Enemy at the Gates (2001)

Dit is en blijft een prachtige film.

Een pluim voor de decorbouwers !!!

Enemy at the Gates

Hopend op een sterk oorlogsdrama ging ik vol goede moed de film in. De hoge waardering gaf mij toch een goed vooruitzicht. Helaas ontpopt de film zich in mijn ogen tot doorsnee, zelfs tot cliché. Een standaard drama met een aardige setting, waarin lang niet alles ten volste benut wordt.

Het verhaal is vrij aardig. Een gevecht tussen twee scherpschutters laat weer eens de oorlog door een gefocuste lens zien. De kleinschaligheid beviel mij tot op zekere hoogte wel. Voor mij persoonlijk is de dramatiek die vervolgens omtrent Vasslli en Tania ten tonele komt een element wat beter verweven kan worden met grootste epiek dan deze kleinschaligheid, een oorlog op schaalmodel. Ondanks dat weten de verhaallijnen zich los van elkaar aardig te ontwikkelen. Het einde is natuurlijk verwacht, en toch geplaatst.

De acteerprestaties passen in de ontwikkeling van het verhaal: apart is het best goed, maar bij elkaar ontbreekt er toch een bepaalde chemie. Jude Law heeft gewoon niet de juiste trekken om ten opzichte van Rachel Weisz een boeiende relatie neer te zetten. Die twee samen slaan de plank behoorlijk mis. Als je ze echter uit elkaar haalt zijn Law en Weisz wel degelijk op niveau.

Ed Harris is een doorsnee toevoeging aan de film. Als ultieme slechterik stelt hij een beetje teleur. Hij mist gewoon de juiste uitstraling.

Over de setting mag ik niet klagen. Stalingrad is werkelijk goed weergegeven. De ruïnes geven je een aardige indruk over wat zich daar heeft afgespeeld. Toch krijg je niet de invloed dat hier in diezelfde ruïnes een van de grootste slagen van de Tweede Wereldoorlog heeft afgespeeld. Weer doet die kleinschaligheid wat van de schoonheid van het geheel af. Ook de linguïstische keuzes zijn niet geheel mijn smaak. In het nieuwe millennium had ik wel iets professionelers verwacht.

Enemy at the Gates blijkt helaas niet meer dan doorsnee te zijn, en krijgt dan ook een gemiddeld cijfer.

3.0*

Vassili Zaitzev.

De held van de Sovjet-Unie, in een wat opgeleukt verhaal over de slag om Stalingrad en zijn rol daarin. Mooi gefilmd, met een goeie cast - Bob Hoskins als Chroetsjov bijvoorbeeld vond ik best grappig, maar ook de hoofdrol van Jude Law is goed, en Ed Harris had voor mij de goede mix van sinisterheid en cynisme om de tegenheld te spelen. Dat het verhaal dan ietwat geromantiseerd is is wel te vergeven - Zaitzev is naar verluidt wel in een duel met een Duitser betrokken geweest, maar de Duitse kant daarvan is nooit verteld - en daarnaast betwijfel ik ook wel ietwat de romance met de mooie Weisz in het door oorlog verwoeste Stalingrad. Toch levert het wel een aardige film op, mooi in beeld gebracht op zorgvuldig in de sfeer passende locaties en - zeker in het begin - een paar behoorlijk realistisch overkomende rauwe gevechtsscenes.

Normaal gesproken ben ik absoluut geen fan van oorlogsfilms, maar zo af en toe wil ik er wel eens uitzondering maken (voornamelijk over de tweede wereldoorlog) , maar dat even terzijde. Enemy at the gates, wat een juweeltje is dit zeg!

De sniperscenes zorgen aan de ene kant voor dat het een relatief rustige film blijft, maar aan de andere kant ontstaat er hierdoor een ongelooflijke spanning die de film zeker ten goede komt. De rust van de film wordt goed gecombineerd met de vlottere scenes die er ook zeker genoeg zijn.

Ander pluspunt is het hele uiterlijk van de film, Stalingrad zag er zeer echt uit en ook de shots van de 'verstopte' Vassili vond ik erg sterk.

Ik hoef in vervolg niet meer drie keer na te denken als iemand vraagt naar een goede oorlogsfilms.

Het ziet er allemaal aardig uit in deze film, maar echt meeslepend wilde het voor mij maar niet worden.

De man tegen man strijd tussen de Russische held en de majoor is veruit de interessantste verhaallijn, maar lijkt niet helemaal tot wasdom te komen. Het wederzijds respect en rivaliteit tussen de scherpschutters onder elkaar daar had meer ingezeten.

Redelijk.

De film onlangs weer gezien en de waardering nu verhoogd met een halve ster. Waarom, ik weet het niet maar op een of andere manier kon ik me beter inleven in sommige karakters dan enkele jaren geleden.

De openingsscenes van de oversteek van de Wolga kunnen zich wat mij betreft meten met de opening van Saving Private Ryan, die duurde wel wat langer en misschien bloediger, maar de intensiteit was hetzelfde. Vooral de scene waarin de russische militaire politie begint te schieten op hun eigen mensen terwijl die alleen maar weg proberen te komen van het vijandelijke vuur.


