The Omen (1976)

The omen vind ik een sterke film.

Deze film weet van het begin tot het eind te boeien. De film word op geen enkel moment langdradig. De film is afgelopen voordat je erg in hebt. De spannings opbouw is subliem. Vanaf het moment dat de grote zwarte hond verschijnt gaat het goed mis. We krijgen vanaf dan een paar beangstigende, maar erg goede scènes voorgeschoteld. De scene dat het kindermeisje zelfmoord pleegt is een erg sterke scene. Ook een erg sterke scene vond dat de priester zijn dood vind tijdens een vreemde onweersbui. Ook een goede scene vond ik de onthoofding van die journalist. Ook een erg goede scene vond ik die honden aanval op het kerkhof. Ik kan nog wel even doorgaan met het opnoemen van fenomenale en beangstigende scènes………… Deze film heeft echt een hoop scènes die je bij blijven.

Deze film is ook sterk omdat die hele tijd een soort beklemde sfeer heeft. Dit komt mede door de erg goede muziek van Jerry Goldsmith. Hoewel zijn muziek soms iets te nadrukkelijk aanwezig is, weet Goldsmith met heerlijke donkere ( koor ) muziek een erg beklemmende sfeer neer te zetten. Dat deze film zo goed is, is voor een belangrijk deel aan Goldsmith te danken.

Het einde van de film vond ik sterk. Je verwacht eigenlijk wel dat het Robert lukt om het duivelskind te vermoorden. Dat de film toch niet goed afloopt vind ik best sterk.

Het acteerwerk in deze film is wisselend. 2 personen acteren erg goed. Dat zijn Harvey Stephens als duivelskind Damien en Billie Whitelaw als Mrs. Baylock. Die laatste zet een vrouw neer waar je echt de rillingen van krijgt. Al vanaf de eerst scene met haar voel je al dat er iets niet aan haar klopt. En dan Harvey Spencer Stephens . Hij heeft in deze film weinig tekst maar zijn gezicht uitdrukkingen zijn fantastisch beangstigend. Die grijns van hem alleen al aan het eind van de film. Erg goed acteerwerk van Harvey Spencer Stephens.

Ik moet eerlijk bekennen dat de rest van de cast niet echt veel indruk op mij maakte. Gregory Peck als Robert Thorn acteert zwaar op de automatische piloot. Zijn acteerwerk kan er maar net mee door. Ook de rest van de cast acteert eigenlijk wel magertjes. Jammer.

Maar ondanks het wisselde acteerwerk vind ik The Omen een sterke film.

4 sterren voor deze film.

"When the Jews return to Zion / And a comet rips the sky / And the Holy Roman Empire rises, / Then You and I must die. / From the eternal sea he rises, / Creating armies on either shore, / Turning man against his brother / 'Til man exists no more."

Al een lange tijd wilde ik The Omen zien en nu is het er dan van gekomen. Op Prince of Darkness na heb ik nog niet veel gezien over het concept van de antichrist en ik was best nieuwsgierig naar deze film.

Op 6 juni komt de Amerikaanse ambassadeur in Rome aan in het ziekenhuis waar een priester hem verteld dat zijn vrouw een miskraam heeft gehad. De priester bied aan om een kind te adopteren en omdat de ambassadeur weet hoe graag zijn vrouw een kind wil gaat hij daarmee akkoord. Vijf jaar gebeurd er niets bijzonders, totdat ze proberen het jongetje naar de kerk te nemen. Een priester waarschuwt de ambassadeur...

Vanaf het begin af aan word je de film in gezogen. Op wonderbaarlijke wijze leef je na een paar minuten al helemaal mee met de personages. Gregory Peck speelt een erg sterke rol hier als de bezorgde vader. David Warner (met nogal gek haar hier) speelde ook een sterke rol als de journalist. Het acteerwerk in deze film is uitstekend, zelfs Harvey Stephens deed het best aardig voor zijn leeftijd als het jongetje.

Het verhaal vond ik erg sterk en intrigerend. Er is goed gebruik gemaakt van Bijbelstudies en theorieën over de manuscripten. De film had een prettige mysterieuze sfeer en was, ondanks dat het nergens echt eng word en er niet veel bloed vloeit, best wel creepy.

Jerry Goldsmith's geweldige muziek geeft The Omen nog meer sfeer meer. De Latijnse koren hebben iets erg onheilspellend en episch, zeker geen muziek die je in het midden van de nacht op moet zetten.

