Elephant (2003)

De film begint met een auto die rondslingert en tegen verschillende objecten botst. In de auto zit John, die door zijn dronken vader naar school wordt gebracht.

John is één van de bijna vijftien scholieren die je in de loop van de film volgt.

Onder die vijftien scholieren bevinden zich alle soorten mensen. Zo is daar de jongen met het peroxide geblondeerd haar en het meisje dat altijd gepest wordt, waar iedereen altijd om lacht, maar waar je stiekem een beetje medelijden mee hebt. Of de drie meisjes die aan elkaar klitten en om alles moet giechelen, maar eigenlijk heel onzeker zijn. En natuurlijk is daar ook de quarterback, met zijn knappe vriendin.

Het zijn stereotypes, en toch ook weer niet. Het zijn echte stereotypes. Echte mensen. Mensen die je tegenkomt als je door de gangen van je school loopt, mensen met wie je wel eens praat, waar je een schoolproject mee moet doen. Want als je naar de film kijkt denk je: Nu ik over nadenk… Ja, ik ken ook iemand die zo is.

Van Sant koos niet voor beroemde kindsterren, maar ging langs op scholen en vond jongeren die nog nooit hadden geacteerd en in de film eigenlijk zichzelf spelen.

Het zijn gewoon scholieren, doodnormale scholieren. Op bijna alle mogelijke plaatsen.

Zo zie je de leerlingen in lege gangen of in het fotografie lokaal, op het sportveld en in de lokalen waar pesterijen plaats vinden, bij de directeur, maar ook in de toiletten, aula, de bibliotheek en al die andere plaatsen waar scholieren komen tijdens een schooldag. Een normale schooldag, een schooldag in al haar saaiheid.

Zo kan je leerlingen gerust bijna vijf minuten volgen, zonder dialogen of opvallende momenten.

De rust en al die herkenbare mensen maken de film niet saai maar realistisch.

Maar schijn bedriegt. Want naast die ogenschijnlijke rust, word je als kijker toch geteisterd door een naar onderbuikgevoel. Omdat je verschillende leerlingen op verschillende tijdstippen volgt weet je al vroeg in de film wat er komen gaat. Jij, als kijker, weet wat er gaat gebeuren. Maar de leerlingen niet. En dat maakt de dagelijkse schoolroutine onheilspellend. De schooldag, in al zijn rust, is daarom veel indrukwekkender dan de schietpartij zelf. Maar als het eerste schot dan eindelijk word afgevuurd, schrik je. Je zag ze al lopen in de eerste 10 minuten van de film. Je wist dat het ging gebeuren. En toch zag je het niet aankomen.

Elephant is mijn nummer 1, vond het een geweldige film.

Het eerste shot (eigenlijk het tweede) met die witte auto was meteen raak, was mooi vanaf boven gefilmd.

Het camerawerk blijft boeiend. We draaien om de persoon heen, we kijken stiekem mee in een gymzaal of zitten achterin de auto en we komen op zijsporen terecht en nemen daarbij een kijkje in de keuken waar ze stiekem wat marihuana roken. Ook al zit je continu op de huid van de desbetreffende persoon, het zorgt er voor dat je dichtbij de situatie komt en meer verbinding krijgt met de daadwerkelijke omgeving.
Wat ik mistte was een bepaalde verbinding met de personages zelf. Want elk figuur wordt maar beperkt voorgesteld en op een gegeven moment zat ik 'n beetje te wachten op die achtergrond van de personen. Het blijft iets te oppervlakkig allemaal en dat vind ik zonde. Het is leuk dat we van de daders wat meer te zien krijgen maar toch blijf je met hun ook op een bepaalde afstand zitten. Er is nergens een climax en misschien dat ze daardoor ook niks 'op hoeven te bouwen' maar ik denk dat het allemaal iets strategischer aangepakt had kunnen worden.

Ook volgen we opeens tough-guy Benny die rustig doorwandelt door de school nadat er brand is ontstaan en er lijken op de grond liggen. Terecht dat hij werd afgeknald.
En het schoolalarm kon ook wat beter afgesteld zijn, ik heb 'm maar heel even gehoord.
Erg storend vond ik dat er in de camera werd gekeken op sommige plekken. Bij dat gesprek in dat kringetje waarbij de camera langzaam ronddraaide kwam het meervoudig voor.

De cast is redelijk maar eigenlijk hoeven ze niet zoveel uit de kast te halen. John Robinson en Nathan Tyson hebben me in ieder geval wel overtuigd dat ze kunnen acteren.


Het blijft te simpel en het einde voelde niet zo goed aan. Toch was het wel een aangename ervaring.

Een film die me nog lang zal bijblijven.

Elephant is een erg boeiende en sterke film geworden. Je volgt de laatste uren voor een grote shoot-out op een Amerikaanse highschool. Het is een normale dag en je volgt normale leerlingen. Je hebt een paar meiden die hun eten graag uitkotsen, je ziet een meisje dat een gepest buitenbeentje is, je ziet een jongen wiens vader een drankprobleem heeft en ga maar door. Eigenlijk gebeurt er lange tijd heel weinig in de film, maar het blijft enorm boeien omdat je weet wat er gaat gebeuren.

Na een tijdje zie je bepaalde scenes vaker terugkeren, maar dan vanuit ander perspectief. Zoiets is niet de eerste keer dat je het ziet in een film, maar het weet zo wel de aandacht vast te houden. Gus van Sant heeft een aantal prachtige, uitgerekte shots in de film zitten die visueel prachtig zijn.

