Elephant (2003)

Blijft je bij, wat vooral te danken is aan Van Sant.

Waar andere regisseurs bij zo´n onderwerp al snel geneigd zijn de melodramatische en 'diepe' (qua karakterontwikkeling) kant op te gaan, slaat Van Sant een meer realistische en hardere weg in. Het is hier dan ook de kille en beklemmende sfeer van de film waardoor je vol afschuw zit te kijken, niet zozeer de band met de personages.

Camerawerk is echt fantastisch, soms erg simpel (de loopscènes) maar altijd doeltreffend. Nog beter vind ik de soundmix. Van Sant weet bij elke scène precies waar de nadruk op moet liggen, omgevingsgeluid, dialoog of muziek. Al met al is deze toch een stukje beter bevallen dan m´n eerste Van Sant (Gerry).

4*

Boeiende film met heftige laatste 30 minuten. Er wordt wel wat amateuristisch en houterig in geacteerd.

Sterke film, dat inhoudelijk weinig voorstelt maar wel erg mooi is om naar te kijken.

We krijgen enkele stereotypes op de school te zijn (de echt 'normale' personen komen hier niet in voor). maar daar moet de film het ook niet van hebben. Het dient vooral om de rustiige en veilige sfeer op te roepen van een schoolgebouw. Veel mooie lange shots door de gangen, waarin veel met licht, helderheid, kleur en geluid wordt gespeeld. Dit soort scènes roepen een spanning op, doordat je niet weet wat komen gaat. De omgevingsgeluiden worden luider, en ik voel het niet even gemakkelijk aan.

Daarnaast door de hele film mooie kleuren. Vooral het eerste shot langs de bomen en gele bladeren. Sowieso veel mooie bomen vanwege de herfst. En nergens is de wereld helemaal echt, altijd wel gestilleerd. Daarnaast het wonderschoone "Für Elise', misschien wel het mooiste klassieke werk ooit, dat ook nog eens prima past.

Tegen het eind werd de film wat minder, de sfeer verdween. 3,5* blijf ik op steken.

3e ziening van Elephant.

Het lijkt wel een muziekstuk. Eén met een uitgebalanceerde compositie. Meesterlijk, Van Sant.

Ik vind de film erg mooi. Zo rustig. Weloverwogen.

En toch ook onheilsspellend niet te kort.

De filmmuziek is me erg positief opgevallen. Heel divers en steeds goed passend bij het ritme en de opbouw vd f.

Toch vind ik het een moeilijke film om te recenseren. Ze is ook zo vluchtig.

Nou ja, (mijn) woorden schieten te kort.

Zou ik nog niet meteen doen. De man heeft namelijk recentelijk nog een pareltje afgeleverd met Milk.

Deze film dan. Ook ik ergerde me soms aan het camerawerk, die eindeloze shots van iemands rug. Maar uiteindelijk slaagt de regisseur er wel in een gewone schooldag uitbeelden. In onze ogen gebeurt er misschien niet zo erg veel, maar elk personage heeft zijn/haar eigen problemen, dingen die zijn/haar leven interessant, gecompliceerd, triest maken...Dat de motieven (zo die er al zijn) van de daders niet echt worden uitgewerkt is normaal, het is en blijft een momentopname. Slechts één dag. Al bij al toch een beklijvende film hoor.

Elephant

Tjonge jonge wat een teleurstelling zeg. Vol goede moed begon ik met kijken. Van te voren had ik al wat informatie over deze film opgezocht en een paar (positieve) recensie gelezen. Nou goed, ik dus kijken en verwacht prachtige, sfeervol in beeld gebrachte scenes. Nou nou nou zeg, echt wel boeiend een minuten lang naar een personage te kijken, die vrolijk door de school banjert, niet wetend wat hem/haar te wachten staat. Of naar een gap die zon 5 min. piano zit te spelen.

Deze film wist mij totaal niet te boeien. De sfeer was wel okee en het verhaal was wel goed gevonden. Maar wat boeit het als het gewoon zo retesaai is? Ik hoor veel mensen hier praten over wat voor een prachtige sfeer hier wat gecreëerd, ja leuk.. maar waar gaat het eigenlijk over. Alles komt zo zinloos op mij over.