The Omen is een horrorfilm die niet probeert om de kijker te choqueren met extreem veel geweld of liters bloed maar zet een donker sfeertje neer en probeert meer met het verhaal en het idee erachter mensen angst aan te jagen.

Er zijn geruchten dat er een vloek rust op de film. Meerdere vliegtuigen waar de crew en cast in zat zijn door de bliksem geraakt, de honden hebben hun trainers verwond, de regisseur heeft een ongeluk gehad en special effects John Richardson heeft tijdens de productie van A Bridge Too Far (kort na The Omen uit was) een auto ongeluk gehad in Ommen, hier in Nederland, waarbij zijn assistent is omgekomen. Er is een hele documentaire over gemaakt maar die is een beetje onzinnig als je het mij vraagt.

Al met heeft The Omen een enorme indruk op mij gemaakt. Ik ben dol op oude atmosferische horror en lekker gore of juist sfeervolle prenten uit de jaren '80 en ik schuw geen foute pulp maar The Omen kan ik als intelligente horror ook prima waarderen. Terecht een van de beste horrorfilms ooit gemaakt.

Aanrader.

Nomen est Omen. Een vaak voorkomende naam Damian. Maar ligt wel erg dichtbij demon (duivel), niet? Ik vind deze met Gregory Peck en Lee Remick veel spannender en overtuigender dan de remake uit 2006. Alsof in iedere scene meer drama, opbouw en anticipatie zat wat moest leiden naar het onvermijdelijke eind. Celluloid en belichting is gruiziger, onheilspellender. In deze film past het altijd wat overacteerderige van Peck perfect, alsof we het toneel betreden en aanschouwen van het aanstaande kwaad. Mia Farrow (Rosemary's Baby) in de remake was een vondst, hoewel niet zo goed als de originele Mrs Baylock. Krijg nu nog de creeps als ik haar ogen voor me zien. De remake een ***, de originele een overtuigende *****.

Onderhoudende film deze klassieker dat zeker. Maar voor mij net niet echt top omdat de spanning veelal ontbreekt. De suspense die er dan overblijft is vrij beperkt. Ook ziet het er allemaal niet zo fraai uit. Maar desondanks wel een behoorlijk sterke film.

Niet per se eng te noemen, deze 'the Omen'. Ik heb te weinig gezien van de jonge oproerkraaier, wiens gezichtsuitdrukkingen eigenlijk nog het 'engste' van de hele film zijn.

Wel wordt the Omen omvangen door een prettig naargeestige sfeer, die mede voortkomt uit het thema. Aardig om eens een film te zien over de komst van de Antichrist. Zeker ook omdat ik wel bekend ben met alle Bijbelteksten en symbolische verwijzingen die de revue passeren.

Een klassieker, deze film, maar het scenario is wel wat beperkt. Zeker in het middenstuk gaat het slepen. Daarnaast zijn de shock-elementen duidelijk pijlers van de tijd. Wat toen als revolutionair zal zijn beschouwd (een onthoofding on screen), is nu al vaker (en beter) gedaan.

Een solide voldoende.

Met recht een klassieker en nu die gisterenavond op CAZ kwam, ben ik gaan kijken. Ik heb er eigenlijk niet veel over te melden. Wel vond ik het soms iets te langgerekt, waardoor de film soms wat langdradig aanvoelt. Eng of echt spannend is het nooit, maar de sfeer en de muziek zijn wel uitstekend. Soms vond ik het wel wat lawaaierig allemaal, krijsende kinderen en die vrouwen hadden nogal een scherpe stem. Het kan ook zijn dat ik de tv wat te luid had staan maar het feit blijft dat hun stemmen nogal schel klonken.

Het verhaal gaat over een duivelskind dat eigenlijk weinig rol krijgt. Het gaat vooral over het verhaal errond. De film zit best goed in elkaar al vind ik het einde wat vreemd. Nu goed, ik wou naar bed, maar ik snap niet dat die kleine nog leeft. Voor mij veel meer een mystery dan een horror. 3*

Geen fan van horrorfilms maar de aanwezigheid van Gregory Peck, één van die Hollywood-iconen uit vervlogen tijden, maakte mij wel nieuwsgierig. Komt daarbij dat de film meer dan 40 jaar oud is en ik aldus hoopte op een zekere matiging van de horroreffecten.

