Magnolia (1999)

"Perfection is achieved, not when there is nothing more to add, but when there is nothing left to take away."

Volgens mij kon er in deze film heel wat weggelaten worden ... Het voelde voor mij aan als 'n geforceerde boel ...

Komt dit mooie citaat uit de film zelf, zamna?

(Het is al weer een tijdje geleden dat ik Magnolia gezien heb....)

Nee, die is van Antoine de Saint-Exupéry

Als je een kikker kust krijg je een kleine prins....

Ik had Magnolia al een paar keer eerder gezien op moviemeter, en gister zag ik hem eindelijk liggen in de Mediamarkt (Quality Film Collection) en daarom nam ik mij kans. Gister gelijk gekeken.

Erg bijzondere en aparte film. Op het begin schrik je even van alle karakters en personages die je opeens moet volgen, maar wanneer de film vordert leer je de personages steeds beter kennen en heb je eindelijk een beeld van wie we nu precies volgen.

Alles klopte in de film, de muziek was erg zorgvuldig en bijna perfect uitgekozen (wel veel zeik-nummers, moet ik eerlijk bekennen) en het camera werk was ook erg goed bedacht en uitgewerkt. De verschillende (muziek)stijlen doen het goed in een film met zoveel hoofdpersonen.

Een ode aan alle actrices en acteurs die meegewerkt hebben aan deze film. Hoe dramatisch sommige rollen ook waren: alles was geloofwaardig. Ik kreeg wel uiteindelijk een voorkeur voor bepaalde verhalen (de politieagent en het verslaafde meisje), omdat je er zoveel volgt, kies je gewoon het verhaal uit wat jouw het meest aangrijpt. Niet te min voor de film.

Ik ben helaas niet zo slim om Bijbelse verwijzingen en andere achterliggende betekenissen te snappen en te achterhalen, ik weet wel dat de film niet zo maar is bedacht. De zorg, de passie en de orginaliteit waren heel goed en kwamen goed naar voren, zodat alleen genieten nog mogelijk was.

Ik ben het overigens wel eens met sommige berichten hieronder. De speelduur van deze film duurden echt te lang voor mijn gevoel. Begrijp me niet verkeerd, ik heb niks tegen lange films. Maar sommige scènes vond ik te lang, en konden, naar mijn inzien, ingekort worden.

4,5* Denk dat ik deze film nog meerdere malen zal gaan bekijken en ook zou moeten kijken om het beter te begrijpen. Aanrader voor iedereen!

Inderdaad. Dit kun je trouwens ook afleiden uit de tekst ''But it did happen" wat te zien is op een schilderij als de moeder en dat verslaafde meisjes herenigd worden.

einde kikkerregen dus kost hem flink wat punten bij mij. voor de rest onderhoudend,

Lijkt me dat de belachelijke kikkerregen en het bijbehorende simultaan liedje iedereen op zijn minst vele punten zouden moeten kosten hier, maar wat blijkt? Het wordt geslikt als zoete koek... men kan niet meer uitgaan van zekerheden

Waarom zou het punten moeten kosten, als jij het helemaal niks vond betekent niet dat anderen het wel als toegevoegde waarde zagen.

Ik vond het juist prachtig gedaan.

en ik ook

Het simultaan gezongen liedje vond ik wel een beetje belachelijk, maar ach, een mooi liedje is het wel, dus daar prik ik wel eventjes doorheen. Met de kikkerregen had ik niet zoveel problemen.

Omdat ik het niet laten kan "I'm Singing in the Rain": kikkerregen in Japan

Nog even over de recensie van barns: Mooie recensie om te lezen en een heldere kijk op de film.

Ik vond het liedje wel mooi alleen vond ik de scene zelf een beetje belachelijk.
Trouwens, kan iemand mij iets vertellen over die kikkerregen? Hadden ze dat met de computer gemaakt, of hadden ze nogal wat kikkers verzamelt?

Of nep-kikkers kan natuurlijk ook, met wat echte ertussen voor close-ups... Denk daar eerder aan, maar ik weet het niet xD

Deze film is af,werkelijk geweldig zelden een betere film gezien of niet zelfs

Zeer goede film. Het principe van de film is er goed en origineel uitgewerkt. Een topcast die goede rollen neerzet. De teksten van de film gaan volgens mij nog dieper als ik snap, dus een herziening zal ik nooit uitsluiten. Mooi camerawerk, de muziek vond ik persoonlijk niet helemaal geweldig, maar paste soms wel perfekt bij de film.

Deze film heeft wel wat onderliggende lagen en emoties bij de hoofdpersonages liggen. Dus als ik jou was zou ik hem nog een keer bekijken. En jammer dat je de muziek niet geweldig vond. In mijn geval was het perfect

De muziek paste goed bij de film. Maar ik houd niet van sentimentele muziek.

Mijn god, ik heb zelden iets draconischers en sentimentelers gezien als de volkomen mispeer die het eindlied hier brengt.. zou al je teennagels rechtovereind moeten doen krullen.

Als je de feeling niet hebt met de film kan ik begrijpen dat het einde je dan erg tegenstaat, wat in mijn geval niet zo was.

De "feeling" was inderdaad behoorlijk zoek.. niet het geval met de film in jouw avatar daarentegen, die zou bijna mijn top10 kunnen halen.

Ben in ieder geval blij dat we het met 1 film wel met elkaar eens zijn. Twee eigenlijk (Fear and Loathing )

Allebei inderdaad elite-klasse

Hier viel het sentimentele nou eenmaal goed. Bij Titanic was het ook een deceptie.

