook met deze lengte. De lange versie is gelukkig wel in 4K met iets beter beeld. Geluid is sowieso erg goed. Almost Famous is inmiddels alweer 22 jaar oud poeh. Kate Hudson is de ster in deze film. De bandleden doen het zeker ook goed. Veel minder vond ik Patrick Fugit die toch wel erg jong is, al was de regisseur in die tijd ook pas 16 toen hij journalist werd. Maar goed de tegenstellingen zijn zo best wel groot. Maar toch deze film kijkt heel erg fijn en dromerig weg met als absolute knaller Fever Dog en de aantrekkelijke Kate Hudson.

Film 3.5

Beeld (4K) 4,0

Geluid 4.0

Extra's 5.0 gemaakt in 2021

Muziek is een constante factor in het leven van velen. Ook in het mijne. Muziek begeleidt en onderstreept gevoelens van vreugde, verdriet, angst, melancholie en geluk. Om maar wat te noemen. Muziek is er in ontelbare soorten en maten. Toch is het vaak een bepaalde band, een bepaald album of een bepaald nummer dat in de herinnering springt omdat het met een bepaald gevoel is verbonden. Alleen al in dat opzicht was Almost Famous een heerlijke beleving.

Almost Famous is meer. De film bezit een emotionele structuur en een drive die je in een hartroerend muziekstuk ook aantreft. De film heeft een thema en een plotlijn. Ze zijn herkenbaar als basis en leidraad maar bevinden zich maar zelden op de voorgrond. De film focust veel meer op de personages. Op de improvisatorische componenten. Interessante personages als William die als minderjarige journalist de band Stillwater op tournee volgt en zijn horizon behoorlijk verbreedt. Personages als Penny die als fan de band volgt en voor Russel, de gitarist van de band, een smakelijk hapje is. Het zijn personages als deze die verantwoordelijk zijn voor het melancholische gevoel dat na afloop van een goede film altijd nog even blijft hangen. Ach, je herkent het wel. Het is dat jammere gevoel dat de film is afgelopen.

Almost Famous is meer dan alleen muziek en personages. De film dompelt de kijker onder in een veelheid aan ervaringen en belevenissen die onderling zijn verweven en worden gevoed door emotionele extase en depressie of zich daartussenin bevinden. Emoties zijn in Almost Famous altijd voelbaar maar slechts zelden duidelijk herkenbaar. Fascinerend. Aan het einde van de film stelt William aan Russel de vraag wat hij eigenlijk zo prachtig vindt aan muziek. “To begin with…Everything", luidt het antwoord. Ik zou hetzelfde antwoord kunnen geven op de vraag: wat vind je nu zo prachtig aan Almost Famous?

Ik zal het tot slot toch iets uitgebreider proberen te verwoorden. Almost Famous is een liefdesverklaring aan de muziek en aan de belangrijke en minder belangrijke momenten die het leven bepalen. Ongelooflijk sfeervol. De muzikale omlijsting indrukwekkend. Memorabele scènes en gedenkwaardige momenten. Intrigerende karakters en pakkende dialogen. Kortom, Almost Famous is een heerlijke film.

Nipte voldoende.

Bij momenten een leuke ode aan de rockscène van de jaren 1970, maar naar het einde toe stoorde ik mij alsmaar meer aan het moralistische gezwets van 'dicht bij jezelf blijven' en dat soort dooddoeners. De charme, die de film in het begin wel echt heeft, smelt zo als sneeuw voor de zon en dan is een speelduur van twee uur ruimschoots genoeg voor mij. Blij dat ik hem gezien heb, maar ik blijf op mijn honger zitten wat betreft Cameron Crowe.

2,5

Het idee om een jongen van 15 jaar mee te nemen op een tour van een rockband leek me wel een leuke film te kunnen opleveren, maar het bleef allemaal net iets rond de middelmaat hangen.

De muziek en de ‘70 sfeer zijn zeker een pluspunt in de film. Ook tof dat de film draait rond een middelmatige rockgroep dat nog een grote doorbraak moet forceren i.p.v. een gevestigde waarde in het wereldje. Zo komt het bij momenten wat amateuristisch over hoe ze alles aanpakken, zoals het busje waarmee ze rondtoeren of de T-shirts die mislukt zijn.

Alleen was het vrij snel duidelijk waar de film naartoe ging met William en de band enerzijds en William en Penny Lane anderzijds. Ook de humor was wat povertjes met een zeldzame uitschieter met de vliegtuigscène waar iedereen bekentenissen begint af te leggen. Ook jammer dat de rol van Seymour Hoffman wat beperkt is.

Ik heb wel de kortere versie van 2 uur gezien en ik denk wel dat dat het beste is. Zo komt het toch nog op een nipte 3* door het vlotte tempo dat nog aanwezig is.

3*