Kwam wel uit zoals verwacht : Peck komt ook in dergelijke rol tot zijn recht, de plot is in de eerste plaats mysterieus en eigenlijk, wat mij betreft voor geen enkele vorm van realiteit vatbaar, de geweld- horrorscènes vallen nog mee en de film haalt zijn verdienste uit het stelselmatig opdrijven van de spanning, te eindigen met enkele climaxen en uiteindelijk het mysterie open te laten.

The omen is een oerklassieker binnen het horrorgenre en één van die lichtende voorbeelden uit de jaren 70 waarbij je niet noodzakelijk veel bloed of shocktherapie nodig hebt om een steengoede horrorprent te voorschijn te toveren.

Van in het begin wordt je onmiddellijk meegezogen in het verhaal. Het verhaal van een geadopteerde baby van een overleden moeder triggerde me en heeft iets mythisch. Gregory Peck en Lee Remmick merken als ouders steeds vaker eigenaardigheden op bij hun zijn, maar kunnen nauwelijks de vinger op de wonde houden. Ook de nieuwe huishoudster creëert een gevoel van onbehagen en de opduikende rottweiler is erg dreigend en mysterieus. De spanning wordt nog extra opgedreven met de onheilsboodschap van de priester. Maar ook auditief is de film ongemeen spannend: opdwepende kerkmuziek en schertse tonen zorgen voor een bepaalde sfeer. De film onderscheidt zich ook met uitstekend camerawerk waarbij het ongeloof en de angst van de personages versterkt wordt.

Uiteraard ken The omen een aantal onvergetelijke scènes zoals de zelfmoord, de onthoofding, de storm en de val van de trap die je tergend traag ziet aankomen met kleine Damien op zijn driewieler. Een scène die me trouwens doet denken aan de driewieler in The shining van Kubrick enkele jaren later. Ook de scène op de duistere begraafplaats was de moeite waard.

Kortim, erg sterke film binnen het genre met een niet zo evident einde dat zeker bij me in de smaak viel. The omen slaagt er in eng te zijn zonder veel enge gebeurtenissen te tonen. Knap, zijn 4,0* meer dan waard!

Had deze ooit al eens gezien, maar kon me er maar weinig van herinneren- alleen de scene met het kindermeisje die zelfmoord pleegt en de dood van de priester kwamen me bekend voor- dat zijn ook wel iconische scenes natuurlijk. Ik dacht trouwens altijd dat Damien wat ouder was, een jaar of 10. Hij doet het goed, maar Mrs Baylock steelt de show, echt een heel creepy personage. Peck zat half jaren 70 wel in een dip in zijn carrière, toch vind ik hem een verrassende hoofdrolspeler, en heb eigenlijk niks op hem aan te merken. Dat hij op het punt stond een kind dood te steken op het altaar was wel even een bizar moment. Atticus...!?

Misschien heb ik er altijd wel helemaal naast gezeten, maar voor mijn gevoel is deze film de derde in een serie van drie 60's/70's-mainstream-horror-blockbusters die gebruik maakten van serieuze regisseurs, grote sterren en een zorgvuldige opbouw om te komen tot een climax waarvan de impact je ook ná het verlaten van de bioscoop nog zou beklijven – geen quickie-horror-flicks met snel afgeslachte hoofdrolspelers, rondvliegende ledematen en anonieme acteurs uit de Hammer- of American International Pictures-studio's. Klopt mijn indruk van die duivelse drie-éénheid? In ieder geval hebben Rosemary's baby, The exorcist en The omen alle drie de tand des tijds doorstaan (hetgeen niet over hun vele sequels en remakes kan worden gezegd), en wat de laatste film betreft is dat ook geen wonder, met Gregory Peck, Lee Remick, David Warner en Billie Whitelaw in de cast (om van Harvey Stephens als Damien maar te zwijgen – dat laatste shot!), Richard Donner (Superman en het Lethal weapon-kwartet) als regisseur en Jerry Goldsmith als componist. Voor jongere kijkers is deze film misschien te traag, ook al omdat moderne personages vaak al heel ironisch op de hoogte zijn van wat al die onheilspellende voortekenen kunnen impliceren (want ze hebben allemaal wel de meeste zombie / slasher / duivel / vamper / weerwolf-klassiekers gezien), maar voor wie het leuk vindt om langzaam maar zeker in een onheilspellende sfeer gezogen te worden heeft The omen nog veel te bieden. Eén bekend gezicht onder de bijrollen haalt me af en toe éven uit de film : Bruce Boa speelt hier de assistent van ambassadeur Gregory Peck, maar voor mij is en blijft hij altijd de Amerikaanse gast van Basil Fawlty die graag een "Waldorf salad" wil in misschien wel de tenenkrommendste episode van Fawlty Towers.