De overgang naar de volgende scene is dan ook heel abrupt, maar roept ook een vraag op, voor het eerst laat Zaitsev zien wat hij met een geweer kan, maar de methodes die hij gebruikt doet denken aan een degelijke opleiding, dan vraag je jezelf af waarom hij dan in een zelfmoord eenheid was geplaatst wiens enige doel was om als kanonnenvoer te dienen.
Afijn, die scene zet ook de toon voor de film, het kat en muis spel van de sluipschutter en zijn prooi. Soms komt de slag om Stalingrad wel in beeld in al zijn gruwelijkheid, het waren bijna alleen maar straatgevechten, van portiek naar portiek en van kelder tot kelder, om aan te tonen dat sluipschutters zich daar niet mee bemoeiden. Dan waren de sluipschutters eigenlijk veiliger als de gewone soldaat. Waarschijnlijk zijn de romatische intermezzo's om die reden dan ook in de film opgenomen om te laten zien dat je in een dergelijke oorlogssituatie iedere kans om te eten, te drinken, te slapen of lief te hebben moest aangrijpen, je wist namelijk niet of je een uur later nog wel zou leven.
Die momenten zwakken de film voor mij wat af, als kijker ben ik meer geinterreseerd in het kat en muis spel tussen Zaitsev en Konig. Dat wordt gelukkig ook uitvoerig in beeld gebracht.
De politieke intrige die rond de successen van Zaitsev ontstond legt ook genadeloos het systeem in de USSR bloot. Functioneerde je niet dan was je lot bezegeld. Tegelijkertijd werd ook duidelijk dat propaganda zowel voor de russen als de duitsers zeer belangrijk was om de moraal in eigen gelederen hoog te houden.
Zaitsev heeft meer interesse in die propaganda dan Konig, maar komt er al snel achter dat hij ook een pion is op een groen laken. Hij hoeft maar een ding te doen, Konig overhoop knallen en twijfelt of hij de juiste man is om die opdracht uit te voeren.

Direct al vanaf het begin dat Konig ten tonele verschijnt krijg je een hekel aan hem, hij negeert de gewonden die in een trein worden afgevoerd Dat wordt later nog versterkt door bewust het russische jochie te gebruiken om Zaitsev uit zijn tent te lokken. Hoewel hij aangeeft aan het jochie om niet meer terug te komen, weet hij ook dat dit wel zal gebeuren en hij vermoord het kereltje in een ultieme poging om Zaitsev te doden nu hij terug moet naar Duitsland.

Dat Zaitsev zal slagen in zijn missie is de hele film wel duidelijk, de weg daar naar toe wordt op een geweldige manier in beeld gebracht, ook de randverschijnselen, zoals het bombardement en de gevechten in de ruines en de beelden van de kade aan de Wolga komen zeer authentiek over en geven goed weer hoe het daar moet zijn geweest in die paar maanden.

Law en Harris maken indruk met hun spel, Weisz komt niet uit de verf, ik twijfel of zij wel geschikt is voor dit soort heroische rollen. De rollen van Fienes en Perlman completeren de russische kant van het verhaal, Perlman in zijn rol als in genade weer aangenomen soldaat die de andere kant van het regime heeft leren zien en dus zeer pragmatisch is ingesteld, zorg goed voor je zelf, een ander doet dat niet. Fienes als de politicus die heel goed in de gaten heeft hoe hij het systeem voor eigen gewin kan laten werken, daar toch gewetenswroeging over krijgt en zich dus niet met de keiharde russische communisten kan meten zoals Chroetsjev, schitterende rol van Hoskins, hij zet een zeer driftig en pedante Chroestjev neer.
Waarom ik de film niet hoger waardeer, vanwege de voor mij overbodige liefedsrelatie tussen Law en Weisz, die haalt de spanning voor mij wat uit de film, voor de rest prima film

Schitterende oorlogstriller waarin twee ervaren scherpschutters elkaar naar het leven staan. Jude Law is niet mijn favoriete acteur maar speelt hier wel de rol van zijn leven, net zoals Brody in The Pianist.

Ed Harris is dan weer een schitterend volgens mij zwaar ondergewaardeerd acteur die al vaker in pareltjes heeft meegespeeld.

Prachtige beelden en decors. Een must voor iedere filmliefhebber

5 sterren

Begint sterk, maar verliest snel zijn kracht. Komt grotendeels door het nodeloze liefdessubplot en de storende Britse accenten van Russische soldaten. Vond het einde ook magertjes.

Ik ben een beetje een fan van regisseur Jean-Jacques Annaud. La Guerre du Feu en Der Name der Rose behoren tot mijn favoriete films en ik ben erg nieuwsgierig naar wat de beste man verder heeft gemaakt. Vandaar dat ik voor de Oorlog/SF-challenge deze film maar eens heb bekeken.

De Russische sniper Vassili wordt door zijn prestaties als propaganda gebruikt voor het Sovjet leger tijdens de slag om Stalingrad. Alleen dan worden Vassili en de lijder van de propaganda-campagne verliefd op dezelfde vrouw. Ook de Duitsers krijgen lucht van de sniper en sturen sniper

Major König naar Stalingrad om Vassili uit te schakelen.