Uiteindelijk gaat het dan volledig mis en volg je de daders tijdens hun shoot-out. Bijzonder heftig en kil hoe dit getoond werd. Je ziet een deel van de tieners die je volgde aan hun einde komen op een hele tragische manier. Het wordt niet spektaculair getoond, wat denk ik de beste keuze was omdat het zo nog triester overkomt. Wat me wel stoorde aan de shoot-out was dat het qua massale paniek wel wat tegenviel. Je zou toch massa hysterie verwachten? En dan heb je ook nog die donkere jongen Benny die zonder angst lekker door de school loopt. Belachelijk stukje en niet raar dat hij afgeknald werd. De pure angst had van Sant wel beter mogen vertonen. Wat wel goed overkomt is hoe zinloos al dit geweld is en hoeveel pech een leerling kan hebben. Als je terugdenkt aan wat alle leerlingen die je volgde die dag deden, dan weet je dat een stel zich had kunnen redden als ze die dag een andere keuze hadden gemaakt. Erg triest.

Verder vond ik het ook wat jammers dat de 2 daders wat clichematig zijn neergezet. Ik had eigenlijk niks willen weten van hun motieven. Het kwam toch weer neer op Nazi invloeden, computerspellen en gepest worden. Beetje standaard helaas.
Maar dit zijn details op verder een behoorlijk indrukwekkende film.

4*

In zijn tiende film laat Gus van Sant een doorsnee dagje zien op een doorsnee Amerikaanse middelbare school. Met lange, langzame shots wordt de alledaagsheid benadrukt. De kijker wordt voorgesteld aan verschillende tieners door hun namen als een soort hoofdstuk aanduiding in beeld te brengen. Door deze alledaagsheid zien we in feite niets bijzonders, roddelen, sporten, afspraakjes maken. Met andere woorden, hetgeen wat scholieren bezig houdt. Van één persoon krijgen we meer te zien. We zien Alex in zijn doorsnee huis getalenteerd piano spelen, een beetje gamen en tv kijken met z’n vriend Eric. Maar dan wordt er een pakketje bezorgd met een zeer onheilspellende inhoud.

Doordat Van Sant de kijker met deze lange shots achter de tieners aan laat sjokken krijg je een beetje het gevoel naar een soort videogame te kijken zonder zelf te spelen. En dat is ook meteen het probleem van Elephant. Je weet dat er iets moet gaan gebeuren. Er moet een punt gemaakt worden, het moet ergens toe leiden. Door de flinke dosis alledaagsheid zit je er als het ware op te wachten. Een overweldigende climax. Een verhelderende ontknoping. Maar als dit punt dan eindelijk komt laat het een onbevredigend gevoel achter. Dit heeft verschillende redenen.

Ten eerste ga je door de lange shots twijfelen aan de relevantie van waar je naar kijkt. De personen welke worden voorgesteld blijken niet per definitie belangrijk te zijn voor het verhaal. En doordat er slechts één dag uit het leven van de tieners te zien is blijven vele vragen onbeantwoord.

Dit zou op zich geen probleem hoeven te zijn, het kan je tot denken zetten en het laat ruimte voor een eigen interpretatie. Dat je blijft zitten met de waarom vraag lijkt zelfs één van de bedoelingen die Gus van Sant voor ogen had. Het is waarschijnlijk de meest gestelde vraag na een incident zoals te zien is in Elephant. Het is dan ook niet zo zeer de waarom vraag die blijft hangen maar vooral de waarom zo vraag. De volstrekte gewetenloosheid, het volledige gebrek aan ratio en empathie bij Alex en Eric roept vragen op. Er is zelfs geen genot of een teken van voldoening te zien. Door Alex wordt nog even laconiek gezegd dat ze vooral plezier moeten maken voordat ze hun gruwelijke plan gaan uitvoeren. Het zijn deze dingen die de climax erg ongeloofwaardig maken. Het is wederom alsof je naar een videogame aan het kijken bent, Alex en Eric gedragen zich wel als zodanig, compleet emotieloos en gezegend met stalen zenuwen.

Elephant probeert aan te tonen dat de alledaagsheid de olifant onzichtbaar kan maken. Maar het is het alledaagse niveau van de film die Elephant op den duur onzichtbaar maakt.

Gelukkig heb ik deze film op aanraden gezien en van te voren geen trailer of reacties gelezen.

Dit, en het feit dat de sfeer mij de gehele film erg aansprak creëerde het geweldige contrast tussen het alledaagse en het alledaagse geaccentueerd met de bedorven geest van twee jongens.

Waar de film uiteindelijk naar toegaat is eveneens traag en geproportioneerd wat het bizarre van de alledaagsheid waarmee de jongens hun daad plegen nog eens extra versterkt.

Meeslepende experimentele film die nog eens extra credit verdient door het feit dat alles on-set is gedecoupeerd.

Er zijn dingen die ik leuk vond aan Elephant, en dan andere die wat minder tot mijn verbeelding spraken. Velen herinneren zich droge nieuwsberichten over de Columbine Massacre. Maar hoe moest het hebben aangevoeld wanneer je zelf een leerling was in die school?

Om de onwerkelijkheid van de gruwel te vatten doet Van Sant zweverige dingen : turkooiskleurige hemel, het flou maken van alles rondom een bepaalde leerling(e) en met de camera andere leerlingen achterna hollen en overal meelopen, van de bib tot de refter. Soms deed me dat aan "Enter the Void" denken. Hij toont leerlingen die bezig zijn met hun passies, hun kopzorgen, hun hormonen, hun toekomst... niks abnormaals, het zijn tieners zoals er miljoenen rondlopen. En ook die twee nitwits, die Harris en Klebold moeten voorstellen, bewegen zich daar tussen, als een dreigende onweerswolk die boven ieders hoofd hangt. De camera toont vaak dezelfde scène vanuit verschillende perspectieven. De abruptheid waarmee een eind aan die levens komt is pure fataliteit. Op het slechte moment op de slechte plaats staan . Je blijft er over piekeren, maar het helpt niet. Het kwaad is geschied, levens zijn weg en keren nooit meer terug. Knappe benadering van Van Sant om van het alledaagse brutaal over te schakelen naar het ondenkbare.