“Have no fear, little one... I am here to protect thee.”

Sterk. De grootste kracht van The Omen is dat je eigenlijk geen moment het idee hebt waar het verhaal nu weer heengaat, en regisseur Richard Donner weet de aandacht van de kijker op formidabele wijze vast te houden. De spanning wordt op een rustige manier opgebouwd, en net zoals hoofdrolspeler Robert (de geweldige Gregory Peck) heb je in eerste instantie geen idee waar het gevaar vandaan komt. Het gevoel van paranoia is constant aanwezig, en de jonge Stephens is ook zeer sterk in een moeilijke rol. De moordscènes zijn knap gedaan, en het geweldige einde maakt de film helemaal af.

Begint nogal sloom maar het wordt al snel beklemmend en mysterieus, met de vader die stilaan beseft dat zijn zoon Damien meer is dan zomaar een jongetje, zeker wanneer naasten in zijn omgeving beginnen te sterven. Eén van de beste scènes in de film vond ik op dat Etruskisch kerkhof. Ook het einde, waarbij twee seconden medeleven genoeg waren om te falen . Ik was vergeten dat het kind geboren was uit een jakhals . Het is een echte horror-klassieker die in de tijdsgeest van toen echt angstaanjagend was, en bij herziening doet 'm het toch weer. Met gemak bleef ik tot de laatste minuut kijken. Met vooral een sterke prestatie van Gregory Peck die prima toont hoe je moet acteren in een horrorfilm. Een classic die wat mij betreft mooi overeind blijft.

Was vroeger echt één van m'n favoriete horrorfilms, eigenlijk nog, maar is toch al meer dan 7j geleden dat ik deze nog gekeken heb, terwijl ik deze in m'n puberjaren zot gekeken heb. Ik vond dat joch zo zalig en was uiterst gefascineerd door het occulte en duivelse De sfeer was subliem. Dit zijn zo'n films die de tand des tijds met gemak doorstaan en echt sterk blijven.

Matig.

Een film waar ik relatief hoge verwachtingen van had, voornamelijk omdat ik dacht dat The Exorcist een gelijkwaardige aanpak had als deze. Nu weet ik al dat een Donner het waarschijnlijk niet bij een Friedkin haalt, maar de film een kans geven kan nooit kwaad en zo'n status schept natuurlijk verwachtingen.

Jammer dat The Omen die verwachtingen niet waar heeft kunnen maken. De eerste 40 minuten vond ik wel aardig, maar vervolgens gaat Donner opzoek naar antwoorden en daar begint het als geheel in te kakken. Vooral omdat het opzoek gaan naar antwoorden bijna 80 minuten van de speelduur in beslag neemt en dat is wat mij betreft toch echt te lang.

Verder ziet het er visueel ook nogal kaal en ongeïnspireerd uit. Zowel de horrorscenes als normale scenes voelen nogal droog aan. Misschien dat het voor die tijd enger was, maar echt bang werd ik er nu niet van. Intrigerend is het evenmin, want waar The Exorcist bijvoorbeeld wel een intense sfeer kon neerzetten voelt dit nogal sloom aan.

Acteerwerk is ook niet bepaald geweldig. Peck vond ik net als het visuele aspect van de film nogal droog, al weet hij wel net genoeg charme mee te geven. Bijrollen vond ik vaak te theatraal of te gemaakt. Indrukwekkend is het nergens, maar van een film uit 1976 zal je dat ook niet snel meer verwachten. Waar het echter vooral irritant werd is als er angst wordt verwacht vanuit de cast, dat zijn de echte momenten waarop de film plat valt.

Het kabbelt maar wat voort en doet veel pogingen om er een intelligente look aan vast te plakken, maar het komt vooral over als ridicuul en saai. Misschien zal het goed uitgedacht zijn, maar ik vond er weinig aan en het duurde me allemaal veel te lang. Ik hoopte vooral dat dat kotertje gewoon weer een keer eng uit z'n ogen kon kijken, want dan gebeurt er op z'n minst iets dat interessant is.