En inderaad Elite-klasse, hoop dat er nog zulke films gemaakt zullen worden

Ik keek Magnolia, een film die mijn top tien zal induiken.

Het begon al met het kortverhaal over Sydney Barringer, en hoe onmogelijk het ook lijkt, het gebeurde. Na dit kort verhaaltje over toeval wist ik dat de film heel wat te bieden had.

Ze volgden vele personages en eigenlijk probeerde ik elk personage zoveel mogelijk te volgen, maar wat toch het meest aangrijpende was, was het lot van WizKid Stanley...
Je ziet hoe zijn vaardigheden misbruikt worden door de show en in de eerste plaats zijn vader. De showmensen nekken dan ook zichzelf door hem niet naar het toilet te laten gaan, en zo in zijn broek plast, en zo te verlegen is om nog te antwoorden.
Een heel leuk deeltje waar hij tegen Jimmy Gator zegt: That's a question i ask you!
Fromer WizKid is dan ook gewoon het mogelijke lot van hem.

Er is nog de politieagent die ik toch ook wat meer volgde dan de rest, hij is een voorbeeld van een man met het hart op de juiste plaats, die een lange tijd wanhopig lijkt op het gebied van liefde, maar dan door een combinatie van zijn handelen en het toeval bij de cocaïneverslaafde dochter van Jimmy Gator terecht komt.

Hét interessantste personage is toch dit van Frank TJ Mackey (Cruise), over zijn extreme visie en zero respect tegenover vrouwendacht ik eerst dat het een krankzinnige macho of iets dergelijks was, maar die visie kwam er dus door het trauma dat hij als 14-jarige knul alleen stond om voor zijn moeder te zorgen, zo zie je maar...
De achtergrond van Mackey, bij het interview met de journaliste dacht ik al dat daar iets niet pluis zat...

De kikkerregen mocht er zeker zijn en was niet overbodig, alhoewel het in het echt niet kan, of toch voor niet mogelijk wordt aangenomen, zorgde het in de film voor hélemaal andere gevolgen dan wanneer er geen kikkerregen was geweest.

Magnolia verdient zijn score, ik moet hier de volle 5 sterren voor geven en een voorlopige 5e plaats in mijn top tien, na bezinking misschien nog hoger, want ik hou gewoon van hoe verhalen elkaar kruisen. Dit gebeurt ook in Pulp Fiction (all time favorite), maar dan helemaal anders, je mag het niet vergelijken. Dit is drama, maar ook hier kruisen de verhalen elkaar, en dit vind ik persoonlijk heel interessant.

Ik denk dat begin en eind zwaar samenhangen. In het begin wordt heel duidelijk gemaakt dat de verteller denkt dat dit soort situaties geen toeval kunnen zijn.
Op het einde wordt dit juist weer onderuit gehaald. Stanley zegt ook' this happens'. (of zegt hij zelf, this just happens?)

Persoonlijk denk ik dat dit alles wijst naar de rol van de mens om zijn eigen leven te maken, iets waar Frank het ook vaak over heeft.
Natuurlijk heeft de mens een zeker invloed op zijn bestaan, dat wordt ook duidelijk gemaakt door de invloeden van de fouten uit de verledens van de personages. (the past aint done with us).

Maar aan de andere kant hebben wij mensen juist teveel de neiging om overal iets achter te zoeken. Toeval bestaat wel. Vreemde dingen gebeuren en wij hebben niet overal invloed op. Ik verwijs natuurlijk ook naar de regen.

Wat ik uit deze film meeneem; het leven bestaat uit een mengeling van dingen die je gebeuren en dingen waar jezelf een aandeel in hebt.
Als is je leven nog zo rot, net als die van de personages, maak het niet te groot. De kikkerregen aan het einde bewijst maar eens hoe nietig en onbelangrijk wij eigenlijk zijn.
Dus ga verder met je leven en laat je niet definiëren door de dingen die je zijn gebeurt, of de dingen die je jezelf hebt aangedaan.

Ik ben niet onder de indruk van Magnolia.

Drie uur lang kijken naar een hoop mensen met een heel resem aan ziektes en mentale problemen. Het mooiste is nog wel dat aan het einde blijkt dat het allemaal toch eigenlijk niks met elkaar te maken had. Magnolia is onsamenhangend en overdreven sentimenteel, met een liedje dat door de gehele cast wordt gezongen als dieptepunt. Sommige subplots zijn interessant, sommige niet, maar als geheel vind ik het niet werken.

Er wordt wel goed geacteerd, met Cruise als meest positieve uitschieter. Ook gaat de akelige lengte van 188 minuten redelijk snel voorbij.

Al met al vind ik Magnolia een te lange, te sentimentele, te onsamenhangende mozaïekfilm. Niets nieuws onder de zon. Waar die hoge notering vandaan komt is mij dan ook een raadsel.

Een raadsel? Er staan hierboven genoeg motivaties waarom mensen deze film hoog waarderen!

Misschien zul je die hoge notering in de toekomst wel snappen. Na een beetje levenservaring kun je je dan wat meer verplaatsen in de personages en hun zeer menselijke en dagelijkse problemen. Zo gek is het toch niet dat veel mensen oa daarom de film zo waarderen? En onsamenhangend? Daar snap ik al helemaal niets van. Samen met een film als Short Cuts het duidelijkste voorbeeld van een ensemblefilm. Die laatste titel raad ik je trouwens af.