In het begin ergerde ik me er een beetje aan dat de Russen en de Duitsers allebei Engels praten en af en toe wat met een accentje schreeuwen, maar zodra je dat eenmaal accepteert zie je dat het acteerwerk erg goed is. Jude Law zet een sterke rol neer als Vassili, hij ziet er ook een beetje uit als een Rus. Verder ook goed acteerwerk van Joseph Fiennes, Ed Harris en Ron Perlman. Bob Hoskins zette een grappige Chroesjtsjov neer, al was het mischien een beetje tekenfilmachtig. Rachel Weisz was ook wel goed, al vond ik haar stem soms een beetje irritant.

Enemy at the Gates heeft echt zo'n begin 00s look, en dat werkt toch een beetje in het nadeel van de film. Ik vond de locatie niet echt als Stalingrad aanvoelen, maar opzich was het wel prima gebouwd. De film was ook degelijk opgenomen en de CGI zag er over het algemeen wel redelijk uit. De soundtrack is gecomponeerd door James Horner. Ik vind Horner een erg goede componist, maar dit is wel een van zijn mindere werken. Veel hergebruikte cue's uit Willow en schandalig jatwerk uit Schindler's List.

Al met al vind vind ik Enemy at the Gates een goede oorlogsfilm, een goede balans tussen drama, romantiek en actie. Al vind ik wel dat je veel meer met het verhaal had kunnen doen en het had ook minder ver-engelst gemogen. Ben erg nieuwsgierig hoe Sergio Leone's nooit voltooide Stalingrad-film eruit had gezien, qua plot zou het opzich wel hier op kunnen lijken.

Enemy at the Gates

Na de erge tegenvaller van gisteren “Morgan (2016)“ ben ik vandaag maar verder gegaan met deze film en wat was het toch een ontiegelijk fijne film, niet de beste WOII film maar, hij was prima! Nee, deze film is geen Der Untergang (2004) en zeker nu met het Russisch perspectief is het al helemaal een verschil met Saving Private Ryan (1998). Toch volgt deze film de andere twee genoemde wel op de hielen, maar zelf vond ik Stalingrad (1993) / Stalingrad (2013) net een tikkeltje beter (op sommige vlakken uiteraard).

Door mijn Metal (muziek) obsessie vergeleek ik de film altijd met de metal band “At the Gates - Wikipedia - nl.wikipedia.org“. Toen ik deze film dus telkens langs zag gaan wou ik hem maar niet aandrukken, best onlogisch: Ik dacht dat het de metal band was. Na een tijdje drong het rustig binnen dat Netflix geen muziek streamt maar films, toch maar aangezet, haha! Die zaterdagmiddag nooit de film afgekeken en er dus maar voor gezorgd dat ik hem gisteren weer opnieuw bekeek en heb hem net afgerond. Veel stukken kwamen me weer bekend voor, ik wou geen risico lopen dus was blij met mijn keus om hem helemaal vanaf het begin te kijken.

Het begin van de film, Vasili Zajtsev leert jagen van zijn opa, en red een bepaalde leider in de tweede wereld oorlog van 5 Duitse soldaten met een goeie precisie. Hij word gepromoveerd naar de Sniper Divisie waar hij als Russische sniper de Duitsers mag verslaan. De Duitsers zijn daar natuurlijk niet van gediend en Erwin Koning wil Vasili Zajtsev uitschakelen. In gevecht met elkaar vallen verschillende doden. Toch wint Vasili Zajtsev en hij word de held van Rusland.

De begin scene dat ze van de boot afstappen komt mij toch zo rete bekend voor. Volgens mij had ik zo’n precieze scene ook gespeeld in een ‘Call of Duty’ game genaamd: “Call of Duty: United Offensive - Wikipedia - nl.wikipedia.org“. Dit weet ik niet meer zeker omdat deze weer eens in een HD versie uitkwam op de PlayStation 3 maar, de scene komt mij echt heel erg bekend voor van een spelletje, kan natuurlijk ook anders zijn.

Uiteraard is dit Non-Fictie verhaal goed en mooi uitgewerkt, je kunt wederom de gruwel daden van het Derde Rijk zien. Neem bijvoorbeeld Sascha die opgehangen word door Erwin Koning omdat deze de Duitsers verraden had. Bij het zien van deze scene zat ik uiteraard ook met open mond te kijken want Jean-Jacques Annaud laat dit behoorlijk duidelijk zien in de film, weer eens iets nieuws.

Ook laat de film de dagen van het rode leger zien. Velen weten het niet, mensen die zich er niet in verdiepen of niet geïnteresseerd in zijn maar, het rode leger was soms nog harder dan het derde rijk. Wat het derde rijk heeft gedaan was niet bij het eigen leger, althans ik hoop niet dat het derde rijk zijn eigen mannen heeft vergast in gaskamers (zou er anders niet raar van staan te kijken), het rode leger was natuurlijk totaal anders. Wat deze film ook erg goed laat zien is dat er een machine geweer met een groepje Russische soldaten klaar achter een stenen muur zitten als er een bepaalde divisie richting de Duitsers rennen. Wanneer de Russen door hebben dat de Duitsers op die positie te sterk waren en terug probeerden te trekken werden ze wel door hun eigen land dood geschoten. Je moest en zal vechten, dit laat het mooie propaganda deel van Jozef Stalin ook goed zien. Jozef Stalin was voor de Russen ‘de’ leider, en iedereen kon zijn kont likken. Deed je dat nou niet, dan was je een landverrader, en werd je dood geschoten.

