The Pink Panther (1963)

De film op zich is ondertussen wat verouderd en qua verhaal is het af en toe ook wat minder. Maar Peter Sellers zet een memorabele rol neer als inspecteur Clouseau en speelt David Niven zowat naar huis. Een voorbeeld trouwens ook voor later komieken. De sterren (bij mij 3,5) gaan dan ook vooral naar de rol van de klungelige inspecteur.

Tja zat ik ook net te denken toen ik die opmerking las. Beetje kortzichtig, maar Sellers is er natuurlijk wel een kei in en doet het op zijn eigen onnavolgbare wijze!

Deze eerste Pink Pantherfilm komt hier en daar misschien wat gedateerd over en bevat nog niet de typische vernielhumor vd volgende films, dit kun je possitief en/of negatief uitleggen (het is maar hoe je het bekijkt).

Dit is nog meer een romantische avonturencomedy en het is Niven die hier de feitelijke hoofdrol heeft en dat zo als gewoonlijk met al zijn charisma uitstekend doet.

Toch is de tweede helft vd film het sterkst, omdat dan Sellers meer aan bod komt en duidelijk zijn bekendste personage steeds meer de overhand krijgt.

De scene's op het feest met de 2 "gorilla's"en de autoachtervolging zijn hylarisch!

Redelijk leuke komedie die aan de wieg stond van Seller's carriere als Clouseau. Inmiddels een beetje gedateerd maar deze klucht blijft vermakelijk.

Van het weekend kocht ik de dvd box met de films en vanavond ben ik ermee begonnen. Deel 1, The Pink Panther. Ik had wel de remake van een aantal jaar terug gezien en die beviel wel maar ik wilde ook graag de orignele films zien.

Ik moet zeggen, deels een leuke en deels een saaie film. Op zich is het verhaal niet zo bijzonder in deze film en de 1e helft vd film is daardoor wat langdradig, soms zelfs saai. Inspector Clouseau's rol is pas in de 2e helft van de film echt groter, belangrijker en leuker. Een aantal scene's was wel grappig maar het is geen film die je continue in een deuk laat liggen. Dat is wel wat ik eigenlijk dacht en hoopte. Peter Sellers zet dus wel een leuke rol neer en ik kijk ook uit naar de vervolgdelen die ik snel ga zien. Het laatste half uur was duidelijk het beste deel van de film.

3*

Tegenvaller.

Deze Pink Panther is een aaneenschakeling van veel te lange scènes, dwaze scène-overgangen en flauwe slapstick.

Het hele verhaal wordt hoe langer hoe absurder. Situaties lopen helemaal uit de hand en zorgen ervoor dat je, hoe je ook probeert, het verhaal niet meer serieus neemt.

Jammer, want met een gegeven als 'het spook' kan je toch wel iets leuk bewerkstelligen.

De typecasting daarentegen is wel geslaagd. Niven heeft een smoel die een karakter als The Phantom alle eer aandoet.

Ook Claudia Cardinale is memorabel als koele kikker.

Wederom jammer dat, vooral het personage van Niven, door het verhaal verkracht wordt.

Zijn hele persoonlijkheid word namelijk aan spaanders gehakt door hem veel te veel tekst te geven.

Laat hem liever wat scènes spelen zoals in het begin van de film, waarin je alleen zijn achterkant ziet.

Affijn, meer dan 2,5 sterren kan ik er niet aan geven.

Een teleurstelling. Veel scenes duren veel te lang en Peter Sellers vind ik ook niet echt grappig genoeg. Verder is er geen spanning of surprise, want al vanaf het begin is duidelijk wie de slechterik is (ik had eigenlijk een whodunnit-verhaaltje verwacht).

Ze hadden het bij de mooie intro moeten laten.

Een leuke start van de Pink Panther serie met natuurlijk een geweldige Peter Sellers.

Ging wel, maar heel denderend vond ik The Pink Panther zeker niet. Peter Sellers als onbegrensde kluns vond ik heel flauw en wat acteerde Claudia Cardinale hier matig. Soms heeft het nog wat aardige lang uitgesponnen scenes met een hoop slapstick. Origineel is het niet, maar goed, dat was nog wel het aanzien waard.