Waar hij wel de mist in gaat is bij het aanbrengen van motivaties voor de killers. Hij toont beelden van Hitler, suggereert duidelijk dat hun haat door pestgedrag werd aangewakkerd , of toont beelden van single shooter-games. Dat kon hij beter laten voor wat het was. Het is nogal stereotiep om net die redenen boven te halen die het meest voor de hand liggen om dergelijk gedrag te verklaren. Het is er ook niet de film voor. Mensen kunnen verschrikkelijke dingen doen om onverklaarbare redenen en geen reden is goed genoeg om dat goed te praten. Elephant blijft hangen en is een prima film.

4*

Documentaire-achtig drama, waarin de dialogen nauwelijks van belang zijn en de echte hoofdrol vervuld wordt door de camera.

Spanning zit hem vooral in het feit, dat je als kijker weet wat er gaat gebeuren, terwijl de slachtoffers zich van geen kwaad bewust zijn.

Mooi verfilmd, maar als drama minder dan "The Life Before Her Eyes" (2007) en "Home Room" (2002), die zich in zekere mate met hetzelfde onderwerp bezig houden.

ik heb al eerder reacties gegeven bij deze film,
toch vond ik het door de zo vele positieve reacties en het hoge gemiddelde raar dat ik moeite moest doen om de film af te kijken.

Veel mensen vinden de film geniaal door zijn originaliteit. Het gewone dagelijkse schoolsfeertje opwekken en vervolgens gebeurt het. Ik vind dit juist het slechtste van de film. Ze lopen telkens de dag (of een gedeelte van de dag) mee met een persoon. Dit doen ze bij veel mensen, alleen doordat er niks in die stukken gebeurt word het allemaal al snel ontzettend langdradig en telkens weer hetzelfde. Het komt niet vaak voor maar nu ging ik de minuten die hij zou duren echt aftellen en als je er weer 5 had gehad was ik opgelucht.

ook die slotscène, doordat je met niemand in de film echt een band op hebt gebouwd,(dit zit zouden ze hebben kunnen voorkomen door wat persoonlijke dingen te laten weten en je meer sympathie voor ze krijgt. ) is de laatste scène ook erg nietszeggend. Je kent geen enkel personage echt. Ik leefde dan ook met geen enkele mee. Dit heeft als gevolg dat ik nu geen enkel personage nog van gezicht weet te onthouden, behalve die met die blonde haren alleen dat is slechts omdat hij ook op de hoes staat.

Goed concept waar hij een goede film over had kunnen maken, dit is uitgewerkt met zo ongelooflijk slecht acteerwerk en langdradigheid dat het echt nietszeggend wordt.

1.5*

Een goed schot op doel maar helaas net mis.

En dan doel ik natuurlijk niet op het onderwerp van de film maar de uitwerking ervan.

Je volgt een aantal leerlingen op een normale schooldag zonder dat ze weten dat die dag zich ontwikkeld in een bloedbad en de meeste scholieren en leraren meer als kleiduiven functioneren. En dat doet Van Sant heel goed, je waant je tussen de scholieren op school. Al is het 10 jaar geleden dat je op school zat of het was 10 weken, je krijgt hier een heel herkenbaar gevoel van school mee. Van Sant creëert hier een doodnormale schooldag met personages die heel herkenbaar zijn maar zeker niet cliché worden. Eigenlijk worden ze niet cliché omdat ze gewoon niet uitgewerkt worden. Je ziet vrij weinig van de personages, je kan ze niet haten of liefhebben.

Ik ben alleen niet te spreken over het camerawerk van Van Sant. Natuurlijk is het camerawerk erg kundig maar niet zeldzaam of speciaal. Het is heel simpel, er zijn tracking shots en rotation shots. Ik ben een fan van dat soort camerawerk vandaar dat ik Paul Thomas Anderson zijn films zo goed vind omdat hij dit doet in combinatie met muziek en interessante omgevingen. Hier volg je de studenten en de camera volgt hen ook maar de plek waar ze naar toe gaan is niet van belang omdat het gewoon een normale schooldag hoort te zijn. Misschien funky camerawerk voor een film die niet funky wil zijn waardoor het mij niet heel veel doet.

Eigenlijk lijkt me dit een geweldige film in Dogme 95 stijl.

Voor de rest word wel een aardig sfeertje neergezet op het einde met een paar blurry scenes in de gangen die wel aardig waren.

Van Sant doet deze film heel simpel door een paar verwijzingen te maken naar wat de oorzaak van de daders misschien wel had kunnen zijn maar dit alles lijkt me een geintje zodat je op de einde van de film nog even doordenkt daarover. Of het nu ligt aan groepjes gedrag op school, gewelddadige computerspelletjes (waar nog even een nutteloze verwijzing naar Gerry in zat) of nazisme omdat de jongens nog een docu over Hitler keken of misschien wel een combinatie van allemaal. De film deed me vrij weinig maar toen de film was afgelopen, bleef hij toch even hangen of bleef alleen de muziek van Beethoven hangen? Ik weet het niet meer maar ik bleef toch nog even peinzen of er nog verwijzingen inzaten die daadwerkelijk iets op moeten roepen. En dat is meteen de hele truc van de film. Stop er een paar verwijzingen in en laat de mensen zich maar afvragen wat nu de bedoeling was van deze film. Heel simpel, er is geen bedoeling of een antwoord waarom deze dingen nu gebeuren. Er is iets wat je over het hoofd ziet van wat het probleem van vandaag met kinderen is alleen weet Gus daar ook niks over.

