The Omen (1976)

Had deze ooit al eens gezien, maar kon me er maar weinig van herinneren- alleen de scene met het kindermeisje die zelfmoord pleegt en de dood van de priester kwamen me bekend voor- dat zijn ook wel iconische scenes natuurlijk. Ik dacht trouwens altijd dat Damien wat ouder was, een jaar of 10. Hij doet het goed, maar Mrs Baylock steelt de show, echt een heel creepy personage. Peck zat half jaren 70 wel in een dip in zijn carrière, toch vind ik hem een verrassende hoofdrolspeler, en heb eigenlijk niks op hem aan te merken. Dat hij op het punt stond een kind dood te steken op het altaar was wel even een bizar moment. Atticus...!?

Misschien heb ik er altijd wel helemaal naast gezeten, maar voor mijn gevoel is deze film de derde in een serie van drie 60's/70's-mainstream-horror-blockbusters die gebruik maakten van serieuze regisseurs, grote sterren en een zorgvuldige opbouw om te komen tot een climax waarvan de impact je ook ná het verlaten van de bioscoop nog zou beklijven – geen quickie-horror-flicks met snel afgeslachte hoofdrolspelers, rondvliegende ledematen en anonieme acteurs uit de Hammer- of American International Pictures-studio's. Klopt mijn indruk van die duivelse drie-éénheid? In ieder geval hebben Rosemary's baby, The exorcist en The omen alle drie de tand des tijds doorstaan (hetgeen niet over hun vele sequels en remakes kan worden gezegd), en wat de laatste film betreft is dat ook geen wonder, met Gregory Peck, Lee Remick, David Warner en Billie Whitelaw in de cast (om van Harvey Stephens als Damien maar te zwijgen – dat laatste shot!), Richard Donner (Superman en het Lethal weapon-kwartet) als regisseur en Jerry Goldsmith als componist. Voor jongere kijkers is deze film misschien te traag, ook al omdat moderne personages vaak al heel ironisch op de hoogte zijn van wat al die onheilspellende voortekenen kunnen impliceren (want ze hebben allemaal wel de meeste zombie / slasher / duivel / vamper / weerwolf-klassiekers gezien), maar voor wie het leuk vindt om langzaam maar zeker in een onheilspellende sfeer gezogen te worden heeft The omen nog veel te bieden. Eén bekend gezicht onder de bijrollen haalt me af en toe éven uit de film : Bruce Boa speelt hier de assistent van ambassadeur Gregory Peck, maar voor mij is en blijft hij altijd de Amerikaanse gast van Basil Fawlty die graag een "Waldorf salad" wil in misschien wel de tenenkrommendste episode van Fawlty Towers.

Karaktervolle duivelsfilm die in zijn missie om de onschuldige TV kijker nog eens wat stuipen op het lijf te jagen voor het slapengaan, meer dan slaagt. The Omen put zijn charme niet uit zijn gelikte afwerking maar desalniettemin brutaal sterke sfeer, de griezelige details in het script (kan De Bijbel nog onrustwekkender betrokken worden?) en enkele legendarisch knappe moordscenes (zonder CGI!).

Ja de details, zoals de fotograaf die vaag maar zeker een soort death mark in zijn producties ontdekt: Zo simpel maar zo geniaal effectief. Ik zou de algemene servering van koudvochtigheid en fatalisme misschien nog als belangrijkste factoren noemen voor het huiveringwekkend mechanisme van de prent. Er is geen genade en er is geen verzuchting. Ook aan de soundtrack ontsnapt men niet, onverbloemd en ongefatsoeneerd wordt de groteske koormuziek al bij de optiteling in het gezicht -enfin, oorkanaal- gegooid. Op de achtergrond van een groezelige schaduw van duivelskind Damien en een kerkelijk kruis. Wederom geniale eenvoud en onheilspellende onverbiddelijkheid, een sfeermaker die ongelofelijk goed werkt.

Het rustig nuttigen van een Tv maaltijd of snack zit er weliswaar niet in, maar dat geeft ook niet. Genieten geblazen van een toonzettend lugubere adoptiescene bij de kloosterzusters en ander fraais is de boodschap. Ook bijvoorbeeld het gestoord enge fragment met de kinderjuf in het decor van draaimolens en ballonnen op een verjaardagsfeestje, is zowel cinematografisch als verhaaltechnisch eentje om in te kaderen.

Een film die eigenlijk alleen maar in de jaren '70 gemaakt kon worden, qua camerawerk en montage, in al zijn typische ruwheid. John Moore probeerde een opgepolijste remake in 2006, maar juist dat werkt niet.

Vrij tegenvallende film, kan het niveau niet halen van het veel betere The Exorcist (1973). Ik vind die laatste ook veel geloofwaardiger overkomen. Hier had ik echt nooit een gevoel bij dat ik de boel serieus kon nemen, vooral door de nogal wat lullige gebeurtenissen. Ik vond de film trouwens nooit eng overkomen, op geen enkel moment. Het sfeertje is verder wel aanwezig. Het viel mij trouwens op dat de rol van het kind in feite zeer klein is, en dat is misschien ook wel een reden waarom ik dit niet zo goed vond. Niet bijsterend goed dus. Maar goed, ik wou hem al sinds ik een kind was zien, en bij deze heb ik dat dus gedaan.

