Magnolia (1999)

oke, goed geacteerd.. maar daar blijft het ook bij. ik heb 3 uur zitten wachten tot er iets spannends gebeurde en toen vielen er opeens kikkers uit de lucht. toch heeft Tom Cruise mij weer gefascineerd in deze film.

Ik snap geen klap van deze film...

Echt waar Tom Cruise fascinerend dit is toch echt de enigste en waarschijnlijk laatste keer dat Cruise fascinerend is voor mij.

'' I really do have love to give. I just don't know where to put it. ''

Het werd tijd om Magnolia weer eens te zien, na al die jaren. Ondertussen ben ik ook ouder, is mijn (film)kennis wat breder geworden (althans, dat hoop ik) en ik was nieuwsgierig hoe ik na al die tijd de film opnieuw zou beleven. Zou hij me verrassen? Zou hij tegenvallen? Weet hij me nog net zo te raken als dat ik mij herinner van vroeger?

Ja, nee, ja.

Magnolia is een prachtige, eigenzinnige film over menselijk leed en onmogelijke toevalligheden. Het is fascinerend, boeiend en het kent mooie, emotionele momenten. Mede door de lange speelduur heb ik de herziening lang uitgesteld. Dit is geen film om 'zomaar' even tussendoor te kijken, maar ik ben blij dat ik er de tijd voor heb genomen. De (lange) vertelling is zeker geslaagd. De tientallen hoofdpersonages zijn divers, interessant, intrigerend en weten te overtuigen. Dit natuurlijk dankzij de geweldige sterrencast. Zelfs Tom Cruise wist me te raken (niet direct, het eerste uur bleef ik de behoefte voelen hem een stomp te verkopen, maar ach), en dat zegt al heel wat.

We kennen het allemaal: schuldgevoelens, gewetenskwesties, spijtbetuigingen.. hoe ga je er mee om? Dat maakt juist dat deze film zo 'dichtbij' weet te komen. Het is menselijk en herkenbaar. In Magnolia krijg je te zien dat alle personages op een andere manier met hun demonen en problemen omgaan. Het is nergens over the top of storend emotioneel. Er wordt niet gepoogd de kijker een morale levensles door de strot te douwen, integendeel. Je krijgt de levensverhalen te zien van personen waar je snel empathie voor voelt en die je langzaamaan een beetje beter leert kennen. De twists in die verhalen houden het interessant. Dit is ook wel nodig, want na 2 uur leek Anderson even in herhaling te vallen en werd het een tikkeltje langdradig. Er zitten tenslotte wel heel.. erg.. .veel.. dialogen.. in.

Mijn oog viel deze keer vooral op de Philip's (Baker Hall en Seymour Hoffman) terwijl ik me nog goed herinnerde dat het tijdens de eerste kijkbeurt voornamelijk John C. Reilly was die mijn aandacht trok. Maar: geen enkele acteur of actrice hoeft onder te doen voor de ander, dat is het mooie van deze film. Ik was zelfs even verrast toen ik Felicity Huffman zag. Ik kon me haar totaal niet meer herinneren, dus om mijn 'Desperate Housewife' te zien vond ik erg leuk.

En nu proberen de stille hoop te houden dat Cruise ooit nog eens beseft dat hij dit soort rollen óók kan spelen, in plaats van de troep waar hij zich de laatste jaren tot verlaagd. Hij kan beter dan dat, dat bewijst hij maar weer in deze film.

Ik denk het wel. Cruise heeft per slot van rekening toch de hoofdrol gespeeld in een aantal films gemaakt door de grote der Aarde: Kubrick's Eyes Wide Shut, PTA's Magnolia, Scorsese's The Color Of Money en vergeet ook zijn rol niet in Vanilla Sky.

PS: Niet dat ik Cameron Crowe bij de grote der Aarde reken, hoor.

Mja, dat zijn inderdaad zijn beste rollen. Maar die gast heeft gewoon een ontzettend irritant hoofd wat hij heel vaak in zijn nadeel gebruikt. Ik had nooit die Oprah aflevering moeten kijken.