Maar goed, tegen het einde aan begint het wat spannender te worden. Hoewel ook de laatste scenes ongelovelijk droog zijn.

Misschien heb ik het wel helemaal fout en zit de essentie helemaal niet in het verhaallijn, maar draait het daadwerkelijk alleen om de sfeer die deze film opwekt. Maar daar kan een film imo niet op teren. Een film kan nog zo mooi geschoten zijn, maar als het in mijn ogen gewoon nergens over gaat, tja dan hebben de prachtige scenes ook niet erg veel nut.

Nou ja, ik denk ook dat dit niet helemaal een film voor mij is en ook de manier van filmen ligt mij totaal niet. Ik moet zeggen, ik denk dat dit meer iets is voor de ervaren filmkijker die ik nog lang niet ben, met mijn toch onder de leeftijd vam de gemiddelde MM'er.

1,5* - 2*

Toch wel een film voor mij. Het kabbelt lekker rustig voort, rustige scènes waarin vrijwel weinig gebeurt, de verschillende personages die op de één of andere manier toch met elkaar te maken hebben.

Ik vond het alleen jammer dat je maar een fractie meekreeg van de personages. Ik had toch wel iets meer willen weten over het motief van de daders en toch wel iets meer achtergrond info van de andere personages.

Al met al toch wel een relaxte film waarin de sfeer op het laatst toch wel erg beklemmend wordt.

4, 0 Sterren van mij.

Weer een mooie film van van Sant. Elephant word op zo'n subtiele wijze vertoond: het begint allemaal als een doodnormale schooldag en we krijgen eerst kennis met enkele schoolgenoten die ook geobserveert worden. Daarnaast word er ook gerommeld met de tijdlijn. Dingen worden bv herhaald maar dan uit de ogen van een ander. Dan krijgen we te maken met Eric en Alex. Die in legerkleding en meerdere tassen de school binnen lopen, en vanaf dat moment begin je wel te beseffen dat er iets gaat gebeuren en denk je ook het eerste aan "Columbine High". En inderdaad, ze trakteren alle leerlingen en leraren op een portie lood. Alles is ook op een goedkope wijze in beeld gebracht maar dan nog is het zo boeiend. Alles word ook op juiste volgorde verteld maar ook regelmatig herhaald uit een ander ooghoek bv. Ook die hoofdrol van John vond ik ijzersterk.

Hele bijzonderde film. Dit is op een een of andere manier gebasseert op de incidenten van Columbine High. Maar dan met totaal andere mensen en een ander verhaal. Gus van Sant heeft me op nieuw tevreden gesteld.

4,0*

Elephant is een onconventionele en fragmentarische film, wat ook verklaart dat sommigen het helemaal niks vinden en anderen weer best goed. Ik zelf had wat moeite met de eindeloze gangen met het volgen van een rug van een scholier. De voorkennis, dat er iets ergs gaat gebeuren, zorgde wel voor enige spanning, maar uiteindelijk pakte het me niet helemaal.

Ik weet daarbij niet wat ik van de 'saaiheid en voorspelbaarheid' moet denken. Gus van Sant wil een doodnormale dag op een school schetsen met allerlei flarden her en der gekwakt. Dat resulteert logischerwijs in kotsende meisjes, hunk met vriendin en onoriginele muziek van Beethoven. Het doel wordt wel bereikt, maar echt heel boeiend is het dus niet.

Uitstekende film, het intrigerende verhaal is levensecht in beeld gebracht. Vrijwel alles klopt mijns inziens.

Een 'gewone' schooldag, dat kun je wel stellen. Als kijker zie je de normaalste dingen wat niet echt zorgt voor boeiende dialogen of gebeurtenissen. De manier waarop heeft daarentegen wel iets speciaals. Ik heb het natuurlijk over de shots. Toch waren sommige shots iets té lang. Omdat je wel al weet wat er gaat gebeuren, maar nog niet precies hoe en wanneer, is het wel spannend totdat 'het' gaat gebeuren. Het grote probleem voor mij was echter dat we vrijwel niets van de personages weten, waardoor ik weinig gevoel ervaarde. Als 'het' dan eenmaal zo ver is maakt het maar weinig indruk.