Bij The Lion King:

De originele Omen heeft de mooiste kill uit de hele filmgeschiedenis. De remake vond ik niks.

Zo dan en welke kill is dat dan wel niet ?

Waarschijnlijk de beroemde onthoofding scene, die in de jaren '80 nog regelmatig verknipt op TV werd uitgezonden, omdat die als te heftig werd beschouwd.

Als je dat moet vragen, heb je de film waarschijnlijk niet gezien...

Nou het is anders wel nek-aan-nek tussen de glasplaat en de spies.

Ik bedoel natuurlijk: The Omen (original) decapitation scene - YouTube - m.youtube.com

Werkelijk? Een ontploffend hoofd? Dat is al zo vaak gedaan. Nee, dan gaat die eer toch absoluut naar Scanners.

Allereerst is film een kunstvorm en realisme niet het hoogste goed. Iverigens is ook de scene uit Wolf Creek weinig realistisch en compleet over the top. Onverwacht? Tja, dat is bij Scanners nog veel meer het geval.

Verder zou je eerst nog een heleboel films moeten zien voordat je zo’n claim kunt maken. En als he de cinematografische genialiteit van de onthoofding in The Omen niet prefereert boven die Pulp Fiction / Maniac rip off, laat dan maar....

Head Explosion Montage - YouTube - m.youtube.com

Plus je moet ook in acht houden wanneer een film is gemaakt en met wat voor middelen zoiets toen mogelijk was.

Gisteren in het kader van de traditionele Halloween avond weer eens gezien. Wat blijft dit een goede film en ook al heb ik hem al zo vaak gezien, hij verveelt geen moment. Je hoeft niet gelovig te zijn om gefascineerd te raken door de inhoud van de film. Gesprek gisteren was ook de perfecte en soms angstaanjagende filmlocaties. In die tijd werd ook veel in studio's opgenomen, maar in deze film kon ik hier maar één moment ontdekken, dat was volgens mij toen de ambassadeur met de fotograaf het graf gingen bezoeken. Meer zeg ik niet, anders moet ik spoiler tags gaan gebruiken.

“Have no fear, little one... I am here to protect thee.”

Sterk. De grootste kracht van The Omen is dat je eigenlijk geen moment het idee hebt waar het verhaal nu weer heengaat, en regisseur Richard Donner weet de aandacht van de kijker op formidabele wijze vast te houden. De spanning wordt op een rustige manier opgebouwd, en net zoals hoofdrolspeler Robert (de geweldige Gregory Peck) heb je in eerste instantie geen idee waar het gevaar vandaan komt. Het gevoel van paranoia is constant aanwezig, en de jonge Stephens is ook zeer sterk in een moeilijke rol. De moordscènes zijn knap gedaan, en het geweldige einde maakt de film helemaal af.

Begint nogal sloom maar het wordt al snel beklemmend en mysterieus, met de vader die stilaan beseft dat zijn zoon Damien meer is dan zomaar een jongetje, zeker wanneer naasten in zijn omgeving beginnen te sterven. Eén van de beste scènes in de film vond ik op dat Etruskisch kerkhof. Ook het einde, waarbij twee seconden medeleven genoeg waren om te falen . Ik was vergeten dat het kind geboren was uit een jakhals . Het is een echte horror-klassieker die in de tijdsgeest van toen echt angstaanjagend was, en bij herziening doet 'm het toch weer. Met gemak bleef ik tot de laatste minuut kijken. Met vooral een sterke prestatie van Gregory Peck die prima toont hoe je moet acteren in een horrorfilm. Een classic die wat mij betreft mooi overeind blijft.

Wat mij betreft een van de betere horrorfilms.

Peck is goed er zitten spannende momenten in de film, dat mede mogelijk word gemaakt door het spannende muziek van Goldsmith.

4 sterren

Was vroeger echt één van m'n favoriete horrorfilms, eigenlijk nog, maar is toch al meer dan 7j geleden dat ik deze nog gekeken heb, terwijl ik deze in m'n puberjaren zot gekeken heb. Ik vond dat joch zo zalig en was uiterst gefascineerd door het occulte en duivelse De sfeer was subliem. Dit zijn zo'n films die de tand des tijds met gemak doorstaan en echt sterk blijven.

Destijds (eind jaren '70) in de bioscoop gezien en kon me het verhaal nog maar vaag herinneren.

Nu, bij herziening vond ik hem beter dan verwacht.

De film blijft na al die jaren nog fier overeind staan, mede door het fraaie camerawerk en de sterke soundtrack van Jerry Goldsmith die zorgen voor de duistere en mystieke sfeer die van begin tot einde aanwezig blijft.

Matig.