Klopt Ik ben compleet eens met dat het niet aangezet is. De film laat gewoon je eigen interpretatie open over de karakters. Niet zoasl Gran Torino die ik net keek en waar levenslessen door je keel geramd werden Dat vond ik sowieso een van de meer positievere aspecten van de film.

Leuk bedacht, goede cast toch kon hij mij niet boeien doordat ik hem langzaam en saai vond en die kikkerregen?

0.5 geef je voor een film die je haat en waarbij alles slecht is. maar toch zeg je dat het leuk bedacht is en dat het een goede cast heeft?

Ik vond hem ook heel slecht. Met een leuk idee en een goede cast ben je er kwablijkelijk nog lang niet, ik had echt enorme moeite om hem uit te kijken ik vond hem echt verschrikkelijk saai terwijl ik films waar dit soort issues aan bod komen normaliter zeker kan waarderen zoals bijvoorbeeld Happiness, laatst genoemde vond ik echter wel heel goed uitgewerkt waardoor hij mij in tegenstelling tot Magnolia van begin tot eind kon boeien.

Wat was er dan zo onwaarschijnlijk slecht uitgewerkt aan Magnolia? En wat bedoel je met saai? Je kan er niets mee of ben je te ervaren en te veeleisend om dit goed te vinden?

Door de naar mijn mening slechte uitwerking van het geheel, dus de hele film, heb ik hem van het begin tot het einde als zeer saai ervaren mag ik dat niet vinden of is dat volgens jou niet mogelijk aangezien jij het woord onwaarschijnlijk in jouw vraagstelling naar mij gebruikt? Bestaan er überhaupt te ervaren filmkijkers en als jij je afvraagt of ik niet te veeleisend ben omdat ik deze film niet goed vind ontkracht je daarmee wel jouw hoge waardering voor deze film.

Je komt niet veel verder dan 'saai'. Ik weet genoeg.

Bedankt voor je antwoord.

Meer kan ik er niet van maken.

Graag gedaan.

Happiness is net zo saai of saaier als magnolia.

Als Magnolia volgens jou ook saai is dan zou ik hem iets minder sterren geven want je hebt hem nu 5 sterren gegeven.

Ik vind hem helemaal niet saai.

Ik doel meer op je vergelijking dat je Happiness wel goed vindt en Magnolia saai, want Magnolia heeft juist een vlottere vertelling.

Het feit dat ik Happiness wel goed vind en Magnolia niet daar kan ik helaas niets aan veranderen want dat is mijn mening. Dat jij vindt dat Magnolia een vlottere vertelling heeft is jouw mening en die respecteer ik.

Open tot discussie sta je ook niet. Je zegt dit vind ik saai 0,5.

Kan toch niemand iets mee.

Over iemands mening moet je denk ik ook niet gaan discussiëren maar gewoon accepteren, want daar komt het dan uiteindelijk denk ik wel op neer. Sorry dat ik jouw mening niet deel en geloof me in bepaalde zin begrijp ik je wel, jij vindt dit een steengoede film en je bent zeker niet de enigste en dan komt er iemand die zegt dat hij de film in zijn geheel saai vindt en geeft hem een halve ster.

Als je mijn uitleg erg beknopt vindt begrijp ik dat ook, maar dat komt omdat ik de gehele film niet goed vind dus ik kan daar dan niet een heel verhaal aan vast breien. Ik ben wel blij voor jou dat jij er van hebt genoten, maar mij deed hij niks, sorry.

Er valt geen bal te snappen aan deze film, maar het is lastig uit te leggen wat het dan wel is. Eigenlijk is het weer het bekende verhaaltje, niets is wat het lijkt. Dat hebben we al gezien bij Crash, Amores Perros en Babel. Bij die films miste ik een beetje de diepgang en structuur van wat de film nu echt probeert te zeggen. Want het bekende verhaaltje is, is dat er een verhaal in een film moet zitten. In Magnolia wordt alles zo perfect uitgevoerd en verteld dat het zeer geloofwaardig overkomt. Daardoor zijn de veranderingen ook voor de kijker heftiger. Het is een film waarbij je zelf moet nadenken, en kunnen verwerken tot je eigen verbeelding. Niet alles is letterlijk te nemen. Mensen die dit niet kunnen hebben helaas pech gehad. 4,5*

Dat lijkt mij een hele mooie slotzin om deze anders uitzichtloze discussie over mijn mening wat deze film betreft te beëindigen: als je deze film niet goed vindt dan kun je niet zelf nadenken en je moet je dingen gaan verbeelden om hem wel goed te kunnen vinden.