2,5*

Elephant is een film met een hele aparte en intense sfeer. De trage, maar wel saaie, stijl van filmen draagt hier zeker zijn steentje aan bij. Gaaf hoe eenzelfde situaties vanuit ander perspectief belicht worden, en de laatste 20 minuten.. Ziek maar erg indrukwekkend.

Dan wil ik toch even terugkomen op het woord saai. Tot de climax van de film overheerste het gevoel van verveling.. Ik snap dat het een alledaagse schooldag is, maar dit is in mijn ogen niet een excuus dat saai ineens in goed moet veranderen. Van Sant doet minuten over het volgen van een rug, of besteed ineens anderhalve minuut aan wolken. Weet niet waarom, want in veel films kan ik traagheid goed aan, maar nu kwam het op mij allemaal over op een geforceerde poging om artistiek te zijn

Anyway, Elephant is uiteindelijk een goede en indrukwekkende film, en zeker een dikke 3* waard. Maar er had meer in gezeten..

Klein meesterwerk.

De wijze waarop van Sant hier een verschrikkelijk onderwerp verfilmt is haast perfect. De slome, langdurige shots die het eerste inleidende uur vullen zijn prachtig. Leegte is zelden zo sterk geweest. Dit komt alleen door het feit dat z'n camerawerk ge-wel-dig is, het is niet eens alsof je een film kijkt, je loopt haast zelf die dag mee.

Visueel dus geweldig, van Sant legt 't hele american high-school feel op meesterlijke wijze vast. Daarnaast gebruikt hij een gave structuur in het vertellen van het verhaal. Dit houdt het alles nog nét dat beetje extra interessant. Voordat je het weet is het eerste uur voorbij, en dat terwijl er werkelijk 'niets' gebeurd.

Helaas schort er een beetje aan de impact die het einde heeft. De gehele film weet je gewoon wat er gaat gebeuren en zit je ook in een zekere spanning te wachten op dát moment. Een vreselijke gebeurtenis die veel lef nodig heeft om expliciet getoond te worden, is het dan een gebrek aan lef of een goed overwogen besluit van van Sant om er niet té ver mee te gaan? Ik denk het tweede maar het is niet helemaal naar mijn smaak.

Het mooie is dat de vertelstructuur zo knap in elkaar zit, en dat je halverwegen al het moment beleefd dat er op het punt staat iets te gebeuren (meerdere malen zelfs) maar dan ben je er gewoon nog niet. Daarnaast eindigt van Sant erg mooi met Elephant, ziek..rustig en eigenlijk zonder enig slap 'na-gelul', Geweldig.

4.5*

Film voor de 2de maal bekeken en weer gaf deze film me een hele aparte kijk op een vrij gewone dag op een willekeurige high school.

De personages zijn stuk voor stuk erg boeiend en lopen zeer uit een. Maar de reden wat deze film goed maakt is toch echt wel de manier van filmen, we volgen verschillende personages van verschillende camera punten maar wel allemaal rond de zelfde tijden.

De manier hoe naar het einde wordt toegewerkt is erg origineel en daar bij ook erg professioneel gedaan, je voelt de spanning gewoon opkomen en hebt het gevoel als kijker dat er ieder moment wat kan gaan gebeuren.

Het einde is indrukwekkend en keihard, maar toch ook wel weer redelijk snel voorbij en gaf mij daarom toch een heel klein beetje een tegenstrijdig gevoel.

Toch ga ik deze film niet afrekeningen op deze kleine twijfel dus geef ik een halve ster meer dan ik een jaar geleden deed bij de eerste kijkbeurt, het is en blijft gewoon een zeer bijzondere film met erg veel sfeer.

4,5 sterren

Elephant is een schitterende film waar ik hoge verwachtingen van had, en een van de weinige films die ze waarmaakte. Dat de film aardig wat tekortschiet voor een plek in de top 250 verbaast mij dan ook ter zeerste!