Voor nu kwam ik er maar moeizaam doorheen en zag ik weinig punten die de film nou zogenaamd indrukwekkend moeten maken. Toch moet ik bekennen dat de eerste 40 minuten uitermate kijkbaar blijven omdat het mysterie er daar nog goed in wordt gehouden. Dat mysterieuze randje houdt de film vooral overeind, want zodra er pogingen gedaan worden om het uit de doeken te doen vond ik het aardig door de mand vallen.

Nee, deze klassieker is niet aan mij besteed. Misschien voor die tijd uitermate effectief, maar in deze tijd is er niet al te veel meer van over. Nog extra punten voor de eerste 40 minuten en de finale, die ik ook wel kon slikken. Al dat geouwehoer tussendoor heeft de film voor mij de nek omgedraaid.

Potverdikke, wat was dit een lekkere film. Nog nooit eerder gezien en op de gok en vanwege de goede kritieken maar eens aangezwengeld. En de film stelde niet teleur.

Wat meteen opvalt is de zorg en kwaliteit die van dit product uitgaat. Het voortraject wordt doorlopen waarnaar er rustig naar het eerste incident wordt toegewerkt en daar is meteen al één van de sterke punten van de film mee benoemd. Namelijk het beginpunt van een normaal gezin in en normale situatie waar opeens vreemde dingen gebeuren. En vreemde dingen zijn het zeker en indruk maken ze ook zoals het voorval op het kinderfeestje. Tot op dat moment is het sowieso zoeken van wat voor dingen gaan er gebeuren, maar dit komt zo plotseling en heftig dat het onmogelijk geen indruk kan maken.

Fraai wordt er dan verder gewerkt met andere gebeurtenissen die eigenlijk maar klein ogen, bijzonder te noemen zijn maar waar je met alle nuchterheid ook net niets van kan maken omdat het allemaal dom toeval kan zijn. Bijzonder is het allemaal wel en de fotograaf en de geestelijke spelen hun rol in het vergroten van het mysterie. Beklijvend is het gedoe bij de kerk, voorspelbaar de reactie van de dieren, op het humoristische af wat de geestelijke betreft en de fotograaf is bijna Gore te noemen. Maar lekker is het allemaal wel.

Voeg daarbij een enge nanny, een geweldig acterend jongetje, een bij tijd en wijlen perfect aansluitende soundtrack en bevreemdende ontdekkingen in Italië aan toe, en je hebt toch een uitermate lekkere film die psychologische griezel als leidraad heeft. Het enigszins voorspelbare eind daar gelaten krijgt deze film dan ook meteen een flink cijfer. Kostelijk vermaakt vanmiddag met deze film.

Erg sfeervol werkje. Regisseur Donner kiest in The Omen voor een vrij snelle aanpak: de eerste kill valt al na een pakweg tiental minuten, maar dat werkt hier wel. Als kijker heb je toch al wel door hoe de vork in de steel zit, dus dan is het efficiënter om creepy situaties met het concept van het kind als Antichrist te creëren. De kills zijn vrij iconisch te noemen, met op kop (pun not intended) de glasplaat-onthoofding. Maar ook wat er met de priester gebeurt, of de scène waarin Damien met zijn fietsje langzaam richting zijn moeder rijdt zijn heerlijke horrormomentjes. Het heeft allemaal soms iets weg van een bepaald concept waar de latere (en veel slechtere) Final Destination films hun mosterd vandaan haalden. Wanneer ze op onderzoek gaan in Italië verliest de film een beetje vaart (het eerste uur is superieur), maar tegen het einde aan wordt het gelukkig terug heel beklijvend. Het einde zelf is ook gewoon fantastisch goed; geen miraculeus happy end. Verfrissend. 4* voor deze horrorklassieker.

Horrorklassieker met Gregory Peck over de geboorte van de zoon van de duivel. De geboorte van de film verliep overigens minder eenvoudig dan de geboorte van het duivelskind. De speurtocht naar de mannelijke hoofdrol en de regisseur verliep moeizaam.

