The Omen (1976)

Leuke ouderwetse thriller. Bijbelse verwijzingen, apocalyps etc. zijn altijd goede ingredienten voor een spannende film. Deze film had ik ongetwijfeld veel beter gevonden, wanneer ik hem destijds zou zien. Nu heb je het idee het allemaal al eens gezien te hebben, omdat het allemaal naderhand gekopieerd is. Maar goed, het blijft vermakelijk. 3 sterren.

Dit was een van de weinige films waar ik het vroeger echt van in mijn broek deed. En nu ik de film weer gezien heb, snap ik weer precies waarom.

De openingscredits zijn al lekker creepy; Het stijlvolle plaatje van een jongetje met een kruisvormige schaduw, met een flikkerend rode gloed erachter, aangevuld met de muziek die gewoon...perfect is.

Grootste pluspunt van de film is zonder twijfel de constant beklemmende sfeer. Mede door de muziek, maar de casting van (en uitvoering door) het jongetje verdient ook vermelding. Hij mag dan weinig tekst hebben, zijn perfekt gedoseerde mimiek is geloofwaardig, en af en toe oprecht 'griezelig'.
Zo zijn alle personages in de film even geloofwaardig, en degelijk uitgediept. De angstige, onwetende moeder; de vastberaden priester; de vader die langzaam de waarheid onder ogen moet zien; het kindermeisje dienaar (en moeder?) van Damien ; en de onderzoekende journalist.
Bovendien kent de film enkele fenomenale scenes: de dood van het eerste kindermeisje, de scene waar Damien niet naar de kerk wilt, de aanval door de bavianen en de fietsaanslag op zijn moeder. De onthoofding van de journalist komt in mijn 'Kill-top 10', fantastisch!

Het verhaal wordt knap opgebouwd; een geleidelijke ontrafeling van geheimen, rijk gevuld met mysterieuze details, zoals bijvoorbeeld de foto's. Het einde is, zoals de hele film, eenvoudig maar stijlvol en vakkundig in beeld gebracht. Die glimlach van dat jochie is echt priceless.

Deze film leunt niet op overdreven make-up effecten of andere special effects (iets waardoor films als Dawn of the Dead of The Exorcist nu ietwat gedateerd aandoen). 100% pure sfeer, wat de film een haast tijdloze meerwaarde geeft. Het enige dat mij van de 5* afhoudt, is het feit dat sommige scenes, met name aan het eind, ietwat langgerekt overkomen. Maar die 4,5* staat. Dik.

Wat begint als een mooi sprookje, eindigt in een helse nachtmerrie wanneer een vermoedelijk onschuldig kind niets minder dan een marionet van het kwaad blijkt te zijn.

Damien wordt geadopteerd door een treurende, nietsvermoedende vader die net z’n kind heeft verloren. Uit vrees dat z’n vrouw het verlies van hun kind niet kan aanvaarden, besluit vader Robert de adoptie te verzwijgen en te doen alsof Damien hun eigen zoon is. We maken dan een tijdssprongetje naar een verjaardagsfeestje van Damien, vijf jaar later. Wat volgt is een stijlvol op film gezet sterfgeval dat meteen de onheilspellende toon zet voor de rest van het verhaal. De sinistere gelaatsuitdrukkingen van Damien doen er geen twijfel over bestaan dat hij over duistere krachten beschikt…

Een grote pluim gaat uit naar de acteurs die met hun schitterende mimiek (zoals Remorz terecht aangaf) een zeer realistisch, doch donker tintje meegeven aan deze film. Elk personage speelt meer dan overtuigend en heeft een duidelijke plaats in het verhaal.

Uiteraard is er nog de sublieme satanische soundtrack die, samen met goede montage en soepel camerawerk, op de juiste momenten de juiste sfeer en spanning weet te creëren. De kijker mag ook genieten van enkele treffende geweldscènes die tamelijk expliciet, maar wel kunstzinnig, in beeld zijn gebracht.

Naar het einde toe ontvouwt The Omen zich, dankzij de verhaallijn met de journalist, tot een zoektocht naar de oorsprong van het kwaad en dreigt de film te vervallen in een semi-detectiveverhaaltje. De daaropvolgende gebeurtenissen en sfeerelementen bewijzen echter het tegendeel en zorgen ervoor dat de film een oprechte finale meekrijgt. En dat is meteen ook de kracht van The Omen, namelijk dat alle schrikmomenten en muzikale uitbarstingen zo mooi gedoseerd zijn dat er een evenwichtige balans is tussen spanning en verhaal.