Afijn, wat Elephant zo'n goede film maakt is dat het de kijker in zoveel verschillende manieren vrijwel perfect benaderd. Allereerst het filmtechnische aspect. Heel, heel knap in elkaar geknutseld. De lange tracking shots zijn werkelijk subliem uitgevoerd! Overgangen van donker naar licht zonder focus-problemen. Shots die zonder cut van statief naar steadycam overgaan of andersom (scene op het sportveld, beginscene als John en vader van plek verwisselen in de auto), heel knap gedaan!
Ook al zal dit aan menig kijker zonder al teveel verstand van cinematografie volledig voorbij gaan, het is toch zeker een vermelding waard!

De trage opbouw die sommige gebruikers hier als 'saai' of 'storend' ervaren, vind ik nog een goed speerpunt van Elephant. Het alledaagse leven van de Amerikaanse scholier wordt zeer natuurlijk neergezet, en een uitgebreid arsenaal aan verschillende typetjes wordt voorgesteld. Het mooie hiervan is dat Gus van Sant hier goed de tijd voor neemt.
Er is namelijk altijd wel iemand in de film waarmee de kijker zich kan identificeren. Was jij vroeger het nerdje dat gepest werd? Was je populair, gewild, of onzeker? Super gedaan, vooral omdat de kijker kan anticiperen wat er gaat gebeuren, en letterlijk en figuurlijk met een personage meeloopt naar Zero-hour.
Zo kon ik mijzelf erg goed inleven in de creatieveling, die blonde jongen met zijn camera. (mooie scene trouwens, als hij nog net een foto maakt van de gewapende scholieren. Weet iemand of er ook daadwerkelijk zo'n foto is gemaakt op de echte Colombine?)

Al het bovenstaande zorgt ervoor dat de film een vele grotere impact heeft dan dat je zal verwachten. (op mij in ieder geval)
Zelf tijdens het beruchte bloedbad wordt er vooral gefocused op de personages, en vrijwel niet op de actie. Achteraf zie ik deze film als een heel goed in elkaar gezet stukje cinema dat bovenal als erg intens heb ervaren. Fantastische film!

De rust, de geweldige tracking shots en de buitengewoon sterke regie zorgen voor een bijzondere kijk op een doodgewone schooldag. Deze manier van filmen brengt de kijker in een roes en het is dan ook des te meer jammer dat de ontknoping zo weinig emotie bij mij losmaakte. Het contrast had heviger mogen zijn, maar desalniettemin een cinematografisch erg aangename film.

3,5*

Het piano spelen is natuurlijk vooral om zijn persoonlijkheid aan te duiden. Je ziet dat ook aan al die tekeningen in de kelder. Hij was eigenlijk een erg creatief en ook slim iemand, en zag zijn schoolgenoten als domme mensen (ook de hele tijd dat beetje denigrerende nee schudden). Dat karakter zie je ook erg goed terug in Alex uit ACO (in het boek komt het duidelijk naar voren iig, film nog niet gezien).

Vind ik meteen een van de sterke punten, de film probeert niet zozeer duidelijk de oorzaken uit te leggen. Erg beklijvend, en zeker niet opdringerig.

Fur Elise past ook perfect in het plaatje. Heel effectief.

Een dramafilm naar mijn hart, namelijk eentje ontdaan van alle drama. In plaats van de kijker allerhande emoties op te dringen, registreert Van Sant louter gebeurtenissen, zonder hier een oordeel over te vellen. Niet alleen dit gegeven is sterk, maar ook de manier hóe hij registreert: het camerawerk in deze film is magistraal en wekt ook ontzettend veel spanning op, doordat je als kijker elk moment verwacht dat er iets kan gaan gebeuren. Hele slimme keuze ook, om de daders al vroeg in de film te introduceren; het geklooi met de tijdlijn is ontzettend effectief. Erg knap ook, dat de scènes waarin eigenlijk níets gebeurt, toch nog zo enerverend zijn om naar te kijken - onder andere dus omdat je niet precies weet waar je ergens zit qua tijd. Het eind is indrukwekkend, ondanks of juist door de afstandelijkheid waarmee het gebracht wordt. Een betere film over een schoolshooting kan ik me niet indenken.