Ik had ook het gevoel dat de film vele malen killer had kunnen zijn. De school en de groepjes, het had allemaal meer een onderhuids gevoel af kunnen geven i.p.v alleen maar tracking en rotation shots. Maar Elephant wordt niet echt kil of warm maar gewoon gewoon.

Voor de rest vond ik dit wel een mooie quote om af te sluiten.

Elephant is one of this year's boldest movies....But, in refusing to assert a point of view about what troubles American youth, Van Sant...flees the scene of the crime

Blijft een indrukwekkende, urgente film, deze Elephant. Wat mij nog het meest verontrust, is de vastberadenheid bij de 2 voordat ze aan het moorden slaan. Op geen enkel moment lijkt er ook maar de minste twijfel te sluipen in hun plannen. Ook eigenlijk gewoon al een briljant idee om zo'n vreselijke gebeurtenis zo dromerig, haast sereen, in beeld te brengen. Daarnaast slaagt Van Sant er hier als geen ander in om zo'n dag op een high school op een geloofwaardige manier neer te zetten. Structureel ook geweldig opgebouwd. En op visueel vlak dragen de lange travellings bij tot de poëtische sfeer. Ook de pianoscène is schitterend, waarbij de camera enorm sierlijk door de kamer van 1 van de jongens glijdt. Tot slot zijn ook de shots van de hemel tussendoor erg mooi.

Sterk, 4*.

We wandelen en wandelen en wandelen gezellig mee met wat leerlingen. Ach we laten ze ook eens wat zeggen. Een standaard schooldag. De jocks, de nerds, de creatievelingen. We blijven gezellig meelopen met iedereen en schrikken als iemand weer eens wat zegt. Stilte voor de storm zullen we het maar noemen. Geen achtergrond van de 2 schutters. Losjes gebaseerd op het Columbine Drama. Alleen wordt er weinig aandacht besteed aan de beweegredenen van de 2 in deze film. Dan toch liever een film als Bang Bang You're Dead. Vind deze film zwaar overschat en zeer slaapverwekkend. De donkere hemel die te pas en te onpas erin wordt gegooid. Een muzikaal optreden van 1 van de schutters. Zo ben je idd al snel 80 minuten verder. Nee, zware tegenvaller. Zie het meer als docu dan als een film.

Sterk

Het lawaai wat een etage lager werd geproduceerd kon mij niet uit deze film verstoten . Het moet wel erbij gezegt worden dat ik zowiezo niet iemand ben die zich snel uit de concentratie laat halen,maar bij film heb ik het liefst dat je bijwijze van een spelt hoort vallen.

De film zelf is op gebied van de cinematografie prachtig vormgegeven. Het loopt allemaal zo ontzettend lekker en soepel inelkaar,het beeld zit vol kleuren en de belichting is soeverein aan de kleuren. Gus van Sant tovert wat dat betreft een prachtig kunstwerk tevoorschijn,máár met een krachtig,berusteringswaardig karakter.

Het is dat ik wist wat ik opzette anders had ik geen moment gedacht dat de film aan deze manier ten einde zou gaan,want je volgt in hoofdstukken gedeelt wat leerlingen ( identificeerbaar) die op school met hun dagelijkse bezigheden zijn. Nergens maar ook nergens heb je het gevoel dat er op deze wilkeurige dag er een drama zou plaatsvinden. Het is tenslotte zo dat de leerlingen geen god hebben die ze erop wijst om van school weg te blijven of een leeraar die dit aan ziet komen. Het was een dag zoals gisteren aleen het verloop zou traumatisch zijn. Het beangstigend gevoel weet Gus van Sant sterk over te brengen dat zoiets kan gebeuren zonder sein of dat er iets op een kalender staat geschreven. Het is ook ontzettend belangrijk dat leeraren of mentoren dicht op de leerlingen zitten. Als kijker krijg je wel een mooie symbool ( De lege wolken een verwijzing naar : stille wateren hebben diepe gronden ) wat een de film mischien typeerd.

Gus van Sant geeft ons natuurlijk ook een kijkje bij de daders. Het knappe aan die vormgeving zijn (waarschijnlijk eerder aangehaalt) Dat het bij sugeren blijft en waarschijnlijk alles wat je te zien gaat krijgen later zou worden aangehaalt als ''daad'' door de media,maar Gus van Sant laat die gebeurtenissen in het midden zonder de personage's als een ''karakatuur'' af te schrijven.

Het eind-shot is ook weer zo'n ontzettend sterke keuze vol sugeren

het is eigenlijk allemaal een heel casual-day zonder een directe aanleiding voor een bloedbad. Dat gevoel weet Gus van Sant uitstekend over te brengen.

Voor mij mag deze film op alle fronten worden afgeschilder als een : klein meesterwerk

Sterke film waarin de leerlingen van een highschool worden opgeschrikt door twee bewapende mede-leerlingen. Realistische weergave van 'normale' tieners op een doorsnee highschool. Het statische camerawerk met de ontzettend lange shots (die er overigens mooi uitzien en technisch knap in elkaar zitten) zorgen voor een bijna hypnotiserend effect. De film geeft geen antwoorden omdat deze er ook niet zijn.

Hele aparte, bijna emotieloze weergave van de Columbine shooting.