Wat mij betreft is dit de beste film in het genre van de occulte horrorfilm. Jawel, zélfs beter dan Rosemary’s Baby en The Exorcist waar de balans tussen verhaal, spanning, muziek, en geweld nergens in de buurt komt van die van The Omen.

Ik begrijp de positieve kritieken totaal niet. Zowat alles ging fout in deze film.

In het eerste half uur probeert men spanning op te bouwen, wat totaal niet lukt. De "hoogtepunten" zijn een hond die naast een boom staat en een paar weglopende giraffen. Njah, daar kruip je als kijker inderdaad helemaal van in je zetel

Opvallend ook de totale lak aan afwerking. In de scene waar Damien nog even naar de hond kijkt, springt de hond weg. Scene is blijkbaar gedaan dan en het muziekje dat gezellig aan het spelen is wordt gewoon halverwege doodleuk afgebroken. Klasse, en erg goed voor de sfeer. Zo ook de magistrale special effects. De bliksem waarmee de priester bijna getroffen wordt heb ik al beter gezien in Gojira films, en die staan bekend voor hun feilloze special effects.

Verder is de film best saai te noemen. De kijker wordt geen seconde in de waan gelaten over de indentiteit van Damien, maar de hele film focust zich wel op de "ontdekkingsreis" van de ouders. Er is dus helemaal niks om de kijker in spanning te houden, behalve dan de sfeer.

Die moet blijkbaar van de muziek komen, want verder gebeurt er echt geen fuck. 't Is zelfs zo erg dat er enkele totaal onlogische scenes inzitten om het nog wat spannend te proberen maken. De moeder die naar beneden valt is om te gieren. Een val waar je amper een verstuikte voet aan overhoudt, maar mevrouw kan nog helemaal kantelen om ervoor te zorgen dat ze wel érg slecht neerkomt. Doet het waarschijnlijk erg goed als turnster op de Olympische Spelen.

De muziek zelf is verder walgelijk. LUID en bombastisch is de boodschap. Zelfs als er al 8 getapete honden over elkaar aan het blaffen zijn is het nodig uiterst luide en zenuwachtige muziek over de geluidsband te gooien ? Sfeervol ? Hooguit irritant.

En om het helemaal af te maken spelen alle acteurs alsof ze met een stok in hun rug gepord worden.

Ik vond het geen moment spannend. Saai en onderontwikkeld, dat wel.

1*

3e slachtoffer.

Best een goede film dit. Had hier niet zoveel van verwacht maar het is me toch positief bevallen.
Het verhaal is leuk hoewel de zoektocht een beetje zinloos leek aangezien we volgens mij allang door hadden wat voor vlees er in de kuip was gehaald, maar het is vergeven aangezien het best vermakelijk was. Verder zag het er nog redelijk uit als Damien zijn moeder met zijn driewieler omver rijd (dus Kubrick jat ook wel eens wat ) vind ik bijvoorbeeld erg leuk, plus het leuke geluid van de plantenbak Maar niet heel erg opvallend verder.
Acteerwerk is degelijk hoewel Peck soms bedroevend is. Maar het leukste vind ik het einde. Toch al een paar horror films gezien de laatste dagen, maar geen 1 laat de "bad guy" winnen. In Friday en Halloween blijven ze wel leven maar ze worden altijd verslagen. En hier wint the Devil Yeah! Die Damien vind ik sowieso erg leuk karakter, hij zegt bijna niets, geen stemmetjes, geen wijze one liners. Hij kijkt gewoon en nog best lief ook

Toch wel 3.5*

Een horrorklassieker dat met gemak de concurrentie aan kan met de horrorfilms van de afgelopen jaren, met name de remake. Die beklemmende sfeer die je constant je adem in doet houden, daar kunnen veel horrorfilms vandaag de dag een voorbeeld aan nemen. Maar The Omen had ook baat bij de perfecte cast, vooral Gregory Peck weet de kijker te overtuigen van zijn toenemende wanhoop en twijfel. Het jochie weet zonder enige hulp van special effects of make-up de kijker de stuipen op het lijf te jagen met zijn emotieloze blik. Die hond en oppas zijn trouwens ook nog steeds zo creepy als toen. Om nachtmerries van te krijgen! De sfeer wordt geweldig ondersteund door Jerry Goldsmith's klassieke filmscore. Welke horrorfan kent er nou niet het prachtige "Ave Satani'? Muziek op maat gemaakt voor een horrormeesterwerk.