4,5*

Helemaal geen slechte film, maar ik vond hem gewoon niet boeiend genoeg. De film is ronduit prachtig gefilmd en de apotheose is ook geweldig, maar met momenten kon hij me echt niet boeien. De structuur is schitterend en het weefsel van alledaagse gebeurtenissen op school is een goede vondst (de school wordt mooi weergegeven als een microkosmos), maar sommige anekdotes vond ik gewoon niet boeiend genoeg. Gemengde gevoelens dus.

Wat een prachtige film. Het verhaal wordt echt geweldig verteld. Het camarawerk vind ik erg goed, ondanks dat er ook velen zijn die het niet zo goed vinden. De scene, die meerdere keren te zien was vanuit verschillende oogpunten, vond ik ook erg goed. De school is ook heel goed laten zien. Het einde was erg goed en ook heel indrukwekkend.

Verder vond ik ook dat Fur Elise erg goed bij de film paste.

Gemengde Gevoelens

Elephant stond echt al heel lang op mijn lijstje en heb deze vorige week dan ook niet gemist toen hij eindelijk eens op tv kwam.

Van Sant laat in deze film duidelijk zien dat hij goed heeft leren knutselen vroeger, de manier en de volgorde van de scenes zijn echt gaaf gedaan. (Denk dan vooral aan de ene scene die 3x opnieuw getoond word)

Ik miste wel een band met de personages, en daar ging het voor mij ook een beetje mis met deze film. Misschien dat ik met de verkeerde verwachtingen ben gaan kijken, maar dit kwam op mij toch echt over als een emotieloze film.

Er is dan ook eigenlijk geen hoofdpersonage te noemen in de film, je kunt het beter de hoofddag noemen, het gaat immers om de band met die bewuste dag dat twee jongens teruggeven aan de wereld wat de wereld hen gegeven heeft.

Dat gehele verhaal rondom de jongen met zijn dronken vader vond ik dan ook vrijwel overbodig, als Van Sant toch de nadruk wilde leggen op die bepaalde dag.

Qua stijl en onderwerp zeer te spreken, qua uitvoering van de personages totaal niet. Blijft steken op een kleine voldoende.

*De film heb ik dus een weekje laten rusten maar het is niet echt blijven hangen in mijn hoofd.

Verrassende film, die ondanks het extreem simpele uitgangspunt zo vakkundig is gemaakt. Vooral de prachtige muziek en het creatief omgaan met de camera was werkelijkwaar prachtig. Zo voelde het als een vloeiend geheel en had je weinig het idee dat er geknipt is in de film. Ik vind het ook briljant dat je vanuit verschillende oogpunten een keer of 3 dezelfde scene in beeld ziet verschijnen. Dat is wel goed materiaal voor een herziening, zodat je op de details kan gaan letten.

Verder vind ik het "emotieloze gedoe" zelf wel mooi, de film is heel droog hierin en geeft verschillende emoties op een doeltreffende manier weer. Vooral de drie meisjes die hun eten uit lopen te kotsen op de wc leverde een grote glimlach op, ondanks dat het de harde realiteit is. De film kent nog meer van dit soort momenten, ondanks de behoorlijk stereotype personages blijft het wel erg herkenbaar.
Het einde is natuurlijk schokkend en geeft maar weer is aan dat er nog veel dingen in Amerika veranderd kan worden.
Overigens heb ik wel een irritatiepuntje. Die donkere jongen Benny aan het einde van de film is echt een domme oetlul. Ik kan niet tegen dit soort wannabe helden die 100 tekenen van gevaar negeren en gewoon het gevaar opzoeken. Hij vroeg gewoon om een kogel en die kreeg hij uieindelijk dus ook.
Het toont maar weer is aan hoe hard en onvolmaakt deze wereld is. Mooie kijkervaring en zal zeker een aantal herzieningen krijgen!

4*

Vrij harde film in psychologisch opzicht. Heb deze film enkele dagen geleden bekeken en wachtte mijn stem even af.

Uitstekende schets van de leefwereld en sfeer van meisjes en jongens op school, daar een pluspunt . Je stapt als het ware in de scène en loopt overal mee.