Nu heb ik vandaag weer van iemand anders gehoord dat het in de eerste wereld oorlog erger aan toe ging, was de oorlog voorbij dan vermoorde de Russen je wel bij je eigen huis, mocht je het land hebben verraden. Of ik dit nou geloof weet ik niet.

Of Vasili Zajtsev , of de Finse sluipschutter Simo Häyhä nu de beste sluipschutter ooit op de aardbodem was zal me een worst wezen. Deze film was te gek en ik vond dat het concept uitstekend was. Heb me prima vermaakt op sommige scenes na, die te traag of saai waren. Nee, Enemy at the Gates is geen topper, ik heb wel prima genoten.

4.0*

Prima oorlogsfilm met mooie personages. Vooral het begin is erg sterk en ook het einde is zeker niet verkeerd. Rollen worden uitstekend vertolkt door Ed Harris en Jude Law. Rachel Weisz is een mooie actrice maar heeft hetzelfde manco een beetje als Keira Knightley. Te mooi Brits gesproken. Overigens niet echt een probleem dat deze film geheel Engels wordt gesproken. Wat betreft Ed Harris is zijn Duitse uiterlijk prima gecast. Vond alleen die Russische commandant een wat vreemde eend in de bijt. Vooral dat Russische leger vond ik wat te vrijpostig. Ander minpuntje vond ik de CGI technieken. Vooral bij de grote gevechten als bij de vliegtuigen die te snel vlogen naar mijn mening. Maar goed overall bekt deze film goed al had ik de snipermomenten graag nog wat langer willen zien in het begin. de hangende jongen vond ik wel een zeer apart moment in de film Blijft toch bij je hangen na het zien in deze film.

De transfer op blu ray vond ik trouwens goed. Had hier wat kritieken over gelezen maar dat valt reuze mee. Vond eerder het geluid wat tegenvallen. Beetje zacht gesproken bijna dichtgeknepen.

In hoeverre het verhaal gebaseerd is op ware feiten? Well ik denk dat de schrijver een aardige vrije wil had in het boek. De personages bestonden, maar het hele verhaal is denk ik toch vrij fictief geschreven. Voor wat betreft de film maakt dat niet uit. Vond het liefdesplotje ook geen probleem. Heb hier overigens de moeilijkste wip ooit gezien in een film

Een uitstekende oorlogsfilm is dit, maar toch net niet de top van de oorlogsfilms. Ik had al eerder wat gelezen over de bekende Vassily Zaitsev nadat ik vorige maand nog de film Stalingrad (1993) meepikte. Wat de film betreft is het eerste anderhalf uur erg goed. Het liefdesplotje had voor mij weinig toevoeging en haalde echt ontzettend de vaart uit de film. De soundtrack is van een hoogstaand niveau, net als de actie die desondanks het uiteindelijk vaak lang wachten was tot er iets gebeurde toch boeiend bleef. Lang wachten om een schot te nemen is nu eenmaal typische, dagelijkse kost voor een scherpschutter. Een ander minpuntje is eigenlijk de casting en de gesproken taal in de film. Jude Law en Rachel Weisz die Russen spelen en Ed Harris die een Duitse mof speelt. De laatste kon er nog mee door als Duitser maar het is jammer dat alles in het Engels gesproken werd. Dat haalde de geloofwaardigheid toch een heel stuk naar beneden. De acteerprestaties waren an sich wel in orde, maar ja het zien er gewoon geen mensen uit van dat land... De kostuums zagen er dan weer wel verzorgd uit.

Enemy at the Gates is dus toch nog een film die ik net 4* ga geven omdat de film verder goed lette op de details bv. sneeuw in de koude winter (we zien echter wel nergens hongersnood maar dat was misschien vooral aan de kant van de Duitsers tijdens het einde van de Slag bij Stalingrad). Verder heb ik eigenlijk geen idee of de Sovjets hun eigen manschappen neerknalden als ze wouden terugtrekken. Lijkt nogal bruut maar volgens mij heb ik het al eerder gezien.

Ik ben weer aan het lezen geslagen en het blijkt dat König volgens de archieven nooit heeft bestaan. Het hele duel is dus in feite een mythe. Bovendien was Tania slechts een minnares van Zaitsev tijdens de oorlog en blijkbaar zou ze wel geraakt zijn door granaatscherven maar niet zoals in de film waar ze Mrs Filipov op de boot wou zetten. Blijkbaar heeft Vassily haar eigenhandig naar een veldhospitaal gebracht. Daar zou ze dan vernomen hebben dat Vassily omgekomen zou zijn, waarbij ze pas in 1969 in een interview ontdekte dat Vassily nog leefde. Dus het einde van de film is historisch ook al niet correct. Nu ja het blijft een film en voor het verhaal maakt het allemaal weinig uit, het is ten slotte geen documentaire, maar wou het toch even vermelden.

