Magnolia (1999)

Ik kan niet begrijpen hoe zo'n een vage film zo hoog beoordeeld kan worden door iedereen. Het zijn een samenhang van omstandigheden die weinig met elkaar te maken hebben "'Van de hak op de tak " verhaal. Het is alsof je 3 uur naar een soap zit te kijken, moet ik wel toegeven dat er wel goed geacteerd wordt voor een soap daarvoor krijgt die 0.5 ster. Misschien begrijp ik niet wat de regisseurs, producers wilde weergeven op de scherm, maar zal er zeker van zijn dat ik nooit meer 3 uur voor ga zitten om de plot/bedoeling/ van deze film te begrijpen.

Niets met elkaar te maken hebben? De personages hebben juist alles met elkaar te maken. Dat maakt het juist zo sterk vind ik, het blijft 1 geheel.

Dat wordt ook geprobeerd om duidelijk te maken en als je dat niet door hebt, helaas.

SHORT CUTS!

Behoorlijke tegenvaller

3 uur lang kijken naar hysterische, wenende en deprimerende personages (waarover we amper iets te weten komen, buiten het feit dat ze gezondigd hebben in de verleden).

Ik had bijzonder veel moeite om mee te leven met de personages, het liet me allemaal zo koud. En het is niet dat ik harteloos ben, integendeel. Aan Julianne Moore heb ik me bijvoorbeeld 3 uur lang doodgeërgerd. De enige die me iets of wat kon raken was de tv-presentator.

De verschillende thema's (vergiffenis,toeval,zonde,waarheid/liegen)die aan bod kwamen, de onderlaag van de film zeg maar, waren nogal vrij makkelijk uitgewerkt vond ik.
' X begaat een zonde => X achterhoudt de waarheid => X krijgt een schuldgevoel => X bekent alles en hoopt op vergiffenis '. Dit had toch iets diepgaander mogen uitgewerkt worden in de verschillende verhaallijnen. De restaurantdialoog (waarheid of liegen) tussen de politieman en die drugsverslaafde vrouw vond ik dan weer wel erg geslaagd. Ook de symboliek achter de kikkerregen is mooi gevonden.

De film heeft niet die emotionele impact gehad die ik hoopte, daarom houd ik het bij 3 sterren.

Ik vond de eerste 10 minuten echt geweldig, wat een heerlijk begin met One(altijd een geweldige track voor een film of serie trouwens). Maar ik moet deze film zeker nog een keer herzien om alles wat beter te begrijpen

Prachtige film. Stuk voor stuk interessante verhalen op originele manier verbonden.

Enige minpuntje was Tom Cruise, die kwam duidelijk acteercapaciteiten tekort vergeleken met alle andere hoofdrollen.

Maar daarom is die kikkerregen sterk, het is eigenlijk Bull-Shit maar ook een binding van de personages. Fantastische lading dus met deze scene!

Die kikkerregen is één van de grootste meerwaardes.

Poeh, dat was me wel een lange zit. Gelukkig was het eerste deel echt heel goed, want anders had ik hem niet in één dag afgekeken. De film begon goed en, ondanks dat er vrij weinig gebeurde en er totaal geen voortgang in zat (qua Waar gaat dit heen?), bleef het toch boeien. En dat zegt wel wat voor iemand die altijd minstens één aanknopingspunt moet hebben. Echter duurt de film toch te lang om echt 3 uur lang zo door te kunnen gaan. Na ruim 2 uur heb ik de film dan op pauze gezet, omdat ik het anders echt niet vol zou hebben gehouden. Even later, na het boodschappen doen, de film weer aangezet en mijn vermoeden werd bevestigd. Het einde is gewoon niet zo als die had gemoeten. Het voelde gewoon niet goed. En dan vooral die kikkerregen. Ik vond het echt een grote anticlimax en zonde van de hele film.

Hele gewone, realistische en vooral boeiende film die geruïneerd (beetje overdreven) wordt door het einde.

4,0*

De hele film is gewoon realistisch op die regen na.

Touché. Zie ook: WaarMaarRaar.nl - Merkwaardige kikkervisjes-regen in Japan

En toch kan het er bij mij niet in. Een kikkerregen...