Ook beklemmend einde natuurlijk, die tijdje door mijn hoofd spookte.

Toch had ik soms het gevoel dat de film vaart mistte, wat helemaal de bedoeling van Van Sant neem ik aan, om zo het alledaagse leven van een mens voor zo'n catastrofe te schetsen, waar er abrupt een einde aan komt.

3.5*

al veel van deze film gehoord, en nu uiteindelijk ook gezien. De sfeer wordt goed opgebouwd, 't is te zeggen Gus (van Sant) geeft idd het alledaagse leven op een school weer met alle mogelijke leerlingen (blank zwart, groot klein, dik dun, mooi lelijk, leider pester gepeste, ...). Ook verschillende thema's worden aangesneden (homoseksualiteit, ...) waardoor hij wil zeggen dat het niet een specieke Amerikaanse school is, maar hierbij alle scholen wil aanspreken want het kan overal gebeuren (erg genoeg).

Het tussenstukje is ook mooi om te schetsen dat de sfeer vanaf dan gaat omslaan (te beginnen met de valse noot op de piano, de computerspelletjes en het onweer)

En dan het 'einde'; nja, een mens wordt daar beetje stil van. Nu nog een beetje als ik eraan terugdenk. Nuja, veel kan een mens daar niet aan veranderen. Maar het is erg dat het allemaal gepland is, en wordt voorgedaan als een spelletje, om dan uiteindelijk toch genadeloos toe te slaan in de realiteit. En het erge van al is dan ook nog dat het een waaregbeurd verhaal is.

Nuja, Gus heeft dat goed gedaan, maar de verdienste van deze film hangt natuurlijk grotendeels samen met de waargebeurdheidsfactor. Desalniettemin, zeker een 'aanrader' om te kijken

4*

Pas geleden heb ik Elephant dan eindelijk herzien, omdat hij zowat helemaal van mijn harde schijf verdwenen was en toch maar 75 minuten duurde.....

De eerste keer heb ik geloof ik toch wat gemist, ik gooi er 0,5* bovenop: voor het prachtige, sierlijke camerawerk, de muziek, de volstrekte willekeurigheid waarmee levensecht geschetste personen omver gemaaid worden en vanwege het ontbreken van een dramatische spanningsboog.

Natuurlijk, weet je als kijker dat er iets in de lucht hangt en is de impact van de schietpartij groot opdat het je aan het denken zet, maar de aanloop er naartoe is zo vredig, zo gewoon, zo mooi dagelijks, tegelijkertijd zo `n groots eerbetoon aan het leven dat het pijn doet en je voorstellingsvermogen te boven gaat wat er hier gebeurt.

De film valt ook zeker te prijzen, omdat hij niet met een opgeheven vinger een richting uitwijst, Gus van Sant houdt het slechts bij mogelijke suggesties en een zekere waarheid over het waarom is ver te zoeken. Extreem knap, omdat zo `n onderwerp zich al gauw leent voor gesimplificeerde personages, vals sentiment en tranentrekkerij. Gus van Sant weet niet alleen de vreselijke gebeurtenis vanuit subtiel oogpunt te benaderen, maar bedwelmt zijn film ook onder in visueel, hogere sferen.

Gus van Sant houdt wat meer afstand in de zin dat hij geen personen uit gaat diepen, door hun hele of halve levenslijn in beeld te brengen, het blijft juist bij die ene fatale dag, waarvoor hetzelfde geldt andere mensen de pineut waren geweest.

Het moge duidelijk zijn, Elephant maakt veel indruk bij herziening! 4,5*

Vroeg me van bepaalde mensen af waarom ze er zo lyrisch over waren, dus heb deze maar even voorrang gegeven in de kijkstapel. En terecht.

Zeer degelijk filmpje. Erg rustig vertelt vooral. Misschien zelfs te rustig voor sommigen. Zo kijken we in het begin minutenlang naar iemand die gewoon loopt, waar normaal simpelweg geknipt en geplakt zou worden. Maar het voelt helemaal niet saai aan, je vraagt je toch af waar hij nou naar toe loopt. De film vliegt ook nog aardig voorbij, ondanks dat er weinig gebeurt over lange tijd (misschien past je tijdsbesef zich niet helemaal aan en is het nog gewend om dan pas op een kwart van de film te zitten, al zou dit natuurlijk niet gelden voor een filmpje dat je vreselijk vind).