Wat een pseudo intellectueel geleuter. Je snapt waarschijnlijk niets van deze film. Mensen schatten zichzelf en de regisseur veel te hoog in. Die lacht zich krom. Je laat een paar kikkers uit de lucht donderen en je hebt een Arthouse film. Kortom elke blowende regisseur kan de zogenaamde Intellectuelen bereiken door de meest vage films te maken.

Deze film gaat helemaal nergens over en krijgt veel te veel aandacht.

0,5 ster.

Mooi gesproken Vincent!

Waar slaat zo'n opmerking nu op? Vertelt er iemand een mooi verhaal over d'r beleving, zonder uberhaupt moeilijke woorden te gebruiken en dan krijg je zo'n kritiek...

Snap er niets van.

Daar is niks aan gelogen Vincent. Rommelig, langdradig, vol met fouten en vol met onzin deze film.

Aparte films hou ik gerust wel van maar Magnolia vind ik echt te slecht voor woorden, maar hij zal zich inderdaad wel rot lachen dat mensen zich dan maar gaan verbeelden dat hij goed is. Zo ook lachte ik mij rot toen ik deze flutfilm had gekeken en vervolgens hier heel voorzichtig aangaf dat ik hem niet zo goed vond en ik dan vervolgens 4 of 5 man over me heen krijg die denken dat ik wat heb gemist of dat er een steekje bij mij los zit omdat ik deze film helemaal niks vind.

Deze 188 minuten te lang durende Magnolia is voor mij zonder twijfel de meest overgewaardeerde en allerslechtste film die ik ooit heb gezien.

Een film als The Big Lebowksi, die jij wel waardeert, gaat ook helemaal nergens over, maar is daardoor wel vermakelijk.
Deze film gaat wel degelijk over schuld, verlies, en andere grote thema's uit de literatuur (en later cinema). Dat het jou niet raakt, of dat je dat niet ziet (wat me vrij onlogisch lijk) is een tweede, maar het gaat wel degeijk ergens over. En dan de kikkerregen. Tja, dat gaat wel ergens over. Dan kan je het wel onzin vinden, vooruit, maar als je de Bijbel kent, dan kan je ook snel zien hoe dit binnen de thematiek valt. Dat het dus ergens over gaat.

Daarnaast is dit als film sterk in elkaar gezet, zij het iets te lang (wat overigens iets anders is dan langdradig, want lange tijd zit er behoorlijke vaart in, waardoor de film iets korter had gekund omdat het teveel wordt). Goede montage, fotografie, mooie muziek, soms ook goed in de film verwerkt (Habanera van Bizet, Goodbye Stranger van Supertramp), sterk geacteerd, en in het geheel niet rommelig. Ben benieuwd wat jij er rommelig aan vindt. Er komen veel personages in voor, maar het geheel is vrijwel chronologisch, en de verbanden worden langzaamaan steeds duidelijker. Niets moeilijks of rommeligs aan.

Benieuwd wat jullie Magnolia stemmers van zijn Boogie Nights vinden...

Dat was voor mij de repetitie voor Magnolia en deze laatste blijft dan ook zijn meest flamboyante film en hoogtepunt van z'n carriere tot nu toe

Boogie Nights vond ik al niet veel, deze het dieptepunt in zijn carrière tot nog toe

Magnolia, Punch-Drunk Love en There Will Be Blood zijn sterker dan Boogie Nights. Zijn eerste film (Sidney) heb ik nooit gezien maar ik hoor dat die de minste is.