Een 5.

Goede, sfeervolle horror-thriller (meer thriller, dan horror) met Peck in een voor hem wat ongewone rol/film, maar hij had kennelijk weer eens een hit nodig en idd onder invloed van het succes van The Exorcist en Rosemary's baby werden dit soort van horrorfilms even heel populair.

Ik vind de film, zeker de eerste keer bij het bekijken, zeer spannend en ik had zoveel jaar geleden ook geen idee hoe hij zou af gaan lopen en dat vind ik toch altijd een pre.

Aantal sterke bijrollen oa Warner, maar waarvan ik speciaal toch ook nog even Billie Whitelaw wil vermelden, die een wel zeeer angstaanjagende, creepy kinderoppas speelt. Echt een eng wijf hier!

Mijd de vervolgen, die steeds zwakker werden.

De remake hoef ik niet te zien.

Ik geef hem een acht, ofwel 4 sterren!

Ik heb eerst de remake van deze film gezien, en had gehoopt dat het origineel veel beter zou zijn.Dit is helaas niet het geval vond ik vond hem niet veel beter.

Wat ik ook probeerde, ik kon maar niet in de sfeer van de film komen.Ook kon het verhaal mij niet over de gehele speelduur boeien.De spanning was voor mij nergens voelbaar, en daarom vond ik misschien ook vele scene's wat saai.Ik vond het jochie ook totaal niet dreigend overkomen.Het enige dat deze film voor mij wat kon redden zijn de doods scene's.Die zijn erg goed gedaan waarvan ik de de onhoofding nog het vermakelijkst vond.Het acteerwerk was verder goed, maar ik vond niemand er echt bovenuit springen.De belichting(het wat sombere kleuren pallet) het camera werk en de editing waren ook dik in orde.

2.5*

Waar de gehele film eigenlijk ingetogen lijkt, en zo ook gefilmd is, draagt de muziek de film toch naar een ander platform. - Hier wordt wel al meteen naar gehint door op het begin de muziek zo overduidelijk te laten horen.

Op zich werkt dit ook wel, want waar andere klassiekers het moeten hebben van het hoofdpersonage zelf, is daar hier weinig spraken van. De "verschrikkelijkheid" is gemanifesteerd in de muziek, en dus meer nog dan een eng achtergrond geluidje waar veel andere horrorfilms gebruik van maken.

Peck draagt de film bovendien, en gelukkig is hij de uitmuntende acteur die hij is. Het werkt allemaal gewoon zo goed, en ik kan mij niet voorstellen hoe je een verhaal als deze beter zou kunnen brengen.

Heerlijk ook om zo'n gewaagde onthoofding in een film uit dat jaar te zien. Machtige scene.

Zeker waardig om als klassieker beschouwd te worden.

Stukken beter dan de remake uit 2006. Deze film was tenminste nog spannend en wist te boeien tot de laatste minuut. Ook de cast speelde meer dan goed.

When the Jews return to Zion and a comet rips the sky; and the Holy Roman Empire rises, then You and I must die. From the eternal sea he rises, creating armies on either shore; turning man against his brother 'til man exists no more.

Brrrrr! Wat een geweldige ervaring was het om The Omen te kijken! Spijtig genoeg heb ik al wel enkele jaren terug de remake uit 2006 gekeken wat er voor zorgde dat ik delen van het plot herkende en dus minder verrassing had.

Maar dat neemt niet weg dat dit een fantastische film is! Ik reken hem zelfs tot 1 van de meest beklemmende horrorfilms die ik ooit zag. Sowieso is The Omen een stuk beter dan lotgenoten uit die tijd als Rosemary's Baby en The Exorcist. Dat zijn ook sterke films, maar The Omen is voor mij vele malen beklemmender.
De hele sfeer in de film is bijzonder naargeestig en onheilspellend. De gotische kerkmuziek, het realisme zonder overdreven fratsen waardoor het echt beklemmend was, de plotselinge gebeurtenissen, de spanningsopbouw, de doden....het zit zo sterk in elkaar! Sowieso ben ik altijd geinteresseerd geweest in zaken als kerkelijke complotten, de duivel en het feit dat er wel eens meer dan alleen het aardse leven kan zijn.