Ook het camerawerk is opvallend rustig, maar ook niet storend, integendeel. Betrekkelijk weinig (en daarmee) lange shots, waardoor je misschien wel beter in de film zit. Je zit af en toe zelfs licht in trance en wanneer er dan geknipt wordt 'schrik' je eventjes op uit die trance.

Een mozaiek-achtig verhaal. De fundering voor de verhaallijnen (en gebeurtenis) is al gauw bekend (de school), en waar sommige films pas na de gebeurtenis laten zien hoe de verhaaltjes in elkaar verweven zitten, verweeft Gus Van Sant dit gaandeweg al (natuurlijk ook omdat het minder een verrassing is dat ze in elkaar verweven zitten) kundig door elkaar op een magistrale manier (ik vind het dan ook prachtig hoe ze vaak tot en/of vanaf een reeds eerder gezien moment werken met een ander personage, al is het niet iets wat ik nooit eerder heb gezien) zodat de film alleen nog maar de aanloop naar de gebeurtenis hoeft te nemen.

Waar de film heen gaat is tot op driekwart van de film nog moeilijk te zien. Niet erg, want je voelt dat de film zich aan het ontpoppen is, en nog beter, je voelt de film zelf en zit er gewoon goed in. Ook de personages krijgen we erg weinig van te weten (er wordt zelfs op het laatst nog eentje voorgesteld). Maar is ook helemaal niet nodig, je kent ze immers al, het zijn die types die jijzelf ook elke dag op school meemaakt/meegemaakt hebt (behalve dan waarschijnlijk de 2 schietgrage jongens).

Zelfs wanneer op het einde de remmen los gaan blijft het betrekkelijk kalm. Geheel a-bombastisch filmpje dus, wat ook wel voor een verfrissend windje zorgt.

Misschien ook wegens wat gebrek aan uitdieping van characters en bombasme in de emoties verliest het einde wel wat aan impact, maar toch is het een filmpje waar ik helemaal in mee kon gaan. En zodra de aftiteling begon zat ik nog even in eerdergenoemde trance om daarna te ontwaken.

Onconventioneel werkje dat klasse in elkaar gezet is en goed naturel gebracht wordt door de cast. Zal ongetwijfeld goed bevallen bij herziening.

5*

Mooie film.

De film straalt een fijne rust uit, met lange en langzame shots, dat vond ik helemaal niet misstaan in deze film. Erg mooi zelfs. Leuk scenario, het rustige voorstellen draagde bij aan een gemoedelijke en bekende sfeer in de school. Door de doorelkaarlopende tijdlijn, vond ik het op het begin nog wel spannend omdat ik 'het bloedbad' ieder moment verwachtte, aangezien ik dacht dat de film daar mee over zou gaan. Toen ik de tijdlijn door had ging deze spanning helaas ook weer weg. Voor mij een keer een andere kijk op een gebeurtenis als deze. Alleen vond ik 'Bennie' erg overbodig.

Op audiovisueel gebied een erg hoogstaande film. Sterk is vooral het subtiele en strakke camerawerk met de lange volgscènes en hoe er met sounddesign is gespeeld. De film oogt en voelt erg realistisch aan, dankzij deze aankleding, maar ook door zaken als het spel en de dialogen. Mede daardoor komt het gedeelte waarop een normale schooldag in een gruwelijk drama weet te veranderen, snoeihard aan. Van Sant speelt op uitstekende wijze met het gegeven van de suggestie, wat je niet ziet is vaak des te effectiever. Het laatste kwartier is dan ook van bijzonder hoog niveau.

Het is jammer dat de film het eerste gedeelte echter niet echt van de grond wil komen. De personages worden realistisch en geloofwaardig neergezet, maar echt interessant om zo'n lange tijd te volgen zijn we niet. Overigens volg je aardig wat karakters, waardoor ze allemaal vrij vlak blijven. Elk segment had wel wat sterke elementen, maar ik werd de eerste helft van de film zelden door het totaalpakket gegrepen. Dit in tegenstelling tot de perfecte audiovisuele aanpak en het ijzersterke einde.