Matig.

Hoewel The Pink Panther genoeg moppen bevat zijn er slechts weinigen geslaagd. De gorillascène is een klassieker en de enige échte hilarische. Al wat daar aan voorafgaat is heel erg flauw en soms zelfs ergerlijk.
Het einde vind ik trouwens ook te lang aanslepen en Clouseau had beter niet in de gevangenis beland.

Peter Sellers is een uitstekend acteur en ook hier is hij de sterkhouder. Het is spijtig dat hij heel de film lang dezelfde moppen krijgt. De beste man probeert er nog wat van te maken en doet dat behoorlijk, maar kan niet verhullen dat de moppen gewoon niet goed genoeg zijn.
David Niven is goed gecast als zogenaamde meesterdief en Claudia Cardinale is de mooiste vrouw die de filmwereld ooit heeft gekend en is dus altijd leuk om naar te kijken, ook al is haar acteerwerk hier maar gewoontjes.

Alles ziet er gedateerd uit, maar dat is geen excuus voor de mindere kwaliteit van de moppen. Twee uur is trouwens ook te lang voor zulks.

2,5

Redelijke film een inspecteur achter een succesvolle juwelendief zit. De film heeft de tand des tijds niet helemaal doorstaan, voornamelijk omdat het allemaal wat langzaam op gang komt en de scenes nogal lang uitgespeeld zijn. Op sommige momenten zeker wel grappig en ook de cast is leuk, vooral Peter Sellers als de stuntelige inspecteur Clouseau.

The Pink Panther bevat een flinterdun verhaal dat voornamelijk bedoeld lijkt te zijn om een reeks flauwe grappen te kunnen etaleren. Waarom de makers dan maar besloten hebben om zo'n enorme hoeveelheid grollen aan de volledig van enig gevoel van timing gespeende David Niven, Robert Wagner en Claudia Cardinale te geven en het genie van Peter Sellers hierbij grotendeels te ontzien is een raadsel. De laatste kreeg de verantwoordelijkheid over een handvol voorspelbare slapstick, maar voert zelfs dit op zo’n onovertroffen wijze uit dat Sellers’ afwezigheid in de overige scènes pijnlijk voelbaar wordt.

Want om eerlijk te zijn is de film maar traag in opbouw en is het script te warrig om echt meeslepend te worden. Vooral de haardvuurscène tussen Niven en Cardinale duurt maar en duurt maar. De dialogen en vertolkingen verlopen zó stroef dat het beschamend wordt om te bedenken dat de film als vehikel voor Niven bedoeld was. Het is een meesterlijk subtiele Sellers die de film nog enigszins vermakelijk houdt.

De film vraagt dringend om een nieuwe edit, met alle scènes die zich niet rondom Jacques Clouseau afspelen eruit geknipt. Ik verwacht niet dat het toch al rommelige verhaal zal er onder zal lijden.

De reden dat deze film de score krijgt die ik hem nu toebedeel, zit hem voornamelijk in enkele buitengewoon hilarische scenes met Peter Sellers die de film echt naar een hoger niveau tillen, want tegelijkertijd is het script rampzalig en zitten er enkele tenenkrommend slechte scenes in, zoals Claudia Cardinales lied of het moment waarop Niven Cardinale aan het verleiden is (die dialogen kunnen echt niet door de beugel), waardoor de film voor een groot gedeelte toch lijdt onder jaren '60 knulligheid.

Toch, Niven en Sellers zijn beide topacteurs met heel veel flair, die een hoop scenes alsnog laten werken. Helemaal Clouseau is zo'n sympathiek personage, dat iedere scene rondom hem gewoon instant goud is. Helemaal op het einde de achtervolging door Rome is weergaloos en een absolute komedieklassieker. Jammer dat Robert Wagner een vervelend personage heeft en dat er gewoon niet genoeg Sellers in deze film te vinden is. Ik begrijp wel dat in de latere films dit probleem is aangepast, waardoor ik wel met volledig vertrouwen de vervolgen durf te gaan aanschaffen.