Oke, de film is niet perfect. Ik vond de film een beetje traag starten waardoor ik was moeite had lekker in het verhaal te komen. Ook is niet elke scene even goed afgehandeld maar verder kan ik weinig aanmerken op de film.
Ik vond het acteerwerk meer dan behoorlijk met vooral een creapy Damian. Maar de 2 beste rollen vond ik van de vader (Gregory Peck speelde echt heel overtuigend!) en ook de ''kinderoppas'' Mrs. Barlock was ijzingwekkend. Ik heb het niet vaak, maar haar emotieloze gezicht en haar ijskoude blik waren heel beklemmend.

Zeker het 2e deel van de film, als steeds meer duidelijk wordt wie Damian is en wat hij kan, is echt zo ongelooflijk sterk. De film bevat sowieso een hele hoop spannende scene's die verschillen van een panische Damian als hij naar de kerk moet tot de priester die gespietst wordt tot de gruwelijke onthoofding van de journalist.
Het is positief voor de film dat het niet het geweld schuwde. Hierdoor kreeg de film nog meer kracht.

Kortom; erg indrukwekkend en zeker een stuk beter dan de remake. Binnenkort ga ik ook deel 2 en 3 kijken die in mijn 25th Anniversary Box zitten.
Over die box gesproken; ik vind de extra's van een film niet vaak boeiend maar bij The Omen toch zeker wel. Zeker het stuk over de ongelukken en incidenten rondom het maken van deze film zijn is interessant. Je zou bijna overtuigd raken dat de duivel ermee te maken had als je de makers zo hoorde...

4,5*

Oei deze had ik beter niet kunnen herkijken na héél veel jaren. Afgaande op m'n herinnering was The Omen toch wel 4,5 ster waard. Niet dat ik het nu slecht vind, maar waar ik vroeger de rillingen kreeg, zat ik nu op de klok te kijken. De sfeer kan me niet in de greep houden en er is op te weinig momenten spanning. De gebeurtenissen zijn houtje-touwtje aan elkaar geknoopt: bezoekje hier, bezoekje daar, reisje daarheen. Vooral de scene op het kerkhof met de honden is knullig in beeld gebracht. De muziek is op de belangrijke momenten ergerlijk hard en rommelig, en het geblaf, gegil en gejank zijn op een gegeven moment irritant (hard).

Zonde, want het begin is ijzersterk met de sublieme soundtrack (vind ik een van de betere op horrorgebied) en de zelfmoord van de oppas, behoorlijk onverwacht met al die kinderen erbij.

Ook een handjevol andere scenes zoals de onthoofding, het driewielertje en de hijgende hond die door de gang sukkelt zijn geslaagd. En de duivels blik in Damiens ogen maakt een hoop goed, maar niet alles.

Here is wisdom

Ik was een tijd geleden mijn dvd's wat aan het herschikken, iets wat ik vaker doen als ik me verveel en mijn oog viel ineens op een mooie box van The Omen die ik lange, lange tijd geleden heb gekocht. Ik had de films toen allemaal gezien maar nu ik vakantie heb werd het wel eens tijd voor een herziening.

Ik vond vroeger al dat de film iets beangstigend had en dat gevoel is zeker niet verdwenen. In tegendeel, het is zelfs meer toegenomen. Zijn het apocalyptische Bijbelverwijzingen of gewoon de sfeer die over heel de film hangt? Geen idee maar ik hou ervan. De kracht van The Omen zit hem volgens mij dan ook in zijn rustieke opbouw. Al vanaf de openingsscène waar Robert Thorn zijn vrouw wijsmaakt dat de jongen in zijn armen hun zoon is voel je al iets dat er iets mis is. Dit gevoel wordt dan langzamerhand versterkt door een aantal kleine details zoals het familiebezoek aan de dierentuin, Damien die voor het eerste keer in een kerk komt en natuurlijk die lugubere honden om dan al vroeg tot een geweldige climax te komen wanneer de moorden beginnen. Is het nu omdat het er maar zo weinig zijn? Geen idee maar ze worden wel allemaal ontzettend sterk uitgewerkt. Favoriet is dan toch wel de moord op de fotograaf die zijn hoofd letterlijk kwijt raakt door een schuivende glasplaat. Ook de foto's waarop te zien is hoe iemand zal sterven geven hier een extra tintje aan. Iets waar de film ook zonder twijfel extra punten mee scoort is zijn einde. Deze keer is geen horror waar het goede uiteindelijk overwint maar gewoon een duidelijke overwinning voor het kwade. Die laatste scène waar Damien bij de president staat is dan ook gewoonweg heerlijk. Een minpunt is wel de muziek. Op zich past het bombastische allemaal wel bij de film en geeft het iets extra aan de sfeer maar de manier waarop deze vaak wordt afgekapt is tenenkrommend en stoort ook vaak.