Het geromantiseerde verhaal van de Russische sluipschutter Vassili Zaitzev. Verfilmd door Amerikanen dan nog wel. Weliswaar over een tijd waarin ze bondgenoten waren. Of toch samen vochten tegen dezelfde vijand. Het verhaal is geromantiseerd met feiten en figuren die niet bestaan hebben, maar het is nu eenmaal film. Daar maak ik me niet zo druk om, evenmin om de taal dat hier voor sommigen wel een probleem lijkt te zijn.

De film begint wel goed en het lijkt dan ook een boeiende oorlogsfilm te worden. De slag van Stalingrad was een belangrijk keerpunt in de 2e WO, dus voldoende materiaal voor een film. We zien ook de manier van oorlogsvoeren door de ogen van de Russen. Gewoonlijk gaat het over de oorlog in het westen van Europa. Hoskins is wel een zwakke Khrushchev, toch één van de bekendere figuren die wel echt bestaan heeft.

Gaandeweg krijgen we een Pearl Harbor-sausje over de film met een driehoeksverhouding. Wat bij Pearl Harbor nog wel werkte, wordt hier meer en meer de rode draad van de film. Naast de vete tussen de sluipschutters, zodat het meer een western in oorlogstijd wordt. De Slag van Stalingrad wordt helemaal bijzaak en is ook gedaan voor je er erg in hebt.

Maar het is wel genoeg entertainment en de aankleding is wel tof gedaan. Saai is het zeker niet, maar er had veel meer in gezeten.

Als de Russen niet zo plat Engels accent hadden had ik 4* gegeven.. Goeie film !

“He isn't dead, and do you know why? Because I haven't killed him yet.”

Uitstekende oorlogsfilm. Vooral de onderlinge strijd tussen de Russische sniper Zaitsev en zijn Duitse tegenstander Major Konig wordt goed uitgewerkt, en Harris en Law acteren het allemaal fantastisch. Het is jammer dat er vooral Engels wordt gesproken, maar na een tijdje (en wat gewenning) stoorde het niet meer. Ook omdat al het andere zo sterk is.

De regie, het acteerwerk, de steeds verder oplopende spanning, de muziek, de mooie beelden en het op zich al reuze interessante verhaal etc. Alles klopt. Vooral de beelden van het verwoeste Stalingrad zijn schitterend, en in deze setting komt het kat-en-muisspel tussen Zaitsev en Konig helemaal tot z'n recht. Het romantisch subplotje tussen Law, Weisz en Fiennes neem ik dan graag op de koop toe. De laatste scènes tussen Zaitsev en Konig maken het helemaal af.

Matig oorlogsfilm.

Het draait om een battle of wits tussen twee snipers. Eentje Russisch, de andere Duits maar blijkbaar kon het allemaal in het feilloos Engels. En met een Franse regisseur achter de schermen is het boeltje helemaal compleet. De Russen zullen blij geweest zijn.

Verder is het een redelijk doorsnee oorlogsfilmpje dat zo uit de Hollywoodfabriek komt gerold, met dik aangezette muziek, matig acteerwerk en een love triangle die echt helemaal nergens op slaat. En uiteraard zijn 120 minuten niet genoeg om een simpel verhaaltje als dit te vertellen.

De sniperactie zelf valt nog wel mee, maar weet de film absoluut niet te redden. Het is best flauw, saai en voorspelbaar, anderzijds ben ik gewoon geen fan van oorlogsfilms en dit is een erg, erg klassieke. Eentje om snel weer te vergeten.

1.5*

Zeker een aardige film, maar teveel storende elementen.

Het liefdesverhaal is onnodig en zeker tegen het einde niet krachtig genoeg. Maar de film doet zichzelf de das om door zichzelf ongeloofwaardig te maken door de Russen Brits te laten spreken.

Zonde, want het plot, het camerawerk, en de majestueuze scenes zijn erg sterk. *3,5

Matig.

Erg jammer, maar ik moet toch echt zeggen dat dit 1 van de mindere oorlogsfilms is die ik tot nu toe heb gezien. Gekeken vanwege het genre en toch wel hoge reviews, maar wat ik uiteindelijk te zien kreeg was eigenlijk gewoon een slordige film.

De film probeert al snel een toon te zetten met een opening, a la Saving Private Ryan . Echter pakt Annaud dat erg slordig aan. Het is wel allemaal wat grootser en spectaculairder, maar het komt niet binnen. Dit heeft onder andere te maken met de houterige vliegtuig effecten, te snelle montage en verkeerde camerastandpunten. De camera zelf is ook niet intens genoeg, enige manier waarmee dit echt mee lijkt te werken is hand held camera.

Het is ook erg jammer dat de Russen niet Russisch overkomen. Normaal vind ik het niet erg dat er Engels gesproken wordt in Duitse, Russische etc etc personages, maar het lijkt alsof ze de acteurs zo Brits mogelijk maken hier. En dat vergeet je regelmatig dat Russen in de hoofdrol staan.