Voorlopig 3,5 sterren.

Er zitten veel elementen in deze Van Sant film, "Elephant," die ik niet snel zal vergeten: De manier waarop Beethoven deze eenvoudige high school setting een mystiek tintje geeft; de welsprekendheid van Harris Savide's cinematografie staat in bruut contrast met de vreemde tieners die voor of van de camera weglopen; het levensechte, verschrikkelijke bloedbad waar de film naar toe werkt.

Maar wat mij het eerst raakte als een bliksemlicht was een schot van het meisje, het doodgewone meisje in haar sweatshirt., die in beeld verschijnt, ze kijkt omhoog naar de onheilspellende lucht die wij niet kunnen zien maar zij weet, dat het uiteindelijk zal instortten. En ze heeft gelijk. Het stort in. De hemel valt te pletter op de aarde, regelrecht naar hel.

Van Sant, met de onmisbare Savides aan zijn zijde, krijgt ons vertrouwen. De wereld die zij voorhouden, is verschrikkelijk, verschrikkelijk bekend. De gangen zouden de gangen kunnen zijn waar jij gelopen hebt. Het drukke schoolhoofd kantoor word degene die jij vermeed. De Kinderen -- Blank -- zijn de kinderen die je was of ag op TV. De Camera weerspiegelt de verschillende rollen (De eikel, het populaire meisje, de goth, het buitenbeentje) opnieuw en opnieuw, totdat je gehypnotiseerd bent. Uiteindelijk, word het duidelijk dat hij deze visuele ritmes gebruikt om ons, op ons gemak te stellen -- Hij geeft ons het vertrouwde high school gevoel weer terug, om deze vervolgens weer 2 meter de grond in te stampen.

"Elephant" gaat niet zozeer over waarom mensen moorden, maar wat we doen wanneer andere mensen het doen, waar kijken we, hoe leggen we het uit. Deze 86 minuten provoceren je om te denken over hoe je dingen uitlegt die niet uit te leggen zijn of hoe je met dingen omgaat waar niet mee om te gaan is, welke ontsnappingsroute kies je, en welke herinneringen we verbranden.

Van Sant, kampioen Amerikaanse tiener, geeft "Elephant" iets om over na te denken. Maar de vraag die overblijft is, waarom.

Geen Marilyn Manson posters of drugs te vinden, is het de video-game die Eric speelt? Is het de Nazi documentaire die ze ongestoord kijken? zijn het de kinderen die Alex pesten? of zijn het de ouders, die we nooit te zien krijgen. Zou het iets met het zoenen in de douche te maken kunnen hebben, of met het Beethoven stuk dat Alex oefent op de piano? Het zijn maar details, overigens ook irrelevant.Nazi, videogames, piano : Het maakt niet uit wat een moordenaar doet of is, alleen dat hij een moord gepleegd heeft.

Uitzonderlijk vanwege van Sant's stijl en aanpak. In feite doet hij niet meer dan het volgen van zomaar wat leerlingen op, wat lijkt, zomaar een dag. Levert een aantal zeer fraaie tracking shots op, met hier en daar schimmige achtergrondcomposities in beeld en geluid.

Zoals wanneer leerlingen niks meer doen dan door een lange gang lopen. Het herhalen van de scènes vanuit een ander perspectief maakt het, in de wetenschap van wat gaat volgen, ook nog eens extra wrang. Best effectief, ondanks het gegeven van alledag.

De twee daders ondergaan een iets andere aanpak, maar wel zo subtiel dat het er niet echt uitspringt. Allemaal erg naturel en zonder verklarend vingertje. Het blijft bij enkele flarden en de opmerking Most importantly, have fun, man. Zo gewoon dat het griezelig wordt.

Knap om zoiets met een cast zonder acteurs te bewerkstelligen. Samen met de herfstkleuren, de donderwolken en de willekeur een bijzondere verfilming van een trieste dag.