Mijn god... Straks vallen er nog katten en honden uit de lucht.

Verschrikkelijk langdradige film, leuk hoor meerdere levensverhalen in 1 film, voor de meeste mensen ongetwijfeld kunst te noemen in mijn beleving voegt het niks toe. Een groot pluspunt was het goede acteerwerk in deze film. Het mooiste vond ik nog de kikkerregen, ik lag in te dommelen en opeens schrok ik me het apenzuur en was ik weer bij de les.

Kan iemand mij vertellen wat er zo ontzettenmd bijzonder is aan deze film?

Om eerlijk te zijn, alles wat je niet benoemt

Klik eens op meniningen en je vindt een stuk of 30 berichtjes die dat uitleggen.

"We may be through with the past, but the past ain't through with us"

Voor de derde of vierde keer herzien, en die film blijft maar beter en beter worden. Als ik het niet wist dan had ik niet geloofd dat ik naar een drie uur durende film zat te kijken. Wat gaat de tijd razendsnel zonder ook maar één inkakmomentje. Hoe meer je ontdekt in de film, hoe beter ie wordt. Filmtechnisch is het echt een hoogstandje. Geweldig camerawerk en feilloos gemonteerd. Hierdoor lopen alle verhalen perfect door elkaar, hoewel ik op één of twee momenten dacht dat ze misschien wel iets minder in de scènes konden knippen maar gewoon door laten spelen. Maar 9 van de 10 keer werkt het perfect en alle personages komen tot zijn of haar recht. Dit is natuurlijk ook grotendeels te danken aan de niets minder dan briljante acteerprestaties;

Tom Cruise als T.J. Mackey. Cruise heeft al vaker laten zien dat hij de playboy kan uithangen en doet dat hier ook op briljante wijze. Waar hij vaak niet verder komt dan een gladde glimlach op z'n Hollywoodkop te toveren wordt hij hier de ultieme macho. Hilarische en briljante rol. Bij het interview verandert er iets in zijn gezicht, en vervolgens krijgen we misschien wel de mooiste scène uit de film en uit Cruise's acteercarrière. De ontmoeting met zijn vader. Zijn verleden en karaktereigenschappen worden allemaal duidelijk wanneer Tom Cruise zo heftig en emotioneel je mee weet te slepen. Pure kunst. We zien een paar van P.T.'s huisacteurs, die we ook als nooit te voren zien schitteren. John C. Reily als de ietwat dommige gelovige agent Jim, maar wat een lieverd zeg. Philip Baker Hall die langzaam de draad kwijt begint te raken en een hele sympathieke rol van Philip Seymour Hoffman als verzorger Phil. Phil en Jim zijn tegelijk de minst geliefde personen in de film (als in dat ze niet worden gewaardeerd) als de meest hulpverlenende en sympathieke mensen. Julianne Moore heb ik ook nog nooit zo goed zien acteren. Ooit kon ik haar niet uitstaan maar die tijd is voorbij, waaronder door deze rol. De chaotische - op het randje van krankzinnige - emotionele Linda is ook een briljante vertolking. Ik ben vast nog een aantal geweldige rollen vergeten, maar ik wil er nog eentje in het bijzonder noemen; William H. Macy. "I used to be smart but now I'm just stupid." Zo'n ontzettend triest personage, wederom briljant vertolkt. Je kan boekendelen schrijven over de cast in Magnolia, maar ik ben al veels te lang bezig daarover.

Het verhaal bestaat uit een briljant raamwerk van personages. Die personages zijn stuk voor stuk ijzersterk omdat ze allemaal duistere en lichte kanten hebben, dus door en door menselijk. De themazin (zie bovenaan) lijkt ieder personage te doorgronden. We proberen verder te gaan, maar het verleden zit op je hielen en we kloten maar wat aan. Iedereen wordt gevormd door het verleden, en iedereen heeft moeite om het te accepteren. Uiteindelijk komt het er op neer dat het leven gewoon ontzettend moeilijk en ingewikkeld is, en we niet moeten veroordelen maar vergeven, ondanks het kwaad dat ons is aangedaan. Dat dit heel erg overeenkomt met de christelijke ethiek is volgens mij geen toeval. De verteller benadrukt dat er net wat teveel toevalligheden zijn, dat het niet één van die dingen kan zijn. Van de briljante introductie tot de meest bizarre climax in de filmgeschiedenis lijkt dit de leidraad te zijn, door onwaarschijnlijke omstandigheden en een terugkerend profetisch rappertje.