Law is wel ok, niet slecht niet goed. Harris speelt al wat beter, en fijn dat het niet de meest typische schurkenrol is maar dat hij wel iets menselijkere trekjes heeft. De rol van Weisz is slecht. Niet dat ze hem zelf slecht uitvoert, maar het hoort niet in deze film. De romantiek botst regelmatig met de sfeer en sommige dialogen die hiermee bijkomen zijn te stom voor woorden. Weisz lijkt sowieso alleen maar gedichten op te lezen.

Voor de rest steunt de film te veel op clichés, waarmee het vaak allemaal wat voorspelbaar is. Pas richting het einde lijkt de film even een eigen smoel te krijgen, kind dat opgehangen wordt is aangrijpend gedaan, maar dat Weisz de granaat overleeft is natuurlijk te raden. Jammer allemaal. Een film mag best voorspelbaar zijn, zo lang je er niet te veel Amerikaans materiaal ingooit.

Wat dan wel goed gelukt is, is de vormgeving van de omgeving. De verwoestte stad ziet er wederom prachtig uit. De bombardementen zijn daarmee best spannend, en de stoffige omgeving helpt hierbij. Sniper scenes zijn spannend en ook goed gelukt, en daarmee tilt dat de film wat omhoog.

Jammer dat het allemaal een beetje slordig is. Budget was er, maar het script, personages en dialogen falen genadeloos. Naar mijn mening is Annaud niet de juiste man om een oorlogsfilm te regisseren.

Aardige oorlogsfilm die het vooral moet hebben van zijn drama, prima acteerwerk, mooie decors en zijn licht dramatische score die nogal in het geheugen blijft hangen en die je een uur later nog zit te neuriën. De film is gebaseerd op het boek De Rattenoorlog van D.L. Robbins, de schrijver van het boek romantiseert de ware gebeurtenissen ook al behoorlijk dus dat de film niet geheel waarheidsgetrouw is begint al bij de schrijver.

Wat ten eerste opvalt is het geschapen beeld van het Russische leger waar helaas weinig aan gelogen is. Veel tactieken destijds hingen alleen maar aan de ontzaglijke hoeveelheid soldaten die ze in de strijd konden gooien, gewapend of niet, meerdere getuigen en verhaal bevestigen dat soldaten vaak over hun kameraden moesten klimmen en dat men maar bleef komen. Een Duits officier vergeleek Rusland versus Duitsland ooit met een olifant die een mierennest aanvalt: het maakt niet uit hoeveel mieren we doodstampen op een gegeven momenten zullen de mieren de olifant tot op het bot kaal vreten.

Het beeld helaas van de politiek officieren en hun wandel, vooral in het begin, is ook redelijk spot on. Niet alleen letten die op iedere woord en stap die je zette maar ze hadden praktische een vrijbrief iedereen standrechtelijk te executeren, vooral terugtrekkende troepen, iets dat door politiek officieren 'lafheid in het aangezicht van de vijand' genoemd werd. De politiek commissarissen waren soms nog meer gehaat dan de vijand en als men een commissaris in handen van de Duitsers konden laten vallen deden ze dat. Want de Duitsers wisten er ook wel raad mee, de ergste martelingen en lijkschendingen aan het Oostfront waren soms in gegeven door de politiek commissarissen

Terug naar de film, hij wordt eerst wel als grondsoldaat ingezet en overleeft dat ternauwernood, dus dat klopt wel een beetje. Dan maakt hij kennis met de meestersluipschutter destijds in Stalingrad, ene Abzalov. Aangezien hij al een aardig potje kan schieten legt hij zich er daarna ook op toe wat opvalt bij zijn commandant. Hij krijgt daarna zijn eigen team, mag opleiden, krijgt ene Kulikov mee die overigens niet de geschiedenis heeft die degene in de film wel vertelt en zit voornamelijk achter de Duitse linies op een erg gevaarlijk gebied genaamd Mamajav Koergan. Een plek waar hij verschillende duels met verschillende kundige Duitse tegenstanders uitvecht. Konig komt pas tegen het einde van de slag voorbij en de Konig die in de film te zien is vormt eerder een samenvatting van meerdere tegenstanders/personages. Zo heeft het personage Danilov in het echt ook een veel minder prominente rol, hoewel hij wel doorslaggevend is in het vinden van Majoor Konig. Hij laat in werkelijkheid inderdaad zijn hoofd zien maar niet uit wroeging of schuld, maar juist uit opwinding omdat hij de Duitse schutter meende te hebben gezien. Op het moment dat Zajtsev hem doodschoot werd hij geassisteerd door Kulikov. Zo zijn de problemen die hij op een gegeven moment had met Danilov ook niet helemaal uit de lucht gegrepen alleen ging het om zijn divisiecommandant die ziekelijk jaloers was op alle aandacht, de reputatie en de hoge heren die hij mocht ontmoeten in de vorm van Chroetsjov en Zjoekov.