Een film waar ik relatief hoge verwachtingen van had, voornamelijk omdat ik dacht dat The Exorcist een gelijkwaardige aanpak had als deze. Nu weet ik al dat een Donner het waarschijnlijk niet bij een Friedkin haalt, maar de film een kans geven kan nooit kwaad en zo'n status schept natuurlijk verwachtingen.

Jammer dat The Omen die verwachtingen niet waar heeft kunnen maken. De eerste 40 minuten vond ik wel aardig, maar vervolgens gaat Donner opzoek naar antwoorden en daar begint het als geheel in te kakken. Vooral omdat het opzoek gaan naar antwoorden bijna 80 minuten van de speelduur in beslag neemt en dat is wat mij betreft toch echt te lang.

Verder ziet het er visueel ook nogal kaal en ongeïnspireerd uit. Zowel de horrorscenes als normale scenes voelen nogal droog aan. Misschien dat het voor die tijd enger was, maar echt bang werd ik er nu niet van. Intrigerend is het evenmin, want waar The Exorcist bijvoorbeeld wel een intense sfeer kon neerzetten voelt dit nogal sloom aan.

Acteerwerk is ook niet bepaald geweldig. Peck vond ik net als het visuele aspect van de film nogal droog, al weet hij wel net genoeg charme mee te geven. Bijrollen vond ik vaak te theatraal of te gemaakt. Indrukwekkend is het nergens, maar van een film uit 1976 zal je dat ook niet snel meer verwachten. Waar het echter vooral irritant werd is als er angst wordt verwacht vanuit de cast, dat zijn de echte momenten waarop de film plat valt.

Het kabbelt maar wat voort en doet veel pogingen om er een intelligente look aan vast te plakken, maar het komt vooral over als ridicuul en saai. Misschien zal het goed uitgedacht zijn, maar ik vond er weinig aan en het duurde me allemaal veel te lang. Ik hoopte vooral dat dat kotertje gewoon weer een keer eng uit z'n ogen kon kijken, want dan gebeurt er op z'n minst iets dat interessant is.

Voor nu kwam ik er maar moeizaam doorheen en zag ik weinig punten die de film nou zogenaamd indrukwekkend moeten maken. Toch moet ik bekennen dat de eerste 40 minuten uitermate kijkbaar blijven omdat het mysterie er daar nog goed in wordt gehouden. Dat mysterieuze randje houdt de film vooral overeind, want zodra er pogingen gedaan worden om het uit de doeken te doen vond ik het aardig door de mand vallen.

Nee, deze klassieker is niet aan mij besteed. Misschien voor die tijd uitermate effectief, maar in deze tijd is er niet al te veel meer van over. Nog extra punten voor de eerste 40 minuten en de finale, die ik ook wel kon slikken. Al dat geouwehoer tussendoor heeft de film voor mij de nek omgedraaid.

Beste horrorfilm ooit.

Potverdikke, wat was dit een lekkere film. Nog nooit eerder gezien en op de gok en vanwege de goede kritieken maar eens aangezwengeld. En de film stelde niet teleur.

Wat meteen opvalt is de zorg en kwaliteit die van dit product uitgaat. Het voortraject wordt doorlopen waarnaar er rustig naar het eerste incident wordt toegewerkt en daar is meteen al één van de sterke punten van de film mee benoemd. Namelijk het beginpunt van een normaal gezin in en normale situatie waar opeens vreemde dingen gebeuren. En vreemde dingen zijn het zeker en indruk maken ze ook zoals het voorval op het kinderfeestje. Tot op dat moment is het sowieso zoeken van wat voor dingen gaan er gebeuren, maar dit komt zo plotseling en heftig dat het onmogelijk geen indruk kan maken.

Fraai wordt er dan verder gewerkt met andere gebeurtenissen die eigenlijk maar klein ogen, bijzonder te noemen zijn maar waar je met alle nuchterheid ook net niets van kan maken omdat het allemaal dom toeval kan zijn. Bijzonder is het allemaal wel en de fotograaf en de geestelijke spelen hun rol in het vergroten van het mysterie. Beklijvend is het gedoe bij de kerk, voorspelbaar de reactie van de dieren, op het humoristische af wat de geestelijke betreft en de fotograaf is bijna Gore te noemen. Maar lekker is het allemaal wel.

Voeg daarbij een enge nanny, een geweldig acterend jongetje, een bij tijd en wijlen perfect aansluitende soundtrack en bevreemdende ontdekkingen in Italië aan toe, en je hebt toch een uitermate lekkere film die psychologische griezel als leidraad heeft. Het enigszins voorspelbare eind daar gelaten krijgt deze film dan ook meteen een flink cijfer. Kostelijk vermaakt vanmiddag met deze film.

Vandaag is Richard donner overleden met 91 jaar

Veel goede films gemaakt onder andere

Superman

Superman II: The Richard Donner Cut

The omen

Lethal Weapon 1-4

Goonies

Ladyhawk

The Lost boys

Scrooged

En nog anderen

Iedereen zijn eigen mening maar

The Omen is een top film voor mij dus 5 sterren

Lost boys is van Schumacher

Klopt helemaal was producten van de film