Ik ken Gregory Peck eigenlijk alleen maar van zijn vermakelijke rol in The Roman Holiday met Audrey Hepburn. Ten tijde van The Omen was hij een dikke 20 jaar ouder en dat is te merken. Gelukkig is dit een pluspunt want hij zet werkelijk een ijzersterke rol neer. Het is zelfs moeilijk om te zien dat dit dezelfde acteur is. Wat vooral knap is, is de groei die je in zijn personage ontdekt. Eerst gelooft hij niets van wat er allemaal de ronde doet over Damien maar uiteindelijk is hij wel degene die de touwtjes in eigen handen neemt en besluit om het kind dat 5 jaar bij hem heeft geleefd van kant te maken. Peck is dus al goed gecast maar de ster van het verhaal is toch Harvey Stephens die de rol van Damien op zich neemt. Normaal gezien heb ik het niet op kinderen in films, ze hebben wel eens de neiging om de boel te verzieken maar Stephens zet een geniaal staaltje van acteren neer. Het altijd zwijgen, het vettige lachje, de priemende ogen, ... Fantastisch gewoon. De vrouw van Thorn, Lee Remick, was in mijn ogen de zwakste schakel in heel het verhaal en is dan ook de enige die er soms niet echt leek in te passen. In tegenstelling tot Billie Whitelaw die een bijzonder angstaanjagende oppas neerzet.

Uitstekende horror die zich jaren later nog steeds kan laten gelden. De cast zit ontzettend goed in hun vel en het verhaal blijft boeiend, zelfs na een herziening. Alleen de muziek is bij vlagen irritant en de film mocht een iets sneller begin hebben.

Dikke 4*

Spannende en sfeervolle thriller. Goed geacteerd, lekker donker sfeertje met dito muziek. Helaas voelt de film soms wat langdradig, maar geen enkele scène is verhaaltechnisch overbodig. Als horrorfilm is de film helaas niet echt eng te noemen.

Spannende en vermakelijke horror/thriller. 3,5*.

Een van de horror films uit de jaren 70 die best eng is. Het mooiste is toch dat deze films al 30 jaar oud zijn. Jammer genoeg zijn de horror films van tegenwoordig niet zo geweldig. Ze zijn eerder komisch.

Maar deze niet. Hij is sfeervol en best eng te noemen en duivels mysterieus. Het acteerwerk is erg goed vooral van Peck. Geslaagde film. 4,5.

Toch wel een verrassend goede horrorfilm die wat mij betreft in het straatje thuis hoort van films als The Exorcist aangezien het allebei religieus getinte, 70's horror flicks zijn waarbij satanisme het hoofdthema is. Gregory Peck had ik vorige week toevallig nog in Spellbound en The Paradine Case gezien en weet me opnieuw te overtuigen als ambassadeur die de afschuwelijke waarheid te weten komt over 'zijn' zoontje. Maar wat deze film echt verrassend goed maakt is de spanning en de mysterieuze sfeer die je niet meer loslaat. Sommige scènes waren dan ook redelijk huiveringwekkend, vooral dat stukje op het kerkhof waarbij Robert de grafzerken openschoof bracht me 'tot op het puntje van mijn stoel'. De bijbelse teksten, de sinistere settings, de sfeervolle soundtrack (die gelukkig ook niet té nadrukkelijk aanwezig was), een einde-der-tijden gedachte, ... allemaal zaken die bijdragen aan één van de beste horrorfilms die ik tot zo ver zag. Mijn enigste punt van kritiek is dat de film wat langer had mogen duren, nu leek het onderzoek met die journalistwat afgeraffeld te zijn en hadden er wel meer scènes met Damien in gemogen.