Ik en klassieke komedies is nogal hit (Preston Sturges) or miss (Marx Brothers, Mel Brooks). Ook bij hele beroemde zoals deze. Het is vooral aan een paar heel sterke scenes aan het einde te danken (de autoachtervolgingsscene is fraai) dat ik niet nog lager ga zitten. Best goed gemaakt, maar veel flauw kluchterig gedoe met persoonsverwisselingen en deuren.

2.0*

Bij vlagen is dit van de beste komedie ooit. Maar soms is het ook wat saai. Dat saaie middenstuk met Niven en Cardinale is het aanzien amper waard. Op de momenten dat Sellers in beeld is, is het heel erg leuk. Twijfel een beetje of ik de hele PP reeks een kans ga geven.. 3,5 sterren.

4 personen in een hotelkamer, die zich voor elkaar verbergen... 2 als gorilla verklede personen die via 2 kanten dezelfde kluis proberen te openen.. En een oude man, die niet weet wat hem overkomt, wanneer een complete beestenbende over het anders zo rustige dorpsplein racet.

Dit zijn enkele geweldige scenes uit deze film. Goed acteerwerk, met name van degene die Charles Lytton speelt. Een aardige film, maar hij ontspringt de middelmaat voor mij nog niet. Het verhaal is wat rommelig, en het einde vond ik nogal vreemd.

Sellers heeft al wat typische Clouseau-momenten, maar is nog niet zo ontzettend in de picture als in de vervolgfilms. Zo hilarisch als in de latere films ( denk bijv. aan Strikes Again ) vond ik hem nog evenmin. Het ontbreken van Cato en Dreyfus in deze film vond ik ook nog een gemis. Desondanks een voldoende. Aardige film, geen topper. 3*

Was na de biopic The Life and Death of Peter Sellers met Geoffrey Rush wel benieuwd geworden naar deze klassieker. The Pink Panther is natuurlijk vooral bekend door Sellers als Clouseau, de theme en zelfs de geanimeerde panter, die enkel in de credits opduikt. Maar het is wel duidelijk dat dit origineel zich veel meer focust op andere plotlijnen en karakters. Maar de momenten waar Sellers niet in beeld is als de klunzige inspecteur zijn niet zo heel bijzonder. The Pink Panther komt behoorlijk traag op gang en ook het middenstuk bevat behoorlijk wat langdradige en niet al te leuke scènes. Pas tijdens de derde akte, pas na 90 minuten, gaat de film echt leven en wordt het echt geestig. Met het gortdroge mimiek van Sellers als overtuigend hoogtepunt.

3 sterren.

Eerste kennismaking.

Ik ben waarschijnlijk een uitzondering, maar ik had nog nooit wat van The Pink Panther gezien. Ik wist zelfs niet wat de relatie was tot dat tekenfilmpje met de getekende roze panter (die ik vroeger wel soms zag passeren, maar vreselijk vond). Beetje opzoekwerk deed wonderen, daarna deze film maar eens opgezet.

Het duurde even alvorens ik doorhad dat het hier zowaar een comedy betrof. Veel stuntelige scenes en hoekige dialogen die erg droog geserveerd werden. De humor is echter zó stoffig en belegen dat ik het eerst niet helemaal als humor wist te herkennen. Niet echt iets waar ik om kan lachen.

Vooral niet omdat sommige simpele scenes echt compleet uitgesponnen worden. De twee mannen op de hotelkamer scene is zo doorsnee, maar de film neemt geen haast en elke mogelijke situatie en combinatie moet de revue passeren alvorens we eindelijk naar de volgende scene verderkunnen. Het is ook gewoon zo dat je elke grap al 100 keer eerder gezien hebt. Geen idee of deze film in dat opzicht vernieuwend was, maar deze film anno 2017 voor het eerst zien is absoluut geen aanrader.

Acteerwerk vond ik ook allerminst opmerkelijk. Sellers is zeer gewoontjes, Cardinale vind ik zelden te pruimen en Niven is ook bepaald charmant genoeg voor z'n rol. Poging tot deadpan humor vallen in het niet, omdat het gewoon niet grappig genoeg is.