Ook mooi camerawerk en de weergave van het verhaal heeft wel wat weg van Memento, maar dan wel chronologisch.

4,5*

Dodelijk realisme blijkt dodelijk saai te zijn. Ik blijk toch liever een gedramatiseerde versie van de werkelijkheid te hebben.

Een doorsnee ochtend op een doorsnee school is natuurlijk vaak wat saai. Niet iedere schooldag is een prachtige of juist verschrikkelijke dag vol met avonturen en intriges. Is het realistisch gefilmt? Absoluut. Er gebeurd namelijk haast niks. Het is waarschijnlijk een stijl waar je van moet houden, maar mij bevalt het bij deze film in ieder geval niet.

Je ziet veel personages voorbij komen. Sommige zijn zelfs langere tijd in beeld. Het zijn vaak hele langes scenes die, zo lijkt het in ieder geval, in één take op beeld zijn gezet. Dit zouden momenten kunnen zijn waarop je de mensen zou leren kennen. Door het vele wandelen van punt A naar punt B en het gebrek aan bijzondere dialogen tijdens deze wandeling bouw je totaal geen band op met de karakters en boeit het mij in ieder geval vrij weinig dat ze uiteindelijk worden doodgeschoten. Ik weet 5 minuten na het einde van de film al niet meer hoe de meeste personages heten. Dat zegt genoeg.

Wat ik wel goed vind is dat je door de film niet gedwongen wordt om de twee schutters te haten, om ze slecht te vinden, of om ze juist als slachtoffer van een harde maatschappij te zien. Dit is eigenlijk wel een keertje lekker, maar aan de andere kant laat ook hierdoor de film geen echte indruk achter.

Op het moment dat het realisme een belangrijke rol kan gaan spelen tijdens de shooting dus, vind ik juist dat de film wat onrealistisch is. Bijvoorbeeld de jongen bij de Gay/Straight disscussiegroep wordt in z'n buik geschoten, maar er komt alleen bloed uit zijn rug, of bijvoorbeeld het gebrek aan brandalarmen en de manier waarop Benny rustig voorbij de brandhaard loopt. Sommige dingen kun je wijten aan shock en andere dingen zullen de keuze zijn van de regiseur, maar ik word er niet door geraakt.

Ik schrijf normaal geen recensies, maar wilde graag een wat negatievere visie plaatsen tussen de vele positieve reacties die de film hier krijgt.

Een bijzondere film, waar de positieve aspecten toch vooral zitten in het camerawerk en de montage. Mooi en origineel, maar tegelijk is deze relatief korte film soms ook langdradig. De negatieve aspecten zitten dan ook in het verhaal. Het verloop kun je al ver van tevoren raden, en de reacties van de personages zijn niet altijd even geloofwaardig. Daarbij is het overladen met clichés.

Drie magere sterretjes voor het geheel.

De climax is sterk, het onderwerp aangrijpend. De leerlingen op de middelbare school worden realistisch voorgesteld, zoals de meisjes die hun lunch gaan uitbraken om niet dik te worden. Enkele mogelijke oorzaken worden aangevoerd, zoals het feit dat wapens veel te gemakkelijk verkrijgbaar zijn, het spelen van gewelddadige games, het bekijken van nazifilmpjes... Een diepgaande filosofie hebben de jongens duidelijk niet; ze willen vooral fun hebben.

Wat mij tegenstak was de traagheid van het eerste uur. Ik hou niet van achterhoofdencinema - als je twee minuten zit te kijken naar het achterhoofd van iemand die door de gang wandelt.

Verder vond ik het vreemd dat we geen politie te zien kregen; je zou toch verwachten dat die snel ter plaatse zijn.

Na ruim vier jaar weer eens herzien, het blijft een steengoede film.

Cinematografisch werkelijk bijzonder sterk. Mooie lange shots waar de camera zich zo natuurlijk als het maar kan tussen de mensen beweegt met als absolute hoogtepunt het shot waar de drie meisjes gevolgd worden. Maar wat me nu ook opviel was het shot op het sportveld waar de camera een tijd lang totaal niet beweegt. Het ziet eruit alsof er random in een richting gefilmd wordt, hoe de gefilmde mensen hun gang gaat voelt compleet natuurlijk aan, en toch valt alles wat noodzakelijk is precies binnen het kader. Ook mooi is het shot waarbij de slimste van de moordenaars compleet onscherp van de achtergrond naar voren loopt; pas als hij vlak bij de camera staat is hij scherp te zien. Beethoven blijft fraai gekozen als filmmuziek, maar verder ook sterk hoe er van omgevingsgeluiden gebruik wordt gemaakt. Afgezien van het formaat, wat ik wel een beetje jammer vind, blijft de film audiovisueel dus bijzonder sterk.

Het is duidelijk dat ook deze film door Tarr beïnvloed is, de meedere perspectieven komen ook in diens Sátántangó voorbij, al bereikt Van Sant hier wel cinematografisch een hoger niveau. Op die meedere perspectieven slaat ook de titel. Er is namelijk een parabel van de blinden mannen en een olifant: de een pak de slurf vast en zegt dat een olifant als een slang is, een ander pakt een voet vast en zegt dat een olifant als een boomstam is, een derde pakt een oor vast en zegt dat een olifant als een waaier is, een vierde pakt een tand vast en zegt dat een olifant als een speer is. Allemaal meerdere interpretaties afhankelijk van je perspectief. Voor mij is de referentie naar deze parabel extra leuk, ik heb me namelijk als wiskundige een tijd bezig gehouden met topostheorie, een zeer abstracte tak van de wiskunde. Wat een topos precies is, is moeilijk uit te leggen, er zijn vele definities, die allemaal equivalent zijn, maar een totaal ander perspectief bieden. Het standaardwerk over topostheorie heet dan ook "Sketches of een Elephant", een bijzonder poëtische titel voor een wiskundeboek.