4.0 sterren

Voor het eerst weer gezien sinds meer dan 20 jaar, en hij viel me enigzins tegen. OK, alles bij elkaar is het geen slechte film, maar hij is al lang niet meer zo spannend als dat ik hem vroeger vond. Op bepaalde momenten duurde het me allemaal iets te lang en was het wachten op een volgend "spannend" moment.

Jammer, want ik had er echt veel meer van deze herziening verwacht!

Een kleine 3,5*

Niet de topper die ik verwacht had. Meestal vind ik de ouderwetse horrorfilms wel goed. Vaak enigszins gedateerd, maar ondanks dat wel goed. Bij The Omen is het juist het tegendeel waar. De film vond ik zeker niet gedateerd, visueel niet en qua verhaal niet. Het trok me echter gewoon niet. De uitwerking was mager en de spanning was er maar zelden. Deze zou ergens ver onderaan komen in de lijst van Criminal Minds afleveringen, om maar even een vergelijking te maken. Dat ligt niet aan het verhaal, maar juist aan de zaken rondom: Te weinig spannende muziek (creërt 9 van de 10 keer toch de uiteindelijke sfeer in een horrorfilm), oninteressante personages (saaie detective zeg...) en geen interessante setting (telkens wel een aardige omgeving gekozen, maar verder werd er helaas weinig mee gedaan).

Kijkt wel goed weg, omdat het verhaal alleen al spannend genoeg is om de volledige speelduur interessant genoeg te blijven.

Aardige film met zeker voor een horrorfilm een behoorlijk goed verhaal. Toch had ik verwacht dat de film spannender zou zijn, want op dat gebied viel het mij een klein beetje tegen. Dat komt ook grotendeels door de wat magere soms erg kerkachtige muziek, die juist averechts werkt en maar weining spanning schept.

Het acteerwerk is dik in orde. Damien wordt goed gespeeld en Peck zet het hoofdpersonage ook goed en geloofwaardig neer, zoals je ook van een topacteur als Peck mag verwachten. Ook de man die de dominee speelt, doet het goed en overtuigend.

Ondanks dat het allemaal verder best vermakelijk is, had ik nooit het idee naar een echte topper in het genre te kijken. Dan vind ik andere horrorfilms uit deze tijd vaak net iets spannender. Toch kijktk het dus allemaal lekker weg en komt de film door de goede punten uiteindelijk nog wel uit op een voldoende.

3,0*

Prima film, maar voor mij niet meer dan een keer boeiend. Misschien bevalt de remake me beter, die moet ik binnenkort maar eens zien. Misschien ben ik toch wat verwend door moderne filmtechnieken, want om hierdoor geboeid te worden wordt toch wat van mijn eigen inlevingsvermogen gevraagd, om het regelmatig aanwezige compleet onrealistische aspect ervan over het hoofd te zien. Vrijwel alle moord/sterfscenes zijn hier goede voorbeelden van, met uitzondering van de zelfophanging en de glasplaatdood die vreemd genoeg nog vermakelijk om te zien waren. Het verhaal heeft verder best wat boeiends, maar echt spannend werd het voor mij nergens.

Nadat ik eerder al de remake had gezien, vond ik het dringend eens tijd om de originele versie te zien. De remake wist ik best te smaken, vandaar dat ik wel benieuwd was naar de oudere versie. Deze originele versie viel me zeker niet tegen, maar geef mij toch maar de remake.

Deze versie vind ik eigenlijk op geen enkel moment maar een tikkeltje spannend worden, wat toch wel jammer is. Verder zijn sommige scènes toch wat gedateerd, dan denk ik bijvoorbeeld aan het moment waarop Katherine naar beneden valt in haar huis... Dat ziet er gewoon erg slecht uit. Ook de muziek is aan de magere kant: je verwacht toch op zijn minst een spannend deuntje in een film als deze, maar dat gevoel had ik totaal niet. Wel goed aan de film zijn de acteerprestaties: vooral Gregory Peck doet het zeer goed. De klasse straalt gewoon van die man af, zodat hij de film toch nog naar een niveau hoger tilt.

Toch wel beter dan de remake.
Eng is die nu ook weer niet. Hij gaf me wel wat kippenvelmomentjes. Damien vind ik er lief uitzien, maar tegelijkertijd ook sadistisch. Hoe hij zijn moeder laat vallen.
Goede thriller. Geen horror. 3.5*

Op zich wel een aardige en spannende horror, maar ik had vooraf een grotere rol verwacht van Damien. Wat een angstaanjagende blaag is dat, met die priemende ogen en sinistere lach! Hij komt helaas (zeker in het tweede deel van de film) te weinig aan bod, terwijl zijn 'acties' de grote attractie is. Al met al toch wel is The Omen meer dan redelijk. Gregory Peck is altijd oke om te zien en de film bevat een paar knap uitgevoerde scenes, die de moeite waard zijn.