Hoewel het horrorgenre met grote kaskrakers als The Exorcist en Jaws zich enigszins uit het B-genre had ontworstelt, zegden acteurs als William Holden en Roy Scheider af voor de hoofdrol. De carrière van Peck die dus niet de eerste keus was, bevond zich op dat moment in een dipje. Hij had er wel oren naar en hapte toe. Ook de regisseur was niet de eerste keus. De gerenommeerde regisseur Mike Hodges zag het horrorproject niet zitten. Te riskant. Voor hem kwam Richard Donner, die vooral bekend stond als regisseur van tv-series. Het betekende zijn doorbraak als filmregisseur.

Bij de realisatie van het vervolg (Damien: Omen II) lagen de papieren trouwens anders. Het grote succes van The Omen leidde ertoe dat Hodges graag bereid was het script te leveren voor het vervolg dat twee jaren later uitkwam. Hij zou de film eveneens regisseren maar hield daar na een paar weken alweer mee op vanwege artistieke meningsverschillen. De hoofdrol ging naar William Holden die ineens erg geïnteresseerd was in het project.

Maar goed. Terug naar deel 1. The Omen had ik slechts één keer eerder gezien en dat was zeker 20 jaar geleden. De film viel me toen wat tegen. Het was dan ook in een tijd dat ik veel brute slashers uit de jaren 80 bekeek en die referenties kleurden toen erg mijn opinie over de kwaliteit van een horrorfilm. The Omen lijkt weinig op een slasher uit de jaren 80. De film heeft geen jump scares, geen hoge bodycount en geen opzienbarende gore.

De film hangt ook niet van sensationele plotwendingen aan elkaar. In plaats daarvan ontvouwt zich langzaam een gruwelijk en onvoorstelbaar scenario dat beklemmend onder de huid kruipt. De legendarische soundtrack ‘Ave Satani’ van Jerry Goldsmith voedt de duistere sfeer nog eens extra. The Omen is gewoon heerlijke atmosferische horror opgesierd met een handvol verontrustende moord- en actiescenes.

Mijn mening heb ik dus maar herzien. The Omen veroorzaakt een uitstekend apocalyptisch basisgevoel en piekt daarin met enkele gedenkwaardige spannenede momenten. Tegen het einde voegen pessimisme en fatalisme zich zwaarmoedig bij dat basisgevoel in een zinderende finale. Ik heb genoten!

Na het succes van The Exorcist uit 1973 waren bovennatuurlijke horrorfilms opeens erg in trek. The Omen is misschien niet zo bekend als The Exorcist, maar als horrorfilm doet ze er nauwelijks voor onder.

Regisseur Richard Donner brak internationaal door met deze film en zou later furore maken met films als Superman en de Lethal Weapon-reeks. Met The Omen laat hij zijn klasse als regisseur zien. Hij weet de spanning goed op te bouwen en wordt hierbij geholpen door een briljante score van Jerry Goldsmith (die hiervoor terecht een Oscar ontving) en uitstekend acteerwerk van vrijwel de gehele cast.

Dit alles maakt van The Omen één van de beste horrorfilms ooit gemaakt. De film was een succes in de Amerikaanse bioscopen en kreeg nog drie vervolgen en een remake in 2006.

The Omen

Vroeger ooit gezien, maar nooit een stem gegeven. Na de film weer gezien te hebben blijf ik nog steeds even enthousiast. De film heeft zoveel sfeer en je zit er direct in, omdat de film een goede opbouw heeft. De acteurs doen het uitstekend, zelfs de honden haha. Ook is de score enorm goed.

3,5 sterren.

"Look at me, Damien! It's all for you.”

Dit vond ik dan wel weer een hele toffe horrorfilm. Misschien weten sommigen het wel dat ik niet per direct de grootste fan ben van films uit de jaren zeventig, alleen ben ik bang dat ik tot nu toe misschien de verkeerde film heb gekeken. Dit is in ieder geval wel de beste film samen met ‘The Exorcist’ die ik van die tijd heb gezien. Duidelijk dat ‘The Omen’ ook een belangrijk onderdeel is geweest in de evolutie van de horrorfilms, en Donner levert echt fantastisch mooi werk af. Want hoewel de film nergens écht eng wordt is dit film wel invloedrijk en gewoon heel interessant om te volgen. En ik wil best geloven dat deze film destijds in de eind jaren zeventig rete eng is geweest.