En dat alles dan nog eens uitgerokken wordt tot een speelduur van 2 uur (wat niet zo verwonderlijk is als elke eenvoudige scene tot op het bot uitgepuurd wordt) valt gewoon niet meer te verantwoorden. Dodelijk saaie film, denk niet dat ik mij meteen op de rest van de reeks stort, al zal ik ooit nog wel eens een ander deel proberen als de kans zich voordoet.

1.0*

Edit: oh, en dat melodietje ... pfffffrt.

Ik dacht dat ik deze wel eens had gezien, maar herkende eigenlijk niks, dus waarschijnlijk komt mijn Pink Panther kennis van de vervolg-films. Het eerste wat opvalt aan deze film is dat de hoofdrol niet voor Peter Sellers is, maar eerder voor David Niven. Sellers is al wel vrij prominent aanwezig, maar moest duidelijk nog groeien in zijn rol als stuntelende inspecteur.

Verder speelt het misdaad-gegeven eigenlijk een kleine rol. Het is vaak meer een klucht zoals de Tros die vroeger wel eens uitzond, en dat is geen compliment. Zoals Onderhond al aangeeft gaan veel scenes bovendien tergend langzaam. Een weinig opzienbarend gesprek tussen Niven en Cardinale (als Indiase prinses, maar minder adembenemend dan in andere films) duurt een eeuwigheid, en zo zijn er meer scenes die ellenlang duren om uiteindelijk clouleaus te eindigen, met excuses voor de woordgrap- dat krijg je er dus van. Uit de film had met gemak 30 minuten geknipt kunnen worden zonder wezenlijk van inhoud te veranderen.

Ik vond het al met al maar een matig geslaagde komedie, ik zal me nog wel eens wagen aan een vervolg, want die waren toch een stuk leuker.

“Any more behaviour like this and I'll have your stripes!”

The Pink Panther is één grote klucht met veel tongue-in-cheek en fysieke humor, en vooral de scènes rond Peter Sellers zijn één groot hoogtepunt. Het 'Elsewhere' begin en het doldwaze einde zijn de leukste gedeelten, maar ook die ellenlange scene rond een hotelkamer is leuk gedaan. Naast Sellers schittert ook Capucine als 'echtgenote' met een dubbele agenda. De film heeft wat langdradige stukken en vooral de scènes tussen Niven en Cardinale zijn niet al te interessant. Jammer genoeg nemen deze scènes wel veel tijd in beslag. Maar van het klunzige gedrag van Sellers kan ik geen genoeg krijgen.

De openingsanimatie en de muziek van Blake Edwards zijn meteen de twee sterkste punten. Behalve het snuggere Pantherthema is er ook het liedje Meglio Stasera, gezongen door Fran Jeffries. Een cartoonfiguur afleiden uit een edelsteen was een geniaal idee.

Het begint met een opeenvolging van korte scènes in verschillende wereldsteden, met onder andere het Colosseum op de achtergrond. Daarna komen de personages bijeen in het Noord-Italiaanse skioord Cortina d'Ampezzo, om de roze diamant te stelen of om die diefstal net te voorkomen.

David Niven speelt de gentleman-inbreker The Phantom, een personage dat doet denken aan Fantômas (1913) en Arsène Lupin. Hij wordt echter overschaduwd door Peter Sellers, die veel improvisatie gebruikte om Clouseau z'n eigen karakter te geven. In de vervolgdelen zou hij dit verder uitwerken. Hij combineert fysieke slapstickhumor met woordspelingen. Het is ook een parodie op Sherlock Holmes, die ook een mackintosh draagt en viool speelt - zij het iets beter op toon. Er zitten goede grappen in, maar het heeft ook wat van een goedkope klucht. Claudia Cardinale heeft de gratie om een prinses te spelen, maar het is spijtig dat haar stem nagesynchroniseerd is. Aan haar lipbewegingen zie je dat ze wel Engels spreekt. Bij haar entree draagt ze een roze skipak, een kleur die nadrukkelijk aanwezig is in verschillende scènes. Yves Saint-Laurent ontwierp enkele pakjes en kreeg daarvoor een naamvermelding.