Uitstekende film waarin een geadopteerde baby iets meer blijkt te zijn dan alleen een kind. Een spannend verhaal waarbij het theologische tintje goed werkt. Ook wordt het geheel geloofwaardig neergezet wat de onheilspellende sfeer alleen maar versterkt. Dat geld ook voor de muziek van Jerry Goldsmith. De film ziet er verder goed uit en ook het acteerwerk is prima. Mede door een aantal originele en memorabele dood-scenes een klassieker binnen het genre.

In de VS, waar het geloof nog sterker is dan in Europa, moest dit zelfs in de jaren '70 nog een sterk effect hebben gehad. Wie gelooft in de hemel, gelooft in de Duivel. Films als The Exorcist, Rosemary's Baby en deze The Omen mixen horror met drama en mikken op de enige geloofwaardige horror voor veel mensen: hel.

We zijn ondertussen al 40 jaar verder en ik wil gewoon een goeie film natuurlijk. The Omen heeft de nodige potentie nochtans. Gregory Peck is een sterk acteur en het idee van een duivelskind is op zich niet zo slecht. Er zijn enkele goeie scènes ook, maar het wordt nooit een echte topfilm. Daarvoor is alles wat gedateerd en heeft het oculte geen echt horroreffect meer. In tegenstelling tot The Exorcist werd er niet meer aan de sfeer gewerkt. Geen memorabele scènes en dat jongetje waar het om draait komt helemaal niet uit de verf. Wat de film dan toch nog goed maakt zijn de zogezegde ongevallen. Ik moest even denken aan Final Destination met momenten. En Gregory Peck is ook wel aangenaam om bezig te zien.

Voor de zoveelste keer heb ik “The Omen” herbekeken en het is en blijft een ware verademing.

Robert Thorn is een Amerikaanse ambassadeur die in Rome verblijft wanneer hij in een hospitaal moet vernemen dat zijn kindje doodgeboren is. Om zijn vrouw Catherine het leed te besparen laat hij zich door een priester overhalen een andere baby te adopteren. Het is een jongetje en ze noemen hem Damien. Maar wanneer het echtpaar naar Londen terugkeert en Damien wat is opgegroeid start een reeks bizarre gebeurtenissen die hun geluk zullen verstoren. Het begint met de zelfmoord van hun kindermeisje.

De knaap zelf blijkt een afkeer te hebben voor gewijde plaatsen en wordt hysterisch wanneer ze hem naar de kerk brengen. De sinistere nieuwe gouvernante boezemt Catherine een grondige antipathie in en een enigmatische oude priester waarschuwt Robert Thorn voor een groot dreigend onheil: hun zoon is het kind van de duivel! Eerst hecht de ambassadeur geen geloof aan zijn woorden, maar wanneer de man op een verschrikkelijke manier aan zijn einde komt en de lugubere feiten zich verder opstapelen, begint hij steeds meer te twijfelen.

“The Omen” is een zeer vlot gerealiseerde griezelfilm die dichter aanleunt bij prenten als “Night of the Demon” en “Night of the Eagle” dan bij de bombastische “The Exorcist”. De sfeerschepping is magistraal. In plaats van gebruik te maken van spinazie-effecten, rondtollende hoofden en lachwekkende levitaties bouwt Richard Donner sober maar heel zorgvuldig de angst op bij de kijker. Gregory Peck stemde voor één keer toe om een rol te spelen in een horrorfilm en hij doet dat met veel allure. Ook de rest van de cast is top: Lee Remick, David Warner, Patrick Troughton en de anderen komen erg geloofwaardig over. Vermeldenswaardig is zeker ook de knappe muzikale score van Jerry Goldsmith, met afwisselend romantische en spookachtige fragmenten. “The Omen” is een bijzonder intelligente occulte horror-thriller die elke griezelfan moet gezien hebben. Hoewel de remake van een paar jaar terug ook niet slecht is, kan die echt niet tippen aan het origineel.

Terechte status.