Er mankeert nogal het nodige aan de film qua echtheid, de gebeurtenissen rond Zajtsev zijn behoorlijk opgeleukt en gedramatiseerd. Desalniettemin moet gezegd worden dat het ondanks die punten van kritiek een vermakelijke en prima gemaakt film is. De aankomst, de oversteek, de stad zelf, het materiaal klopt, alleen jammer van die rare steekvlam wanneer de tanks schieten, de fabrieken waar ze regelmatig vertoeven zien er ook geweldig uit, zelfs het beeld met de dansende kinderen, een Stalingrad icoon, ontbreekt niet. De soldaten zien er vies en vermoeid uit, en ja, er leefden nog steeds burgers onder de puinhopen. Stalin verbood net als bij Stalingrad als Moskou en Leningrad dat de bevolking geëvacueerd werd want dan had het Rode leger een reden om te vechten. De gang en wandel van het Rode leger zoals ik die al eerder noemde en het beeld van de leiding en politiek officieren. Al met al is het een mooi tijdsbeeld en zal het niet ver naast ze waarheid zitten. Ik las overigens dat veteranen van het Rode leger fel op de film tegen geweest waren toen hij uitkwam, want zo vonden ze dat het boven genoemde beeld, wat juist door velen wordt bevestigd als waar, volgens hun helemaal niet klopt. I wonder...

Al met al een echt leuke film om van tijd tot tijd er eens in te gooien.

Sinds films als The Abyss en Apollo-13 ben ik nogal een fan van Ed Harris. Ook in deze film speelt hij weer ijzersterk. Hij kruipt in de rol van een Duitse 'topgun' die zijn Russische tegenstander dient uit te schakelen. De Rus heeft echter precies dezelfde opdracht.

Zeer realistische decors en locaties. De film verveelt mede daardoor geen moment. Ook in scènes waarin geen oorlogshandelingen te zien zijn, is de sfeer steeds dreigend en onbestemd.

De knappe Rachel Weisz is aanwezig voor het (overbodige) romantische aspect.

Ook ik schaar mij onder het groepje wat deze film 4 sterren gunt. (IMDb = 7,6)

Zeer realistisch verhaal, een hel schijnt het geweest te zijn in Stalingrad, Hitler en Stalin beschouwden de stad als cruciaal in het oorlogsverloop. Het had natuurlijk allemaal te maken met de naam van Stalin die in de stadsnaam zat! De slag bij Stalingrad duurde ruim 5 maanden (aug'42 - febr'43) maar koste velen het leven. Hitler had de strijd hier onderschat, zijn tanks konden niet veel in de straten die vol met puin van de ruïnes lagen. Trouwens in Leningrad was het nog erger voor de mensen (burgers en soldaten), dit beleg duurde vanaf 8 september 1941 tot 27 januari 1944 en eten was er vrijwel niet meer. Ook hier gaf Hitler het niet snel op!

De film is een van de betere die gemaakt is over de 2e wereldoorlog binnen de Europese grenzen. Het enige nadeel vond ik dat de voertaal niet origineel was, helaas sprak iedereen Engels. Dat is dan ook het enige puntje van kritiek dat ik heb. Er wordt goed in geacteerd, de locatie is geweldig en ook het materiaal is uitmuntend qua originalteit.

Mijn waardering voor de film is al bekend: een 8!

Film moet het voor mij helemaal hebben van de eerste 20 minuten. De oversteek van de Wolga en dit onder moordend Duits vuur, de scène waarin de Russische soldaten door de NKVD zelf werden neergemaaid wegens lafheid en het moment dat Zaytsev enkele hoge Duitsers met uiterste precisie neerschoot. De eerste 20 minuten konden zich ongeveer meten met de eerste 20 minuten van Saving Private Ryan. Wat daarna kwam vond ik allemaal wat minder boeiend. Maar over het algemeen toch een prima film, hoewel minder dan Stalingrad uit 1993, die helemaal vanuit het oogpunt gefilmd was van de Duitse soldaat.

Verbazend sterke oorlogsfilm waarbij ik aanvankelijk lage verwachtingen voor had. Had de idee van een typisch Hollywoodiaanse aanpak, niet dat die er niet was, maar toch in veel mindere mate. De eerste twintig minuten vergelijken met SPR is misschien wat te veel van het goede, maar het is zeker een prima scène waarbij het hallucinant was hoe jonge Russen met slechts een geweer voor 1 op 2 soldaten de dood worden ingejaagd. Zomaar, zonder strategie of wat dan ook. Alsof het een soort ontgroeningsritueel betrof.

Nadien verandert het plot wat van schouder en ligt de klemtoon bij de rol van de snipers. Bloedstollend eigenlijk. De spanning is constant te snijden en deze werd goed weergegeven. Law doet het uitstekend en Harris ontgoochelt zelden of nooit, ook nu niet. Het kat-en-muisspelletje is ongewoon spannend en boeiend om te volgen.

Ook visueel zeker meer dan prima film. Er zitten prachtige shots in, mede door het fijne camerawerk. De typische romance is ook aanwezig al werd die gelukkig niet te veel onder de aandacht gebracht. Het gezaag dat het jammer is dat er Engels gesproken werd stoort me ook. En behoudens voor de Duitsers gaven die Duitse dubs voor de Russen ook niet het optimale effect.

