Memento (2000)

=origineel, geen twijfel over mogelijk lijkt me. Of je de film vervolgens leuk vind of niet, dat is een tweede. Maar de manier waarop deze film verteld wordt is een originlele vondst.

ik vind het zelfs briljant.

Precies, de film is nu al redelijk moeilijk te volgen, laat staan als het verhaal daarbij nog ingewikkelder wordt gemaakt. Op deze manier kan je nog ee beetje meedenken wie nu de moordenaar is..

Pittige film om te zien, over een man met een bijzondere vorm van geheugeverlies en dat is moeilijk als je de moordenaar van je vrouw wil vinden. Zag hem in USA zonder ondertiteling maar mijn amerikaanse buurman snapte hem ook niet. Vond hem wel mooi en spannend. 3.5. Coole tats

Ben ik de enige die door de verhaalstructuur (van achter naar voren) juist continu het idee heeft dat Leonard zich juist steeds meer herinnert??

Moet je even uitleggen.

Ik vond het eigenlijk voornamelijk saai en spanningloos.

Maar goed, da's mijn mening dan.

Wat een gedoe deze DVD met de afstandbediening eindelijk in de goede volgorde af te spelen, blijft over een lullig verhaaltje (Pinkeltje in Madurodam is achteruit ook heel spannend!)

Misschien als je de DVD omdraait dat hij dan weer in juiste volgorde afgespeeld wordt.

dat is juist het mooie aande film

Eindelijk eens gezien en een lichte tegenvaller. Even wat voorafgaande meningen gelezen en ik ben niet erg origineel. De film drijft volledig op de verhaalstructuur. En die is leuk en fris en functioneel. En dat maakt de film heel aardig. Maar ik vind de film ook afstandelijk, sfeerloos en matig geacteerd. Best fascinerend verteld verhaaltje (voor één keer, want dit is heel erg zeker geen film die ik vaker moet zien, als het verrassende eruit is) maar daar is het wel mee gezegd.

3.0*

Helemaal eens, alleen vond ik Pearce nog irritanter blijkbaar.

Wat doet dit eigenlijk op nr 37 in de top 250, is mijn grote vraag.

Maar dit is toch niet het type film waar de focus ligt op acteerprestaties ?

Dit is een speurneusfilm buiten categorie, met een geniale verhaalstijl en behoorlijk wat spanning.

Trouwens, hoe kan je nu verwachten van iemand die een verwarde indruk moet hebben, en zich moet vasthouden aan lijstjes en geheugensteuntjes, dat die de pannen van het dak gaat spelen ?

Je hebt toch zelf ook wel door dat je nu de acteur en het gespeelde personage door elkaar haalt?

Ik zie alleen niet in hoe Pearce zijn typetje nog béter zou kunnen neerzetten.

Waarom zou dat niet kunnen? Dat snap ik dus echt niet. Ik vond Pearce oppervlakkig. Ik geloofde zijn gedrevenheid niet. Het lijkt me dat er elke ochtend in zijn situatie een siddering door je lijf moet gaan als je je door alle aanwijzingen weer realiseert waar je mee bezig bent. Maar zowel Pearce als Nolan weten de film nauwelijks emotie mee te geven. Pearce geeft zijn personage vrijwel niets extra's.

Veel mensen vinden de ingenieuze verhaalstructuur blijkbaar wel genoeg (ik vond het met de spanning trouwens ook wel mee vallen). Ik had nog meer gewild. Misschien dat anderen het wel voelen in deze film, ik niet.

Wat bij mij aan Pearce vooral boeide, was de manier waarop ie (ondanks zijn geheugenverlies) zijn probleem aanpakte. De film boeide me als detective-verhaal.

Ik heb geen moment getwijfeld aan de oprechtheid van zijn gedrevenheid, maar dat kan misschien wel zijn omdat ik daar (in functie van het verhaal) geen oog voor had. Misschien had het me wel geïrriteerd als er teveel aandacht zou gaan naar emoties (in déze film dan toch).

Er moet steeds een evenwicht gevonden worden tussen gevoel en verstand. In dit verhaal ligt de klemtoon op het verstandelijke (het speurneus-gehalte), en volgens mij was dit een bewuste keuze van Nolan.

Probleem is dat ik niet geloof dat het karakter van Pearce geen verdriet heeft. En in de film lijkt hij dat bijna niet te hebben. Zijn karakter is van karton. Al het fascinerende komt uit de verhaalstructuur en het script. Misschien een bewuste keuze, maar een erg grote fout wat mij betreft.

Maar waarom zou hij verdriet moeten hebben?

Als je je elke ochtend weer opnieuw realiseert dat je vrouw dood is. Als je laatste herinnering altijd de aanblik van een vermoorde vrouw is. Dan heb je een vorm van verdriet. Niet dat je elke ochtend in tranen uitbarst misschien, maar dan draag je een emotionele last met je mee. Zelfs als het uiteindelijk op het einde waarschijnlijk niet de realiteit blijkt te zijn.

En hier komen we tot de kern van de zaak. Is deze bewuste keuze fout of niet ?

Ik denk... als deze film op 37 staat in de top 250, dan slaat Nolan de bal toch niet mis ?

Zoals ik al eerder in iets andere woorden zei: Nolan slaat voor mij de plank mis. Maar voor veel anderen blijkbaar niet. Maar dat geldt natuurlijk voor elke mening hier.