Deze horrorklassieker kan heden ten dage nog steeds erg goed mee. Gregory Peck en David Warner zetten puike performances neer en het verhaal is meeslepend en eng. De gruwelen zijn dun gezaaid maar boeten desondanks weinig aan impact in. Ook het avontuurlijke karakter en de prachtige locaties dragen bij aan de terechte status van deze beroemde griezelfilm.

Zeer goed.

Weer een klassieker die ik van het lijstje af kan halen. Ik was al jaren benieuwd naar The Omen vanwege een andere, vergelijkbare horror-klassieker The Exorcist. Ook hier gaat het om een kind dat bezeten is door de duivel. The Omen is lang niet zo eng als The Exorcist en het was uberhaupt onmogelijk voor deze film om dezelfde horror-ervaring te leveren als dat de classic uit 73' voor mij had gedaan, maar het was wel een goede film met een heerlijke jaren 70 sfeer. Horror films van vroeger zijn veel enger, of in ieder geval griezeliger, dan horrorfilms van nu. Waarschijnlijk puur alleen al vanwege de special effects in plaats van CGI. Ook lijkt het alsof horror films vandaag de dag veel meer steunen op schrikmomenten in plaats van een goed opgebouwde sfeer. Gregory Peck was erg goed in deze film. Damien zag er daadwerkelijk uit als een kwaardaardige etter die ze beter meteen hadden kunnen doodsteken maar dit is maar weer een goed voorbeeld dat ouders vaak veel te soft zijn als het aan komt op de opvoeding van hun nageslacht

Ik geef zelf 3* maar wil er wel bij zeggen dat ik vind dat deze film zijn gemiddelde van 3,56 absoluut verdiend.

De filmklassieker die iedere horror fan gezien móet hebben.

Het verhaal van de antichrist die terug op aarde is, in de vorm van de kleine Damien. Dit is voor mij absoluut de beste horrorfilm ooit gemaakt. Het indrukwekkende verhaal, de bedrukkende donkere sfeer, de steeds meer opkomende raadselachtige en spannende sfeer, de indrukwekkende acteerprestaties, de steeds heftigere antwoorde en daarbij die muziek... Het complete plaatje voor een gruwelijk goede horrorfilm!

het verhaal word eigenlijk steeds meer opgebouwd, steeds meer raadsels die langzaam maar zeker worden uitgevist, wat aan steeds meer mensen rondom Damien het einde kost. Een aantal dood scenes die voor altijd in je geheugen gegrift staan de speer die de priester doorboort, de nanny die zichzelf ophangt voor Damien, de fotograaft die spectaculair wordt onthoofd..., heftige scene´s op de begraafplaats met alle honden en daarbij steeds weer die gruwelijk goede muziek... Als je hierbij het einde pakt en dit erbij optelt dan heb je de beste horrorfilm die er bestaat.

Wat mij betreft de enige horrorfilm die de volledige 5 sterren verdiend, omdat het alles bevat wat een goede horrorfilm nodig heeft. Na het zien van deze film was ik zo onder de indruk, nog meer dan van bijv. een klassieker als de Exorcist. Dit is een film die eigenlijk pure angst uitstraalt, want valt het eigenlijk wel te stoppen...?

De klassieker onder de horrorfilms, wat mij betreft de beste ooit gemaakt dus een hele dikke 5*

Anno nu ben je geneigd te denken dat Dan Brown hieraan heeft meegeschreven. Wanneer die gedachte te binnen schiet, zit de film in z'n meest moeizame segment. Alhoewel, de romantische opening met de afgrijselijke muziek is wel heer erg belabberd, maar dat wordt snel rechtgezet met de droge intrede van het kwaad. Hoe dat zich vervolgens in de film manifesteert en openbaart, heeft van die momentjes waar je de kriebels van kan krijgen. Zo is het koppie van het nieuwe kindermeisje goed gecast.

Toch ben ik er ook weer niet zo kapot van. Peck maakt niet bepaald een bevlogen indruk, het sfeertje blijft aan de muffe kant en wanneer de vonken er vanaf moeten spatten, wordt dat zagende Ave Satani ingezet. Eerder een spelbreker dan iets anders. De film verliest ook wat grip en focus wanneer Robert nog eens uitgebreid op onderzoek moet, terwijl de kijker al meer dan voldoende is ingeseind. Dat deel had eigenlijk ergens in het midden van de film moeten zitten. Het einde is dan wel weer een ferme zet.