Ik heb een beetje hetzelfde gevoel als JoeCabot. Flauw met een hoop onhandig gestruikel die bedoeld is om je ziek te lachen, maar zoiets deden Laurel en Hardy of Charlie Chaplin al enkele decennia vroeger veel beter dus het werkt gewoon niet. Dan heb je nog enkele lange setpieces die best aanstekelijk waren, zoals het hele gedoe in Clouseaus kamer met zijn overspelige vrouw en natuurlijk de "diefstal" zelf met de Phantom en zijn neef in apenpakken . Sellers ook niet zo memorabel als soms beweerd wordt. Het eerste uur is hij zelfs vrij weinig te bespeuren. Het positieve van de film, is dat dit de aanzet was tot de veel grappiger cartoonreeks met de echte roze panter.

Hoewel The Pink Panther zeer bekend is, had ik van deze serie nog niets gezien. Daar heb ik in hoog tempo verandering in gebracht, want na het bekijken van dit eerste deel heb ik in korte tijd ook de vier (volwaardige) vervolgfilms met Peter Sellers gekeken. Dit eerste deel heeft een onderhoudend plot, al zit in het middenstuk een scène tussen Niven en Cardinale die wel erg sleept. In tegenstelling tot de vervolgfilms staat inspecteur Clouseau hier minder centraal, al heeft hij wel een behoorlijk aandeel in het geheel. Ook bevat deze film net wat minder humor dan veel van de vervolgen. Wel een vermakelijke film, met aardige rollen voor Peter Sellers, David Niven en Claudia Cardinale. Tevens worden hier de iconische theme en de geanimeerde panter geïntroduceerd. Niet de beste Pink Panther film, maar wel een aardig begin van de reeks.

Het voelde voor mij iets verouderd aan, maar ik het liet me af en toe toch even lachen! Dus best tevreden van deze!

Zaterdagmiddag maar eens wat relaxen op de bank met een aantal films waar Gerald's Game de eerste van was en The Pink Panther de volgende. Niet dat het genre comedy mij zo ontzettend ligt, toch moet je dit wel eens gezien hebben, en dat had ik dan ook in mijn jeugd. Een tijd waar er weinig te kiezen viel en je vrij snel enthousiast werd van wat er op tv kwam, toch kon ik destijds niet de humor van het geheel in zien en dat doe ik nog steeds niet echt.

De synopsis is duidelijk rond de diamant, een beruchte juwelendief en inspecteur Clouseau die er op gebrand is om de dief te grijpen. Meer houdt het plot eigenlijk niet binnen een film die verder een mooi jaren '60 beeld uitstraalt, vooral vanwege de soundtrack ontzettend swingt, David Niven die hier wellicht al een basis legt voor zijn Casino Royale, heeft het geheel hierendaar een beetje een Bond vibe qua auto's, de sneeuw en op skis's, mogelijk dat men dat hier vanaf gekeken heeft en zijn er aardige momenten zoals het huis dat bijna uitelkaar barst van de vuurwerk, de koddige achtervolging met de verklede mensen achter en het stuur en de prachtige Claudia Cardinale.

Maar verder, pfffff.....het is traag, de humor vind ik negen van de tien keer zozo met vooral de klunzige Clouseau en humor die vooral om ongemak draait, en heeft het plot dermate weinig om het lijf dat het geheel erg op gevuld moet worden met andere karakters en besognes zoals het vreemdgaan van Simone en de verschijning bijvoorbeeld van George Lytton. Het voegt in mijn ogen allemaal ontzettend weinig toe, maakt het saai en langdradig en heb ik bijna spijt van de 6dvd box waar ik toch de intentie had om alles te gaan kijken. Één troost, de stemgemiddeldes lijken met de volgende delen beter te worden dus we gaan het zien. Tot nu toe een drie sterren vooral vanwege de poging en dat het vooral ook in het tijdsbeeld gezien moet worden. Mij zegt het verder niets.