De manier waarop ik met de personages meeleef is toch wel wat veranderd. Bij de vorige kijkbeurt keek ik er echt naar uit dat het trio meisjes zo snel mogelijk afgeknald zou worden. Deze kijkbeurt daarentegen, voelde ik veel minder afkeer. Ja het zijn tutjes, maar die kunnen evengoed leuke mensen worden als ze wat ouder zijn. De intelligente van de moordenaars blijft fascinerend met z'n voorliefde voor Beethoven. Voor de rest weinig sympathie of antipathie tegenover de personages, daar leent de opzet zich ook niet voor, die al interessant genoeg was.

De waardering van 4,5* blijft rotsvast staan, en ik neig zelfs een beetje naar het maximum, maar het beeldformaat weerhoudt me er deze keer van. Misschien ooit bij een volgende kijkbeurt.

Herzien en met een volledige * verhoogd. Vond hem eerst al wel goed, maar denk dat ik toen een beetje met de verkeerde verwachtingen de film ingegaan was. Weet niet waarom, maar verwachte een wat intensere en shockerendere film. Tweede keer zie ik pas echt de ware kwaliteit van Elephant. Het deed me uiteindelijk allemaal wel wat denken aan Keane (Kerrigan), ook een beetje dat soort kale registreren van gebeurtenissen.

De film is realistisch, zonder romantisering, spanningsopbouw of heldere uitleg. Mij bevalt dat wel, zo kan de aandacht veel meer op sfeer/beeld/geluid gericht worden in plaats van op moraaltjes en karakteruitdieping, wat ik bij een film als deze nou niet echt op zijn plaats zou vinden. Kan me wel voorstellen dat sommigen het af en toe te saai of langdradig vinden worden, ik hou echter wel van die lang uitgerekte longshots zoals in deze film. Onder andere daardoor voel je je vaak echt als een spectator op de gebeurtenissen. Ook het camerawerk en het steeds wisselen van perspectief droegen hieraan bij.

De film is dus redelijk realistisch, maar tegelijkertijd heeft het ook iets dromerigs. De vervaagde achtergrondbeelden en geluiden als er weer eens gefocust wordt op een bepaalde persoon speelde hier bijvoorbeeld een rol in. Vond het in ieder geval erg apart en interessant.

Erg indrukwekkende film, eentje die echt in je hoofd rond blijft spoken. 4,5*.

Massamoorden in scholen is niet het meest makkelijke onderwerp om compleet goed een film over te maken. Het is wel makkelijk om het boeiend te houden, want de materie is niet bepaald saai. Echter,het roept veel vragen op die moeilijk te beantwoorden zijn. Gus van Sant heeft een interessante aanpak, een soort mix tussen een bijna ongeïnteresseerde afstandelijkheid en een wat meer poëtische dromerigheid. Het is in veel opzichten een knappe film, maar het werkt niet 100% voor mij.

Het begint opvallend alledaags, door lang te focussen op verschillende, simpele handelingen die de scholieren doen tijdens hun dag op school. Niets is echt bijzonder hier, het zijn precies de dingen die je verwacht tegen te komen. Dat is ook het punt. Van Sant probeert er nog iets extra's mee te doen door met perspectief te spelen, af en toe kort slow-motion te gebruiken en ook door de tijdlijn abstract te houden. Ik weet niet precies wat dit moet toevoegen aan het geheel, maar het moet gezegd worden dat het bijzonder mooi oogt. De lange shots en de kalme montage versterken het droomgevoel. Het alledaagse als een soort kalme symfonie. Gewaagd, maar geslaagd, hoewel het hier en daar wat doel mist. Op een gegeven moment volgen we bijvoorbeeld die fotograaf een tijdje en dat wilde voor mij maar niet boeiend of mooi worden.

Het tweede deel is natuurlijk andere koek. De moordenaars krijgen steeds meer focus en uiteindelijk krijgen we de schietpartij. Het is akelig om naar te kijken en het liet me beslist niet koud. Hoe groot de schade werkelijk is en of bepaalde slachtoffers daadwerkelijk dood zijn blijft vaak vaag en de film eindigt met een soort cliffhanger. Ik snap waar Van Sant hier voor ging. Zijn aanpak houdt het ietwat abstract, waardoor enige vorm van entertainmentwaarde verloren gaat. Ook probeert hij zijn vingers niet te branden aan een verklaring voor deze extreme daad. Hij toont alle stereotypes: pesten, Hitler, gewelddadige videogames, homoseksualiteit, noem het maar op. Alleen het pesten blijft wat hangen. De film valt makkelijk als volgt samen te vatten: het is een gewone dag op een middelbare school, totdat twee jongens mensen beginnen neer te schieten. Sommigen overleven, anderen sterven. Diepere thema's lijken er niet of nauwelijks te zijn. De film is zijn samenvatting.

Ik weet het niet, maar op een bepaalde manier vond ik dat wel erg onbevredigend. In zekere zin is dat de bedoeling, maar ik weet niet in hoeverre ik die bedoeling waardeer. Het liet me bepaald niet koud, maar juist omdat dit een onderwerp is dat me enorm weet te raken zit ik misschien niet te wachten op een versie die niet verder komt dan "dit is gebeurt". Ergens past juist het gebruik van die zeldzaam echt poëtische momenten zoals slow-motion ook totaal niet in het alledaagse waar Van Sant voor lijkt te gaan (sommigen hier zeggen dat deze film lijkt op een documentaire; ik zie dat echt totaal niet). De bijna komische manier waarop hij een berg motieven voor de killers op ons bord gooit neigt naar wansmaak. Het klikt niet, alsof er een bepaalde visie mist achter de verder zeer gecontroleerde en knappe visuele manier waarop het gefilmd is. Doe mij maar een We Need to Talk About Kevin, die ook veel mysterieus houdt, maar wat meer doel lijkt te hebben en waar in ieder geval de personages ook echt personages zijn, in plaats van eenvoudige pionnen.