Russen en Duitsers die in het Engels communiceren, daar moet ik wel even aan wennen. Verder een degelijke oorlogsfilm die een beeld geeft van de verschrikkingen in Stalingrad. Leidraad is het kat en muis spel tussen twee sluipschutters aan beide zijden van het kwaad. Het romantische lijntje vond ik eerder overtuigend dan storend.

Film die al heel lang op de plank lag, maar die ik nog nooit gezien had. Oorlogsfilms zijn door het zware thema meestal niet iets waar ik me regelmatig aan waag, hoewel er de nodige klassiekers tussen zitten. Enemy at the Gates, zo blijkt, is daar geen uitzondering op.

Wat ik sterk vind is dat de film nergens mijn aandacht verloor. Je krijgt van alles te zien: heftige veldslagen, politiek en een opbloeiende romance. Ik vond al die aspecten geslaagd uit de verf komen: de gevechten zien er overtuigend uit, het is interessant om te zien hoe Vasily als propaganda gebruikt wordt en de driehoeksverhouding werkte niet afleidend. Sterker nog, ik vond de rol van Rachel Weisz een erg fijne toevoeging.

Verder draait de film namelijk uiteindelijk vooral om de tweestrijd tussen Jude Law en Ed Harris. Deze is overigens spannend, want de twee scherpschutters zijn behoorlijk aan elkaar gewaagd. Het levert bij vlagen bloedstollende momenten op, waarvan de uitkomst niet altijd zeker is. De film schroomt zich ook niet om bij tijd en wijle ronduit luguber te zijn. Uiteraard refereer ik naar de beelden van vele gewonde soldaten, de dood van Danilov, maar ook zeer zeker naar de opgehangen Sasha. Momenten waarbij letterlijk de rillingen over mijn rug liepen.

Enemy at the Gates is absoluut een film die indruk op me gemaakt heeft. Naast prachtige decors, muziek en (actie)scènes is ook het acteerwerk erg sterk. Een subtiele film is het allerminst: de film ademt wel degelijk Hollywood uit. Dat blijkt nadrukkelijk uit het feit dat ervoor gekozen is Russen en Duitsers Engels te laten praten; misschien wel het enige overduidelijke smetje op een film die verder eigenlijk nergens overduidelijk steken laat vallen. Eenieder die geïnteresseerd is in films over de Tweede Wereldoorlog kan ik deze film zeker aanbevelen, niet in de laatste plaats omdat de situatie in Stalingrad voor mijn gevoel minder snel aan bod komt.

4*

Enemy at the Gates heb ik een kleine 20 jaar terug voor het eerst en het laatst gezien en was wel toe aan een tweede kijkbeurt. De film stond me bij altijd vrij imposant en spannend. Dat eerste klopt nog wel, dat tweede valt me nu gewoon tegen. Eigenlijk heeft Enemy at the Gates hetzelfde euvel als Saving Private Ryan die 3 jaar eerder verscheen. Een indrukwekkende, massale opening (vooral het genadeloze geweld van Russische officieren tegen hun eigen mannen is pijnlijk en schrijnend), daarna fors gas terugnemen en eindigen met het nodige aan spektakel. Ook bij SPR had ik er ook gewoon moeite mee om na de landing op Normandië mezelf echt over te geven aan het hoofdplot en dat is hier ook. De bombastische opening zorgt voor verwachtingen die de film niet meer waar weet te maken.

Ondanks dat de film me best prijzig lijkt (het verwoeste Stalingrad ziet er top uit!) zitten er best wel de nodige schoonheidsfouten in. Het stoort dat zowel de Russen als de Duitsers Engels praten. Dat kan eigenlijk gewoon niet in een serieuze, grootse oorlogsproductie. En heel spannend of emotioneel sterk weet de film jammer genoeg niet te worden en da's best knap met twee topsnipers, wat toch wel boeiend zou moeten zijn. Het liefdesverhaaltje erbij hadden ze ook wel weg mogen laten, voegde helemaal niks toe en geeft de film veel te veel een blockbustergevoel a la Pearl Harbor dan dat het een rauwe oorlogsfilm is. De personages komen sowieso niet echt lekker tot leven en zijn vrij vlakjes qua acteerwerk. Dit klinkt allemaal vrij negatief, maar de film kent gelukkig wel voldoende tempo en actie om tot het einde toe prima kijkbaar te blijven, maar echt opvallend goed vind ik de film niet.

3* (was 3,5*)

Spannende film over een Russische sniper, Zaitsev, die het moreel van de troepen terug opkrikt tijdens de slag om Stalingrad door zijn indrukwekkend palmares. De Duitsers zenden hun eigen top-scherpschutter om hem uit te schakelen. Alles zit heel goed in elkaar, van visueel opwindend gefilmde actie, zinderende spanning tot en met een goede acteurskeuze en een obligaat vleugje romantiek. Deze oorlogsthriller heeft alles wat een goede film moet hebben. Harris en Law zijn hier prima bezig. Een persoonlijke favoriet.