Hoe de personages verbonden zijn is niet alleen goed uitgedacht, in enkele scènes komt dat heel mooi naar voren. De meest memorabele scène van deze samenhang is dan natuurlijk het nummer Wise Up. Zo mooi. De muziek van Aimee Mann zou ik absoluut niet weten te waarderen als muziekliefhebber, maar o wat is het mooi in deze film (en niet alleen het nummer Wise Up). Ook twee geweldige nummers van Supertramp blijven bij en de filmscore is ook erg sterk. Met die briljante montage vloeit alles ineen; de muziek, de beelden, de verhalen, de emoties.

P.T. Anderson weet realistisch drama te combineren met symboliek, in wat wel zijn beste film moet zijn. Een bijzondere filmmaker, iemand die niets van (film)school heeft geleerd en zijn eigen weg heeft gevonden. Een van de betere writer-directors aller tijden. Magnolia is een van de meest indrukwekkende drama's die uitblinkt in camerawerk, montage, muziek, acteerwerk, verhaal... Waarin eigenlijk niet? Bijzonder en meesterlijke film van natuurtalent P.T. Anderson.

4,5*-5,0*

Is geen kritiek noch commentaar op bovenstaande (goede) recensie maar ik blijf het vreemd vinden hoe zo velen sympathie kunnen hebben voor personages die hun partner bedriegen, coke snuiven, onmenselijk zijn tegenover eigen kind, elk weekend met een andere vrouw in bed duiken (playboy cruise),...
Akkoord dat alle personages hiervoor vergiffenis vragen, dat is ook een hoofdthema van de film, maar veel verder dan een simpele ' sorry voor wat ik gedaan heb in het verleden ' + tranen met tuiten huilen komen ze in mijn ogen toch niet...

Dat is voor mij juist een van de sterkere punten van de film. We moeten mensen niet zomaar veroordelen, we zien waar de problemen vandaan komen (hoewel dit natuurlijk gevaarlijk is om te zeggen, dan kan men heel gemakkelijk in de slachtofferrol kruipen) en dat het ze niet 100% te verwijten valt. Mensen maken fouten, en we moeten ze vergeven, niet veroordelen.

Dat is een reden waardoor ik de film niet naar behoren kan waarderen. Ik krijg totaal geen binding met de personages, waardoor ik ze dus moeilijk kan vergeven. Dat is uiteindelijk ook een typisch kenmerk van de mens. We veroordelen vaak mensen die we totaal niet kennen. Vanaf we dan meer te weten komen over de achtergrond van die mensen, draaien we onze mening om. Dat is dus wat ik mis bij Magnolia. We leren alle personages een beetje kennen, maar niet genoeg om ze in mijn hart te sluiten. Anderzijds kan het ook aan mijn karakter liggen. Ik ben niet iemand die snel mensen in vertrouwen neemt, of persoonlijke dingen vertelt aan mensen die ik (nog) niet goed ken. Maar dit even terzijde. Waarschijnlijker was de film voor mij toegankelijker geweest met iets minder personages.

Echt een hele aparte film, dit werk van PT Anderson.

De scheidingslijn tussen een sterk ontroerend drama en wat onsamenhangende filosofische troep is echt heel dun in dit geval.

Welke kan valt het balletje in dit geval op?

De film begint gelijk in moordtempo door wat verhaaltjes te introduceren. PT Anderson wil niet dat je dit stukje helemaal onthoudt, maar alleen als herkenning introduceert. Langzaamaan wordt duidelijk dat we het verhaal van meerdere personages. PT Anderson verknipt elk verhaal in verschillende partjes. Vervolgens ziet de kijker per dag wat partjes. De eerste dagen zijn dit hele kleine partjes, en het tempo ligt enorm hoog. Samen met de korte, vluchtige strijkers als muziek zijn de eerste paar dagen snel voorbij.