Vergis je niet, in veel opzichten is dit een knappe film die me wist te raken. Echter, vooral achteraf bleef ik met de vraag zitten of dit alles was. Het antwoord van Van Sant is waarschijnlijk "ja" en ik kan daar niet compleet genoegen mee nemen.
3,5*

Een indringende film.

Prachtig geschoten (excusez la mot) met de steadycam. De personages en verhalen lopen in elkaar over en een en ander wordt via wisselende uitgangspunten gefilmd. Knap gedaan en houdt de saaie tienerperikelen verhaallijn daarmee toch ook wel boeiend.

De climax komt dan ook extra hard aan.

Een goed misdaad/drama/thriller film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Goed kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Wat mijn oordeel van de film betreft sluit ik me vrijwel geheel aan bij het weloverwogen stuk van The One Ring op 5 juli 2015 hierboven, dus inclusief het onbevredigde gevoel achteraf. Toch valt mijn waardering in sterren iets lager uit dan de zijne, want voor de techniek van deze film kan ik echt niet warm lopen. Die lange Steadicamshots waarin niets anders gebeurt dan dat je met een personage meewandelt geven volgens sommigen hier de film een droomachtige sfeer, maar mijzelf ergeren ze alleen maar: ik neem aan dat een regisseur deze twee technieken (een personage dicht op de huid zitten met de camera, en het zeer lang aanhouden van een shot) gebruikt om een gevoel van intensivering te bereiken, een gevoel van betrokken zijn bij het personage, een manier om de toeschouwer "in" de film te trekken, maar zelf denk ik alleen maar: o kijk, daar is weer zo'n lange take, daar loopt weer zo'n camera-die-een-achterhoofd-observeert (zoals Dievegge al aanstipte op 29 april 2014), kijk, de regisseur wil mij kennelijk "in" de film trekken – maar in plaats van dat zoiets ook echt gebeurt word ik juist búíten de film gezet, word ik weer een toeschouwer die beseft dat hij naar een ambachtelijke constructie zit te kijken en kan de film mij niet meer emotioneel raken. Bij de veelbesproken openingsscène van Spectre dacht ik eveneens: ja, knap hoor, al die obstakels ontwijken en 007 ook nog in focus houden, maar wat dóé je er nou mee, wat hèb je er eigenlijk aan? En wanneer zo'n stijltruc dan aandacht voor zichzelf vraagt (zoals hier) schiet het voor mij z'n doel hélemaal voorbij. Doodzonde, zeker in het geval van zo'n oprechte en integere film als deze. (Misschien heb ik té veel films gezien – maar geef mij de klassieke onnadrukkelijke montage maar. Voor mij is een editor net een scheidsrechter: als je niet merkt dat hij er is geweest heeft hij z'n werk goed gedaan.)

Nog steeds erg sterk.

Vooraf een beetje schrik voor de herziening (want Gerry viel ook een klein beetje tegen), maar dat was nergens voor nodig. Elephant is nog steeds een boeiende ervaring.

Viel me deze keer op hoe goed van Sant natural met stilering combineerde. Het oogt allemaal best realistisch, maar verre van makkelijk of goedkoop. Da's toch iets wat je maar zelden ziet in een film. Alleen daarom al de moeite.

Maar ook de aanloop, de finale en de uiteindelijke boodschap zijn boeiend en nog steeds relevant, los van het Columbine incident. Wel grappig om het geharrewar rond de titel terug te lezen, ondertussen is wel duidelijk dat het gaat om "the blind men and elephant" en niet "the elephant in the room".

Blijft sterk, fijne herziening, veruit van Sant's beste periode.

4.5* en een uitgebreide review

Moet je gezien hebben?

Elephant is voor mij één van die films die ik al jaren wilde bekijken, maar waarvan het er simpelweg nooit gekomen is. Toch bleef de titel langere tijd in mijn hoofd rondspoken als ik hem weer eens ergens voorbij zag komen en toen ik hem onlangs op kon pikken voor een minimaal bedrag bij de CeX nam ik het schijfje dan ook gauw mee naar huis. Nu ik deze eindelijk heb bekeken voel ik met name teleurstelling,want hoewel het natuurlijk heel heftig is wat er tijdens de schietpartij allemaal op je scherm gebeurd is de aanloop hier naartoe zo ongelofelijk saai en nietszeggend dat ik niet begrijp waarom er zoveel positieve verhalen de rondte doen.

Ik kan genoeg argumenten op het internet terugvinden waarom mensen zo onder de indruk zijn, maar ik ervoer met name leegte en kan me hier dan ook niet bij aansluiten. De personages die voorbij komen krijgen allemaal maar een beperkte screentijd waardoor het moeilijk is om een binding met de personages te krijgen. Daarnaast gebeurt er ook niks bijzonders. Ik heb begrepen dat het ook juist de bedoeling van de regisseur is om een normale schooldag te tonen die uiteindelijk een fatale afloop krijgt, maar als ik een globale indruk wil krijgen van alle leerlingen die op een middelbare school zitten kan ik ook gewoon op een willekeurige school voor een paar uur achterin een schoolkantine gaan zitten.