De film start overigens vrij rustig, duidelijk is dat Donner veel tijd vrijmaakt voor de character development en heeft daar overigens niet veel tijd voor nodig. We zien Robert opweg naar het ziekenhuis waar zijn pasgeboren kind is overleden, en hij besluit na inspelen van een priester een zoontje te adopteren. Daarna schakelen we de jaren door tot hij vijf is, en dan begint eigenlijk de film te lopen waar de oppas zelfmoord pleegt. Die springt van het dak af met een touw om haar nek, en spreekt de legendarische woorden wat de quote is die ik bovenaan heb staan.

Wanneer Damien dan eindelijk losgaat, begint ook het gehele mysterie om zijn personage. Een geboren kind van de duivel, een heel vet concept die destijds natuurlijk volledig tegen maatschappelijke wensen in gingen. Op zich vond ik het best leuk wat Donner deed in dit opzichte, waar je eigenlijk een volledig mysterie volgt maar, toch wel een beetje krom hoe hij toch zijn vrouw achter liet terwijl die priester precies zei wat er ging gebeuren.

Je zit op een gegeven moment wel iets té lang te wachten op een wat spannender moment. Die Rottweilers deden mij eigenlijk niet zoveel en voor de rest kent de film ook niet echt hele bijzondere momenten, tot je eigenlijk bij het slotstuk komt. Waar de fotograaf dus onthoofd wordt door een glasplaat, en Robert uiteindelijk met de nieuwe nanny (en duidelijk ook een medewerkster van Satan) in gevecht raakt en haar vervolgens bewerkt met wat keukengerei wat er nog best bloederig en leuk aan toe gaat.

Ik ben best fan van deze film, overigens ook de tweede Donner film die ik heb gezien deze week en het kon me wel bekoren. Vermakelijk op en top en zelfs met vlagen nog lekker spannend, al zal de film hedendaags gewoon niet echt eng worden, ik kan wel inzien waarom dit destijds best een ding was. Prachtige productie trouwens, en Donner laat hier toch zijn meesterschap zien. Leuke horror, die vooral op psychologisch vlak inspeelt, en daar ook echt wel raadt mee weet.

De born again Christen Bob Munger kwam met het idee voor The Omen. De man gelooft dat dit gaat gebeuren en wilde met deze film ook mensen bekeren. Maar het moest ook een publieksfilm worden. En omdat eerder zowel Rosemarys Baby als The Exorcist flinke hits waren was er in Hollywood interesse voor. Na enige terughoudendheid. Richard Donner maakte het script realistischer en had van The Exorcist geleerd.

Ook in herziening is dit zeker bijlange na niet zo goed als die twee eerdergenoemden. De latere Peck acteert zoals vaker niet zo subtiel. Remmick is beter op zijn plek. Donner speelt leuk met de blik van Damien, Ook is de film leuk met scenes die in context scary worden. De muziek is overdadig, maar bij vlagen haast briljant.

De dramalaag is lang niet zo goed als die in de andere twee. En daardoor mist de film net een beetje extra. De film was de doorbraak van Richard Donner, die zou uitgroeien tot een publieksregisseur. Ik hou mijn beoordeling hetzelfde.

Een classic film met sterk acteer spel van de cast.

Nog steeds een hele spannende film die kwalitatief sterk is.

Ja, 5 sterren absoluut. Ging echt onder mijn huid zitten. Nadat ik het voor eerst had gezien durfde ik niet eens naar het toilet, en maakte mezelf wijs, dat ik eigenlijk niet zo hoefde (...) Intens diep duister, en kwaadaardig. Verhaal wordt rustig opgebouwd, en krijgt daardoor de kans om tot volle wasdom te komen. Echt een film om op een donkere avond met regen, storm en het liefst onweer, in het najaar te kijken. Samen met de Exorcist naar mijn smaak één van de beste occulte thrillers ooit. Ik ben Christen, en ken het bijzonder afschrikwekkende Bijbelse boek Openbaringen, wat men qua doemscenario behoorlijk goed aanhoudt, maar kan me voor stellen dat je ook als niet religieus persoon, deze film ook beangstigend vindt. Maar voor mij heeft het dus een diepere laag. Reeds 3 x gezien, en hopelijk blijft het hier niet bij. Het boek Openbaringen, wordt, zoals gezegd, heel goed weergegeven, ook in de 2 nadere delen. Deel 1 vijf sterren, deel 2 en 3 voor mij 4 sterren.