Gelukkig is het allemaal makkelijk te volgen (deels ook omdat er, eerlijk gezegd, weinig gebeurd).

Daarna wordt het allemaal iets langdradiger, en naast de hysterie ook een beetje saai. Alles wat er rest is de symboliek die PT Anderson wil meegeven in de vorm van de verschillende personages.Thema's als vergiffenis, zonde, ontrouw, liefde en gezondheid komen er allemaal aan te pas. Ik moet zeggen dat dit me allemaal niet zo trok. Dat hele gedoe van vergiffenis trok me niet genoeg. Waarschijnlijk komt dit vooral omdat ik geen binding had met de karakters. Misschien komt dit door het gebruik van partjes, maar ik had dus totaal geen medelijden met de man die wordt ontslagen, het kind dat onder druk van z'n vader staat, de stervende man die z'n zoon wil zien.. En deed me totaal niets. En dat is toch wel jammer, aangezien het toch wel essentieel is in een film als Magnolia.

Wat overblijft is een levensles dat je het leven zelf kunt maken, en het leven je niet overkomt. Helaas kan die boodschap deze film voor mij niet de Top 250 inloodsen. Wat overblijft is een film die een boodschap wil overbrengen, maar nimmer de kijker bereikt.

Het acteerwerk is wel van erg hoog niveau. Dit is de eerste rol van Cruise die mij overtuigt van zijn kwaliteiten, maar ook de resterende rollen van Macey, Hall, Reilly en Moore zijn stuk voor stuk van hoog niveau. Daar heb ik toch wel ontzag voor als kijker.

Daarnaast gebruikt PT Anderson ook gebruik van een erg diverse, bijna luchtige score om zijn film kracht bij te zetten, waar hij in mijn ogen zeker in slaagt.

Het einde van de film is zachts gezegd heel apart te noemen. We zien langzaam hoe alles weer op z'n plek valt, en de algehele boodschap kracht wordt bijgezet.

Al met al zeker geen slechte film, maar slaagt er in mijn ogen niet in om de kijker echt te overtuigen van de boodschap die het mee wil geven. Om terug te komen op mijn eerste alinea, ik wil dit zeker geen onsamenhangende filosofische troep noemen, maar het meesterwerk wat dit poogt te zijn is het ook zeker niet.

Nee, medeleven en sympathie voor de karakters is eigenlijk niet belangrijk om Magnolia goed te vinden. In There Will Be Blood is het ook niet belangrijk. In die films gaat het meer over interessante of fascinerende personages. Ik denk ook niet dat je na één kijkbeurt een goed oordeel kunt vellen over deze film

Nope, ben van plan hem nog wel eens te bekijken, de 3 uur vlogen wel om.

Hahaha, jij hebt echt helemaal niks van de film begrepen. Sorry, hoor; ik lach je niet uit, maar ik vind dat wel een grappig gegeven.

weer 3 uur verknald uit mijn leven. Waarom vond ik crash en love actually wel goed en deze niet. Waarschijnlijk omdat die verhaallijnen meer aangedikt waren als die in deze film. Meer hollywood denk ik. Ach ja, ik ben de gehele top 250 langzaam aan het afwerken. Tot dusverre blijkt mijn smaak niet echt te corresponderen met het gros van het land. Ieder zijn meuk zeg maar!!!

Crash en Love Actually zijn volgens mij toch wel een heel pak populairder dan Magnolia. Misschien ook niet. Hij staat wel redelijk hoog genoteerd hier op moviemeter. Magnolia kan je eigenlijk pas goed beoordelen als je hem meerdere keren hebt gezien. Je gaat toch ook niet een symphonie van Mahler beoordelen na één keer beluisteren?

Deze film ''meer Hollywood'' noemen dan die twee titels gaat natuurlijk nergens over.

Harmjan, ik doelde er juist op dat die andere 2 films gemakkelijker te kauwen zijn dan Magnolia.

enne AC, als ik zou weten wat een symphonie van Mahler was, had ik je een passend antwoord kunnen geven!!!