Wat bijvoorbeeld wél effectief had kunnen zijn was een opzet door middel van een miniserie die zich voor een paar afleveringen per aflevering steeds op een andere leerling focust om uiteindelijk te eindigen bij de daders, een uitgebreide kijk in hun leven te geven en te speculeren over welke factoren van invloed kunnen zijn geweest wat hen tot deze slachtpartij heeft aangezet. Op deze manier creëer je wel binding met je personages, zodat het je als kijker wel een moer kan schelen wat er met iedereen gebeurt. Ook had er gekozen kunnen worden voor een solofilm rondom de daders die niet per se antwoord hoeft te geven over het waarom, maar wel een beter beeld geeft wie de daders nu precies zijn. Een voorbeeld van een film die hetzelfde thema vele malen beter aanpakt is ''We need to talk about Kevin''. Deze was tenminste wel intrigerend.

Dus moet je Elephant gezien hebben? Wat mij betreft in ieder geval niet. Want hoewel de schietpartij ondanks zijn slepende aanloop nog steeds vrij schokkend is kon de film mij in zijn geheel allerminst bekoren. De benadering van de regisseur bleef namelijk veel te globaal en het leven van de leerlingen, veel te veel een raadsel.

2,5*

Elephant

Elephant laat een beschouwende blik zien op het fenomeen “school shootings”. Gus Van Sant kiest voor een rustige, afstandelijke en arthouse-achtige aanpak wat wonderwel werkt. Je komt weinig over de personages te weten en dat is hier een goede keus. Je zou kunnen zeggen dat de emotionele impact achterblijft, maar de school shooting zelf maakt al genoeg indruk.

Mooi ook dat de beweegredenen van de schutters niet ter sprake komt, want soms is die er gewoon niet. De rustige, kille en doordachte manier waarop de schutters te werk gaan maakt daardoor des te meer indruk. De langgerekte scènes en close-ups van ruggen van de personages vond ik ook sterk gedaan. Vooral de scene met de jongen met de rode trui die de hele campus door loopt is een plaatje. Net zoals de "foto-scene" met de blonde jongen die drie keer terugkomt vanuit een ander gezichtspunt. De schietpartij zelf is gespeend van emotie en sentiment en wordt realistisch en ijzingwekkend in beeld gebracht. Dat de schietpartij wat klunzig begint (verkeerde tijd) maakt het des te beter. Het open en abrupte einde maakt de film af.

De laatste film die ik voor de Super Tip-Topper heb gekeken, en dat was enigszins met opzet: het was misschien wel de film waar ik de hoogste verwachtingen bij had. En grotendeels zijn die verwachtingen ook wel uitgekomen, samen met Slow West was deze Elephant wat mij betreft de beste van de serie tips.

Ik vermoed dat het door mijn hoge score voor Polytechnique komt, dat ik naast (het beduidend minder geslaagde) Klass wederom een film in hetzelfde straatje getipt kreeg. Het eerste uur van Elephant vond ik geweldig. Het is eigenlijk een portret van een normale schooldag in een op Columbine gebaseerde high school in Amerika. Prachtig gefilmd en zeer naturel overkomend zien we fragmenten van hoe een stuk of tien, vijftien scholieren (met name de uiteindelijke slachtoffers) en anderen die direct of indirect bij de school betrokken zijn de dag doorkomen. Er wordt niet echt een verhaal verteld, maar meer een sfeerbeeld geschetst waarbij ik in ieder geval bijkans voelde of ik erbij was. Tussen de onschuldige hobby'ers, de persistente pesterijtjes, de nerderige jongens, de bimbo's, de jocks. En natuurlijk de dreigende donkere wolk, waar in de eerste helft al een aantal keren overduidelijke hints van te zien zijn.

Ik denk niet dat veel mensen compleet naturel de film in gaan, ik in ieder geval niet, dus het laatste half uur kwam niet helemaal als een verrassing. Maar toch was ik wat minder onder de indruk van dat laatste half uur dan van het eerste uur, ondanks dat het in alle opzichten de climax van het verhaal is. Het was alsnog goed hoor, maar het niet-chronologische knip- en plakwerk, en het wat arty camerawerk maakten de situatie vrij afstandelijk, zodat de uiteindelijke schietpartij op school en de vele moorden niet de klap in mijn maag was die het in Polytechnique wel was. Maar gecombineerd met een geweldige eerste helft alsnog een hele sterke film, en een goede motivatie om wat meer van Gus van Sant uit de kast te halen binnenkort.

Realistische en soms lange scenes, die je in "normale" films in veel kortere tijd zal zien. En scenes die vanuit 2 personen gefilmd worden tijdens hun tocht door de school. (voorbeeld is de fotograaf en de blonde jongen die gefotografeerd wordt) Toch aardig om eens te zien hoe ook gefilmd kan worden.

Een 7.

Heftige film. Ik heb een hekel aan geweld, maar ik vind de manier waarop deze film in elkaar zit wel heel goed, origineel en interessant. Leuk om de verschillende jongeren te volgen, zonder dat alles los van elkaar staat. Het vormt wat mij betreft één sterk geheel. Het eind is schrijnend. Vreselijk dat zulke dingen gebeuren! Ik voelde de paniek, angst en spanning. Knap als een film zoveel gevoelens kan opwekken. Ik ben onder de indruk! 4*

Het is een erg mooie film, maar veel scené's lopen veel te traag, het duurt een uur tot de film voor mij begint.

Veder vind ik de film erg mooi en knap gemaakt bijvoorbeeld dat je het verhaal uit verschillende mensen ziet en dat je ook de zelfde stukjes film van verschillende kanten kijkt